De Commeere

Marc van Weathercam heeft me ondertussen wel verteld waar in Brugge dit te zien is maar, kijk, ik ben vandaag nogal 'tegentjok' en vertel het lekker niet.  U moet het doen.

Aansluitend op mijn vorige artikel.
Op het ogenblik dat men op de Markt de terrassen aan het verwijderen was want "Het stadsbestuur houdt eraan de terrassen alleen tijdens vastgestelde perioden op te stellen omdat het monumentale aspect van dit plein en de pracht van de gebouwen toch zeker gedurende enkele maanden zou zichtbaar zijn", welnu, op dat eigenste ogenblik was men bezig op datzelfde plein dat Markt heet een grote constructie te plaatsen dat binnenkort een ijspiste zal worden met daarrond verschillende hokjes. 
Hallo?  Dat zijn nu echt van die dingen in Brugge die ik nooit begrijpen zal.  Kijk eens naar het 'monumentale aspect' van het standbeeld van Jan Breydel en Pieter De Koninck.  Waar zijn die ahum gebleven?   Ach, maar geen probleem hoor!  Op het ogenblik dat deze constructie opnieuw opgeborgen wordt wordt het volgend jaar stilaan weer tijd om de terrasjes boven te halen.

In mijn leven rangschik ik alles in drie categorieën.
Eerst en vooral zijn er de dingen die ik begrijp.
Dan zijn er de dingen die ik niet begrijp.
En dan zijn er nog die dingen die ik nooit zal begrijpen.
Tot de eerste categorie behoort bijvoorbeeld de optelsom 1 plus 1.  Da's simpel, dat weet ik, dat is 2.
Tot de tweede categorie behoren veel ingewikkelde dingen die mits een beetje moeite van mijn kant uiteindelijk tot de eerste categorie gaan behoren: het werken met een GSM, hoe je moet SMS'en, hoeveel planeten er nu exact in ons zonnestelsel zijn, hoe men een hemd moet strijken, enz....
Tot de derde categorie behoort het volgende:
Er zijn voor de stad Brugge twee soorten zelfstandigen.  Tot de eerste soort van zelfstandigen behoren de uitbaters van een horecazaak met een terras.  Zij moeten er altijd voor zorgen dat ten laatste op 15 november hun terras afgebroken is en ze mogen die pas enkele weken voor Pasen opnieuw opzetten.  Reden: de historische waarde van de omgeving moet toch minstens enkele maanden per jaar tot zijn volle recht kunnen komen.  De tweede soort zelfstandigen zijn diegenen die schuilgaan achter het zandsculptuurfestival en straks opnieuw het ijssculptuurfestival.  Twee maanden lang was er niks te doen want het zandsculptuurfestival was afgelopen en nu pas is men bezig met de voorbereidingen tot het ijssculptuurfestival.  Al die tijd daartussen mochten hun constructies het zicht op het station, het stationsplein en de eveneens historisch waardevolle Vesten blijven verpesten. 
Laat dit nu uitgerekend een van die dingen zijn die ik met mijn kleine, maar nochtans kerngezonde verstand nooit begrijpen zal!

En wat dan hiervan gezegd?  Deze zandklomp ligt hier nu nog altijd in de nabijheid van het station zandklomp te zijn.  Had men slechts aan één kleuterklasje uit het Brugse gevraagd om met zijn allen met schopje en emmer dit  koperen ding  te verwijderen, ze hadden met veel plezier in één week de klus geklaard.  Deze firma heeft er, ondanks de aanwezigheid van grove middelen, màànden voor nodig!

   Deze roffelaars rechts op de foto ziet u overal in het Brugse bij individuele sportevenementen van het uithoudingstype.  Dwars door Brugge, de Brugse (kwart-)triatlon, deze 'Run 4 Fun', noem maar op: zij zijn altijd present om er bij de sporters en sportsters de moed in te houden.

Op Bruggeblog zult u regelmatig wel eens foto's aantreffen van uw lopende medemens.  Dat komt omdat lopers en loopsters mij nauw aan het hart liggen.  Beperk ik de laatste jaren mijn eigen loopuitspattingen tot een tiental keren per jaar rondstrompelen op de Vesten waarbij ik niet eens meer dat zalige rondje rond de Brugse binnenstad rond krijg, dan was ik als ik zo vrij mag zijn in vroeger jaren een meer dan doodgewone loper.  Twee uur zesenveertig minuten en vijftig seconden.  2u 46'50".  Dat is mijn marathonrecord dat ik op achtentwintigjarige leeftijd indertijd neerzette en ik zal die tijd tot in de eeuwigheid blijven koesteren.  Ter vergelijking: met deze tijd zou ik me dit jaar gemakkelijk bij de 50 beste marathonlopers van België van dit jaar scharen.
Maar kom, toen was toen en nu is nu en deze foto is van gisteren.

Deze dame die gisteren deelnam aan de 'Run 4 Fun', georganiseerd door de scoutsgroep FOS de Menapiërs, was een zwartloopster want zij liep zonder borstnummer.  Het schamele inschrijvingsgeld niet betaald, mevrouw?  Of heeft u als uitzondering op de regel er een rugnummer van gemaakt i.p.v. een borstnummer?

Een loopfestijn voor de lollige loper, werd deze loopwedstrijd ook aangekondigd.  Deze man denkt als lopende kerstmuts deze keer niet alleen de lolligste thuis maar zelfs ook de lolligste buitenshuis te zijn.

Hoe de ene dag de andere niet is.  Gisteren was het een zonnige dag.  Vandaag moeten we er niet op rekenen om ook maar een streepje zon te zien.  Daarom krijgt u het hier bij Bruggeblog met mijn verslag van de 'Run 4 Fun' loophappening van gisteren.  Dat het gisteren vooral een gezellige bedoening werd mag duidelijk wezen.  Mensen van allerlei slag en soorten loopcapaciteit deden mee.   De tekst op het zwarte T-shirt (Rust Roest Brugge) verklapt ons bijvoorbeeld dat de draagster ervan waarschijnlijk een turnster is.

Deze namiddag was er, startend om 15 uur, een loopwedstrijd die ingericht werd door de scoutsgroep FOS de Menapiërs.  De loopwedstrijd zelf, voor het derde jaar op rij georganiseerd door die oude Belgen, noemt eigenaardig genoeg 'Run 4 Fun'.  De loopwedstrijd is vooral bedoeld voor, in de eerste plaats alle leden van de beweging, maar ook voor hun ouders en sympathisanten van het eerder lopende type.  De ondertitel van deze loopwedstrijd vind ik veel, veel leuker dan die - bwah, ik moet overgeven -  'runfufun'.  Die ondertitel is:  'een loopfestijn voor de lollige loper'.  De loopwedstrijd startte aan het clublokaal maar ging van daaruit naar de Bloedput om de in deze tijd kleurrijke Vestingen tot aan het station aan te doen en daarna aan de andere kant van het water terug te keren tot aan het lokaal.  Van de deelnemers werd verwacht dit rondje minstens een keer te volbrengen en, als het even kon, liefst twee keer.  Morgen toon ik u enkele schitterende actiefoto's van deze loop maar vandaag tracteer ik u al op een voorsmaakje.  Ik heb zo'n sterk vermoeden dat deze drie dames geen leden van de scoutsgroep zelf zijn en ook geen sympathisanten maar wel degelijk drie kloekmoedige moeders van drie van de dapperste leden van de stam der Menapiërs.

Hallo, Bruggeliefhebbers.  'k Heb een vraagje voor u.  Mijn vriend Marc heeft deze prachtige foto aan mij gegeven om te plaatsen op mijn blog maar hij vergat me te vertellen waar precies in Brugge dat stenen ding staat.  Kunt u mij soms helpen?

Dit is die fameuze plek die u de afgelopen dagen raden moest.  Op deze plek kunt u regelmatig vissers aantreffen maar ook verliefde koppeltjes dicht bijeen.  En heeft u helemaal geluk dan treft u hier een verliefd, vissend koppel aan.

'Aan de Coupurebrug?' vraagtekent Jan Peere zijn reactie op de laatste foto.  Tsja, wat moet ik daar nu mee aanvangen?  Voor strenge jury spelen en het antwoord afkeuren?  Over de Coupure liggen tegenwoordig twee bruggen.  Maar kom, omdat het voor Jan is reken ik het antwoord goed.  (ach, kwam het antwoord zelfs van u dan zou ik het ook nog goedkeuren, hoor.  Ik ben geen kwaaie en voor schoolmeester heb ik zeker nooit geleerd.  Oei, voor deze laatste uitspraak krijg ik straks alle (ex-) schoolmeesters op mijn dak).
Wat is nu het juiste antwoord dat we zoeken.  Die bankjes zijn te vinden op de uiterste hoek van de Coupure met de Kazernevest, in de onmiddellijke nabijheid van de Conzettbrug en dat glazen bakje met daarin die in mootjes gehakte houten klaas.
Ziezo, dankzij Jan Peere krijgt u vanavond een nieuwe plaats in Brugge in uw maag gesplitst en ik zal lekker niet vertellen waar het is vooraleer u het mij komt vertellen.

Als afsluiter van het Atchugarry-hoofdstuk laat ik u even het opschrift lezen dat op het voetstuk van dit werk geplakt is.  We leren er uit dat dit werk naamloos is, dat het gemaakt is in 1999 is en dat we er niet mogen op klimmen.   Wie het eventueel toch in zijn hoofd zou halen om hier op te klimmen, die kan ik vooraf waarschuwen dat Atchugarry zijn werken altijd zo sterk polijst dat het gladden dingen zijn.

Werken in dit soort monumentaal marmer is hard labeur.  Onderschat het geenszins.  Wat Pablo Atchugarry aan energie verzetten moet vooraleer hij tot dit resultaat komt is onbeschrijflijk.

Veel van Atchugarry's 'werkjes' bevatten speelse doorkijkjes.  Hier zien we iemand met vaste tred het pad naar de ingang van het Groeningemuseum oplopen.  Een minuut later kwam de man al terug.  Van een blitzmuseumbezoek gesproken!  Dat de Japanse toeristen daar maar eens een voorbeeld aan nemen!

Fotograferen is altijd wel een beetje truceren.  Hier is het precies alsof  het Carraramarmeren kunstwerk van Atchugarry wedijveren kan met de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.  En is dat niet uitgerekend die kerk waarin zich een beroemd marmeren werkje van Michelangelo bevindt?  En laat Pablo nu juist een groot bewonderaar van Michelangelo zijn!

Wat heb ik u gezegd?  Weer iets totaal anders en toch weer hetzelfde (beeld)!

Ondanks het feit dat het hier om 'slechts' 1 werk gaat van Atchugarry en alle foto's die u vandaag zult zien in nauwelijks tien minuten tijd genomen zijn, zult u verbaasd zijn hoe verschillend die foto's zijn.  Het is precies alsof het beeld leeft en het op elk ogenblik en vanuit elk ander standpunt iets totaal nieuws te voorschijn tovert.  (u merkt het al: u heeft hier te maken met een bewonderaar van 'den Atchu').