Centrale Begraafplaats (13)

Die oplossing werd gegeven door Carlos Dejaegher.  Het is een huisje in de Schaarstraat, meer bepaald Schaarstraat 54.  Carlos zou graag iets meer te weten komen over de geschiedenis van dit huis.  Wel, ik moet eerlijk bekennen: ik ook.  Het is niet omdat ik met plezier over Brugge schrijf dat ik alles ken.  Integendeel.  Van sommige huizen in Brugge (zoals hier bijvoorbeeld) kan het kleinste kind zien dat er een hele geschiedenis aan vasthangt.   Voorlopig heb ik  er wel  het raden naar.  Weet iemand van u  hier meer over?  Aarzel dan zeker niet om te reageren.
Kort samengevat wat ik vermoed: Vele middeleeuwse handelspanden in Brugge waren voorzien van kelders met houten zolderingen.  In een bepaalde periode werden die zolderingen meestal vervangen door (bak-)stenen tongewelven.  Voorbeelden daarvan zijn bijvoorbeeld de Genuese loge (Saaihalle) en de Florentijnse loge.  Men vermoedt dat de balk met engelenfiguren die men hier in de Schaarstraat aantrof nog afkomstig is van die Florentijnse loge op de hoek van de Vlamingstraat met de Academiestraat.  De balk werd overgebracht naar het kasteel van Loppem.  Op de site www.beeldbankbrugge.be zijn er verschillende foto's daarvan beschikbaar.  Klikt u op deze link dan komt u er automatisch op terecht.

Gisteren kreeg u maar de helft van de tekst te lezen, dat is echt niet mooi van mezelf.  Vandaag maak ik het voor u goed en u kunt het hele opschrift lezen.  Maar dan moet u mij ook wel gelijk vertellen waar in Brugge dit te lezen valt.

In deze tijd van het jaar is een wandeling langs de vesten een pure aanrader.  Voor de liefhebbers-wandelaars of joggers mag zeker niet het stuk Buiten en Binnen Smedenvest tussen Smedenpoort en Bloedput op het menu ontbreken.  Deze foto is nog maar eens het bewijs hoe prachtig onze Brugse Vesten wel zijn.  Op de achtergrond links ziet u opnieuw die schitterend mooie amberboom en daarvoor enkele zwarte walnootbomen (in 't latijn: juglans nigra).

Pure poëzie straalt hier vanuit.  Geen schilder heeft een schoner kleurenpalet dan wat deze amberboom voor ons vandaag in petto heeft.  Mocht u hem eens in levende lijve willen bekijken: hij staat op de Buiten Smedenvest vlakbij de Bloedput. 

Vandaag toon ik u de mooiste boom van Brugge.  Het is een amberboom en zoals deze is er in heel Brugge geen enkele andere die zich in deze tijd van het jaar meten kan met de kleurenpracht van dit exemplaar.

De morgenstond heeft goud in de mond.  Het is zo een van die uitdrukkingen die me te binnen schiet bij het rondlopen in Brugge op een ochtendlijk uur.  Kijk eens naar die weerspiegeling in de carrosserie van de wagens!

Vandaag heb ik eens veel goesting om u op uw stoel van verbazing te doen achterovervallen.  Ik wil u Brugge in deze periode van 't jaar op zijn mooist tonen.  Speciaal daarvoor ben ik tegen mijn natuur in vanmorgen vroeg op pad geweest.  De lucht kleurde zo mooi rood.

Deze grote tombe is gemaakt uit blauwe natuursteen en heeft een schuine afdekking met een kruis.  Had ik dit niet geschreven dan had u het, de foto bekijkend, echt niet geweten, zo vervallen is dit graf.  Laat me even vertellen dat Edwards vader Jan Jacob Gailiard ook al boekbinder en drukker in Brugge was.  Toen die op jonge leeftijd stierf nam hij als zoon het bedrijf samen met enkele vennoten over.  Deze Edward was onder andere nog leerling bij Guido Gezelle geweest.  Zijn drukkerij zelf ging in 1872, net zoals zoveel andere Westvlaamse bedrijven in die periode trouwens, op de klippen dankzij het faillissement van de Bank Dujardin.

Nog zo een Bruggeling die in de vergeethoek geraakt is.  Edward Gailliard (geb. 04 juli 1841 - gest. 30 juli 1922).  De aanblik van deze man zijn graf zegt op dat gebied voldoende.  Toch is hij het die als drukker heemkundige tijdschriften als 'Rond den Heerd', 'La Plume' en 'De Halletoren' uit de grond gestampt heeft.  Zelf als amateur-geschiedkundige vrij bedrijvig werkte hij aan een 'Glossaire Flamand', namelijk een Middelnederlands verklarend woordenboek.  Hij werd niet voor niets opgenomen in de 'Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde en bracht het zelfs tot conservator van het Rijksarchief van Antwerpen.

Van quizvraag nummer honderd is het de bedoeling om er iets heel speciaals van te maken.  Maar ondertussen zitten we wel nog maar aan nummer 92.  Twee keer op rij werd de fotovraag van bij de eerste foto opgelost, telkens door iemand anders.  Ik ben benieuwd hoe u het deze keer doet.   En let wel: ik onderschat u nooit.

"Sepulture de la famille Seresia" staat hier op dit grafmonument en de man die erboven in blauwe natuursteen door Gustaaf Pickery vereeuwigd werd, namelijk Raymond Seresia (geb. 3 mei 1851 - gest. 24 mei 1903) heeft zich waarschijnlijk al duizenden keren in zijn graf omgedraaid voor dit franstalige opschrift.  Van 1899 tot 1903 zetelde hij in de gemeenteraad en hij uitte daar zijn vlaamsgezindheid door tijdens de zittingen telkens Nederlands te spreken.  Dat was in die tijd nog hoogst ongewoon.  Hij was ook advocaat en plaatsvervangend rechter en ook in die hoedanigheid probeerde hij altijd in het Nederlands te pleiten.  Samen met Julius Sabbe was deze Raymond Seresia één der voortrekkers van de Vlaamse Beweging te Brugge.  Hij werd meermaals tot Voorzittend Meester van de Brugse vrijmetselaarsloge 'La Flandre' gekozen, was ook bestuurslid van het Willemsfonds en bovendien voorzitter van het 'Van Gheluwe's Genootschap'.  Dankzij dat genootschap is zijn borstbeeld hier gekomen met het opschrift op de sokkel: 'Het Van Gheluwe's Genootschap aan Raymond Seresia haren voorzitter 1877-1903'.

Als advocaat pleitte deze man gratis voor arbeiders.  Hij was medeoprichter van de Liberale Vlaamse Bond (1878-1895), later voorzitter.  Hij was onder meer lid van de 'Vrienden van de schamele armen', van de schuttersgilde Sint-Sebastiaan, enz ...
Hij is ongehuwd overleden in het nu verdwenen ouderlijke huis in de Kuipersstraat, precies 1 jaar voor zijn vader Louis er op 90-jarige leeftijd overleed.  Raymond Seresia was één van diens 9 kinderen.

Jan Goetinck (geb. 1815 - gest. 1881)
Hij was de hoofdman van de Brugse Koninklijke en Prinselijke Hoofdgilde St.-Joris van 1839 tot  in 1881.
Dit grafmonument is een witte natuurstenen stele met in een medaillon het portret van die Jan Goetinck waarboven het wapenschild van de Schuttersgilde van Sint-Joris met de op het ogenblik moeilijk leesbare wapenspreuk "Eendracht bant den nijd".  Op basis van teruggevonden kleursporen werd de oorspronkelijke polychromie opnieuw aangebracht en de testen verguld met bladgoud.  Het grafteken werd met een beschermende steenkleurige verflag herschilderd.  Maar zoals u zien kunt vergaat het met grafmonumenten zoals met huizen: regelmatig onderhouden blijft een noodzaak anders zet het verval zich onherroepelijk voort.

We keren nog eens terug naar de centrale begraafplaats te Assebroek.  Volgende week is het Allerheiligen en Allerzielen en we naderen dus met rasse schreden de periode waarin de overledenen met extra aandacht herdacht worden.  We vergeten alle uit de Angelsaksische landen overgewaaide Halloweengedoe en concentreren ons liever nog eens hierop: het  Brugs kerkhof.

Nog eens de bewuste plek in beeld gebracht.  Hier komen de Ganzenstraat, het Ganzenplein en de Hooistraat samen.
In antwoord op Wouter wat Moonart Gallery betreft, ja die site ligt op het ogenblik blijkbaar plat.  Ik heb dat ook al eens gelapt met mijn blog.  Soms een kleine verstrooidheid is genoeg om de site van het wereldwijde web te gooien.  't Kan ook een andere reden zijn natuurlijk.  Dringende verbouwingen  bijvoorbeeld.  Gehackt door Moenaert?  De centen die op zijn?  Ik zeg maar wat ...

Meteen kan ik alweer op zoek gaan naar een nieuwe fotovraag want onmiddellijk wist Johan (muffie) dat ik deze soort trampoline fotografeerde op dat pleintje langs de Ganzenstraat.  Voor wie al een tijdje niet meer in Brugge woont was dit een onmogelijke fotovraag want het toestelletje staat er nog maar sinds kort.

Te zien in het Brugse straatbeeld.  Als u als eerste antwoorden kunt waar precies dit te zien is, dan moogt u zich gerust ook een Brugschen Stroatendwil noemen.

Vooraleer opnieuw het psychiatrisch ziekenhuis Onze-Lieve-Vrouw te Sint-Michiels te verlaten loop ik door de gang met schilderijen van personen die voor de congregatie van de Zusters van Bermhertigheid Jesu iets betekend hebben.  Zoals hier zuster Marie-Chantal die jarenlang moeder overste geweest is en alhier in 1928 stierf.  Bemerk de beschadiging aan het schilderij.  Misschien heeft op een bepaalde dag hier een patiënt in een minder kunstzinnige bui, in een vlaag van zinsverbijstering het portret van de arme zuster eventjes willen bewerken?