kerststal

We hebben vandaag waarschijnlijk allemaal een stukje meegepikt van de traditionele kerstboodschap van onze koning.  Eindelijk kan die fel geteisterde man er een maandje tussenuit en zichzelf en zijn heup de rust gunnen die hij en het eindelijk verdienen.  Dat zei onze koning Albert de tweede niet, maar dat konden we tussen de regels in wel gemakkelijk van zijn gezicht aflezen. (van beeldspraak gesproken!!!)
Bruggeblog heeft ook voor u een kerstboodschap.  Wie u ook bent, gelovig of andersgelovig, vrijzinnig of niet-bij-zinnig: werkelijk iedereen van u wens ik een zalig, gezellig en gelukkig eindejaar toe.

Jaah, ik mag de Brugse Ijsberen watjes noemen.  Als de langeafstandskampioene Paula Radcliffe na elke doorgedreven loopwedstrijd tien minuten lang liggen kan (en zonder alcohol of doping in haar lijf!) in een hotelkamerbad boordevol gevuld met ijsklompjes, dan mag ik zonder blozen onze Brugse Ijsberen watjes noemen.  Zelf ben ik ook een watje, maar ik verkoop - in tegenstelling tot onze Brugse Ijsberen - geen show van een half uur om te proberen het tegendeel te bewijzen.

Persoonlijk vind ik dit een makkelijke.  Maar kom, het is nu eenmaal kerstavond en dan mag ik de quizvraag al eens gemakkelijker maken, hé!  Weet u waar in het centrum van Brugge dit te zien is?

Chris Weymeis moet onlangs voorbij dit huis in de Kleine Heilige-Geesttraat gestapt hebben en die noodkreet 'wij willen sneeuw' gelezen hebben, maar hij kon het helaas niet exact situeren.  Dat stelde Freak Adel in de gelegenheid om eindelijk nog eens te scoren.  Onmiddellijk hierop volgt een nieuwe fotovraag.  Op deze kalkoenvretende avond wens ik nog een dikke proficiat aan 'den Freak'.

Tijdens de februarimaand van het jaar 1980 verbleef ik gedurende een week in winters Rusland, dat toen nog USSR was.  Het was een soort van dubbel bezoek.  Enerzijds werd ik rondgegidst in Moskou, anderzijds verbleef ik enkele dagen in Sint-Petersburg (dat toen, we spreken immers van voor de tijd van de glasnost, nog Leningrad heette).   Dat Sint-Petersburg ligt langsheen de brede rivier de Neva en die Neva was op dat ogenblik compleet toegevroren.  De dagtemperatuur was toen voor die streek nog aannemelijk: - 5 graden Celcius.  Dat was voor wat men daar gewoon was nog redelijk warm.  In het midden van de Neva ligt voor Sint-Petersburg een eiland en daar zag ik - in vergelijking met de Brugse IJsberen - een echte menselijke ijsbeer aan het werk.  Die man had eerst in het ijs een diep gat moeten kappen, een gat met een diameter van 1 meter.  Eenmaal daarmee gedaan ontdeed hij zich met uitzondering van een zwembroek van alle kleren en trippelde wat rond op het ijs.  Daarna rolde hij zich letterlijk in de sneeuw die zich bovenop het ijs bevond.  Pas daarna sprong hij in het wak en zwom er minutenlang in in het rond.  Tegenover déze ijsbeer zijn die van Brugge watjes.  Deze Brugse jeugd bijvoorbeeld sprong van het ponton en was enkele seconden later al onmiddellijk bij het laddertje om zich uit het koude water te hijsen.  Kinderspel dus!
Als ik ooit eens veel tijd heb, dan rommel ik op zolder tussen mijn USSR-dia's en pik er die dia's tussenuit van mijn Leningradse periode en dan toon ik u zeker en vast eens die beelden van die échte Russische ijsbeer.

In tegenstelling tot vooral verleden jaar was het menens bij de Brugse IJsberen.  De reitjes lagen er deze keer toegevroren bij en pas dankzij lopend water aan het reitje in de hoek van de Rozenhoedkaai met het Huidenvettersplein toe te voegen was het enigszins mogelijk om op die traditionele plek waar de Brugse IJsberen hun kerstduik plegen effectief van een kerstduik te kunnen spreken.  U kunt begrijpen dat de temperatuur van het reiewater ook daar vandaag aan de lage kant was.  Daarom zag ik ook niemand van die zogenaamde ijsberen langer dan 1 minuut in het koude water rondspartelen.  Ach heel dit spectakel is natuurlijk vooral show, en leuk voor de toeristen.

Elk jaar rond deze tijd laten ze van zich horen, en bijna altijd halen ze zowel het regionale als het Vlaamse nieuws met hun eigenlijk niet echt spectaculaire optreden.  Ik heb het over de Brugse ijsberen.   We hebben het hier natuurlijk niet over echte ijsberen, want die échte ijsberen, wel die ijsberen waar ijsberen voorlopig nog ijsberen kunnen: ofwel op het snel afbrokkelende Noordpoolijs ofwel ergens eenzaam opgesloten in een of andere kunstmatig aangelegde dierentuin waar ook ter wereld.
Onlangs haalden die valse Brugse ijsberen dus het nieuws omdat zij zich gedurende enkele minuten gewillig in zwemkostuum lieten fotograferen of filmen in het eveneens kunstmatig aangelegde 'Snow & Ice'-complex aan het station waar de temperatuur bewust op min 5 tot min 10 graden Celcius gehouden wordt.  Energieverslindend zal dat complex de laatste dagen niet echt geweest zijn aangezien de buitentemperatuur deze week daar niet erg veel van verschilde.
Maar vandaag was het opnieuw de enige echte hoogdag voor de Brugse IJsberen, namelijk hun traditionele kerstduik in de Brugse reitjes de zondag vlak voor Kerstmis.

We herkennen dezelfde eis als die van gisteren, maar vandaag zien we aan hetzelfde venster ook nog enkele andere boodschappen die de bewoners van dit huis de wereld willen insturen.  Herkent u de plek in de binnenstad van Brugge?  Neen, Martine, het is niet te zien aan het venster van Marc, en ook al zou dat wél het geval zijn dan nog zou ik het antwoord moeten afkeuren want Marc woont in Brugge, maar niet in de binnenstad.  Aangezien ik mij zeker in verband met de quizvraag poog te beperken tot het centrum hoeft u dan ook nooit buiten dat centrum te gaan zoeken.
Weet iemand al waar dit tegenwoordig te zien is?

Gisteren lag er op ons koertje ten huize binnenstad Brugge dit dode vogeltje morsdood te wezen.  Veertjes lagen er volop in het rond.  Zelf heb ik het fatale moment niet gezien, maar het moet helaas een kortstondig en ongelijk gevecht geweest zijn.  Onze kater Filou versus dit arme roodborstje.  Vanavond lag Filou opnieuw ronkend, languit en zich van geen kwaad bewust naast mij terwijl mijn laptop op mijn schoot eveneens ronkend enkele van mijn Bruggeblogjes de wereld instuurde.  Ach, wat moest ik doen?  Filou levenslang straffen en opsluiten voor zijn moord op iemand anders uit het dierenrijk?  Hem een enkelband omdoen?  Hem een week lang op water en brood zetten?  Hem castreren?  Zijn klauwen en tanden een voor een uittrekken?
Ach neen, niks van dit alles deed ik: terwijl ik dit aan het schrijven ben, ben ik Filou opnieuw aan het strelen.  Wat kunnen katten zich toch zo verraderlijk lief voordoen tegenover ons mensen en wij, wij onnozelaars, wij trappen daar keer voor keer in en bedekken alles met de mantel der liefde!

Na die heel moeilijke quizvraag van de afgelopen dagen presenteer ik er u alweer een nieuwe.  Of deze plek in het centrum van Brugge even moeilijk te herkennen is: ik zou het niet weten.  Misschien.  Maar misschien ook niet.  Het kan bijvoorbeeld goed zijn dat deze noodkreet aan uw venster hangt of die van uw buren en dan bent u waarschijnlijk de nieuwe winnaar hier op Bruggeblog.  Gokken mag altijd ook, maar gelieve het enige reglement van deze quiz te respecteren: per foto die verschijnt mag u slechts één antwoord geven.  Awel, waar in Brugge is dit te zien?

Dit is er nog eentje van twee dagen geleden toen mist en vrieskou hoogtij vierden.  Het toont de Groenerei. Door omstandigheden heb ik helaas niet kunnen controleren of  men vandaag daadwerkelijk op de reitjes heeft kunnen schaatsen.
O ja, nog even dit: hartelijk bedankt voor de leuke wensen die ik van u kreeg ivm de geboorte van mijn zevende kleinkind.

foto: Martine Verhaeghe

Onze huidige koning wordt soms eens smalend Bertje Bibber genoemd.  Onze vorige koning Albert, wel, Albert de eerste, die kunnen we zo te zien de afgelopen dagen ook wel Bertje Bibber noemen.  Dit is het standbeeld gemaakt door de Brugse beeldhouwer Octave Rotsaert (ook gekend van o.a. de bizons langs weerszijden van de Canadabrug én van het Paxbeeld op het domein van het Oud Sint-Jan).  Het blijkt nu dat de stad Brugge onlangs twee andere werken van Octave Rotsaert aangekocht heeft.  Ik ben benieuwd waar men die zal plaatsen.

Effenaf prachtig vind ik deze schakering van het rood van het concertgebouw op de achtergrond met het nog rodere rood van de bessen op de voorgrond en met het wit van de aangevroren mist.  Neem daar bovenop nog die zweem van blauw van de vrieskou en het geheel levert een foto op dat is als een ijsje: om van te snoepen.  En net zoals een ijsje nooit voor de eeuwigheid is maar puur voor kortstondig genot, is ook deze situatie (die we hier weliswaar digitaal vereeuwigd zien) ondertussen al lang geconsumeerd.

... maar daar alweer verdwenen omdat het principe van de site is om een weersite te zijn en daarnaast de zes meest actuele foto's van Brugge en omgeving te tonen waarop men zien kan hoe het weer hier is.  Maar omdat Brugge er de afgelopen dagen zo fantastisch mooi bij lag, wil ik u dat met enkele foto's van de hand Marc Willems van Weathercam bewijzen.  Het zou zonde zijn als u ze niet gezien heeft.

Wist u trouwens dat de straatnaam Eiland totaal niks te maken heeft met wat we nu verstaan onder het woord eiland?  De straat is een van die Brugse straten waarvan de benaming door de eeuwen heen bij vergissing veranderd werd omdat men de oorspronkelijke betekenis ervan niet meer wist.  Van oorsprong was de benaming "Het Heylant".  In onze streektaal werd dat waarschijnlijk gauw als 't eylant uitgesproken.  De naamsverandering naar Eiland is dan ook vlug gemaakt.  Al van tijdens de Franse overheersing sprak men van "rue de l'Ilot'.  Misschien dat toen de naamsverandering gebeurd is?  Ik vermoed dat vooral Chris Weymeis ons hierover meer klaarheid kan geven.  Hallo Chris?!?

Eindelijk de oplossing!  En de oplossing van deze aartsmoeilijke fotovraag werd nog maar eens door Willy uit Tilburg weggesnoept van voor de neus van verschillende Bruggelingen, waarvan ik weet dat sommigen de laatste dagen in die omgeving rondjes draaiden om toch maar als eerste de oplossing te vinden.  Het bewijst eens te meer wat voor een sterk visueel geheugen van Brugge de toeriste Willy met zich meedraagt.  Verbluffend noem ik dit.
Hoe dan ook vermoedden verschillenden onder u al van bij de eerste foto dat gezocht moest worden in de omgeving van Oost- en Westmeers waar veel zinken versieringen te zien zijn.  Het huis waar die drie tulpen te zien zijn bevindt zich niet, zoals SPQB achteraf beweerde in Oostmeers 2.  Oostmeers 2 bestaat tegenwoordig niet.  De nummering in de straat begint pas vanaf 16 en dat is helemaal de andere kant op.  Nummeringen van huizen starten quasi altijd aan de kant van de straat die het dichtst bij het gemeentehuis of stadhuis gelegen is en Oostmeers maakt daar dus geen uitzondering op.  Neen, het hoekhuis links is het huis Eiland nummer 2 en staat als ik me niet vergis momenteel leeg.  Hoe dan ook zien we dat die zinken versiering tamelijk recent moet aangebracht zijn.  Recent volgens Brugse normen uiteraard.
Het gebouw links ernaast met die blauw geschilderde raamkozijnen, daar heb ik het op Bruggeblog al eens over gehad want dat was de vroegere mouterij Cauwe.  En het reitje er tussenin waarover Willy het had, dat is het Kapucijnenreitje.

Hier was ik even van mijn melk (voor de Nederlanders onder u: de kluts kwijt).  Want ik kreeg daarstraks het heuglijke nieuws binnen dat hedenavond ons zevende kleinkind, jammer genoeg met de keizersnede en helaas twee weken te vroeg dan voorzien, toch gezond en wel geboren werd en luistert naar de naam Arben. De kleinzoon weegt 2,650 kg en wilde blijkbaar geboren worden op dezelfde dag als zijn grootmoeder.
Het valt me moeilijk om na dit nieuws nog verder te doen met mijn Bruggeblog, maar ik doe toch nog een poging.
Dit is een statistiek van de temperaturen van de voorbije 14 dagen in Brugge, opgemaakt door Weathercam.  Van een eerste winterprik gesproken!
De volgende foto's zullen helaas voor morgen zijn, want ik ben nog altijd onder de indruk van het recente familiale nieuws.

Een watertoren in de winter, dat kan er dus uitzien zoals hier.  Men zou kunnen denken dat het vandaag in Brugge gesneeuwd heeft maar niks is minder waar.  Twee dagen vol mist met daarna een winters zonnetje dat met alle kracht die het in zich heeft de omgeving wil beschijnen levert dit fantastische plaatje op.  Er is niks, helemaal geen sneeuw!

Een doorkijkje tussen twee bomen in van de Gentpoortvest.  Meestal is het Sentillenhof weinig fotogeniek, maar dankzij een wit laagje erop en daarop ook nog een zachtrose zonnetje valt alles heel goed mee.