Grootseminarie (14)

Zoals u aan deze staalblauwe lucht aflezen kunt werd deze foto op een aangenamere dag dan vandaag genomen.  Dat neemt niet weg dat u, mits u een scherp oog heeft, dit ding ook bij slechtere weersomstandigheden in Brugge zien kunt.  Alhoewel het gebruik van een verrekijker in dit geval natuurlijk handig kan zijn.  Waar in het centrum van Brugge staat dit?

Hier kijken we vanuit de pandgang naar de vierkante klokkentoren van de kerk.  De hele kerk werd ontworpen door meester-timmerman Emmannuel Speybrouck. 

We gaan nog wat verder doorbomen over het Grootseminarie en de voormalige Duinenabdij die gelegen is langs de Potterierei.  De binnenkant van de kerk hebben we ondertussen al gehad.  Dit is dan de voorgevel van dit classicistische monument.  Ze is opgebouwd uit blauwe hardsteen.  De kerk werd, zoals ik al vertelde, gebouwd vanaf 1775 en pas afgewerkt in 1788.  Maar enkele jaren later al viel onze streek onder het bewind van de Fransen en die doekten alle kloosters en kerken op.  Sommigen werden zelfs afgebroken.  Dat gebeurde hier niet maar de Duinenabdij werd toch afgeschaft in 1796.   Dat betekent dat de kerk amper tien jaar volwaardig als kerk gebruikt werd.  Het was hoogstwaarschijnlijk de bedoeling om die twee lege rondbogige beeldnissen te vullen, maar het is er niet meer van gekomen.
Nu dit een seminarie is wordt de kerk opnieuw gebruikt maar de missen zijn niet voor het publiek toegankelijk.  Ten tijde van Jozef II was er wel eens een voorstel om van deze kerk een parochiekerk te maken, maar die plannen gingen uiteindelijk niet door.

... dat vertaalt zich in beelden zoals deze.   Dit is de Vizierstraat.  Eigenlijk is de keuze van de straat willekeurig gebeurd.  Het had gelijk welke straat in de buurt kunnen zijn want overal speelde de stormwind met plezier met de PMD-zakken en met het papier en karton dat netjes 'stond' te wachten tot de vuilniswagen er aankwam.

We proberen bij Bruggeblog altijd de kerk in het midden te houden.  Gisteren kreeg u een bijna naakt mannenlijf te zien, daarom toon ik er u een van een jongedame.  Het is niemand minder dan ons Marieke die, vrolijk en bekoorlijk als altijd, uitkijkt over de Coupure.  Haar haren wapperen in de stormwind en haar veel te lichte kleedje bij dit hondenweer plakt aan haar lichaam.  Heeft er iemand soms een jasje voor haar te veel?  Als zij hier nog lang zo staat uit te waaien doet ze gegarandeerd een bronchitis of longontsteking op.

We gaan naar een nieuwe plaats in het centrum van Brugge.  Dit is te zien in de .... oeps!  Bijna had ik mijn mond voorbijgepraat.  Het is niet aan mij maar aan u om ons te vertellen waar we dit aanschouwen kunnen.

Om dit reeksje over het beeld van Josué Dupon af te sluiten geef ik nog een fotootje voor de liefhebbers van een gespierd mannenlijf.  Mijn aandacht gaat vooral uit naar de weerkaatsing van de bomen op de natte bips.

Welk weer zou het vandaag zijn?

U merkt het wel: dit is een groot stokbrood en het komt precies nog maar pas vanuit de bakkersoven.

Zo zag dit beeld van Josué Dupon er deze namiddag uit.  In deze toestand doet het me vaag denken aan de vermenigvuldiging van de broden en de vissen van Christus.  Alleen begrijp ik dan niet wat die pelikaan hier komt doen.

De maker van dit werk is Josué Dupon (Ichtegem 1864 - Berchem 1935).  Het is getiteld 'Man met pelikaan'.  U heeft het ongetwijfeld al gezien, want dit is het bronzen voorontwerp voor de centrale figuur in een monumentale fontein die was opgericht aan de Kunstberg in Brussel.  Bij verbouwingen werd die fontein al in 1958 verwijderd en dit beeld verhuisde naar Brugge, meer bepaald naar de rotonde nabij het station dat verleden jaar tot 'Unesco rotonde' omgedoopt werd.

"Iek wiest het, iek wiest het!" zou Rik De Saedeleer uitgeroepen hebben.  Ik wist het dus dat het deze avond voor 'nen rappen zou zijn.  En die rappen is niemand minder dan Frederik Cloetens.  Hij wist als eerste dat dit onding te zien is juist voor die witte schutting van het Sint-Salvatorskerkhof.  Vindt u het ook niet stilaan tijd dat die schutting verdwijnt?  Die staat hier al jàren.  Ik overdrijf echt niet: al jàren!  OK dat men bezig is met de restauratie van de Sint-Salvatorskathedraal maar heeft u de laatste maanden hierin nog enige beweging gezien?  Ik alleszins niet en ik passeer hier nochtans bijna dagelijks.  Langs de andere kant moet ik echt een pluim geven aan de Bruggelingen en deze stad zijn bezoekers.  Stond diezelfde schutting amper een week in pakweg Brussel, Antwerpen, Luik of zelfs Gent, dan zou die al volledig volgeklad zijn, zeker weten.  Hier in Brugge heb ik in al die jaren enkel één graffitti en nu deze affiche op deze schutting aangetroffen.  Het is echt niet te geloven, hoe braafjes wij wel zijn!

Ik vermoed dat het antwoorden op de quizvraag vanavond voor de rapsten zal zijn.  Waar o waar in de binnenstad van Brugge bevindt zich dit onding?  De eerste die juist antwoordt zou ik met veel plezier een jaar gratis parkeren in onze stad aanbieden, maar het kan er niet vanaf en 't stad wil helaas mijn blog niet sponsoren. 

De kerk van de vroegere Duinenabdij langsheen de Potterierei bevat 7 glasramen die pas dateren van toen het een seminarie werd (1833).  Ze beelden de zeven stappen naar de priesterwijding voor.

Dit is het interieur van de neoclassicistische kerk van de abdij Ter Duinen langsheen de Potterierei.  De kerk kwam er in de periode van 1775 tot 1788 ter vervanging van de oude abdijkerk.  Het werd een monumentaal driebeukig kerkgebouw met halfronde koorapsis.  Het is een der mooiste classicistische monumenten van Brugge.  De overwelving gebeurde door Boheemse koepels.  De kerk bevat twee kerkorgels waarvan die recht voor ons uit de oudste en belangrijkste is.  Hij werd gebouwd door Dominicus Berger (1747-1797), een lid van de gekende Brugse familie van orgelbouwers.  De bidbanken zijn recenter.  De originele bidbanken werden waarschijnlijk door de toenmalige abt Nicolaas de Roover (over wie ik het later nog zal hebben) geschonken aan de Heilige Bloedkapel die aldaar in 1829 begon met renovatiewerken.

Om u een idee te geven hoe abt Bernardus Campmans er moet uitgezien hebben.  In de refter van het Grootseminarie hangen de schilderijen van de abten van de vroegere Duinenabdij.  Helemaal voorin hangt dit schilderij dat abt Campmans voorstelt. Hij was abt tijdens de voor de orde belangrijke jaren 1623 tot 1642. 
Dankzij hem werd hier in Brugge het klooster van de cisterciënzers van Ter Duinen opgetrokken en naar het schijnt gebeurde dat grotendeels met bouwmaterialen van de Koksijdse abdij.

Nog in een der pandgangen treffen we een van de vele nissen aan met - hoe kan het ook anders - een heiligenbeeld in.

Nogmaals de pandgang met aan het einde van deze gang een schilderij met daarvoor twee beelden.  De site van het grootseminarie gebruikt dit als openingsscherm.  Het schilderij wordt toegeschreven aan Jacob van Oost de jonge.  Het beeld van de madonna is van J. Ryckman en kwam er omstreeks 1707 ter vervanging van het miraculeuze beeld dat abt Campmans in 1627 vanuit de abdij Ter Doest naar hier liet overbrengen maar verdween tijdens of na de Franse revolutie.  Wie de heiligen op het schilderij zijn, daar is men het er niet helemaal over eens maar het zijn vermoedelijk de heilige Robertus van Molesmes (links) en de heilige Bernardus van Clairvaux (rechts).  Zij tweeën speelden alleszins een belangrijke rol bij het ontstaan van de orde van de Cisterciënzers.  Boven hun hoofden zweven engelenfiguren die de attributen van de twee heiligen dragen.

Een eerste blik binnenin de indrukwekkende voormalige Duinenabdij.  Dit is de grote pandgang, opgetrokken tijdens de bouwcampagne die van de refuge van Ter Doest een volwaardige Ter Duinenabdij maakte (1628-1642).  Bemerk links de schilderijen die in speciaal op maat voor deze pandgang gemaakt werden.  Het betreffen allemaal landschapsschilderijen en ze werden gemaakt tussen 1669 en 1695.  Wie ze maakte is nauwelijks gekend.  Slechts op één schilderij staat een signatuur, namelijk die van een zekere B. D'Hooghe.
In vele abdijen of kloosters is er mogelijkheid voor retraites met eventuele overnachtingen.  Hier niet.  Mocht men dit hier willen realiseren, dan verzeilt men onmiddellijk in de branche van de hotelfuncties en dan zouden er ingrijpende aanpassingen aan het gebouw moeten gebeuren, aanpassingen die in geen geval goedgekeurd zouden worden door de erfgoedorganisaties die over het gebouw waken.