quizvraag 236

Of dit Vlaenderen groot is of was, dat laat ik wijselijk in het midden.  Ik krijg tegenwoordig al op m'n kop als ik een uitsluitend Franstalige benoeming van een zaak in ons 'Groot-Vlaanderen' als verwerpelijk vind.  Boucherie zus of boulangerie zo plots weer overal in ons stadsbeeld anno 2007 als uithangborden zien opduiken, dat kan volgens mij toch niet meer?  Da's toch een anachronisme, of ben ik nu zo verkeerd? 
Dit huis Groot-Vlaenderen noemde vroeger nog anders.  Het was het huis 'den Fransschen schilt' (in het Nederlands, alsjeblieft!), en dat staat nu nu altijd te lezen op de zijkant van het huis, kant Vlamingstraat.  Alle schrijfwijzen in ogenschouw nemend waren er vroeger in Brugge 7 huizen met die benaming, maar dit was de enige echte in de 'Cortewyncle'.

Lap!  Ben ik er eens drie dagen niet, dan gaan hier de poppen aan het dansen.  In de eerste plaats is dit een quizvraag die open staat voor iedereen en waar de uiteindelijke winnaar NIETS kan aan verdienen.  Dat bij die winnaars voortdurend enkele namen terug opduiken is gewoon normaal.  Dat zijn mensen met een meer dan normale belangstelling voor onze stad, zijn uitzicht en zijn geschiedenis.  Maar hoe dan ook kan iedereen hier als eerste uit de bus komen.  Daarom probeer ik de fotovragen met opzet zo gevarieerd mogelijk te houden.  Wacht maar straks met wat ik als quizvraag 236 voor u in petto heb.
Laat ons vooral ook niet in het wilde weg met scherp schieten naar anderen.  Dit is en blijft gewoon een leuke blog over Brugge en zowel ik als u kunnen er nog veel over leren.  Ja ook ik, want de schrijver van dit blog is in geen geval lid van een of andere gidsenbond.  Meer nog: de enige lidkaart die hij in zijn bezit heeft is er een van zijn ziekenfonds.  Punt uit.  Verder associeer ik me met geen enkele vereniging in of rond Brugge.  Ik heb simpelweg een bijzondere (historische en fotografische) belangstelling voor deze stad en wil dat tonen op mijn manier en vanuit mijn bescheiden jarenlange kennis die ik opgedaan heb.  Uw aanvullingen zijn voor mij daarom zeer welkom en zeer waardevol, maar nogmaals: laat ons aub niet zomaar in het wilde weg met scherp schieten naar anderen.  Het enige wat hier telt is niet iemands ego, maar wel onze gezamenlijke kennis van en over Brugge, de binnenstad.
O ja, ik zou het bijna nog vergeten: de quiz werd als eerste opgelost door Marnix Knockaert.  Dit is namelijk de zijgevel van het huis 'Groot Vlaenderen' op de hoek van de Kortewinkel met de Vlamingstraat, meer bepaald gezien vanuit een andere zijstraat van de Vlamingstraat, de Pieter Pourbusstraat.

Allez, hier gaan we dan maar weer met nog eens een ander plekje dat zich bevindt binnenin Brugge.  Herkent u het?

Dit is natuurlijk een discussie waarover we tot in den treure kunnen palaveren.  Flater reageerde gisteren nogal heftig op mijn reactie op een opschrift van een hoedenzaak in de Ezelstraat, en ik begrijp hem enigszins, maar we mogen aub toch niet vergelijken met honderd jaar geleden en ook niet constant flauw vallen voor de in onze ogen charmes en schoonheden van 'exotische woorden'.  Dit is Vlaanderen, laat daarom in godsnaam Vlaanderen Vlaams zijn en blijven, is dat nu zo moeilijk?  Ik begrijp zelfs hoegenaamd niet dat men van hogerhand opschriften als 'Chapellerie B.' in Brugge niet verbiedt.
Wel, laat ik het zo stellen: iemand van langshier verhuist en opent in pakweg Namur, Liege of Arlon een slagerij en zet boven zijn zaak het eentalige opschrift: "Beenhouwerij J. Breydel".   Wat denkt u dan dat de reactie aldaar zal zijn?  Positief?  Vergeet het maar! 
Laat ik het ten tweede zo stellen:  Nederlanders begrijpen nog minder dan wijzelf wat hier allemaal gaande is op communautair gebied, maar wees maar zeker dat zij maar al te blij zijn dat wij als buffer dienen voor al dat 'franskiljons gedoe'.  Gek genoeg hebben zij  en ook wij dergelijke problemen niet langs de Duitstalige grens.
Laat ik het ten derde zo stellen:  deze hoedenzaak in het hartje van Brugges toeristische zone bewijst al decennialang dat het dus ook kan zoals het hoort.  "Hoeden Janssen": mijn vrouw heeft er een tijdje geleden met veel plezier een hoedje gekocht.  Zelf vind ik eerlijk gezegd een hoed nogal warm op mijn nochtans kale kop, daarom ben ik hier helaas nog geen klant.  Maar mocht ik ooit toch in de verleiding gebracht worden om iets op mijn kale kop te zetten, dan weet ik meteen waar naartoe: hier in de Katelijnestraat, waar ik tenminste vriendelijk in mijn eigen taal naar binnen gelokt word.

Nog even recapituleren wie wat antwoordde.  Willy schreef, en daarmee blies zij me bijna van mijn sokken: " Ik gok op het kasseienstraatje aan het Minnewater, dat van de achterpoort van het Begijnhof naar de Poertoren loopt."  De wilgenblaadjes die bovenop het deksel van die eerste foto lagen, wezen haar in die richting.  Fantastisch gevonden, Willy, maar net niet precies genoeg!
Daarna schreef een zekere Jos: " Verlengde Arsenaalstraat naar ingang Begijnhof (in de buurt van het huis van Pieter Van In & Hannelore Martens)" en dat antwoord moet ik dan wél als goed aanrekenen.  We bevinden ons hier namelijk op het Wijngaardplein, en dat ligt in het verlengde van de Arsenaalstraat die leidt naar een der twee toegangen tot het Begijnhof.  Dat huis waar Jos het over heeft, van het fictieve koppel Pieter Van In en Hannelore Martens (uit de detectiveserie Aspe op TV) bevindt zich inderdaad hier vlak naast, links buiten beeld.  Eén zaak is dus duidelijk: mocht die denkbeeldige commissaris Van In zijn huis in de fik staan, dan kan hij onmiddellijk rekenen op genoeg bluswater, want de brandslangen van de brandweer kunnen meteen aangekoppeld worden op het waternet via de plek vlakbij die als onderwerp diende voor quizvraag 234.  Dat allemaal natuurlijk in het hypothetische geval dat de brandweer tijdig genoeg de plek des onheils (Van Ins in lichterlaaie staande huis) op tijd bereikt.
Dus Jos (of wie dit ook is) heeft deze quizvraag met glans gewonnen.  Maar ook Willy uit het Nederlandse Tilburg verdient meer dan een pluim want vanuit dat verre buitenland wist zij de plek die we zochten tot op minder dan honderd meter afstand correct te situeren.  Tja, die wilgenblaadjes dwarrelen soms een eind weg, natuurlijk!

Terwijl vandaag zowel extreem links als extreem rechts doorheen de Brugse straten marcheerde ben ikzelf wijselijk eens extreem binnenshuis gebleven.  Ik weet het, dit is een goedkoop excuus, maar het is een feit dat ik vandaag mijn zelfgekozen titel van 'Brugschen Stroatendwil' helemaal geen eer aangedaan heb.  Ik heb veeleer liggen luieren in mijn luie zetel en ondertussen vooral genoten en nagenoten van Justine's zoveelste tornooioverwinning in het vrouwentennis.
Wat die 'chapellerie' betreft: ik bedoelde natuurlijk dat ik het een schande vind dat er hier helemaal NIET te lezen staat: 'hoedenwinkel B.'  en dat zoiets ook het stokpaardje is van het Taal Aktie Komitee.  In Vlaanderen Vlaams is namelijik een van hun leuzen!  Mocht hier nu nog staan 'hoedenwinkel B. chapellerie', dan zou ik zo'n opschrift gewoon jammer vinden, zeker in een wijk waar nauwelijks toeristen komen, maar meer ook niet.  Maar dat staat er dus NIET.  Er staat alleen maar 'chapellerie B.', en dat zou dus volgens mij echt niet mogen in een stad die zonder enige twijfel aan de Vlaamse kant ligt van een land dat nu al drie maanden zonder opperste bestuur zit dankzij het struikelblok dat het splitsen van Brussel-Halle-Vilvoorde is.   Begrijp je me nu, Hubert De Busscher?

Wat de laatste quizvraag betreft: die is ondertussen al tot mijn allergrootste verbazing opgelost.  Meer daarover morgen.

Verder veel Brugse groeten,
Bruggeblog

Voor quizvraag 234 ga ik het eens heel moeilijk maken.  Alla, dat hoop ik toch, tenzij u dit ding uitgerekend voor uw deur liggen heeft!  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?  Wie als eerste het juiste antwoord geeft vergaart hier op Bruggeblog eeuwige roem.

Jammer voor Marnix Knockaert, hij bedoelde het misschien goed, maar het is niet in de Sint-Jacobsstraat.  Na hem gaven zowel Marie Delange als Chris Weymeis de juiste oplossing.  Maar het is Chris die de eerste was en dus met de eer gaat lopen.  De kop van de eerste foto's hangt namelijk boven de deur van de hoedenwinkel op het einde van de Ezelstraat, vlakbij de Ezelpoort en bij wijze van spreken op de hoek van de verkeerslichten met links de Gulden-Vlieslaan en rechts de Koningin Elisabethlaan.  Ik vind het eerlijk gezegd een schande.  Niet dat die mansfiguur boven de deur zelf geen hoed draag, maar wel dat hier niet te lezen staat "hoedenwinkel Baeckelandt".  Ik ben geen harde flamingant maar een dergelijk opschrift aantreffen in een wijk van Brugge waar nauwelijks een toerist komt, dat doet me toch even slikken.  Zal ik er het TAK op afsturen?

Hier zijn ze dan: die 'vuilnisrecipiënten' zoals kunstcriticus Johan Debruyne het zo mooi omschreven heeft.
 Vooraan die van Brugge, dan die van Gent, die Brussel, enz. ...
Let wel: dit zijn geen 'vuilnisrecipiënten' meer, zeker ook geen vuilnisbakken, maar onderdelen van een kunstwerk geworden en de leerlingen aan deze school worden daar attent op gemaakt.  Dit zijn dus zeker geen Holle Bolle Gijzen (de Efteling, remember!) die om de haverklap "papier hier" of "dank u wel" zeggen.  De échte vuilnisbakken bevinden zich op ander plaatsen in de school.

Eveneens in 2002 (toen Brugge uitgeroepen werd als 'Culturele Hoofdstad van Europa') verscheen er naast het werk van Jef Geys in deze Rijksnormaalschool (nu een afdeling van de Hogeschool van West-Vlaanderen) een nieuw werk van een moderne kunstenaar.  Daniël Dewaele is de naam en de man is afkomstig van Knokke, maar hij woont sinds lang in het Brugse.
Voor zijn werk 11 days including 11 nights had deze man de elf provinciehoofdsteden aangeschreven en gevraagd of zij één exemplaar van hun vuilnisbakken missen konden.   Die elf verrassend diverse vuilnisbakken werden op een graspleintje in de school zodanig neergezet dat alles geografisch maar ook communautair goed overeenkwam.  Gezien de huidige regeringsperikelen kan zoiets tellen.  De vuilnisbakken staan er nu nog altijd gebroederlijk overeen te komen.  Da's iets wat we van onze regering voorlopig niet kunnen zeggen.

Dit is een der 'sleeping-cars'.  Wetende dat een ritje Venetië-Londen zo verschrikkelijk veel kost, dan zou ik toch zeker niet de helft van de rit al slapend willen doorbrengen, maar integendeel elke seconde al wakend willen beleven, maar ik vrees natuurlijk dat er 's nachts nog weinig te beleven valt, ook in zo'n trein, en ook het uitzicht op het voorbijschuivende landschap zal op dat ogenblik, vrees ik, nogal donkertjes uitvallen.  Maar blijkbaar is er voor dergelijke evenementen een publiek voorhanden dat zich dit kan permitteren.

foto: Flater

Eén enkele rit tussen bijvoorbeeld Venetië en Londen met deze trein kost 1 reiziger gauw 2200 euro, maaltijden gelukkig inbegrepen.  Gisterenavond moesten die reizigers dankzij een staking bij het Franse spoorwegpersoneel de rit met een autocar in mineur verder afleggen tussen Brugge en Calais.  Parijs hebben ze helaas niet gezien.

foto: Flater

Ik ken weinig Italiaans, maar deze tekst 'carrozza di servizio' is zelfs voor mij gemakkelijk te vertalen als 'restauratiewagen', de spoorwagen die ingericht is als eet- en drinkgelegenheid.  Dat was niet moeilijk te raden, afgaande op het personeel dat binnen en buiten de wagon te zien was.

foto: Flater

De legendarische Orient Express bestaat sinds 1977 niet meer.  Eigenlijk niet maar eigenlijk ook wel.  Als men het tegenwoordig enigszins nog hebben wil over 'de Orient Express', dan gaat het voornamelijk om de Venice-Simplon-Orient-Express. Die werd in 1999 of daaromtrent opnieuw op de sporen gezet met gerestaureerde treinstellen.  Normaal gezien onderhoudt deze VSOE een verbinding tussen Londen en Venetië met o.a. een tussenstop in Parijs.  Maar aangezien er gisteren in Frankrijk treinstakingen waren, deed deze trein, komende van Venetië een ommetje via Aken en Brussel om uiteindelijk te stranden in Brugge, vanwaar bussen de reizigers naar Calais voerden, om van daar uit het traject naar Londen te kunnen voortzetten.
Dit was dus een uitzonderlijke gelegenheid om 'deze' Orient Express in Brugge te zien, en onze Flater, die ons gisteren ook al een unieke foto bezorgde van de verfilming van de Buddenbrooks was daar gisteren toevallig getuige van.
Buddenbrooks - Orient Express.   Het moet bijna een speling van het lot zijn.  Nostalgie troef dus dezer dagen in Brugge.  Jammer genoeg lag het draaiboek voor de Duitse film al volledig vast, anders kon men hier zeker nog enkele toepasselijke fragmenten voor de film gedraaid hebben.
Let op de trein, maar zeker ook ook op de treinbedienden.  Vooral het exemplaar hier vooraan leeft zich keurig in zijn rol in.  Let op het kraakzindelijk gesteven kostuum, de witte handschoenen, het horloge, de stand van zijn voeten, zijn serviele blik....

Diezelfde plek in Brugge, maar nu een beetje meer uitgezoomd.  Herkent u het nu?

Voilà, een nieuwe plek in hartje Brugge.  Het is aan u om te zeggen waar dit is en, eventueel, wat dit is.

Die oplossing werd een dag eerder al gegeven door Jean Pierre de Keersmaeker, maar ik moest streng maar rechtvaardig zijn.  Per foto die in de quizvragenronde verschijnt mag per deelnemer maar één antwoord gegeven worden.  Dit om iedereen gelijke kansen te geven.
Daarom is het Marnix Knockaert die met de eer gaat lopen.  Die kopie van het beroemde Maria met kind van Michelangelo is te vinden in de Sint-Salvatorskathedraal, meer bepaald in het zuidelijke deel van de kooromgang.  Het is onderdeel van wat men noemt een epitaaf van F. d'Herts (gest. 1628) en van diens vrouw Marie Breydel (gest. 1642).  In de nis bovenaan bevindt zich dus die verkleinde kopie (69 cm hoog) van Michelangelo's beroemde werk.
Deze quizvraag kwam er dankzij een tip van Gerard Cottyn die voor het eerst op de hoogte gebracht werd van die aanwezigheid van die kopie in een foldertje over Brugge dat hij vond op de overzetboot naar Hull.  Door wie het beeldje gemaakt werd, dat is niet helemaal duidelijk.

Dit is een prachtfoto van Flater.  We weten dat dit voorjaar een Hollywood filmploeg in Brugge neerstreek voor het verfilmen van een film die volgend jaar 2008 in premiere zal gaan met als titel 'In Bruges'.  En op dit ogenblik is een Duitse filmploeg eveneens bezig met ons eigenste Brugge als decor voor een TV-film vast te leggen.  Eigenlijk wilden die Duitsers het oude Amsterdam filmen maar daar vonden zij ons Brugge veel geschikter voor.  De verfilming gaat over een nieuwe bewerking van de Duitse Thomas Mannklassieker 'de Buddenbrooks'.
Wat ik zo leuk vind aan Flaters foto is dat er gefilmd werd aan de Brugse reitjes, met acteurs die op het eerste zicht zich 100 en meer jaren geleden hier ophielden (let op de nu belachelijk hoge hoeden!), maar tijdens een pauze tussen de filmopnames werden zij alledrie door Flater betrapt op het stiekem controleren van hun GSM, en laat die rotdingen nu net typische producten zijn van onze begin-21ste eeuw!

Dankzij het tijdelijk wegvallen van een naburig gebouw krijgen we dit verrassende zicht op Brugges Flatiron.  Langs de straatzijde van de Gulden Vlieslaan valt deze spreuk af te lezen: "Wiens brood men eet, diens woord men spreekt".
(met vriendelijke dank aan Peter G. voor deze tip)