Quizvraag 88

Het 'oude' gedeelte van het Psychiatrisch Ziekenhuis Onze-Lieve-Vrouw bevat lange rechte gangen met kruiswelven die kriskras door elkaar lopen en waar bezoekers maar ook menig psychiatrisch patiënt hopeloos in verloren loopt op zoek naar de cafetaria bijvoorbeeld.

Een ziekenhuis dat de naam draagt van Onze-Lieve-Vrouw zonder OLV-beeld is natuurlijk niet denkbaar.  Boven de hoofdingang prijkt deze Maria met kind.
Het ziekenhuis zelf heeft een internetsite waar o.a. meer te lezen valt over de historische achtergrond en over het kunstpatrimonium dat zich in de gebouwen en op het domein bevindt.

De hoofdingang van het psychiatrisch ziekenhuis waar in 1910 vierhonderd vijftig vrouwelijk patiënten naar verhuisden, vooral vanuit het Sint-Juliaanskrankzinnigengesticht.  De mannen zelf bleven nog in Sint-Juliaan tot in 1931 toen ook zij verhuisden, maar dan wel naar Beernem, naar de Broeders van Liefde.
Sedert de tweede helft van de 20ste eeuw werd het psychiatrisch ziekenhuis Onze-Lieve-Vrouw nog verder uitgebreid met gebouwen, vooral met paviljoentjes, dit alles om de patiënten een betere behandeling en meer privé te geven.  Zo komt het dat honderd jaar na de oprichting, ondanks de uitbreiding aan gebouwen, er minder patiënten verblijven.  In 2005 waren er dat bijvoorbeeld 412.  Tegenwoordig bestaan de patiënten al lang niet meer uit vrouwen alleen.  Ook mannen worden hier opgevangen en elk (m/v) krijgt een aparte behandeling in een der vier opgesplitste klinieken hier:
-verslaafdenzorg
-psychosezorg
-persoonlijkheidsstoornissen
-ouderenpsychiatrie en depressies

Opdrachtgever voor het bouwen van dit psychiatrisch ziekenhuis was de congregatie van de zusters van Bermhertigheid Jesu.  Centraal moest de kapel staan met links en rechts een vleugel met daarbij verschillende dwarsvleugels.  Op die manier ontstonden verschillende binnentuintjes.  De gebouwen zijn opgetrokken in een licht geelrode soort baksteen en vooral deze voorgevels zijn een prima voorbeeld van (Brugse) neogotiek: grote en kleine bouwvolumes, trapgevels, getrapte dakkapellen, gekanteelde gevelranden, spitstorentjes en vensternissen met fijn maaswerk.  Het geheel is een plezier voor het oog.

Vandaag kleur ik nog eens buiten de lijntjes van de binnenstad.  Vanaf de trein als men het station van Brugge binnenrijdt heeft men een prachtig uitzicht op dit Psychiatrisch Ziekenhuis Onze-Lieve-Vrouw dat net buiten het centrum valt en gelegen is daar waar de deelgemeente Sint-Michiels begint.
Vandaar dat men vertelt over iemand die hier opgenomen is:
Hij ligt in de Onze-Lieve-Vrouw(-kliniek) of
Zij ligt in Sint-Michiels.
Over het Sint-Juliaanskranzinnigengesticht dat gelegen was in de Boeveriestraat heb ik eens een berichtje geplaatst.  Op een bepaald ogenblik vond men dat dit gesticht niet meer voldeed naar de normen van die tijd en tussen 1906 en 1910 werd deze nieuwe instelling net buiten de stadspoorten gebouwd.
De architect van dienst was Jules Coomans (1871-1937)

Het is Studax die deze keer met de bloemen gaat lopen.  Hij wist uiteindelijk dat dit de Noordstraat is, die straat die loopt van de parking achter de academie (voluit: stedelijke academie voor kunstonderwijs) naar de Wijngaardstraat.  Langs deze straat bevindt zich dus deze electriciteitscabine, maar ook het godshuis Devos dat op deze foto te zien is links juist voorbij deze poort.
Van jongsaf aan ben ik sterk geïnteresseerd geweest in kaarten, cartografie en dus logischerwijs later ook in de routeplanners die op internet staan maar ook in aparte pakketten als programma's verkocht worden.  Route 66 (versie 2006) is een van de gekendste en werkt op straatniveau en zelfs op huisnummer.  Dit gezegd zijnde zou men denken dat dit programma het van het is.  Niks is minder waar.  Leuk aan dergelijke routeplanners (en vooral ook de reden waarom men zich zoiets aanschaft) is dat het u de kortste weg van de ene plaats naar de andere aanwijst.  Tegenwoordig gebeurt dit dankzij zo een programma als Route 66 zelfs op huisnummerniveau.  Ik kan mij uren amuseren met zo een programma.  En dan komen natuurlijk de mankementen uit.  Laat u het programma de kortste weg zoeken van een plaats gelijk waar buiten Brugge naar een adres in de omgeving van de Arsenaalstraat, Sulferbergstraat, Colettijnenstraat en Colettijnenhof dan blijkt dat Route 66 nog nooit gehoord heeft van een Katelijnestraat.  Neen, het programma stuurt de argeloze automobilist-routeplanner via het station Oostmeers in,  rechtsaf Zonnekemeers, rechtsaf het Walplein en dan deze Noordstraat in.  En wat blijkt dan?  Dat deze weg perfect te volgen is tot men strandt op dit paaltje dat hier al sinds jaar en dag in het midden van de weg voor auto's verdere doorgang belet!
Daarom deze gouden raad van nonkel Bruggeblog: vertrouw nooit een routeplanner voor de volle honderd procent, maar gebruik ze eventueel als een handig hulpmiddel.
Dit gezegd zijnde moet ik eerlijk bekennen de laatste dagen een beetje lui geweest te zijn en daarom heb ik nog geen nieuwe fotovraag voor u in petto.  't Zal voor morgenavond zijn, vrees ik.

Een laatste 'sfeerbeeld' van de Centrale Begraafplaats, dé plaats in Brugge bij uitstek waar de tijd stil blijft staan.

Eveneens begraven op het 'Brugs Kerkhof' was deze Louis Reckelbus een kunstenaar die te Brugge lessen volgde maar toch hoofdzakelijk autodidact was.  Hij werd 'om den brode' ambtenaar bij de posterijen.  Tijdens WO I week hij uit naar Engeland (St. Yves in Cornwall) naar een huis van Emile Claus die onderdak bood voor nog verschillende andere collega's-kunstenaars.   Louis Reckelbus specialiseerde zich als aquarellist.  Om een idee te hebben van wat Reckelbus maakte, kijk eens hier.  In 1930 werd hij aangesteld tot conservator van het Stedelijk Museum van Schone Kunsten te Brugge, dat noemde toen nog zo.  Ook op grote buitenlandse tentoonstellingen was hij een gegeerd jurylid.
Deze brede rechtstaande grafplaat met bronzen portretmedaillon en palmtak ter nagedachtenis van de man komt uit het kunstatelier De Wispelaere.

Aan het graf van Jean Rudd zien we alle attributen waarmee aangeduid wordt wat de man van beroep was en dat hij ook vrijmetselaar was: de passer, de winkelhaak en het schietlood.  Alles gevat in een lauwerkrans met ereteken van ridder in de Leopoldsorde.

Daar ben ik weer met mijn snapshots van dode Bruggelingen.  Geen nood: vanaf morgen begeef ik me opnieuw meer onder de levende Bruggelingen.  Tot zover moet u het stellen met kerkhofkiekjes.
Dit hier het graf van Jean Brunon Rudd, geboren in Brugge op 13 december 1792 en ook in Brugge gestorven op 22 februari 1870.  Als stadsarchitect van 1830 tot 1870 was hij de voorganger van Louis Delacenserie.
Hij was een zoon van een Engelse schrijnwerker en schopte het tot directeur van de Brugse Academie.  Hij was de eerste persoon die nauwkeurige opmetingen maakte en publiceerde van bekende Brugse monumenten uit de gotiek en de renaissance.  Zelf heeft hij enkele gebouwen in neoclassicistische stijl op zijn kerfstok waaronder een deel huizen in de Geldmuntstraat en het huis Sint-Amandsstraat 46.
Hij was ook lid van de vrijmetselaarsloge "La Réunion des Amis du Nord" te Brugge.

Gisteren nog een aflevering Aspe meegepikt.  Een groot deel van de uitzending speelde zich af in Zeebrugge, een ander deel in het politiebureau en nog een deel ten huize van commissaris Van In waar er nog een grotere crisissituatie was dan in het politiebureau zelf.  Het kostte Van In bijna zijn nek en dat moogt u gerust letterlijk nemen.
Als men een dergelijke misdaadserie bekijkt zou men zowaar de indruk krijgen dat  Brugge een stad is die de vergelijking met Chicago ten tijde van Al Capone gemakkelijk kan doorstaan.  Maar omdat bepaalde fragmenten uit de reeks eerder komisch overkomen weten we beter: Aspe is 100 procent nep.  Gisteren lieten ze bijvoorbeeld uitschijnen dat de stad vol is met kraakpanden.  En welke locatie gebruikte men als kraakpand waar men vreemdelingen uithaalde om mee te nemen naar het bureau?  Juist, ja, hier de gebouwen in de Hoogstraat die luisteren naar Huis de Zeven Torens en Huis Casselberg.  Laat me niet lachen: geen mens zou het in zijn hoofd halen om hier illegaal te gaan wonen.

In de afgelopen twee dagen is er hier al veel energie doorgestroomd; ik hoorde zelfs uw hersenen knetteren tot bij mij thuis, maar nog weet u niet waar deze plaats is.  Deze foto kan misschien uitsluitsel brengen.  Waar in het centrum van Brugge is dit?

Een zicht op een klein deeltje van het immens grote 'Brugs Kerkhof', gezien vanuit de grafkapel van de familie De Clerck.

Binnenin de grafkapel Eugène L De Clerck hangen drie grote gedenkplaten.  Op de centrale gedenkplaat rechttegenover de deur staat vermeld dat Eugènes ouders Salomon De Clerck en de 'edele dame' Josephine Merghelynck waren.  Laatstgenoemde haar ouders noemden uiteraard Merghelynck, en Allaeys.  De wapenschilden van die twee families staan onderaan de gedenkplaat.
De andere twee gedenkplaten leerden mij dat Eugène twee keer getrouwd was, de eerste keer met Mathilde Danneel, de tweede keer met Delphine Montobio, en dat hij ze alletwee overleefd had.
Verder vermelden de platen dat hij met Mathilde vijf kinderen had en met Delpine drie.

We keren nog eens terug naar het Brugs kerkhof want die grafkapel die naast het graf van Louis Delacenserie staat trok mijn aandacht.  Ik kon het niet nalaten om de deur even te openen en binnen te kijken.  Het is de grafkapel van de familie Eugène L. De Clerck.
Wat de familie voor Brugge betekend heeft weet ik niet maar wel dat ze rijk genoeg waren om dit gebouwtje te laten plaatsen ter nagedachtenis van de leden van de familie.  Eugène zelf was afkomstig van Oostende.  Hij was er in 1807 geboren en stierf hier in 1881. 

Er wordt gemakkelijk gezegd "Brugge is oltied schoane" maar men vergeet er bij te zeggen dat deze stad op sommige momenten schoaner is dan op andere.  De herfst is mijn favoriete seizoen en de Gouden-Handrei is in die periode mijn favoriete plek.

Met de quizvragen gaan we stilletjes aan naar het ronde getal 100.  Maar eerst moet daarvoor natuurlijk deze quizvraag 87 opgelost worden (is nog niet gebeurd) en daarna nummer 88 en daarna 89 zeker (?) tot we uiteindelijk aan het nummer 100 aanbeland zijn.  De vraag is altijd dezelfde: weet u waar in de binnenstad van Brugge dit te zien is?

Zoals Brugge er nu voor een groot deel uitziet hebben we vooral te danken aan deze man, Louis Delacenserie, de architect die eind de 19de eeuw  tal van restauraties in Brugge realiseerde waaronder het Stadhuis, de Heilig Bloedkapel en de westgevel van de Onze Lieve Vrouwkerk.  Daarnaast ontwierp hij in die periode ook heel wat nieuwbouw die geïnspireerd was op de 'Brugse stijl' van voor 1750.  Als voorbeeld noem ik het Provinciaal Hof en het Postgebouw op de Markt.
Deze man die zo veel grootse dingen tijdens zijn leven gerealiseerd heeft (ook het Centraal Station van Antwerpen is van hem) ligt hier zelf op sobere wijze begraven.  Sober? hoor ik u al denken.  Jawel sober, want het graf van de man bevindt zich niet in deze kapel maar wel links ervan.  Het is een zerk in blauwe natuursteen met daarop een groot liggend kruis.
Nog tot slot enkele gegevens over de man:
Geboren te Brugge op 27 september 1838 en ook in Brugge overleden op 2 september 1909 was hij een zoon van een uit Wallonië afkomstige aannemer.  Hij studeerde aan de Brugse Academie.  In 1862 werd hij laureaat van de 'Prijs van Rome'.  In 1870 volgde hij J.B. Rudd op als Brugse stadsarchitect en tot in 1892 bleef hij dat.  Hij was ook nog lid van verscheidene verenigingen voor archeologie en van monumentenzorg.

Ach, hoe treurig die blik.  Ze symboliseert het verdriet om de overledenen.