Uitzicht op Brugge (5)

Weerspiegelingen zijn altijd een droom voor een fotograaf.   
Op de achtergrond ziet u de gebouwen van het Oud Sint-Jan.

Het windmolenpark in het havengebied van Brugge, te zien vanuit het Concertgebouw.  Het best neemt u een verrekijker of een camera met zoomfunctie mee.  In het eerste geval kunt u onmiddellijk heerlijk genieten, in het tweede geval doet u dat later thuis.

Ons bezoek naar de bovenste verdiepingen van het Concertgebouw is gelukkig nooit voor niks.  Van hier boven krijgen we altijd een leuk uitzicht op Brugge voorgeschoteld.  Een uitzicht op een nat 't Zand bijvoorbeeld dat nog ligt te blinken.  En pas van hieruit merk je die schubvorm op die verwerkt zit tussen die witte tegeltjes.

Stapt u met gemengde, maar vooral verontwaardigde gevoelens, Forum + buiten waar nog tot in maart de tentoonstelling van de Duitser Detlef Beer doorgaat, weet dan dat u lang niet de enige bent.  Kunst kan en mag men niet met elkaar vergelijken maar we doen het automatisch toch bij het zien van wat die Detlef na een volle week werken bovenin de lantaarntoren van ons Concertgebouw aan 'betonpasta' of plaaster op de tegels die daar liggen gekwakt heeft.  Mijn kleinkinderen zouden voor identiek hetzelfde werk op school een onvoldoende krijgen.  Allez kom, misschien nog juist een voldoende voor hun inzet en het idee.
Als je dan vanuit die forumzalen naar buiten kijkt, zie je voor je al die gebouwen die volgestouwd zitten met de meest verfijnde kunst uit voorgaande eeuwen.  Op zo een moment vraag je je echt af wat je hier boven je tijd staat te verprutsen en waarom je niet daar beneden bent waar al die fijne kunst uitgestald ligt.
Kortom: als Detlef Beer hét schoolvoorbeeld voor moderne kunst in Brugge is, dan mag voor 109.950 van de 110.000 Bruggelingen deze stad nog eeuwen voortkabbelen op haar ouderwetse imago.  U kunt waarschijnlijk raden wie die overige 50 zijn.

Een tweede foto die u al iets meer toont van de plaats in Brugge die we zoeken.   Waar is dit te zien.

Dat Sinterklaas een kindervriend is eerste klasse is met dit fotootje van deze namiddag op de Burg nog maar eens overduidelijk bewezen.
Marc Willems heeft me vandaag opmerkzaam gemaakt op de geschiedkundige theorie dat in oorsprong in onze streken de Noordse God Wodan de rol speelde die door de invloed van het christendom door Sint Nicolaas van Myrna werd overgenomen.  Opvallend zijn alleszins de vele gelijkenissen die beide figuren voor ons betekenden (Wodan) en betekenen (Sinterklaas).   Wodan bijvoorbeeld geeft geschenken door het joelgat en onze Sint Niklaas door de schoorsteen.  Nog opmerkelijker: Wodan is de beschermer van de schoenmakers en wat doen we de avond voor 6 december?  Ja juist, ons schoentje zetten voor Sinterklaas.  En waarom bestaan er de zwarte pieten?  Die witte mannen die zich zo nodig met zwarte schoensmeer moeten insmeren om zich daarna volledig ten dienste te stellen van de Sint?  Wodan was een godheid en hij had om zich heen ook een schare zwarte krijgers.  Samen joegen zij op een afschuwelijk monster, namelijk op de wolf Fenrir die de zon wilde verslinden.  Wil uitgerekend nu in dit jaargetijde waarin Sinterklaas ten tonele verschijnt die zon alle moeite van de wereld hebben om stand te bieden tegen de eeuwige duisternis!

Snoepgoed voor de kinderen in volle vlucht, heeft u dat al eens gezien?  Neen?  Dan is het nu de eerste keer.

Eindelijk, eindelijk!  Na wekenlang wachten is Sinterklaas in onze stad gearriveerd.  Hier in Brugge wordt deze hoogbejaarde man, ondanks de commercie die in deze periode van het jaar andere figuren naar voren willen schuiven, nog altijd als de enige echte kindervriend beschouwd.  Naar jaarlijkse gewoonte kwam de goedheilige man vanuit de richting van Damme en hij voer in een bootje samen met zijn Pieten de reitjes af tot aan de Vismarkt.  Van daar uit trok hij naar het stadhuis waar hij, ten overstaan van de honderden kinderen en nog eens honderden ouders en grootouders en daar bovenop nog een kwak toeristen, op het balkon verscheen met onze schepen Lieve Mus en haar kleinkind.  Lieve Mus is als een mus zo groot maar gelukkig voor haar kwam haar hoofd nog net boven de balustrade uit piepen.  Haar kleinkind heeft blijkbaar dezelfde genen overgeërfd want, ondanks het feit dat het kind tussen Sinterklaas en oma in stond hebben we het kind niet kunnen zien maar we wisten dat het er stond.
Ondanks alle jeugdige jolijt waren er blijkbaar sommigen, ja zelfs iemand met een even lange baard als de Sint, die de komst van de man blijkbaar niet bijster apprecieerden.

Een van de hoekjes en kantjes van het appartementen- en winkelcomplex dat Zilverpand noemt en zich grotendeels bevindt op de plaats waar voordien het Sint-Lodewijkscollege was.  Tamelijk recent werden op de binnenpleintjes een viertal toestellen geplaatst waar kinderen zonder op de vingers getikt te worden kunnen op staan of zitten, er aan trekken of zoals hier met dit buizenstel er gewoonweg aan hangen.

Op twee plaatsen in Brugge zijn er gedenkplaten te zien die herinneren aan woelige tijden waarin de relikwie van het Heilig Bloed in privéhuizen verborgen werd.  Een gedenksteen is te zien aan het voormalige huis van Perez de Malvenda op de hoek van de Wollestraat met de Rozenhoedkaai.  De andere bevindt zich hier in wat we nu kennen als het Zilverpand.  Beide teksten zijn geschreven door Guido Gezelle.
Wat die Geertruid of Gertrude Pélichy betreft, zij werd geboren in Utrecht in 1743 en stierf in Brugge in 1825.  Zij schilderde vooral portretten en was o.a. een leerlinge van de kunstenaar Joseph Suvee naar wie in Brugge een straatje genoemd werd.  Portretten van haar hand van Maria-Theresia en Jozef II bevinden zich in ons stadhuis maar er zijn werken van haar tot zelfs in de Ermitage toe.

Een nieuwe plaats in Brugge voor u om te herkennen, of eventueel te leren ontdekken.  Waar is deze foto genomen?

Onder het bewind van Moenaert laat Brugge regelmatig graffitikunst in zijn binnenstad toe.  Voor de afwerking van de ijspiste op de Markt mochten er enkele kunstenaars hun kunnen tonen.  Kristof Montens is er een van en volgens hem kan er in deze tijd van 't jaar gerust een knipoog vanaf.

Aspe zou dit leuk vinden.  Elke dag gebeuren er moorden op de Brugse Markt, meer bepaald in de onmiddelijke omgeving van de twee frietkramen.  Elke avond/nacht terroriseren er bendes de nietsvermoeden toeristen-frieteters.  Vanmorgen vroeg zag ik nog maar eens de sporen van het bloedige handgemeen met dodelijk gevolg.  Bruggelingen zelf mijden nu al 's avonds deze plek.  De recentste misdaadcijfers van deze stad liegen er niet om.  Binnen nu en enkele jaren zal de modale Bruggeling zich in zijn stad dubbel zo onveilig voelen als de Brusselaars.
Of zou dit misschien ketchup zijn?  Wacht eens, even met de vinger over strijken en proeven.  Verdomd ja, dit is ... ketchup.  Vergeet al het voorgaande wat ik schreef maar...

Marie-Rose Van Acker was nogal karig met haar antwoord met gewoon te vertellen dat dit Guido Gezelle moet zijn, maar ik reken het als antwoord goed.  Het is het beeld van Guido Gezelle van de Roeselaarse kunstenaar Jules Lagae (van wie in Brugge ook het beeldje van Maria Van Bourgondië op het Muntplein staat) dat staat op het Guido Gezelleplein.  Die Jules Lagae heeft nog een buste van Guido Gezelle gemaakt waarin ook die rimpels in het voorhoofd van onze meest gekende dichter zo sterk aanwezig zijn.
Een kleine anekdote misschien. Mijn grootmoeder was een Lagae die van Roeselare afkomstig was maar door WO I iemand van Oostvlaanderen leren kennen had die met zijn familie door de oorlog naar West-Vlaanderen gevlucht was.  Na de oorlog stichtten zij een gezin in Oost-Vlaanderen.  Mijn moeder kwam na WO II naar West-Vlaanderen en leerde daar iemand kennen en stichtte er een gezin.  Conclusie van het verhaal: ik heb het nooit nagetrokken maar ik ben waarschijnlijk verre familie van de maker van dit beeld.

Ondanks de verschillende pogingen werd de vorige foto niet herkend.  Daarom geef ik vandaag een tweede die al iets meer toont. Waar o waar in Brugge is dit te zien?

Vandaag zijn de ijspiste met de eromheen staande kerstkraampjes voor het eerst geopend.  Mijn vrouw wilde er kost wat kost met mij heen.  We hebben het gezien, ik heb het gefotografeerd en we zijn terug naar huis getrokken.  Meer kan ik daar niet over vertellen.  Velen kan het misschien nog bekoren maar mij al lang niet meer.  Het is allemaal zo stereotiep geworden.  Ga ofwel in Keulen, of in Brugge, of in Bommerskonte naar een kerstmarkt en je hebt ze gelijk allemaal gezien.  En volgend jaar wordt overal gegarandeerd opnieuw uit hetzelfde (commerciële) vaatje getapt.

In Forum + 6, een vreemde formulering om gewoonweg aan te duiden dat als u de lift in het concertgebouw neemt u op verdieping 6 terechtkomen wilt , was gisterenavond de officiële opening  van de tentoonstelling van werken van  Detlef  Beer voorzien.   In deze grote ruimte hangt welgeteld één (1) werk van de man, dit dus.  Voor zover ik weet heeft het ding geen titel, welaan, aan u om de meest passende, meest ludieke titel te verzinnen.  Vraag mij echt niet wat het voorstelt, ik zie er in de eerste plaats een kruising tussen een frans brood en een platte meteoriet in, maar wie ben ik hé.

Detlef Beer:
Na het behalen van zijn diploma aan de Hochschule für Bildende Kunst (Braunschweig, Duitsland) werd hij bij de Duitse beeldhouwer Heinz-Günther Prager ingelijfd als "Meisterschuler".
Ik kan hier natuurlijk nog vijf minuten in hoge bewoordingen verder blijven doordrammen over de opleiding, de verdiensten en de erelijst die over deze Detlef rondgestrooid wordt, ik concentreer me liever op wat ik zie, op wat deze jongeman hier in onze stad uit zijn polsen geschud heeft.  En dat is, vergeleken met wat ik van het Brugge van op de achtergrond zie, op zijn zachtst gezegd eerder povertjes.

Gisterenavond vond er in de drie bovenste verdiepingen van het concertgebouw de officiële opening van de tentoonstelling van de Duitse kunstenaar Detlef Beer (°1962) plaats.  Aangezien ik weeral niet uitgenodigd was heb ik mezelf deze morgen maar braafjes aangeboden en met mijn identiteitskaart waarop staat dat ik in Brugge woon in de hand kon ik er vanmorgen uiteindelijk toch gratis binnen.  Maar een drankje of een hapje was er deze morgen jammer genoeg niet meer bij.  Meer nog: men was de tafeltjes waaraan het orgiastisch gelag van gisterenavond aan de VIPs aangeboden werd onder mijn neus nog aan het opruimen.
Detlef Beer nu.  Zijn tentoonstelling wordt door de zogezegde kunstkenners die hier gisterenavond op een hoopje liepen te kwijlen, na de volgens hen niet echt geslaagde start van Rik Poot en Pablo Atchugarry,  beschouwd als een "verdienstelijke poging om met de omgeving en de bijzondere architectuur een confrontatie aan te gaan".  De grootste uitdaging voor een kunstenaar die hier exposeren wil is natuurlijk om op het dakterras van het concertgebouw tegen de achtergrond van Brugges skyline iets te maken dat met die skyline een confrontatie wil aangaan.  Een week lang heeft Detlef Beer zich op dit dakterras mogen uitleven en die week van naar ik vermoed niet bijster groter inspanningen resulteerde in dit schamele werk, gemaakt uit grijze betonpasta, dat hoogstwaarschijnlijk het einde van de tentoonstelling (maart 2007) niet meer meemaken zal wegens verpulverd door de invloed van weer en wind die hier zeven hoog, open en bloot, makkelijk vrij spel heeft.  Blijkt nu dat dat broze aspect van dit 'kunstwerk' opzettelijk is. Ahum!  Sorry dat ik even moest hoesten.  Lang leve de moderne kunst!