... vanwege plaatsgebrek. Ik heb het nog een laatste keer over dat artikel over mij in de artikelenreeks 'de Stoel'. Ik nam daarin - in tegenstelling tot alle anderen die in hun favoriete stoel gaan zitten - plaats op zo'n Brugs groengeschilderd bankje aan de Vismarkt met Frank Van Acker met zijn diep gegroefd gezicht waarschuwend op de achtergrond. In dat artikel in het BH kwam u misschien iets te weten over mijzelf, maar weinig over wat me in deze stad bezighoudt buiten fotograferen. Toch had ik een en ander daarover willen vertellen. Daarom doe ik het nu opnieuw in deel 2 van wat het Brugsch Handelsblad verzweeg, euh pardon: niet schreef, vanwege plaatsgebrek.
Mijn vrouw is gehandicapt en wij wonen in het centrum van Brugge. Als wij ons samen in deze binnenstad willen verplaatsen, dan is mijn vrouw aangewezen op een rolstoel die ik voortduw. Lastig is dat, enorm lastig, vooral voor mij. Op de vingers van één hand kunt u de rolstoelgebruikers tellen die met een elektrisch aangedreven rolstoel door onze binnenstad rijden. Die nemen altijd de hobbelige rijweg want die dingen zijn niet gemaakt voor de trottoirs die meestal heel oneffen liggen, dikwijls te smal zijn en ook te pas en te onpas belemmerd worden door fietsen, auto's of zelfs vrachtwagens. Mijn vrouw doet het dus nog met een mechanisch ding en ik kan u verzekeren dat het voor de begeleider, die uit veiligheidsoverwegingen overal het voetpad probeert te nemen, een erg veel inspanningen vergende en zenuwslopende bezigheid is, waarbij op alles gelet moet worden. Op de toeristen bijvoorbeeld die nooit op niks letten en hun verstrooide zelf proberen te zijn. In datzelfde Brugsch Handelsblad verscheen tijdens de maand november een paginagroot artikel ivm rolstoelgebruik in Brugge. Dat artikel stond bol van positieve dingen. Eén der weinig negatieve opmerkingen kwam er van een rolstoelgebruiker zelf die de bankautomaten overal (met uitzondering van één, rara waar?) veel te hoog voor hem vond. En dat was het. Burgemeester Moenaert was er bijvoorbeeld fier op dat er aan de dienst Bevolking in het Brugse Vrije speciaal voor rolstoelgebruikers een buitenlift is. Welnu, die buitenlift liet het uitgerekend op de dag dat mijn vrouw er om haar nieuwe identiteitskaart ging afweten. Ik vermoedde dat het kwam vanwege de regen die het mechanisme binnendrong! Maar toen ik aan het loket stond en het defect meldde kreeg ik te horen dat dat nog al gebeurd was. Fijne buitenlift heeft u, meneer Moenaert!
En wat dan bijvoorbeeld te zeggen van de Post? Tenminste als men tegenwoordig nog een postkantoor in het centrum kan vinden! Die ene grote op de Markt, jaah, die is er nog, maar die is bij wijze van spreken al eeuwen onbereikbaar voor rolstoelgebruikers vanwege de vele trappen. Waarom plaatst men daar geen loopbrug? Omdat er anders een verstrooide toerist of iemand met zijn zatte kl.. kan overtuimelen?
Regelmatig wandelen mijn vrouw en ik vanaf de overkant van het Station naar het Zand. Dat doen we op het het fietspad, want daar is dat mooi effen voor de rolstoel en fietsers en bromfietsers kunnen er ons altijd nog veilig passeren. Ooit kregen we een bitse opmerking van een fietser dat we op het voetpad moesten lopen. Het was duidelijk geen fietser die ooit al eens geprobeerd had om op dat voetpad te fietsen, want zelfs voor zo'n vehikel is het daar opletten geblazen met al die oneffen stenen en gaten ertussen.
Conclusie: ons Brugge kan nog altijd stukken verbeterd worden, en zeker voor enkelen van de zwaksten onder ons: de rolstoelgebruikers. Als niet alleen het stadsbestuur daarvoor extra inspanningen zou willen doen, maar als daar bovenop de dagelijkse weggebruikers wat minder egoïstisch zouden willen zijn, dan zou het leven van de zwakkere mensen in onze maatschappij een stuk aangenamer kunnen zijn. Maar ik vrees dat wat ik nu verkondig een illusie is.
En nu stop ik met zagen ... tenminste voor vandaag.
de eerste busbaandode
Afgelopen week reed ik met mijn wagen twee kilometer langs de Baron Ruzettelaan in de richting van de Katelijnebrug. Het was er op dat ogenblik tamelijk druk. Zonder het zelf goed te beseffen sloeg ik aan het tellen. Tussen de Kongostraat en de Katelijnebrug (de Ring) telde ik exact 11 personenwagens die mijn voertuig gezwind van links voorbijstaken op de busbaan. In diezelfde periode deed geen enkele bus dat. Afgezien van het feit of de Baron Ruzettelaan een busbaan nodig heeft (neen!) en of die busbaan behoorlijk aangelegd werd (neen!) vind ik het flagrant dat er op zo'n korte tijd 11 bestuurders waren die het reglement aldaar negeerden zonder bekeurd te worden terwijl ik braafjes maar traag aanschoof. Dat het voor personen levensgevaarlijk kan zijn om in deze straat te wachten op zo'n bus, dat wisten we al. De vele kapotgereden omegaprofielen van de laatste tijd bewezen het. Dat de eerste busbaandode er zat aan te komen, dat is deze avond jammer genoeg bewezen. Is het pas nu het moment om aan deze onveilige situatie iets te doen, net zoals men pas aan de veiligheid van de fietsers op de ring iets deed wanneer er een dode te betreuren viel?
4 reacties op dit bericht
veilig?
Hoe dan ook: die chaufeur was ferm in fout en dat heeft een mensenleven gekost. Het kon gemakkelijk voorkomen worden maar jammer genoeg zullen er niet veel mensen iets van geleerd hebben.
fernand
Problemen oplossen in plaats van bijcreëren
Anderzijds: ik heb gistermiddag, ter hoogte van de 'paters' ook de busbaan gebruikt, omdat er file stond vanaf de Benedictijnenstraat en ik aan de rotonde linksaf naar Moerbrugge moest. Iedere dag doen tientallen, misschien honderden chauffeurs die naar een zijstraat van de Baron Ruzettelaan moeten hetzelfde, en wie kan het hen kwalijk nemen? Anders is de file nog langer. In de nabije toekomst zal ik dit natuurlijk niet meer riskeren, maar - als de file te lang lijkt - via de Benedictijnenstraat naar Moerbrugge rijden. Perfect reglementair, maar beter?
Het is voor mij ook absoluut onduidelijk waarom daar busbanen moesten komen, voor de drie bussen per uur (zes tot aan de Wantestraat) die daar passeren. Iemand die het kan weten heeft mij ooit gezegd dat De Lijn almachtig is en dat plannen van De Lijn uitgevoerd worden, hoe idioot ze ook mogen lijken. Ik weet niet was andere busgebruikers er van denken, maar als ik op dat traject in de bus zit, vind ik het heen en weer geschud worden op die busbaan ook niet bijzonder comfortabel.
Maar zoals meestal bij dat soort ongevallen: in plaats van nu commentaar te geven, had men jaren geleden het probleem moeten oplossen. Als een aantal noodzakelijk grote werken in de omgeving uitgevoerd geweest waren, zouden de aanleiding van het ongeval en dus ook het ongeval er wellicht niet geweest zijn. Wat is wel gebeurd: de Vlaamse overheid moet schuldenvrij worden en dus is er geen geld voor een nieuwe brug aan Steenbrugge; het Lappersfortbos (waarvan tot voor enkele jaren niemand wist dat het bestond) moet gevrijwaard worden en dus kan een ooit door de voltallige gemeenteraad (inclusief toenmalig Agalev) goedgekeurd plan niet gerealiseerd worden; de hoofdwegen worden via allerlei obstakels onbruikbaar gemaakt, waardoor sluipwegen gebruikt worden en waardoor de aggressiviteit van de weggebruikers toeneemt; daardoor ziet men zich verplicht her en der al dan niet zinvolle zones 30 te creëren, terwijl men nog niet eens in staat is de grote zone 30 in de binnenstad te doen naleven; omdat de problemen daarmee niet opgelost zijn zet men nog meer obstakels waardoor er weer nieuwe zones 30 nodig zijn; enzovoort. Er zijn de voorbije tientallen jaren fortuinen uitgegeven aan heraanleg van wegen, maar er zijn eerder problemen bijgekomen dan opgelost.
controle!
Of de aanleg van een busbaan een noodzaak was is een andere discussie. Maar dat zovelen die busbaan als 'inhaalrijstrook' gebruiken kan dus niet door de beugel.
Op zich is het fietspad langs de Baron Ruzettelaan een prachtig fietspad, alleen blijk vandaag dat het onveilig is. Brugge fietsstad...
Eens te meer een bewijs dat onze lokale politie véél te weinig dergelijke inbreuken controleer, vaststelt en verbaliseert.
Onze stad (centum & deelgemeenten) beschikt over ettelijke zones 30. Controles hierop gebeuren effectief, maar opnieuw, veel te weinig. En ik heb zo de indruk dat de verkeersdienst van de politie er min-of- meer een 9-to-5 job op nahouden. Zelf heb in nog nooit kunnen vaststellen dat snelheidscontroles gebeuren buiten deze uren.
Ik was in september/oktober aanwezig op 2 van de ingerichte inspraakvergaderingen n.a.v. de evaluatie van het mobiliteitsplan. Dat er te weinig controles gebeuren, was één van de grootste verzuchtingen van het aanwezige publiek.