Dreigende luchten, grazige weiden.

Wanneer ik naar deze foto kijk, word ik vooral geraakt door de enorme lucht. De zware wolken lijken het landschap bijna te omarmen en geven het geheel iets krachtigs, maar tegelijk ook iets rustgevends. Je voelt bijna de wind door het hoge gras trekken en de stilte die zo typisch is voor het platteland. Dit is het soort landschap dat mij doet denken aan het lied Mijn vlakke land. Dat is het lied vooral bekend in de Nederlandstalige versie van Jacques Brel.  Le Plat Pays



.