Moederdag

Het begint dagelijkse kost te worden hier op Bruggeblog: een fotootje met Japanners.  Deze hier kan ik u toch niet ontzeggen?  Middenin een groepje staat daar weer zo'n Japanner met zo'n doekje voor de mond op de Burg rond te gapen.  De eerste keer toen ik zo iemand tegenkwam stond ik hém aan te gapen.  Nu ben ik dat al gewoon geworden, maar u misschien nog niet?  Het blijft voor ons Belgen een vreemd, komiek zicht.  Toch kan ik die personen in kwestie geen ongelijk geven.  Net zoals in hun land zitten in de lucht die wij inademen vrij veel onzichtbare stofdeeltjes die echt niet goed zijn voor onze gezondheid.  Volgens schattingen sterven in ons land per jaar alleen al duizenden mensen daaraan.

Nog welgeteld 1 kans krijgt u (namelijk morgenavond om 20u) om het theaterstuk 'Caviar and Chips' in het English Theatre of Bruges in de Kuipersstraat te gaan bekijken.  Daarna moet u er voor naar het festival van Brighton.  Marc van Weathercam liep vandaag toevallig Marianna Burelli tegen het lijf toen zij  foldertjes aan het uitdelen was voor de show.  Zij is een der drie actrices uit het stuk en speelt daarin de rol van Erica.  Erica (of Marianna) stond erop dat Marc haar groeten aan mij zou overmaken.  Dat is bij dezen gebeurd.

Dit is nog altijd hetzelfde huis als op de vorige foto's, maar nu krijgt u een andere vensters te zien met daartussenin een ander kopje.  Waar in Brugge is dit te zien?

Ergert u zich de laatste jaren ook aan de verslaggeving in het Brugsch Handelsblad?  Sinds Roularta het zaakje overgenomen heeft is alles zo gemakkelijk en steriel geworden.  Men ging sindsdien namelijk de populistische toer op.  Elke week als ik dat zogenaamde 'Weekblad van Brugge' opensla, erger ik me rot.  Het meest van al erger ik me als ik het jaarlijks verslag van Dwars door Brugge zie.  Met veel moeite weten ze ons te vertellen wie de diverse afstanden gewonnen heeft en eventueel wie tweede of derde was.  Voor de rest krijgen we bladvullend twee pagina's met groepsfoto's (genomen op de start en aankomstplaats) met bijbehorende commentaar.  Het is er het Brugsch Handelsblad blijkbaar alleen maar om te doen om zo veel mogelijk gezichten in hun krant te krijgen.  Want wie zichzelf gefotografeerd weet koopt de krant, moet hun redenering zijn.  Naar een echt degelijk commentaarstuk over deze stadsloop moeten we gaan zoeken en kunnen we uiteraard niet vinden.  Wat dacht u bijvoorbeeld van: "Samen met de lopers van de 14,3 kilometer snoven we de sfeer op langs het parcours, maar dan wel met de fiets..." met daarnaast de enige foto van de loopwedstrijd die niet aan de start- en aankomstplaats genomen werd, eentje van langs de Vaartdijkstraat.  Van een dwars door Brugge verwachten we natuurlijk foto's van lopers die dwars door onze pittoreske binnenstad lopen.  In het Brugsch Handelsblad vind u daar al sinds jaren niks meer van.  Da's ronduit belachelijk!  Uit het commentaarstuk blijkt trouwens dat de schrijver (Olivier Neese) met zijn fiets zelf niet verder geraakt is dan het eerste stukje Vesten!  Die Olivier schrijft ook over deze plek na ruim 10 kilometer lopen waar de brandweer voor de nodige verfrissing had gezorgd, maar daar een prachtige foto bijvoegen, ach neen, daar staan te weinig kopjes op en dat verkoopt daarom te weinig!  Bruggeblog moet het dan nog maar eens doen hé!
Nog iets leuks: op deze website kunt u vanaf nu de uitslag consulteren.  U zult er ongetwijfeld iemand of meerdere personen tussen herkennen.  Wie u in die uitslag misschien niet meteen zou herkennen is de 1671ste aangekomene: een zekere Raymond Van Het Broenswoud.  Laat dat nu toch niet Raymond Van Het Groenewoud zijn zeker?  Ofwel wilde deze zanger van de onsterfelijke nummer als 'Meisjes' of 'Je Veux De l'Amour' incognito meelopen, ofwel was zijn handschrift op het inschrijvingsblad zodanig onleesbaar dat men er maar Van Het Broenswoud van gemaakt heeft.  Gek, want enkele minuten later kwam zoonlief Leander binnengelopen met wél de juiste familienaam!

Hetzelfde kopje. Nu alleen van een beetje verder af bekeken.  Waar in Brugge is het te zien?

Ach, met het vorige bericht wil ik misschien wel scherp uit de hoek komen, maar ook ik moet er mij uiteindelijk bij neerleggen.  Het is een feit dat de meeste toeristen die Brugge anno 2007 bezoeken zich gewoonweg willen amuseren.  Als zij al spelenderwijs daarbij ook nog iets kunnen opsteken, dan is dat tegenwoordig al flink meegenomen.  Daarom doe ik zeker geen afbreuk aan de zoektocht die deze twee heerschappen (vader en zoon Willems) voor vandaag ineengebokst hadden.  Was men hier op deze plek trouwens verleden maand ook niet aan het filmen met ene Colin Farrell en een zekere Ralph Fiennes en was dat ook niet allemaal vol wapens en volledig nep en zullen we binnenkort in de cinema op die manier genieten kunnen van een totaal verzonnen beeld van ons pittoreske stadje?
A propos: vanaf vandaag is Pieter Aspes nieuwste en meteen twintigste thriller, die zich opnieuw in Brugge afspeelt, verkrijgbaar in de boekhandel.  Als u al die thrillers na mekaar uitleest, dan zou u de indruk kunnen krijgen dat Brugge tegenwoordig het Chicago van Europa is.  Niks is nochtans minder waar.

Op sommige dagen denk ik echt dat Brugge louter tot een zoektochtenstad verworden is.  Vandaag kon ik me echt niet van die indruk ontdoen.  Kinderen klampten mij in de Katelijnestraat aan met een lijstje met Brugse woorden en uitdrukkingen waarvan zij de Nederlandstalige vertaling moesten vinden.  Dat was namelijk onderdeel van hun zoektocht.  Mijn vrouw zat vanmiddag in het Bargehuis hopeloos als enige Bruggelinge te zitten temidden van een honderdvijftigkoppige bende volwassenen die zich voorstelden als mensen van 'de Vlaamse Gemeenschap'.  Zij hadden ook al zo'n mapje bij zich en ze vroegen zich luidruchtig af hoe zij vanuit dat Bargehuis naar het Diamantmuseum konden geraken want daar lag hun volgende kwisvraag voor het rapen.  Ikzelf geraakte vanmorgen verzeild tussen nog een andere volwassenzoektocht die zich in Brugge afspeelde.  Hier in het Arentshof trof ik enkele van die deelnemers aan.  Als rode draad in deze zoektocht werd James Bond gebruikt en een versie van dit exemplaar drukte zijn speelgoedwapen op de slapen van een zich kostelijk amuserend volwassen zoektochtenexemplaar.

Een klein tussendoortje vanop de Markt.  Naast de paarden die de toeristenkoetsen trekken treffen we er overdag altijd wel een koppel duiven aan maar zeker ook altijd een horde zichzelf min of meer belachelijk makende Japanners die denken ons schitterend werelderfgoed op digitale wijze te kunnen veroveren.

Bruggeblog zou Bruggeblog niet zijn om u geen details te tonen.  Dit is namelijk een fragment van de zoldering van de cinema Liberty waarin nu Engels theater bedreven wordt.  Normaal gezien wordt naar het scherm of naar het podium gekeken.  Ik wil ook wel eens naar boven kijken, naar een fraaie plafond.

Deze zaal in Brugge biedt plaats voor zowat 350 personen.  Aangezien deze zaal tot voor kort nog een cinemazaal was en men er nu een theaterzaal wilde van maken moest men in allerijl een podium bouwen.  Cinema heeft namelijk geen podium nodig, alleen een groot scherm.  Hier ziet u het in recordtempo opgebouwde podium met daar bovenop het enige attribuut van de lopende show "Caviar & Chips", namelijk een blauw bankje.  Laat u echt niet misleiden door het simpele van dit podium en het bankje.  Dit theaterstuk schittert onder andere dankzij zijn beperkingen, maar vooral ook door de drie talentvolle actrices die er in meedoen.

We werpen een blik op de zaal waarin vanaf nu modern Engels theater opgevoerd wordt.  De eigenaar Patrick De Klerck maakte er halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw - na ingrijpende restauratiewerken - dit van.

Drie elementen die netjes naast elkaar opgesteld staan binnenin het gebouw waarin nu een Engels theatertje is.  Mochten wij het niet beter weten, we zouden geloven dat dit nog altijd Cinema Liberty is.  De oude cinemastoel, het al minstens even oude filmapparaat, de kopie van 'the Statue of Liberty', ... alles hier herinnert er ons aan dat dit een bioscoop was met de naam 'Cinema Liberty'.

Het theaterstuk "Caviar & Chips" duurt amper een uur maar gedurende dat uur worden we getracteerd op een aaneenschakeling van sketches waar het plezier en de humor van afspat.   Als dit eerste stuk dat hier opgevoerd wordt op een podium in wat tot voor kort nog de Cinema Liberty was de toon moet zetten van wat we de komende maanden nog allemaal kunnen verwachten, wel, dan kan ik alleen maar verklaren dat we hier nog heel wat hoogstaand Brits theater zullen zien.  Theater waarvoor we anders het Kanaal hadden moeten oversteken.  Alleen de toegangsprijs kan sommigen misschien weerhouden om het English Theatre of Bruges binnen te stappen.  10 euro voor een uurtje theater wil volgens mij niet iedereen betalen.  Maar ik ben er hoe dan ook van overtuigd dat er hier in onze stad een publiek voor dat soort dingen bestaat.

Even schetsen waarover het stuk "Caviar and Chips" gaat dat momenteel in het Engels theater in de Kuipersstraat loopt.  We worden meteen bij het binnenkomen van de zaal geconfronteerd met drie Britse meiden, drie beste vriendinnen trouwens, en gelijk weten we wie ze zijn en waar ze voor staan.  Danni (links)  is de braafste van de drie en zij droomt er hardop van om Kylie Minogue te zijn.  Michelle (midden) hangt hopeloos vast aan haar vriend die haar geregeld slaat.  En Erica (rechts) heeft als meest opvallende karaktertrek dat ze nymfomaan is.  Vandaar dat ik, maar ook andere mannen uit de zaal haar zomaar op de schoot kregen.
Op een gegeven ogenblik nemen de drie meiden de trein vanuit Londen en sporen naar de fictieve badplaats Wrigley.  Daar worden ze meteen geconfronteerd met de conservatieve mentaliteit van de plaatselijke bevolking, perfect uitgebeeld door deze drie oude vrouwtjes.

Langzaam maar zeker gaan we naar de tweehonderdste quizvraag.  Alhoewel dit nog maar het 171ste pittoreske detail van een plek in Brugge is, hoeft u er niet aan te twijfelen dat ik de komende weken of maanden nog gemakkelijk met zo'n dertigtal uitpakken kan, en denk maar niet dat het dan stopt.  Het centrum van dit stadje is als het ware een onuitputtelijke bron waaruit de schoonste details zomaar opwellen.  Neem nu dit bijvoorbeeld.  Een prachtig kopje dat het straatbeeld siert.  De vraag is nu alleen nog: welk straatbeeld siert het?

Dit was de reactie van Marnix Knockaert: "Is dit geen stukje van de rijkelijk versierde toegangsdeur van een woning in de Peerdenstraat, meer bepaald dat stukje Peerdenstraat tussen de Predikherenstraat en de Groene Rei/Steenhouwersdijk aan de linkerkant als je naar de Groene Rei/Steenhouwersdijk toewandelt ?"  En gelijk heeft Marnix!  Knap gezien!  Dit is inderdaad het huis in de Peerdenstraat dat hij bedoelt, meer bepaald Peerdenstraat 10, en zoals u kunt zien staat het momenteel te koop.  De vorige bewoner heeft namelijk zijn hart gevolgd en dankzij zijn vriendin woont hij nu in Parijs.  Jammer, want hij was naar het schijnt een merkwaardig figuur.  Ik heb het over Marc Penninck de Landas, een kunstenaar-restaurateur die zich graag onderdompelt  in de esoterische kunsten.

Het allereerste theaterstuk dat in de Brugse Kuipersstraat 23 (cinema Liberty) loopt is "Caviar & Chips".  Wilt u het vooralsnog zien, dan moet u zich wel haasten.  Want ondanks het feit dat er elke dag (behalve de maandag) wordt gespeeld is het nu zondag al de laatste keer dat u deze 'Caviar & Chips' in Brugge kunt zien.  Daarna zult u helaas naar de Britse badplaats Brighton moeten gaan om deze drie sympathieke jongedames het beste van zichzelf te zien geven.  Waarom zeg ik 'sympathiek'?  Wel, ahum ... hun website verklaart dat wat deze drie meiden maken 'visual, interactive and physical theatre' is.  Ik moet eerlijk bekennen dat ze alledrie op alle drie die punten bij mij prima scoorden, maar in het bijzonder de van Venezolaanse afkomst Britse Marianna Burelli (da's diegene rechts op het bankje).   Al bij het binnenkomen van de zaal kreeg ik van haar een klinkende zoen op de wang en ook ergens halverwege de show kwam zij zomaar eventjes op mijn knietjes zitten draaien terwijl op dat ogenblik de boxen opzwepende latina music vibes produceerden.  Ik geef het bij dezen grif toe: ik ben een bevoorrecht en aldus bevooroordeeld persoon.

Dit is 'm dan, de ingang van 'The English Theatre of Bruges'.  Waar vroeger de cinema Zwart Huis was en de laatste jaren cinema Liberty en zelf tot een maand geleden nog films gedraaid werden in het kader van Cinema Novo, wordt voorlopig de cinemabladzijde omgedraaid.  Clare Allen is de bezielster geworden van puur Engels theater in onze stad en zij vond vrij toevallig in Patrick De Klerck, de uitbater van cinema Liberty, een bondgenoot.  O.a. door de grote concurrentie van het verleden jaar in Sint-Michiels geopende slokop Kinepoliscomplex bleek zijn eigen cinemaatje niet meer rendabel te zijn.  Hij zocht naar andere bestemmingen voor het gebouw.  Dankzij Clare Allen wordt de zaal uiteindelijk toch verder gebruikt en kunnen er voortaan toeristen maar ook Bruggelingen komen genieten van een brok onvervalst modern Engels theater.  Op de website kunt u merken dat men aan een ongelooflijk tempo voor de rest van het jaar theaterstukken op ons los zal laten.  Om de veertien dagen krijgen we een nieuw stuk te zien, helaas zonder de ondertiteling die we in de cinema wel vinden.  Maar laat dit echt geen onoverkomelijke handicap zijn.  Voor wie de Engelse taal met een onvervalst Engels accent redelijk begrijpt (en onder die categorie vallen tegenwoordig de meeste Vlamingen) is dit theater in Brugge voortaan een aanrader.

Deze keer gaan we naar de Kuipersstraat.  Deze omgeving mag gerust een uitgaansbuurt van Brugge genoemd worden.  De nabijheid van de Eiermarkt, de nabijheid van het theater, van de vele café's, restaurants en dergelijke meer maken dat  - gesteld dat Brugge 's avonds bruist - de kans relatief groot is dat het hier ergens in de buurt is dat de bruistabletten te vinden zijn.  Halverwege deze Kuipersstraat bevindt er zich, in de schaduw van het grote Brugse theater, een gebouw dat de Bruggeling goed kent als het "Zwart Huis".   Wat de Bruggeling nog niet weet is dat dat "Zwart Huis" sinds kort een Engels theater herbergt.