Een geschenk van het geheim opgedragen aan iemand heel speciaal. Het geheim naar jou ...
Vandaag is het begin van mijn nieuw leven . Ik herbegin ... Alle goeie dingen komen naar me toe ... . Ik ben dankbaar dat ik leef
Ik zie schoonheid rondom mij Ik leef met passie en een doel Ik neem tijdom te lachen en tespelen ... elke dag . Ik ben wakker, vol energie en oooh zo levendig
Ik focus me op alle goeie dingen in het leven en zeg dank je wel voor deze. Ik ben in vrede en één met alles... Ik voel de Liefde, de vreugde , de overvloed ...
Ik ben vrij om mezelf te zijn Ik ben magnifiek in een menselijke vorm Ik ben de perfectie van het leven... ! Ik ben dankbaar mezelf te mogen zijn...
Altijd op zoek naar haar evenbeeld. Altijd vloeiend, van het ene mysterie in het andere, van het ene hart in het andere, Grimmig kunnen de weerspiegelingen zijn van de donkere wolken, zich ophopend in een toch zo heldere hemel. Trots de weerspiegelingen blijft water de essentie zelf.
Puurheid die reflecteert, puurheid die je overspoelt. Overspoelt met een frisheid, een overweldigende klaarheid die de diepste diepten van je ziel altijd zo zonder problemen weet te vinden, zo water, altijd vloeiende, het laagst bij de grond zo probleemloos weet te vinden en op te vullen. Zo, dat zelfs dat oppervlakkige tot de diepste diepten van de ziel lijkt te reiken.
Dat onbeschrijflijk onzinnige wat zo'n vervulling blijkt te geven. En is juist dat niet de essentie van liefde: idioot, maar tegelijk zo veelzeggend. Je in alle stilte laten piekeren over wat er toe doet. Je in alle rust doen verwonderen wat een apart schepsel je in de reflectie waarneemt.
Liefde is als water. Zonder tijd het equilibrium van je zijn hervinden. Zonder tijd vloeiende, vloeiende naar onbekende gebieden, zo vertrouwd doch zo sprankelend fris.
Muziek en Tijd , wat hebben die met elkaar te maken ?
Muziek en Tijd , wat hebben die met elkaar te maken ?
Muziek is tijd ..
Muziek kan een hulpmiddel zijn om het Nu te ontdekken en het fenomeen Tijd te doorzien.
Wij kunnen muziek horen en vervolgens waarderen (er een waarde aan toekennen) dank zij ons geheugen.
Wij horen muziek in feite als een opeenvolging van tonen in het Nu. Nu is het moment dat wij horen. Als het filmbeeldje wat nu voor de lens van de projector wordt geplaatst en met licht op het filmdoek wordt geprojecteerd. Het blijft niet bij één toon, of één beeldje.
Wij zijn altijd Nu aanwezig. Nu horen wij de toon, nu zien wij het beeld.
Toch nemen wij melodieën waar, maar niet de eerste keer dat wij een cd draaien of een nieuw nummer horen op de radio. Wij horen dan wel of de muziek rustig of druk is, en wie die zingt (wanneer wij de zanger of zangeres eerder hebben gehoord), maar wij kunnen het lied of het muziekstuk niet 'tot ons' nemen als een afgeronde eenheid. Dat gebeurt pas later wanneer wij het lied vaker gehoord hebben en ons geheugen ons helpt om met de opgeslagen informatie uit ons geheugen al iets vooruit te "horen" (terwijl nu een andere toon hoorbaar is) en iets te herinneren van wat wij gehoord hebben. Zo krijgt de muziek een toonvolgorde. Ons geheugen plakt herinnering plus werkelijk toon plus de verwachte volgende toon voor ons aan elkaar. Wij horen dan een melodie en die kunnen we jaren lang onthouden.
Na meerdere keren luisteren weten wij al wat wij kunnen verwachten. Wij kennen al de volgorde van de nummers op een cd. Wanneer je nummers die je kent op een verzamelplaat hoort, hoor je soms de eerste tonen al in je gedachten van het nummer dat op de oorspronkelijke cd op dat nummer volgde.
Zo werkt dus het geheugen met muziek. En zo werkt ons geheugen met alles. Zoals elk cd- nummer voor ons uit één stuk en een juiste volgorde bestaat en lengte of duur heeft, zo worden al onze ervaringen die wij louter alleen Nu kunnen opdoen in een longitudinaal kader geplaatst. Wij hebben het gevoel dat ons leven van daarnet naar nu naar straks gaat. Wij hebben zo tijd geschapen .. Wij reizen mee in de tijd. Althans dat maken wij onszelf wijs.
In wezen zijn wij alleen Nu, op dit moment aanwezig, zoals de oefening op de site met de klok heel duidelijk maakt. Nu klopt ons hart, nu kunnen wij zien en voelen. Wanneer wij opletten kunnen wij zien dat alles aan ons voor bij trekt. Nu luisteren naar de cd, ook wanneer wij deze afzetten is het nog altijd nu. Wij zijn geen tijd, maar zien tijd. Tijd is dus een duuraspect, een meeteenheid van afstanden tussen objecten, tussen mij en de boom, tussen het begin en het einde van een symfonie. Maar wij zijn geen tijd. Wij zijn altijd Nu.
'Ik' die ik werkelijk ben, maakt geen deel uit van de tijd, van het materiële leven, dat ik waarneem. Mijn werkelijke 'ik' bevindt zich niet in de wereld, ik sta daar buiten. De wereld is in mij (als het waarnemen).
Blokkades ontstaan doordat je dingen niet hebt geaccepteerd. Het stroomt niet omdat iets niet doorwerkt is. Je bent blijven steken. Je ontloopt een verantwoordelijkheid, een confrontatie, een gevoel. Je laat dingen liggen. Je weigert iets in te zien. Je weigert iets toe te laten. Wanneer een handeling, een gedachte, een ontmoeting gepaard gaat met pijn, met angst, met een vluchtneiging, dan ben je op een blokkade gestoten.
De pijn, de angst, de emotie, zij komen allen uit een verborgen onbewust gebied van jouw geest. We noemen dat het schaduwgebied. Het is niet alleen het negatieve wat daar verborgen ligt. Ook positieve eigenschappen of vermogens, kwaliteiten die je niet in je leven hebt ontwikkeld, kunnen blokkades vormen.
Wanneer je eenzijdig met het denken werkt en nooit toekomt aan rust en creatieve uitingen kan dat evenzeer vanuit het onbewuste treffen, als wanneer je 'slechte' neigingen hebt onderdrukt.
De sleutel tot de oplossing is wat in de duisternis van het onbewuste ofwel de schaduw verborgen ligt, in het licht van het bewustzijn te brengen. Licht verdrijft altijd de duisternis. Zie wat er is, wat er gebeurt. Durf te kijken. Durf te zien dat ook dat verborgene 'jij' bent. Je bent niet alleen het door jou erkende 'ik'. Wat bij jou verborgen blijft, zal zich altijd naar buiten toe manifesteren. Al zeg je iets niet, mensen zullen het voelen. Wanneer je iets onbewust verstopt, zal zich dat ook aan jou en aan anderen kenbaar maken.
Uiteindelijk ben je heel de mens, met alles wat daar in zit en dat is niet altijd even fraai. Laat het toe, zie de beelden, ervaar de gevoelens. Beleef de pijn. Loop er niet voor weg. Veroordeel niet, want anders bouw je weer nieuwe weerstand op, je gaat immers een strijd aan met de aan het licht gebrachte tendensen. Deze werken in het verborgene, en derhalve valt het niet te voorspellen hoe zij zullen reageren, wanneer je ze wegdrukt. Jouw 'ik' heeft daar geen enkele zeggenschap over. Elke bewuste actie van jou kant roept alleen maar een tegengestelde reactie op. Roep het dus ook niet op, maar laat het vanuit zichzelf opbloeien wanneer het zich aandient, wanneer het er is. Laat het komen, maar leef het niet uit. Ga er bewust helemaal in zitten. Beleef de opkomende gevoelens, schrijf ze op, teken ze, beeld ze uit.
Je kan zo wellicht ontdekken wat hun bron is. Kom je er niet alleen uit, ga er dan niet alleen mee zitten, maar deel ze met een vertrouwd iemand. De biecht was zo gek nog niet, wanneer hij gemeend was en niet bedoeld als een gemakkelijke afkoopsom.
Wanneer je iemand -bewust of onbewust- gekwetst hebt, deel dan je inzicht met die ander. Je kan zo aan beide kanten de problemen oplossen.
Laat alles maar aan het licht komen, want zo wordt het aan de duisternis onttrokken en verliest het zijn tegen jou gerichte energie. Je luistert nu serieus naar jouw innerlijk. Dat is genoeg. Span je niet in. Loslaten is toelaten. Ga niet spitten, zoek niet, analyseer niet, maar zet alleen de deur open.
Wanneer je je zo opstelt, en er geen gevecht meer plaatsvindt, zullen vanzelf innerlijke aanwijzingen volgen, die per definitie constructief van aard zijn.
Het leven streeft naar een totaliteit, het leven wil de tegenstellingen verenigen, zodat er Eenheid ontstaat. Alles bestaat als een manifestatie van die Eenheid. Elke afwijzing van een deel van het geheel zal het Leven beantwoorden met pogingen om het afgewezene alsnog te doen aanvaarden. Wanneer je je opstelt zoals voorgesteld, werk je dus mee aan de bedoelingen van het Leven zelf. Vandaar dat het Leven je de aanwijzingen zal geven voor je verdere stappen.
Attitudinal Healing wil zeggen het helen van je innerlijke houding of instelling. Het is gebaseerd op de overtuiging dat je altijd kunt kiezen voor innerlijke vrede in plaats van innerlijke strijd, voor liefde in plaats van angst. In het proces van heelwording gaat het om het loslaten van een op pijn en angst gebaseerde houding, zoals haat, wrok, schuldgevoel, het niet kunnen vergeven van jezelf en anderen. Als angst verdwijnt komt liefde vrij.
Attitudinal Healing is een methode die door de psychiater Jerry Jampolsky ontwikkeld is. Hij heeft hierover diverse boeken geschreven, zoals: Liefde is angst laten varen; Bevrijd je van schuld en angsten, verander je denken, verander je leven
De principes van Attitudinal Healing
De kern van ons wezen is liefde.
Gezondheid is innerlijke vrede. Genezen is angst laten varen. Geven en ontvangen zijn in wezen één.
We kunnen het verleden en de toekomst loslaten. Nu is de enige tijd die er is en elk moment is bestemd om te geven.
Wij kunnen leren van onszelf en anderen te houden door te vergeven in plaats van te veroordelen. We kunnen liefde zien in plaats van fouten.
We kunnen er bewust voor kiezen van binnen vredig te zijn, wat er ook maar buiten ons gebeurt. We zijn leerlingen en leraren voor elkaar.
We kunnen ons concentreren op het leven als geheel in plaats van op fragmenten.
Omdat liefde eeuwig is, hoeft de dood niet als iets beangstigends te worden gezien. Wij kunnen onszelf en anderen altijd zien als mensen die óf liefde verspreiden, óf een beroep doen op liefde.
De richtlijnen van Attitudinal Healing
Ons doel is aan onszelf te werken, elkaar wederzijds steun te geven en te oefenen in onbevooroordeeld luisteren en delen. We erkennen dat het proces dat ieder doormaakt belangrijk is en niet ons oordeel hierover.
Geaccepteerd worden in de fase waarin we zijn, maakt het makkelijker anderen te accepteren in plaats van te veroordelen. We delen wat voor ons en wat voor anderen werkt, in plaats van advies te geven. We laten anderen hun eigen antwoorden vinden.
Door onze eigen gevoelens te tonen, ontdekken we gemeenschappelijke ervaringen die ons met elkaar verbinden. We respecteren elkaar als unieke mensen. We erkennen dat ieder zichzelf beter kent dan wie dan ook.
Als we luisteren naar onze innerlijke stem, vinden we ons beste antwoord. We zijn hier om elkaars innerlijke leiding te steunen en elkaar te helpen concentreren op wat werkelijk voor ieder van ons telt. We zijn niet hier om te preken of elkaar te confronteren.
De rollen van leerling en leraar zijn onderling verwisselbaar. Ongeacht leeftijd of ervaring gaan ze van de een op de ander over. We oefenen in het samenzijn met anderen, om te leren alleen het licht in hen zien en niet hun schaduwzijde.
Alle informatie die in de groep wordt uitgewisseld is vertrouwelijk. We willen in gedachten houden dat we altijd een keuze hebben tussen vrede en innerlijke strijd, tussen liefde en angst.
Ja, spiritualiteit is mooi. Je gaat een oceanisch leven tegemoet. Maar er blijft altijd het probleem van het individueel en collectief sterven.
Auschwitz, Hiroshima, de Goelag Archipel, Mao met zijn miljoenen slachtoffers ..Al die ellende, al die oorlogen, al die ziekten
Waar doen we het allemaal voor wat is er aan de hand. We moeten sterven anders vallen we straks van de aarde af. Souperen we alle natuurlijke bronnen op.
Bij het zien van een film over Australië gaan je ogen toch wel even open: de film die heet:
Australia, The Great Outback
Wat je o.m. te zien kreeg was het effect in de Woestijn van de komst van de Moesson eens in de 7 jaar of zo . Rivierbeddingen vulden zich, woestijnen werden bloemenvelden. Er ontstond een enorm meer dat zich vulde met miljoenen vissen. Vanuit het niets verschenen duizenden pelikanen. Hadden ze GSM-etjes?
Een paradijs in een normaal uitgedroogd gebied. Waar kwam dat leven zo snel vandaan? Die planten allemaal de zaadjes worden kennelijk goed beschermd in de woestijn, maar die vissen Het was weer het oude liedje. Eten en gegeten worden. Toen kwam de droogte weer terug, de rivieren droogden weer op en de meren werden poelen met miljoenen voor hun leven vechtende vissen. Zij stierven massaal in enkele dagen. De pelikanen trokken vervolgens weg en stierven bij bosjes in de uitgedroogde woestijn ..
Wat een verspilling van leven of niet? het leven kwam op en verdween. Waar was het?
Ineens kon je als het ware een openbaring zien, glashelder, als in een 3D panorama! Nu maar in woorden, het blijft behelpen:
Het Zelf, God, Brahman bevat alle leven. Is alle leven. Onze bron is Een. Het leven dat ogenschijnlijk wordt voortgebracht is het Zelf in expressie. Er is geen individueel leven dat geschapen wordt. Het Zelf zit in elk stukje levende natuur, het is alle natuur. Het hele Universum is zijn/haar zichtbare leven. Jou zelf=mijn zelf. Wij lijken verschillend maar wij zijn hetzelfde leven, dat Een is. Toen die miljoenen vissen in dat meer verschenen kwamen er geen miljoenen individuele stukjes leven bij, het was een en al leven in de vorm van vissen, planten, bloemen, insecten en toen de droogte kwam werden die verschijningen teruggenomen in het leven zelf.
En wat mensen betreft, het leven in de mens wordt voorzien van gedachten die gekoppeld zijn aan het lichaam en de omgeving van het lichaam. Maar zonder het leven is er geen mens. Ook bij al die oorlogen en rampen verdwenen geen individuele stukjes autonoom leven.
Er verdween geen individueel leven, want dat is er niet.
Zoals Sri Ramana Maharshi antwoordde op de vraag waar hij na zijn sterven zou zijn: "Hier en in jullie....waar anders zou ik kunnen zijn?"
Als we geboren worden, dan volgt na ons leven altijd de dood. Daar is geen ontkomen aan. Het is als het bloempje dat in de lente opkomt, in de zomer bloeit en in de herfst afsterft, om plaats te maken voor de volgende generatie. Simpel gezegd wordt na het afsterven de bouwstoffen gevormd voor de nieuwe generatie. Elke fase heeft nut.
Alles heeft te maken met vergankelijkheid; relaties, gezinnen, succes, werk, en het leven zelf. De periode kan korter of langer zijn, maar alles is onderworpen aan deze wetmatigheid. Alles, alles is vergankelijk!
Alles gaat voorbij. En als ik, als mens, hecht aan een onderdeel dat toch voorbij gaat, dan lijd ik als het voorbij is. Als ik hecht aan mijn leven, of aan mijn gezondheid, of aan mijn relatie, of aan de eeuwige jeugd, of aan aanzien, of aan mijn kinderen, of aan mijn auto, dan strijd ik een bij voorbaat verloren strijd. We accepteren wel dat een bos bloemen na een week begint te verwelken, maar vaak niet dat we zelf beginnen te verwelken en dood gaan. Zo zit het hele leven in elkaar.
Dus waarom willen vasthouden, wat gedoemd is te verdwijnen. Waarom kiezen we voor dit lijden? Maar door de wet van vergankelijkheid, sterven er oude dingen/mensen af, om plaats te maken voor iets nieuws. Niet kunnen loslaten veroorzaakt lijden, onnodig lijden. De simpele keus is, loslaten of onnodig lijden.
"Ga in jezelf zitten", zegt men vaak, wanneer je omgeving het gevoel heeft dat je niet goed in je vel zit. Ze bedoelen: "Ga in je gevoel zitten." Een belangrijke raadgeving. Kijk maar naar die poes...perfect toch?
Maar hoe moeilijk toe te passen. Hoe moeilijk is het om het te vatten wat gevoel is, terwijl het in feite toch zo simpel is. Zonder die herkenning kan je wel telkens weer door een ander in je gevoel worden gezet, maar een paar uur later is het alweer weg. Logisch, omdat het principe niet geïntegreerd was in je eigen wijze van begrijpen en functioneren. Je moet iets in jezelf herkennen, wat niet in woorden valt te omschrijven. Alleen het ervaren blijkt echter niet genoeg te zijn. Ons verstand is zo kritisch, dat het bewijzen eist. Het moet begrepen worden. Het moet dus ook door woorden worden overgebracht, wat in wezen heel vreemd is voor iets dat niet in woorden is uit te drukken. Zo beperkt is taal nu eenmaal.
Gevoel is de stem van de Ziel, van de kern van ons Wezen. Het ingewikkelde nu is, dat deze stem heel moeilijk te horen is, door het lawaai en drukte die ons denken, onze herinneringen en emoties in ons innerlijk maken. Het allereerste aangrijpingspunt is om de stem van ons innerlijk te leren ervaren en te leren verstaan door het leren werken met ons lichaamsgevoel.
Lichaamsbewustzijn
Ga in je lichaamsgevoel zitten, dan zit je in je persoonlijk bewustzijn. Gevoel=Bewustzijn. Dus lichaams-bewustzijn is weten dat je een lichaam hebt, met al zijn onderdelen en facetten en met al zijn eigen processen, die gewoon zonder dat we er zelf iets aan doen, hun gang gaan. Dit gaat in het algemeen vanzelf en met goede resultaten.
Maar er gebeuren ook verkeerde dingen, doordat er verkeerde gedachten en overtuigingen zich via jouw hoofd, je denken in je lichaam genesteld hebben. Daar nu is via je denken niet achter te komen, omdat de denker het medium is waarbinnen juist de problemen ontstaan zijn. De dief kan zichzelf niet be- en veroordelen. Je kan het wel proberen, maar de pogingen daartoe zullen altijd schipbreuk lijden. Via het lichaamsbewustzijn kunnen we echter daar wèl achter komen.
JE MOET JE DE HELE DAG BEWUST ZIJN VAN JE LICHAAM, DAN ZIT JE IN JE GEVOEL, DUS OOK IN JE PERSOONLIJK GEESTELIJK BEWUSTZIJN OFWEL FUNCTIONEER JE VANUIT HET TOTAAL VAN JE GEEST EN NIET ENKEL VANUIT JE HOOFDBEWUSTZIJN ! Niet alleen in de billen of voeten, MAAR IN ALLES.
Zit je niet in je gevoel, dan zit je niet in je lichaam, en aangezien lichaam=geest, zit je ook niet in je geest en staan alle deuren open voor negatieve invloeden !! Je kan dan heel gemakkelijk het slachtoffer worden van allerlei angsten, drogredeneringen, opvoedingsgeboden, nare stemmingen van anderen, tot nog veel ergere dingen.
Voordat we kunnen leren voelen, moeten we eerst weten hoe kwalijk het ongeordend denken voor ons is.
De meesten onder ons zijn onzeker wat de toekomst ons gaat brengen en zoeken naar zekerheid door voortduring van de aangename gebeurtenissen uit het verleden en het willen vermijden van minder aangename gebeurtenissen uit het verleden. Dit zijn louter gedachten. Het heeft weinig of niks met de werkelijkheid te zien want de werkelijkheid is het leven van elke dag en niet het voortduren of vermijden van gebeurtenissen uit het verleden. Gedachten zijn gebonden aan tijd. Het Nu is niet gekoppeld aan tijd. Gedachten zijn dus een verwijdering van het Nu.
Gedachten komen en gaan. Ze zijn een opstapeling van gebeurtenissen die we meegemaakt hebben, onze opvoeding, onze tradities, het geloof, onze ervaringen en zo verder. De gedachten zijn een gevolg van onze waarnemingen met onze 5 zintuigen: zien, proeven, horen, voelen en ruiken. Dat wat we waarnemen en voelen bij de waarneming wordt geïnterpreteerd, gefilterd, een naamkaartje gegeven en opgeslagen in het geheugen. Als we iets "nieuws" waarnemen dan herinneren we ons dit naamkaartje en herinneren ons dat dat wat we waarnemen reeds eerder waargenomen is en word vervolgens gekoppeld aan de inhoud van dat naamkaartje. Dit is tijdbesparend maar tegelijkertijd ook limitatief immers de nieuwe waarneming is zo "gekleurd" door de oude waarneming.
Het is onmogelijk om alles op te vangen via de zintuigen. Wat is dan de waarde van onze beschrijving die we hebben opgeslagen in het geheugen. Het is eigenlijk niet zo belangrijk. Veel belangrijker is dat we weten dat onze beschrijving van iets niet de ware beschrijving is maar onze persoonlijk kijk op iets. Datgene wat ons is bijgebleven is niet de werkelijkheid. Het is onmogelijk om de werkelijkheid te beschrijven. De werkelijkheid is veel te complex om te beschrijven. Er zijn veel te veel factoren die we niet waarneming om een "volledige" juiste beschrijving te kunnen geven.
De beschrijving is altijd iets wat zojuist of eerder plaatsgevonden heeft. Maar datgene wat plaatsgevonden heeft is ondertussen al weer veranderd. De werkelijkheid ofwel het Nu, gaat gewoon verder. Wij beschrijven dus iets van het verleden en niet van het Nu. Wij beschrijven iets wat net was maar ondertussen al weer veranderd is. We hebben zojuist weer een stukje van het heden gemist als we het heden gaan beschrijven. Willen we goed zien wat er in het heden gebeurd moeten we dus niet gaan beschrijven maar blijven kijken. Als we ons bezig houden met 10 seconden interpreteren van 1 seconde die we zojuist gezien hebben dan zijn we 10 seconden van het heden kwijt. We zien dus maar een heel klein gedeelte van het heden en wat we dan ook nog eens proberen te beschrijven van het heden zoals we hebben gezien heeft geen enkele waarde. Immers de beschrijving is niet de werkelijkheid. Als we die gedachten dan nog eens gaan projecteren in de toekomst dan creëren we nog meer chaos. Dit geld niet alleen voor het beschrijven van een gebeurtenis maar ook van ons eigen leven. Het leven is nu en als we iets beschrijven van ons zelf dan is dat een beschrijving in het verleden, immers het nu is al weer voorbij, we missen dan het heden gedurende deze beschrijving en vooral wat we beschrijven van ons zelf is niet ons zelf. Wij zijn dus niet onze gedachten. Onze gedachten is een opeenstapeling van gebeurtenissen veroorzaakt door anderen, omstandigheden, tradities, geloof die allemaal beperkingen zijn van de werkelijkheid.
Onze gedachten die we opslaan hebben dus zo goed als geen waarde voor de toekomst. Waarom hechten we dan zoveel waarde aan "onze" gedachten en denken we dat wij "onze" gedachten zijn? Het is dan ook volledig onzinnig om ons een identiteit te geven gebaseerd op onze gedachten en wat andere mensen over ons denken. Deze identiteit (ofwel vaak "ego" genoemd) is illusionair en het leven volgens deze identiteit geeft ons een gelimiteerde kijk op dat wat is. We zien dus dat het verleden ons niet helpt om de toekomst te veranderen ofwel anders uitgedrukt, bang zijn om niet voor een examen te slagen helpt ons niet om te slagen voor het examen. Alleen het nu, het leven in het nu, het studeren in het nu helpt ons om voor het examen te slagen. De toekomst en het verleden bestaan psychologisch gezien niet. Dat wat we terughalen uit het verleden gebeurd in het nu. Dat wat het verleden was was in het verleden ook het nu. De toekomst die we graag zouden willen is in het nu want op het moment van de toekomst is de toekomst weer het nu. Willen we iets veranderen in onze toekomst dan kan dat alleen in het nu door directe waarneming en actie volgend op deze directe waarneming. Wij zijn niet onze gedachten en we hoeven er daarom ook niet veel waarde aan hechten. Iets wat niet van ons is hoeven we niet te personaliseren. Het bewust worden van de gedachte geeft ons de controle over de gedachten en niet de gedachten over ons. Dat is zelfkennis.
Door de levenskracht worden wij geboren, door levenskracht worden wij gedreven in liefde naar anderen toe,
Levenskracht is energie die stroomt door de verschillende lagen van ons bestaan. Dit kan in ons lichaam, ons bewustzijn of in de natuur zijn.
Naarmate we onze levensweg bewandelen, worden we geconfronteerd met situaties die nieuw zijn in ons bestaan. De ene situatie is al wat bedreigender dan de andere. Toch zul je bij elke stap die je zet nieuwe inzichten verwerven. Inzichten die jouw levensstijl wellicht veranderen en misschien haaks staan tegenover jouw huidige denkwijze, of misschien helemaal niet.
Weet dat je de som bent van alle opgedane ervaringen en dat de levenssituatie van elke leeftijd nieuwe kansen en mogelijkheden biedt.
De eerste stap is (h)erkennen dat je niet alles onder controle kunt hebben en dat je enkele onvolkomenheden kunt wegwerken. Het is aan jou om te leren onderscheiden waar je je aandacht aan wil schenken en waaraan niet. Je krijgt hiervoor een heel arsenaal van mensen ter beschikking zoals familie, vrienden, kennissen, collega's, toevallige voorbijgangers, enz. Uiteraard behoor je zelf ook tot dat arsenaal voor deze situaties waar jij aan anderen iets kunt leren.
Het begrip 'Levenskracht'is tamelijk omvangrijk .
Enkele aanbevelingen:
Accepteer jezelf en de anderen als individueel mens op zoek naar zijn/haar eigen weg.
Durf jezelf te zijn. Zet jouw masker af en spreek jouw waarheid.
Wanneer je in stilte of in openheid zit, ben je de stille waarnemer van dat wat zich aandient, zonder dat je daar een medespeler in bent.
Denk je. Hoop je. Verwacht je.....
Wanneer je goed oplet merk je flarden denken op, die je bij het proces van het 'zitten' begeleiden.
Dat kunnen gedachten zijn die ervaren verschijnselen benoemen.
Dat kunnen afleidende gedachten zijn: ik moet A nog bellen of staat de verwarming nog aan
Dat kunnen irritaties zijn vanuit het lichaam: Au! mijn benen, enz.
Je bemerkt dan voor de zoveelste keer dat gedachten de stilte binnenkomen en weer verdwijnen. Laat ze maar gaan. Zolang jij maar Hier en Nu aanwezig bent (wat je altijd al moeiteloos bent), als waarnemer van verschijnselen die komen en gaan.
Niets staat vast. Alles stroomt en is in beweging. Ook je huis is geen vast gegeven. Al gaat alles wat trager de verf bladert af, de voegen verbrokkelen, allemaal scheikundige processen en vanuit de natuurkunde weten wij dat zelfs stabiel lijkende massa's als bv ijzer of marmer één en al bewegende moleculen en atomen zijn. Trouwens, ijzer roest en marmer slijt ook.
Maar goed, over gedachten nu. De meest gevaarlijk categorie gedachten zijn die gedachten die namens Jou aantreden.
Ja, het gaat goed zo, ik heb het door (wie of wat benoemen die gedachten als mijn ik?)
Nog even zitten en dan kan het niet anders of de realisatie zal een feit zijn
Ik ben dus het zien, niet het denken (en dat zegt het denken!!!)
Bij al dit soort redeneringen lijkt het of een samenhangend ik het noodzakelijk inzicht heeft en de wil heeft om zichzelf te laten verdwijnen in een absolute stilte. En wie spreekt tot wie? Ik tot mijzelf? En wie is zich dat gewaar? Wanneer jij die gedachten was zou je ze kunnen stoppen of op iets richten, waarvoor je gekozen hebt, maar dat lukt je niet.
Het bewijs is er dus dat die gedachten niets met de kern van mijn wezen te maken hebben, want dat kijkt toe en is zich gewaar van deze voorbijgaande gedachten, welke status die gedachten zichzelf ook lijken aan te meten.
Die innerlijke dialoog vormt een groot gevaar voor ons zolang wij denken dat wij middels die gedachten zelf aan het woord zijn, zelf geldige en betrouwbare conclusies trekken. Dat wij het zelf zijn, die deze conclusies trekt. Maar gedachten hebben geen toegang tot de werkelijkheid, het zijn krantenkoppen, die de werkelijkheid lijken te beschrijven, maar die dat niet kunnen. Immers beschrijf maar eens de essentie van geluid, of een complex beeld, of van complexe beweging, op een zodanige wijze, dat die beschreven werkelijkheid ook daadwerkelijk ervaren kan worden. Dat kan dus niet.
Laat dat denken (of liever de gedachten...) dus maar zijn (hun) gang gaan, merk het op, maar volg niet de inhoud. Het zijn wolken die passeren. Identificeer je er niet mee. Jij bent niet die gedachten. Jij bent de waarnemer ervan.
Jij bent niet die wijze persoon die de gedachten trachten te vormen. Je bent de waarnemer van dat proces. Jij bent niet de wijze, jij bent de waarnemen van gedachten die zichzelf wijsheid toemeten.Je bent zelfs niet die gedachten die concluderen dat gedachten nooit 'jij' kunnen zijn......
Jij handelt niet, je bent aanwezig. Of liever, je bent aanwezigheid.
De naam doet vermoeden dat ze bloeit met Pinksteren, maar meestal is ze dan al uitgebloeid. Dit ranke plantje bloeit in het vroege voorjaar, van april tot juni en is te vinden in vochtige graslanden en langs slootjes. Helaas wordt zij steeds schaarser door de overbemesting van het land.
De pinksterbloem, ook wel de veldkers genoemd, is familie van de waterkers en komt voor in het noorden van het Amerikaanse continent, Groenland, Europa en het noorden van Azië. Het is een kruid wat overblijft door middel van een wortelstok. De plant wordt ongeveer 30 centimeter hoog en heeft witte, lila of paarse bloemetjes in trosvorm. Het blad staat verspreid langs de stengel of in rozetvorm. Ze wordt bevrucht door de bijen en laat haar zaad op de grond vallen. Ze kan ook vermeerderd worden door het scheuren van de wortelstok. Er bestaat ook een gekweekte soort: Floro Pleno.
De Pinksterbloem is een waardeplant voor het Oranjetipje (vlinder) en de favoriete verblijfsplaats van de Schuimcicade, een kevertje dat het schuim veroorzaakt wat vaak op de pinksterbloem te vinden is. De geslachtsnaam Cardamine is waarschijnlijk afgeleid van het Griekse cardia, wat hart betekend. In vroegere tijden werd dit kruid toegepast bij hartkwalen. De toevoeging pratensis betekent in de weide.
De geneeskrachtige eigenschappen van de Pinksterbloem zijn nagenoeg gelijk aan die van de waterkers. Zij bevat een hoog gehalte aan vitaminen ( vit. C ) mineralen en mosterdolie. Hierdoor heeft ze een stimulerende werking op de stofwisseling, werkt ze bloedzuiverend en urinedrijvend. Vooral de maag, darmen, lever en nieren hebben baat bij de Pinksterbloem. Ze kan dan ook worden ingezet bij verminderde eetlust, verstoorde darmflora en reinigingskuren. Het kruid kan het beste vers gebruikt worden. Verzamel in het vroege voorjaar de bladeren en bloemen. Ze is een excellente toevoeging in salades en soepen.
Andere toepassingen: Pinksterbloemsap: Bij stoornissen aan spijsvertering en urinewegen. Pers 50 gram verse gesneden plant uit en drink het sap (eventueel verdund met evenveel water) verspreid over de dag op. Pinksterbloemthee: Bloedzuiverend. Laat 20 gram gesneden bloeiende plant 5 minuten koken in een halve liter water en daarna 10 minuten trekken. Drink elke dag 2-4 kopjes. Pinksterbloemwijn: Versterkend. Laat 50 gram gesneden bloeiende plant 2 weken trekken op 0,7 liter rode wijn. Drink, na filteren elke dag een likeurglaasje.
In vroegere tijden werd dit kruid verkocht op de markt als toekruid of als onderdeel van een salade. De smaak is ongeveer gelijk aan die van de waterkers. Doordat de laatste steeds populairder werd is het gebruik van de pinksterbloem in de vergetelheid geraakt. De plant wordt ook wel koekoeksbloem genoemd, daar zij tegelijkertijd verschijnt met de eerste Koekoek. Magisch gezien is de Pinksterbloem in te zetten bij liefde en vruchtbaarheids rituelen. Ze verdient dan ook een plaatsje in de krans die je maakt voor Beltane. Ze bezit de vrouwelijke polariteit en correspondeert met de Maan, Venus en het element water.
Na onze aardse dood krijgen de meeste zielen, uitgezonderd de (dolende) zielen die nog aardgebonden willen blijven, dezelfde behandeling, namelijk een rustkuur in een liefdevolle verpleegomgeving, om te wennen aan de nieuwe situatie. Pas na onze rustkuur gaan we verder en krijgen we onze levensfilm te zien.
We oordelen onszelf en gaan naar een van de vijf sferen: of de Hel (eigenlijk onderdeel van de Duisternis) of de Duisternis, of Schemerland, of Zomerland, of de Lichtsferen.
(de 7 Hemelse sferen)
De Hel bevindt zich in Saturnus. Zielen die hier geplaatst worden zijn zo achterop geraakt, dat een te vroege terugkeer naar de aarde grote narigheid zou veroorzaken. Ook deze zielen zijn niet verdoemd en kunnen na eeuwen opnieuw reincarneren. Zelfs de wensgedachte - "God verdoem mij" - zal nooit ingelost worden.
In de Duisternis hebben we uitsluitend te maken met zielen van het type "ikke, ikke en de rest kan stikken" en zij hebben dit op aarde tot hun hoogste ideaal verheven. Hun verblijf in deze sfeer duurt niet langer dan hun eigen hardnekkigheid. Ook deze zielen worden regelmatig door lichtwezens bezocht om hun hardnekkigheid te masseren.
In Schemerland zitten lichtere gevallen. Ze hebben wel schade aangericht aan anderen, maar waren vaak onwetend en weinig vergevingsgezind. Zij gebruikten hun vrije wil nauwelijks en leefden volgens de heersende, weinig liefdevolle, regels van de groep, kerkgenootschap, of samenleving waartoe ze behoorden. Veel gedrag vanuit rigide regels en weinig gedrag vanuit hun hart. Zij hebben zich aan hun omgeving aangepast en zijn vergeten zichzelf te zijn. Pas als zij zich dat bewust worden, kunnen ze verder.
In Zomerland komen de zielen die al een end op de goede weg zijn. In Zomerland is het licht en plezierig toeven en kunnen zij tegelijkertijd werken aan hun persoonlijke groei. Zij oefenen met gedachtenkracht om vormen te creëren en zo hun omgeving te verfraaien. Huizen en landschappen in allerlei varianten zijn hier te vinden.
In deze hierboven benoemde sferen staat eigenlijk het bewustworden en persoonlijke groei centraal, door het afleren van allerlei zaken.
Hierna komen we voor de Lichtsferen in aanmerking. In aardse termen gesproken zijn dit de sferen van het aanleren. Geluiden en licht spelen hier 'n grote rol. Gebouwen en landschappen spelen nauwelijks 'n rol in de lichtsferen We kunnen van leerling naar Meesterschap opklimmen. We gaan werken en studies verrichten met als oplopend doel, kennis, inzicht en wijsheid. In de zevende Hemel verblijven de lichtwezens, die zichzelf Meester mogen noemen. Meesters hebben zich diepgaande kennis, inzicht en wijsheid eigen gemaakt op verschillende vakgebieden. Elke Meester heeft verantwoordelijkheden toegewezen gekregen, passend bij zijn of haar vakgebieden. Om enkele bekende Meesters te noemen: Jezus, Maria, Boeddha, Quan Yin, El Morya, Mohammed.
Op dit pad naar het Licht leggen we, steeds weer, het nog zwaarst aanwezige fijnstoffelijk lichaam af. Geest wordt steeds intenser en Persoonlijkheid speelt 'n steeds kleinere rol. En als we de Hoogste Lichtsferen goed doorlopen hebben, dan pas krijgen we de kans om de Goddelijke Sferen binnen te treden. Hierbij leggen we ons laatste en lichtste fijnstoffelijk lichaam af en worden we onstoffelijk en een met God. In deze laatste fase worden we definitief verenigd met onze tweelingziel. Sommige Meesters zien af van deze stap en blijven in de Lichtsferen om de mensheid bij te staan in hun groei naar het Licht.
Veel mensen hebben het gevoel van een gemis aan werkelijkheidswaarde in het leven. Zij voelen soms dat zij niet helemaal in het leven staan, dat er een soort onzichtbare muur tussen henzelf en de werkelijkheid is. Zij voelen dat er meer is, dan alleen het huidige leven in een materiële wereld. Zij missen een zingeving bij het leven. Een leven dat je vaak confronteert met de meest dramatische gebeurtenissen en onrechtvaardigheden.
Er is ons altijd voorgehouden dat het menselijk vernuft steeds toeneemt, en dat wij alles moeten doen om mee te ontwikkelen. In plaats dat het echter de mens beter gaat, gaat het steeds slechter in de wereld. Het lijden lijkt maar niet op te houden. Er moet toch wat anders zijn? Soms hebben mensen het gevoel dat ze in een doos leven, waar binnen het lijden plaats vindt, en zij hebben de stellige overtuiging dat buiten die doos iets heel anders is. Indrukwekkende dromen, de plotselinge doorbraak van het Grotere Leven tijdens een piekervaring en paranormale ervaringen kunnen de heersende overtuigingen omkegelen.
Het kan soms ook een stil gevoel, een vermoeden van de aanwezigheid van iets anders zijn, dat mensen bewust maakt van het feit, dat er wellicht nog iets anders is en dat hen aanzet tot een zoektocht naar dat andere. De één duikt in Heilige Boeken, de tweede zoekt een kerk, de derde beoefent meditatie, de vierde vertrekt naar Heilige Plaatsen en weer anderen zoeken een Guru of Meester.
In principe is al dit zoeken zinloos , want al het zoeken brengt je verder van de bron, waarin de Waarheid zich werkelijk verschuilt. De Waarheid ligt nl. niet in woorden (en dus kennis) besloten, en is ook niet te vinden bij andere mensen. De Waarheid is maar op één plaats te vinden: in jouw eigen geest. Je bent zelf een aspect, een uiting van de Waarheid, je bent de waarheid zelf, alleen realiseert jouw dagelijkse bewustzijn zich dat niet. Het aannemen van deze woorden, het verstandelijk aanvaarden ervan, brengt jou echter nog niet in dat Totaal Andere. Werkelijk diep doorleefd inzicht is noodzakelijk wil -vanuit zichzelf- dat Andere zich ontplooien. Niet alleen geloof of jarenlange inspanning, maar ook of vooral Inzicht is nodig om de transformatie uiteindelijk moeiteloos tot stand te laten brengen
Herinneringen zitten in je hele lichaam. En over alles wat je in je hele leven meegemaakt hebt vanaf de conceptie. Het is in feite je geheugen.
Wat je je echt herinnert, wat je dus terug kunt halen is je bewustzijn. Wat je je niet meent te herinneren zit in je onderbewustzijn. Maar aangezien alles in je lichaam opgeslagen zit, moet je theoretisch ook alles weer boven kunnen halen. Je onderbewustzijn zit in je lichaam.
Mensen halen graag herinneringen op, met oude schoolvrienden of familieleden. Er komen foto's bij. Foto's zijn vastgelegde herinneringen. Dat voel je goed als je ernaar kijkt. Vandaar dat vakantiefoto's, huwelijksreportages, feestfoto's van anderen mensen niet interesseren: dat zijn de herinneringen van anderen en die zeggen jou niets, omdat ze niet in je lijf gebakken zitten. Dus voel je het niet..
Ik zag in een programma waarin men het kennelijk had gehad over hoe je mooi, leuk, kunstig je eigen herinneringsboeken kon maken, met knip en plakwerk, met foto's en andere afbeeldingen. Het ging waarschijnlijk over prettige herinneringen.
Men maakt gewoonlijk geen plaatjesboek over nare gebeurtenissen. Nare herinneringen houdt men liever niet vast, die haalt men liever niet op. Men is door de ontwikkeling van de psychologie echter gaan inzien dat nare herinneringen juist wel opgehaald moeten worden, dat "oude koeien" wel uit de sloot gehaald moeten worden. Dat ze alsnog verwerkt moeten worden. Meer en meer ziet men in dat, als je die niet verwerkt, je blijft kiezen en beslissen vanuit die nare herinneringen. Daardoor stapelen die verkeerde beslissingen zich in toenemende mate op in je lichaam enz.
Herinneringen ophalen', 'herinneringen koesteren' is dat wel zo goed? Dat koesteren is sowieso slecht voor je: het houdt je gevangen aan dingen die allang voorbij zijn en misschien krijg je de fouten ervan en de gevolgen niet door te zien. Je zet ze nog vaster in je lijf dan je ze eerst had. Het versterkt die gevoelens in plaats van ze te verminderen, zoals zou gebeuren als je ervan leerde.
Het herinneringen ophalen is dan alleen goed als je er wat uit leren kunt en of afleven. En al die foto's, waar zijn ze goed voor?
Maar ook fijne dingen kunnen je dwars zitten: herinneringen aan je jeugd, school, vriendschappen, verkeringstijd, verliefdheden enz. Want alles wat je verder overkomt en wat niet lijkt op deze prettige, 'ideale' toestanden, maakt je danig het leven zuur. Je kunt het immers niet laten om te blijven vergelijken.
Zowel de onprettige als de fijne dingen zijn geweest, dingen die niet meer te veranderen vallen of terug te pakken. Heb toch eens wat hartelijkheid voor jezelf, als een ander dat dan niet heeft, heb het dan zelf. Probeer jezelf en anderen eens met nieuwe ogen te bekijken: zonder verwachtingen. Probeer oud zeer zo ook eens te bezien. En hou vooral je eigen mogelijkheden in de gaten en accepteer je onmogelijkheden. Probeer dat in elk geval.
Maar hoe gek het ook mag klinken, er zijn weinig of geen therapeuten die mensen helpen hun prettige herinneringen te verwerken! Prettige herinneringen bepalen net zo goed elke dag je keuzes en beslissingen! Die horen ook verwerkt te worden!
Attitudinal Healing wil zeggen het helen van je innerlijke houding of instelling. Het is gebaseerd op de overtuiging dat je altijd kunt kiezen voor innerlijke vrede in plaats van innerlijke strijd, voor liefde in plaats van angst. In het proces van heelwording gaat het om het loslaten van een op pijn en angst gebaseerde houding, zoals haat, wrok, schuldgevoel, het niet kunnen vergeven van jezelf en anderen. Als angst verdwijnt komt liefde vrij.
Attitudinal Healing is een methode die door de psychiater Jerry Jampolsky ontwikkeld is. Hij heeft hierover diverse boeken geschreven, zoals: Liefde is angst laten varen; Bevrijd je van schuld en angsten, verander je denken, verander je leven
De principes van Attitudinal Healing
De kern van ons wezen is liefde.
Gezondheid is innerlijke vrede. Genezen is angst laten varen. Geven en ontvangen zijn in wezen één.
We kunnen het verleden en de toekomst loslaten. Nu is de enige tijd die er is en elk moment is bestemd om te geven.
Wij kunnen leren van onszelf en anderen te houden door te vergeven in plaats van te veroordelen. We kunnen liefde zien in plaats van fouten.
We kunnen er bewust voor kiezen van binnen vredig te zijn, wat er ook maar buiten ons gebeurt. We zijn leerlingen en leraren voor elkaar.
We kunnen ons concentreren op het leven als geheel in plaats van op fragmenten.
Omdat liefde eeuwig is, hoeft de dood niet als iets beangstigends te worden gezien. Wij kunnen onszelf en anderen altijd zien als mensen die óf liefde verspreiden, óf een beroep doen op liefde.
De richtlijnen van Attitudinal Healing
Ons doel is aan onszelf te werken, elkaar wederzijds steun te geven en te oefenen in onbevooroordeeld luisteren en delen. We erkennen dat het proces dat ieder doormaakt belangrijk is en niet ons oordeel hierover.
Geaccepteerd worden in de fase waarin we zijn, maakt het makkelijker anderen te accepteren in plaats van te veroordelen. We delen wat voor ons en wat voor anderen werkt, in plaats van advies te geven. We laten anderen hun eigen antwoorden vinden.
Door onze eigen gevoelens te tonen, ontdekken we gemeenschappelijke ervaringen die ons met elkaar verbinden. We respecteren elkaar als unieke mensen. We erkennen dat ieder zichzelf beter kent dan wie dan ook.
Als we luisteren naar onze innerlijke stem, vinden we ons beste antwoord. We zijn hier om elkaars innerlijke leiding te steunen en elkaar te helpen concentreren op wat werkelijk voor ieder van ons telt. We zijn niet hier om te preken of elkaar te confronteren.
De rollen van leerling en leraar zijn onderling verwisselbaar. Ongeacht leeftijd of ervaring gaan ze van de een op de ander over. We oefenen in het samenzijn met anderen, om te leren alleen het licht in hen zien en niet hun schaduwzijde.
Alle informatie die in de groep wordt uitgewisseld is vertrouwelijk. We willen in gedachten houden dat we altijd een keuze hebben tussen vrede en innerlijke strijd, tussen liefde en angst.
De granaatappel behoort tot één van de oudste fruitsoorten die de mens kent met een uitgebreide culturele geschiedenis, komt voor in vele mythen en legendes en is altijd inspiratiebron geweest voor kunstenaars zoals dichters en schilders. Oorspronkelijk uit Aziatisch gebied werd de granaatappel rond 100 V.C. geïntroduceerd in China. Van daar uit verspreidde de vrucht over de wereld en wordt nu vooral geteeld in het middellandse zeegebied, California en Japan. De granaatappel gedijt in drogere streken en is altijd groen. De kleine boom wordt niet hoger dan 3 meter en heeft een lichtbruine, ietwat ruwe bast en dikke glanzende ovale bladeren. Als oude bladeren afvallen, komen nieuwe uit de knop. Tijdens de bloei produceert deze grote alleenstaande bloemen in een rode kleur. De vrucht heeft afmetingen als die van een grapefruit. De schil is taai met kleuren variërend van geel tot oranje en rood. Het vruchtvlees bestaat uit kleine cellen met een rode geleiachtige substantie rond een eetbaar zaadje. Ze hebben een heerlijke zoetzure smaak. De cellen zijn in groepen gescheiden door een vlies.
De granaatappel dankt haar naam aan het feit dat als rijpe vruchten op de grond vallen ze als een granaat uiteenspatten en honderden zaadjes zich verspreiden. Het ''granatum'' komt van het Latijnse woord voor korrel, ''granum''. De edelsteen granaat is waarschijnlijk naar de granaatappel genoemd, niet alleen vanwege de kleur, maar ook vanwege de vorm van de cellen, die wel wat op edelsteentjes lijken. De Spaanse stad en provincie Grenada zijn naar de granaatappel vernoemd, in het wapen van de Spaanse staat komt de granaatappel voor.
De granaatappel heeft door de eeuwen heen symbool gestaan voor overvloed, vruchtbaarheid, dood en wedergeboorte. De rode kleur van het sap werd geassocieerd met bloed en daardoor ook met de menstruatie.
De meest bekende mythe is die van Demeter en Persephone: Persephone (godin van de vruchtbaarheid) was de dochter van Demeter (godin van de landbouw) en Zeus. Op een nacht maakte zij een wandeling en plukte een Narcis. Pluto werd verliefd op haar en ontvoerde haar naar de onderwereld. Demeter was erg verdrietig, want zonder Persephone kon er niets groeien op aarde. Persephone op haar beurt weigerde voedsel tot haar vrijlating. Zeus haalde Pluto over om zijn dochter vrij te laten want zonder voedsel zouden zij en de aarde sterven. Maar de tuinman van de onderwereld had gezien hoe Persephone 3 pitjes van een granaatappel had gegeten om haar ergste dorst te lessen. Als compromis moest zij van elk jaar 3 maanden naar Pluto terug keren. Demeter zou het weer op aarde daar op aanpassen. De 3 maanden symboliseren de winter. En elke keer als Persephone weer terugkeert naar de aarde begint de lente.
De christenen kerstenden de mythe door de granaatappel te associëren met dood en wederopstanding. Op vele afbeeldingen van Maria met het kindje Jezus is ook een granaatappel afgebeeld. Het verhaal gaat dat de appel die Eva at waardoor ze het paradijs moest verlaten een granaatappel was. In bijna alle grote religies wordt de vrucht gebruikt als een symbool. Voor de Joden staat de granaatappel voor vruchtbaarheid. Zoals de eerste regel in de Thora vermeld: Be fruitfull and multiply De Arabische cultuur beschouwde de vrucht als sensueel. De vorm en de smaak waren een inspiratiebron voor de beschrijving van een vrouw in gedichten. Ganesha, de Indiase god met het olifantenhoofd heeft vaak een granaatappel in een van zijn handen en symboliseert daar rijkdom.
De Chinezen uit de oudheid geloofden dat het sap van de vrucht een zielenconcentraat bevatte waardoor ze onsterfelijk zouden kunnen worden. De Babyloniers dachten er onzichtbaar van te worden tijdens de strijd. De profeet Mohammed predikte dat het zaad van de granaatappel je verloste van jaloersheid en haat. Berberse vrouwen gooiden een rijpe vrucht in een getrokken cirkel. Het aantal cellen dat buiten de cirkel viel stond voor het aantal kinderen dat ze zouden baren. In de hekserij past de granaatappel bij Samhain.( halloween )
Van de medicinale werking van de granaatappel is hier weinig bekend. Toch heeft ze een paar interessante toepassingen. Onderzoekers hebben ontdekt dat granaatappels driemaal zoveel antioxiderende activiteit hebben als andere bioflavonoïden, zoals die in rode wijn en groene thee. De belangrijkste actieve componenten van de granaatappel zijn de polyfenolen en ellaginezuur. Deze stoffen komen in zeer hoge concentraties voor en zijn uitermate effectief in het opruimen van vrije radicalen, vooral de vrije radicalen die door tabaksrook worden geactiveerd.
Het drinken van het sap stopt het hoesten en verlicht koorts. Een granaatappel eten na een maaltijd voorkomt dat de maag van streek raakt. Het regelmatig eten van de vrucht doet hartkloppingen verminderen. Poeder gemaakt van de schil verlicht diarree. Een aftreksel van de bast verwijdert parasieten zoals wormen. De vrucht werd ook wel toegepast bij problemen met de menstruatie en vruchtbaarheid. De Egyptenaren vonden naar wat men aanneemt het eerste anticonceptivum ter wereld uit. Het gaat om een kegeltje gemaakt van granaatappelzaden en was. Waarschijnlijk voorkwam het de eisprong doordat granaatappels een natuurlijk oestrogeen bevatten.
Het fruit is hier bij ons het gehele jaar verkrijgbaar met een hoogseizoen van oktober tot januari. De granaatappel wordt altijd rijp geoogst en een glad exemplaar is weken goed te houden op een koele plaats. Naar mate ze ouder worden verdroogd de schil en wordt hard. De beste soort granaatappel is de Imlisi.
Wanneer de granaatappel vers is moet je enige handigheid verwerven om de cellen uit de schil te krijgen. De makkelijkste manier is om de boven en onderkant af te snijden en de schil te kerven zoals je dat met een sinasappel doet. Buig de schil boven een ruime kom. Verwijder de cellen met de hand. Er wordt wel gezegd dat het nog eenvoudiger is om de cellen onderwater te verwijderen. De vliesjes blijven drijven en de cellen zakken naar de bodem. Granaatappel is heerlijk in (fruit)salade en bij gevogelte. Ze is het hoofdbestanddeel van de grenadinelimonade.
Verse granaatappellimonade: 2 grote granaatappels 3 dl ijskoud water 1 theelepel rozewater suiker naar smaak sap van œ citroen
Wip de pitten uit de granaatappe ls. Wrijf ze met de andere ingrediënten door een zeef.
Grenadine siroop: Pel de granaatappels en vul aan met water tot ze er net onder staan. Kook 5 minuten. Zeef en gooi de pitten weg. Meet de hoeveelheid vloeistof en vul aan met de zelfde hoeveelheid suiker. Laar het geheel 15 minuten zachtjes sudderen. Schenk in een schone fles. Gekoeld bewaard blijft het maanden goed.
De Selaginella pilifera, ook wel de roos van Jericho genoemd, is een primitieve plant die al 400 honderd miljoen jaar op aarde leeft. De plant produceert geen bloemen of vruchten maar heeft een levenscyclus zoals die van de varens.
Haar uiterlijk heeft ook wat weg van de varen, alleen betreft het hier een woestijnplant en is voornamelijk te vinden in landen zoals Syrië, Egypte, Mexico en de staat Texas in het zuiden van de V.S. De naam geeft al aan dat het hier een plant betreft die telkens weer kan regenereren. Om te kunnen overleven in een omgeving waar water schaars is heeft de plant een opportunistische levenswijze. Daar de plant geen water vast kan houden zoals cacti, droogt ze bij gebrek aan water uit, wordt bruin en rollen de bladeren (wat eigenlijk geen bladeren zijn maar uitstulpingen van de takjes) zich op als een bal. De plant lijkt dood maar is slechts slapende. In deze toestand kan zij jaren overleven. De wortels trekken zich terug uit de grond zodat ze met de wind meegevoerd kan worden. Eenmaal beland op een plek waar vocht beschikbaar is zal de plant zich opnieuw settelen, weer groen worden en haar sporen verspreiden om voor een nieuwe generatie te zorgen.
Dat zon plant tot de verbeelding spreekt is duidelijk. Het wonder dat een ogenschijnlijke dode, opgedroogde bal takjes weer kan opleven geeft direct associaties met wederopstanding, regeneratie of reïncarnatie. Ook het vertrouwen van het plantje dat de wind haar zal brengen waar weer nieuw leven mogelijk is. In verschillende culturen is de plant dan ook symbool voor het eeuwige leven en vertrouwen in de natuur en het geloof.
De plant heeft haar naam de roos van Jericho te danken aan het verhaal van Jozef en Maria die vluchtte met het kindje Jezus voor koning Herodes. De koning had namelijk vernomen dat er een nieuwe koning was geboren. Uit angst om zijn positie te verliezen liet hij alle eerstgeborene zonen vermoorden. Tijdens hun vlucht over de vlakte van Jericho stapte Maria van haar ezel om te rusten. Met elke voetstap die zij maakte ontsprong er de roos om het kind wat zij op haar arm droeg te begroeten. De rozen floreerden tot het moment dat Jezus stierf aan het kruis maar kwamen weer tot leven op het moment van zijn wederopstanding. In de middeleeuwen werd de plant door pelgrims in Europa geïntroduceerd. De plant maakte veel indruk en het duurde niet lang voordat de legende haar ronde deed. Zij werd een symbool van voorspoed en geluk en prijkte op menig familiewapen of werd als talisman doorgegeven aan de volgende generatie.
In Mexico wordt zij gewaardeerd om haar diuretische eigenschappen. Daarnaast heeft zij een plek in voodoo rituelen om geld, geluk of liefde te genereren. Als talisman is ze in staat om negatieve energie te absorberen. Die eigenschap zien we ook terug bij de Bedoeïenen. Daar wordt zij ingezet om de bevalling te verlichten. Zij drinken daartoe het water waarin de plant wordt gekweekt. Bovendien zouden zij aan de snelheid waarmee de plant zich opent kunnen aflezen hoe lang de bevalling zou gaan duren. Woestijnsjamanen leggen de droge plant op een aangedaan deel van een zieke en besprenkelen het met water. Terwijl de plant zich opent prevelen zij magische spreuken. Doordat de wortels onder invloed van het water weer contact zoeken met de aarde absorberen zij pijn en ongemak. Na de behandeling wordt de plant weer terug gegeven aan moeder natuur zodat de plant gereinigd kan worden door de wind.
De plant is thuis gemakkelijk te onderhouden. Een droge bol zal in een ondiepe schaal met vers water binnen enkele uren ontluiken. Het water dient dagelijks ververst te worden. Het is belangrijk dat de plant na elke periode van bloei (ongeveer een week) weer de kans krijgt om helemaal in te drogen. Het water waarin de plant heeft gestaan kun je inzetten bij rituele reiniging van huis, lichaam of gebruiksvoorwerpen. De groene plant helpt de lucht schoon en fris te houden en in droge vorm weert het insecten.
Openheid is een kernbegrip in Zen. Het is een vertaling van het Sanskriet sunyata, (dat vaak ook als leegte vertaald wordt). Douwe Tiemersma legt openheid als volgt uit:
Openheid is accepteren van wat zich in het leven aandient, zonder afweer en zonder geweld; ze is open-zijn in liefde en compassie, zonder eigenbelang en zonder onderscheid; ze is onbegrensde eenheid, waarin vormen niet beperkend zijn.
Openheid is een weten dat Dit het is, een helder zijn, een bewustzijn zonder grenzen; ze is de eigen ongescheiden sfeer van inzicht in de ongescheidenheid, een duidelijk ervaren dat er geen tweeheid is van jezelf en het andere, van jezelf en de ander.
De weg naar de Openheid is direct, omdat de Openheid je oorspronkelijke en meest eigen zijnswijze is; het gaat om bewustwording van je eigen aard en die ontstaat zomaar zonder middelen; de Openheid manifesteert zich vanzelf als je je ideeën over jezelf en je identificaties loslaat, als je je laat ontspannen en helder laat worden; radicaal zelfonderzoek, eventueel met yoga en meditatie, kan hierbij een goede voorbereiding zijn.
We zijn in ons leven afwisselend leerling en leraar. We leren van de mensen in ons leven en zij leren van ons. Van anderen leren we wat 'ongezond' gedrag is en maken de keuze om het anders te doen. En we leren wat 'gezond' gedrag is en putten daar inspiratie uit. Zelf handelen we ook afwisselend gezond en ongezond. Zo zijn zij een voorbeeld voor ons en wij voor hen.
Maar dat kan alleen maar als we bereid zijn verder te kijken dan het masker dat de ander draagt. En als we ons eigen masker leren herkennen. Dan zijn wij afwisselend leerling en leraar.
Voorbeeld
Een vrouw die vroeger dacht dat zij en haar dochter niet op elkaar leken. De dochter is heel emotioneel en kan nogal direct reageren. De moeder herkende zichzelf daar niet in. Ze hadden vaak een verschil van mening. De dochter schreeuwde dan (om aandacht natuurlijk) en moeder kroop in haar schulp.
Toen de dochter ouder werd en zelf kinderen kreeg, begon dat te veranderen. In haar leven gebeurden veel dingen die de moeder ook had meegemaakt. En moeder zag dat zij daar vaak op dezelfde manier mee omging. de moeder begon te beseffen dat ze net zo emotioneel is als haar dochter. Maar de moeder had geleerd haar emoties te verbergen achter het masker van onaangedaanheid. Ze reageerde niet primair maar verwerkte alles in zichzelf. Van haar dochter heeft ze geleerd beter naar haar emoties te luisteren en uit te spreken wat ze voelt.
In deze fase van hun leven, de dochter is nu 35 en de moeder 57, zijn ze vriendinnen. Moeder is er trots op dat haar dochter op haar lijkt en is trots op haar. Ze hebben allebei moeten leren het verleden, waarin ze vanuit hun onzekerheid en angst elkaar verdriet hebben gedaan, los te laten.
We hebben onszelf zo emotioneel afhankelijk van elkaar gemaakt.
De vraag die we ons kunnen stellen is: Wie ben ik eigenlijk, even losgekoppeld van anderen.
Zet de radio eens op en luister eens naar de inhoud van veel liedjes.
De ether wemelt van boodschappen als : ik kan niet leven zonder jou..., ik heb je nodig, want anders..., liefde doet pijn ..., enz...
Elke dag worden mensen door de media gehypnotiseerd met de boodschap dat ze anderen dwingend nodig hebben om zichzelf eerst dan veilig of gelukkig te kunnen voelen.
Ze denken dat ze zonder de anderen geen bestaansreden meer kennen ...
Hoe zit het met ons ?
Als onze partner, vriend of vriendin het plotseling in zijn of haar hoofd haalt om ons de bons te geven, zijn we dan de liefde echt kwijt ?
Komt liefde, aandacht of energie van buitenaf om ons enigszins gelukkig of vervuld te voelen ?
Misschien zijn we pas gelukkig en tevreden als alle mensen uit onze omgeving ons persoonlijk gevoel van onzekerheid wegnemen.
Maar wie zijn wij dan nogzónder de ander, zonder onze reputatie of status, zonder de goedkeuring of erkenning van anderen ?
Hoeveel eigenwaarde rest er ons eigenlijk nog als we een duidelijke nee krijgen van anderen, als er maatschappelijke zekerheden en voorzieningen in ons leven wegvallen ?
Zouden we ons wezenlijkvervuld voelen als we alle schaapjes op het droge hebben, als we huisje, boompje en beestje bezitten en ons hele hebben en houwen verzekerd hebben ?
Er lopen momenteel miljoenen mensen op de wereld rond die het in de ogen van anderen gemaakt hebben, maar zich diep van binnen eenzaam en onvervuld voelen.
Zij dachten dat succes nastreven hen gelukkig zou maken, maar nu weten ze beter.....
Zij dachten dat ze een maatschappelijk ideaalbeeld moesten najagen om zich geslaagd te voelen.
Zij dachten dat ze hun eigen persoonlijke leegte konden opvullen met surrogaat-zekerheden die van buitenaf komen.
Ze meenden dat het zo lang mogelijk bezitten van mensen en dingen hen de hemel zou opleveren...
Velen twijfelen aan de waarde van alles wat ze bereikt hebben.
Zij beseffen langzamerhand dat alle gekunstelde zekerheden van buitenaf nooit de diepere innerlijke onzekerheid hebben kunnen wegnemen.
Heel diep van binnen voelen ze dat ze de echte levenspassie aan zich voorbij hebben laten gaan.
Men zegt soms dat ze in de midlife-crisis zitten
En dan stelt men zich soms de vraag waarom de mens moet lijden in deze wereld...
We dienen in te zien dat de oorzaak van ons lijden vooral gelegen is in onze verslaving aan onze omgevings-energie !
Anders gesteld, de mens lijdt omdat hij in onmin leeft met zichzelf en bijgevolg zijn leegte tracht op te vullen met de energie van de buitenwereld.
De mens lijdt het meest onder zijn eigen gehechtheid en vasthoudendheid...
Afhankelijkheids-relaties, gebaseerd op het mekaar rechthouden en elkaar opvullen, zijn regelrechte doodsteken voor het echte geluks-gevoel.
Als we willen bouwen op de kracht van de ander, gaan we ook telkens de zwakheid van de ander ervaren als een gevaar voor onze veiligheid en geluk, en vice versa...
Valt er één uit zijn rol, dan voelt de ander onmiddellijk zijn eigen ontoereikendheid en gebrek aan zelfvertrouwen.
Hoe meer we met onszelf overhoop liggen en onze eigen talenten de pas afsnijden, des te meer we steunen op onze naasten en hun vrijheid ook aan banden leggen.
Als wij ons vrijer voelen door onze eigenwaarde op te krikken, kunnen we anderen ook vrijer laten en zo verdwijnt geleidelijk alle dwang binnen onze relaties.
Een stabiele relatie is gebouwd op het geven van wederzijdse vrijheid en ruimte om ieders eigen leven te kunnen invullen.
Als ik mn eigenheid ontken, word ik andermans eigendom !
Dan leef ik een tweedehands leven...
Is het nodig de ander recht te houden ?
Dienen we ons eigen leven op te offeren om het leven van iemand anders te laten slagen ?
Lijkt dat niet meer op martelaarschap dan op dienstbaarheid ?
Als we niet meer langer de ander geforceerd willen veranderen, maar kunnen accepteren zoals hij/zij zich op dat moment voelt,zijn we de beste hulpverlener die we maar kunnen zijn !
Begrijp je waarom ?
Omdat de ander dan zichzelf kan zijn bij ons.
Hij hoeft zich niet meer aan te passen aan onze levensnormen zodat zijn energie gericht wordt op spontane, geleidelijke zelfheling én individuele creativiteits-beleving.
De ander krijgt dan ook de ademruimte en de tijd om in eigen tempo hetzij het veranderingsproces aan te vatten, hetzij de eigen creatieve talenten of vaardigheden te ontplooien.
Elke relatie waarin de één de ander wil bezitten, smoort alle spontaniteit en creativiteitsvreugde !
Een relatie dooft langzaam uit als we voor ons eigen goed gevoel gehecht blijven aan de energie van de ander.
Dan is die ander voor onsenkel goed genoeg als we onmiddellijk krijgen wat we willen en kunnen we het anders zijn van hem of haar maar moeilijk aanvaarden.
Het maakt ons niet echt gelukkiger als we binnen een relatie lassos over elkaar uitwerpen om de energie van de ander binnen te halen.
Slechts wat ze ons uit vrije wil geven, is voedend en zegenend.
Om zelf gelukkiger te worden, dienen we onze dwingende emotionele verwachtingen aan de kant te schuiven.
Dat zal ons pas lukken als we de relatie met onszelf aan het herstellen zijn, als we onszelf durven omarmen voor het prachtige wezen dat we zijn.
OprechteVrijheid gaan we pas voelen als we de fundering in onszelf leggen, als we durven bouwen op een kracht die afkomstig is van een nooit opdrogende bron.
We geven onszelf alle dierbare kansen tot vreugdevolle ontplooiing.
We roepen onze eigen vrijheid af en investeren tijd en energie in ons levende, creatieve Ik.
Alles begint bij onze welgemeende intentie.
Het dient een weloverwogen besluit te zijn tot innerlijke verandering, tot zelfverwerkelijking.
Onze beslissing om innerlijk te groeien dient onze drang om te stagneren te overstemmen.
Als we echt bereid zijn om ons bewustzijn te verheffen boven de massa, raken we afgestemd op de koers van onze ziel.
Wie zich durft over te geven aan de bestemming van de ziel, wordt stap voor stap van binnenuit onderwezen en geleid.
Door onszelf in ere te herstellen, worden we een autonoom wezen dat emotioneel stabiel genoeg is om volwassen keuzes te maken.
Dan weten we intuïtief of de ander nog langer past in het draaiboek van ons leven...
Het vergt veel oefening om onze dwingende houding los te laten omdat we zo gewend zijn veel te eisen.
Velen hebben er nauwelijks bij stilgestaan, omdat ze dachten dat ze geen andere keuze hadden.
Ze zijn wellicht bang dat de mensen er niet op in zullen gaan als ze niet eisen.
Ze zetten hun stekels op omdat ze vrezen dat men over ze heen zal lopen.
Ze zijn ervan overtuigd dat ze in hun recht staan, en ze blijven hun been stijf houden, - ook al maken ze zichzelf daardoor erg ongelukkig.
Als we eerlijk durven kijken naar onszelf, ontdekken we wellicht op veel gebieden van ons leven hoezeer onze omgeving moet buigen voor onze dwingende eisen en emotionele verwachtingen.
Hoe snel laten we onze vrede niet verstoren doordat anderen onze acceptatie-grenzen overschrijden?
Hoeveel maal vinden we het niet gerechtvaardigd om gefrustreerd en boos te worden als de dingen niet precies gaan zoals wij het willen ?
Hoeveel innerlijke kracht en gemoedsrust geven we niet uit handen door anderen te laten bepalen hoe wij ons behoren te voelen ... ?
Worden we gelukkiger door meer druk uit te oefenen op onze omgeving ?
Krijgen we daarmee echt wat we het allerliefste willen, of is de macht die we op anderen uitoefenen slechts een wanhopige poging om de onmacht in onszelf te verhullen ?
Manipulatie vindt toch zijn wortels in onmacht,wat eigenlijk neerkomt op een tekort aan vertrouwen in de Levensbron in zichzelf.
Als we werkelijk meer macht willen over ons leven, kunnen we best werken aan ons gevoel van onmacht, aan onze ontkenning van het diepere zelf, want daar zit eigenlijk de angel .