Stichting Sint Trudo (2)

Carlos woont mooi maar buren van hem wonen ook niet mis.  Ik heb het over de bewoners van het godshuis Sint-Trudo, gelegen in de Garenmarkt 23-25.  Dit jaar kwamen ze nog in het nieuws omdat voor deze ingang het trottoir opgebroken was en iedereen die hier binnen of buiten wou dat via planken moest doen.  Die situatie bleef zo vele weken aanhouden tot enkelen het niet meer konden aanzien.  Een der laatste wapenfeiten van onze nu uittredende schepen Jean Vanden Bilcke was de gemoederen proberen te bedaren en verklaren dat het niet anders kon dan dat het voetpad zo lang opgebroken lag.
Soit, alles is zoals u zien kunt ondertussen opnieuw in orde en dit geeft ons de gelegenheid om zonder gevaar eens binnen te gaan en te kijken hoe dit godshuis er nu echt uitziet.

Heeft u, bij het kijken naar deze foto, opeens het licht gezien?
Ik bedoel maar: weet u waar in Brugge dit is?

De wereld staat hoe langer hoe meer op zijn kop.  Hier zijn drie voorbeelden om deze mening te staven.
1. De herfst verloopt bij ons aangenaam warm.  We hebben beter weer dan de mensen in bijvoorbeeld Griekenland en Turkije en normaal gezien is dat omgekeerd. 
2. Bij de Brugse gemeenteraadsverkiezingen blijken uiteindelijk de grootste verliezers winnaars te zijn.
3. Tussen alle Halloweengeweld in duiken er nu al, eind oktober, overal in de etalages opnieuw kerstmannen op.  En waar is onze goeie ouwe Sinterklaas dan, vraag ik mij serieus af?  Waar is toch die brave kindervriend die in mijn jeugd zonder enige concurrentie de eindejaarsperiodes overheerste?  Welnu, die komt dit jaar pas op 26 november in Brugge aan en op 6 december vertrekt hij alweer naar 'zonnige' Spanje.  Of moet ik tegenwoordig zeggen: het 'kille' Spanje?   Ik geraak er stilaan niet meer uit. De wereld staat op zijn kop.  Ik voel me als Alice in Wonderland.  Een goedheilige man die verstikt wordt door de verpletterende aanwezigheid van heksen en Santa's en consorten?!?  Ik denk dat ik droom!

Het oudste van de hele residentie is te zien aan de straatkant (Garenmarkt).  Het zijn deze grensmarkeringen tussen het vroegere grondgebied van de stad Brugge (de steen met de letter 'b' met een kroontje) en het grondgebied van het Proosse (de steen ernaast met het helaas uitgesleten leeuwenwapen).

Keien lopen.

Vanaf de straatkant is deze muur en het hofje te zien die in deze periode van het jaar hun mooiste kleurenpracht tentoonspreiden.   Recht voor ons uit zien we de Magdalenakerk en ook een appartement in de residentie dat te huur staat.

Dit is de residentie, het gedeelte langs de Garenmarkt, gezien vanaf het binnenpleintje.

We gaan eens naar de Garenmarkt, een straat die door de eeuwen heen veel veranderd is en nog altijd onderhevig is aan veranderingen.  Deze gevel met huisnummer 17 verbergt een grote residentie gebouwd rond een binnenpleintje.  Architectuurburo Groep 3 bvba heeft de gebouwen omgevormd tot wat het nu is.

Een lapidarium is een verzameling van edelstenen of stenen.  In het geval van het lapidarium dat sinds 1983 op het Brugs kerkhof staat bedoelt men ermee het gebouwtje langsheen de Kerkhofblommenstraat dat grafstenen en grafzerken die verwijderd werden verzamelt, bijeenbrengt.  Het gebouw zelf werd ontworpen door de Dienst voor open Monumentenzorg van de Stad Brugge (architect Johan Bellaert) en het feit dat er bomen rondom staan en zelfs binnenin in combinatie met het open dak maakt dat er hier op elk moment van de dag een vreemdsoortige lichtinval aanwezig is.

Ik heb enkele fijne reacties gekregen op mijn reeks van artikelen over de Centrale Begraafplaats te Assebroek, alhier beter gekend als het 'Brugs kerkhof'.  Mijn bedoeling van de reeks was/is om u aan te tonen dat u deze plaats niet alleen op 1 of 2 november bezoeken moet.   U kunt er elke dag van het jaar terecht, en niet alleen om een dierbare afgestorvene te eren.  U kunt er ook gewoon tot rust, tot bezinning komen, zittend op een van deze stoeltjes onder deze tekst 'De Tijd Een Machtige Cirkel'.

Omdat de vorige fotovraag opgelost werd verschijnt er deze avond alweer een nieuwe.  Ik heb dit deze namiddag gefotografeerd.  U vertelt mij waar in het centrum van Brugge dit is.

Brugge heeft - in tegenstelling tot veel andere gemeenten - een politiereglement waarin duidelijk vermeld staat dat vogels niet mogen gevoederd worden.  In de nabijheid van de Smedenpoort en in het Astridpark zie ik regelmatig mensen die broodkruimels geven aan de eenden die daar verblijven.  Eigenlijk mag dat niet maar veel kwaad doet men daar niet mee.  Er zitten op die plaatsen eenden genoeg en die komen daar gretig op af.  Hier in het Minnewaterpark vanmorgen zag ik dit heel brood liggen.  Hier zitten weinig tot geen vogels en zeker geen eenden.  De sluikstorter die dit op zijn kerfstok heeft getroostte zich zelfs de moeite niet om het brood te verkruimelen.  Gelukkig voor die arme vogeltjes die er zich toch aan willen wagen blijkt het een gesneden brood te zijn!

Nog altijd het stukje Brugse vestingen nabij het station waar afgelopen zomer het zandsculptuurfestival plaatsvond.  Heeft u dit 'wandel' -pad al eens goed bekeken?

Bij het horen van de zandberg denken wij Bruggelingen misschien vooral aan de Zandberghoeve in Oedelem maar niks is minder waar!  De Zandberg ligt naast het station van Brugge en geraakt er maar niet weg.  Het afbreken van dit koperkleurig bergmassief vergt nu al meer tijd dan het plaatsen en verfraaien ervan.  Begrijpe wie het kan.  Maar ondertussen blijft dit stukje Vesten voor de Bruggeling nog altijd ontoegankelijk.

Natuurlijk bent u allemaal winnaars.  Zowel Stijn Dejaegher uit het verre Australië als Freak Adel, als Bart, Studax en Frederik Cloetens kwamen met de juiste oplossing.  (en waarschijnlijk nog enkele anderen die niet meer gereageerd hebben omdat ze zagen dat anderen hen voor waren).  Dit ding, een flitspaal waar sommigen zo kwaad op kunnen zijn dat ze het ter plekke in brand steken of beschieten, staat  als u van 't Zand de Unesco-rotonde passeert juist op de hoek waar de bussen naar rechts afslaan naar het station dat hier op deze foto van tussen de bomen komt piepen.  Rechtsbeneden is men de Buiten Begijnenrei aan het uitbaggeren.
Maar wie heeft er uiteindelijk gewonnen?  Ja, wie was de eerste?  Frederik Cloetens!  Hij mailde mij gisterenavond exact om 21 uur 41 minuten en 41 seconden het juiste antwoord door.  Tweede was Studax die om 22 uur 10 ook juist was maar zijn reactie verkeerd plaatste bij mijn bericht over Jules Fonteyne.  Een eervolle vermelding gaat naar Stijn Dejaegher die de grote handicap heeft om aan de andere kant van de wereld te wonen maar het toch ook lekker wist!  Stijn, u begrijpt dat ik moeilijk de quizvraag 's morgens vroeg om 08 uur Belgische tijd plaatsen kan. 

Dit huis hier links vooraan is het huis langs de Coupure waar Jules Fonteyne een groot deel van zijn leven woonde en werkte.

Langs de Coupure, meer bepaald het gedeelte naar de Predikherenbrug toe, staat een huis met deze gedenkplaat.  Met die tekenstift of graveernaald bedoelt men de teken- en grafische kunst van de man die bijvoorbeeld illustraties leverde voor boeken van onder andere Stijn Streuvels.  Maar hiermee doet men de man oneer aan om enkel dat te vermelden.  Hij was ook schilder en ontwerper van - ik noem maar wat -  glasramen voor diverse kerken en kapellen.

Een tweede foto van deze plaats in Brugge waar tussen het drukke verkeer in dit lieflijk kastje opgesteld staat.  Het is aan u om te vertellen waar.
O ja, er stond een nummer op de paal maar die heb ik eventjes geschrap.  't Was esthetisch niet mooi.

Het ziekenhuis heeft een groot domein en op dat domein staat her en der moderne kunst opgesteld.  Het meest in het oog springende kunstwerk is uiteraard deze 'Open Poort' van Paul Perneel (geb. 1954, Brugge; woont en werkt nu in Jabbeke).  Verlaat u regelmatig Brugge via het spoorwegviaduct in de richting van de autostrade Oostende-Brussel, dan heeft u dit indrukwekkende 13 meter hoge ding zeker al eens gezien.  Vroeger was er hier een bakstenen muur die als het ware symbool stond voor het wegstoppen en opsluiten van psychiatrische patiënten.  Sinds 1989 is er geen muur meer maar wel deze 'Open Poort'.  Doorbraak tot het Zelf noemt de artiest het ook.  Symbolischer voor de nieuwe psychiatrische aanpak kan bijna niet.  De kunstenaar koos voor twee soorten materiaal.  De blauwe granietsteen verwijst naar het tijdloze, het diepere zelf dat zich moeilijk blootgeeft.  Hij plaatste die reuzenblokken zeer uitgekiend op elkaar en omringde ze met metalen constructiebuizen die het vergankelijke voorstellen als uitdrukking van het handelend denken.  Het geheel van steen en stellage wijst op een steeds zoeken naar evenwicht tussen het zelf en de omringende wereld.  De opening in de muur laat de buitenwereld binnen en de binnenwereld naar buiten komen.