Berichten van 1 januari 2026 tot 31 januari 2026

De uitkijktoren in het Leen beklim ik zelden; hij voelt voor mij meestal wat te laag. Maar op deze nevelige ochtend werd het landschap getransformeerd. De mist verzachtte de lijnen, bracht gelaagdheid in het bos en gaf het uitzicht een bijna schilderachtige sfeer. Vanaf de toren ontstond zo een beeld dat de moeite van het beklimmen meer dan waard was.



.

Een klassieker in Het Leen. De visvijver, altijd mooi, elk seizoen opnieuw.



.

Deze foto nam ik vanop de uitkijktoren van Het Leen, vroeg in de ochtend. Ik herinner me vooral de stilte: geen wind, nauwelijks geluid, alleen de nevel die langzaam tussen de bomen hing. Terwijl ik keek, merkte ik hoe het landschap zijn details verloor. Takken en stammen werden silhouetten, het bos werd een gelaagd spel van zachte blauwtinten. Op dat moment voelde het beeld voor mij bijna abstract aan. Tegelijk trok net die eenvoud me aan — de herhaling van vormen, het ontbreken van een duidelijk onderwerp.

Ik twijfel of dit beeld onder abstractie of minimalisme valt, maar eigenlijk is dat minder belangrijk. Wat ik wilde vastleggen, was dat korte moment waarop de natuur zichzelf lijkt te vereenvoudigen en alles even stilvalt.

.

In Het Leen ben ik als natuurfotograaf altijd op zoek naar dat ene moment van rust. Het pad, vol met bladeren, trekt je blik naar de lichte mist verderop. Dit maakt het bos een beetje mysterieus.



.

Bij de visvijver in Het Leen was het stil. Het water lag rustig, met een beetje mist erboven. De bomen stonden kaal langs de oever. Even was er niets anders dan dit moment.



.

Een druppel licht in een grijze winterwereld.



.

Ik nam deze foto op een moment dat voelde als een pauze tussen twee gedachten. Geen wind, geen geluid behalve mijn eigen adem en het zachte kraken van gras onder mijn voeten. De zon stond laag, precies goed om lange schaduwen te tekenen en diepte te geven aan wat anders zomaar een rij bomen zou zijn. Wat me raakt in dit beeld is de rust, maar ook de spanning. Even blijven staan en kijken, zonder haast, zonder doel. Soms is dat alles wat je nodig hebt: licht, stilte en een plek die niets van je vraagt.



.

Op een winterochtend in het Leen viel het licht onverwacht mooi door de bomen. De zon tekende fijne stralen in de lucht en gaf het bos een stille, bijna tijdloze sfeer. Ik bleef even staan om dat moment vast te leggen.

Deze foto gaat voor mij over kijken en vertragen. Over hoe licht een vertrouwde plek kan veranderen. 

.

Deze visvijver in het Leen blijft me aantrekken – de mist, het water en de rust maken het elke keer bijzonder.



.

Een betoverende ochtend in het Leen. Nevel tussen de bomen en een zon die aarzelend doorbrak — een droom voor elke fotograaf. De komende dagen laat ik graag meer zien van deze sfeervolle ochtend.

Een paar sneeuwvlokjes, wat stilte in de tuin en ineens dit roodborstje op de tuinafsluiting. Vorige week vastgelegd tijdens een lichte sneeuwval. Soms hoef je niet verder te kijken dan je eigen tuin voor een mooi moment.



.

Dit is een moment van rust, waarin niets hoeft en niets wordt gevraagd. Het licht zakt weg, de dag sluit zich af. 



.

De mannetjesmerel, bijna één met het donker. Zijn zwarte veren lijken het licht op te slokken. Alles om hem heen verdwijnt, behalve die ene felle tegenstelling: de gele snavel. In mijn tuin, die overdag zo vertrouwd is, brengt hij ineens iets geheimzinnigs. Het donkere voelt niet somber, maar rustig en krachtig.

.

Met zelf geplaatste takken als decor en het venster als schuilplaats laat de natuur zich van heel dichtbij zien. Het zachte, onscherpe decor van mos en boomschors benadrukt hoe levendig zo’n klein moment in de natuur kan zijn.



.

Vinken zoeken voedsel in de besneeuwde tuin. De donkere tak onderaan is een weerspiegeling en voegt een extra, bijna grafische laag toe aan het beeld, waardoor de foto iets uitgesproken fotografisch krijgt.



.

Dit is wat er gebeurt wanneer de zomer voorbij is. De zonnebloemen volgen geen zon meer, maar hun eigen gewicht. Door de keuze voor zwart-wit verschuift de aandacht van kleur naar vorm en ritme.



.

Zelfs wanneer de zomer allang is vertrokken en de zon haar kracht heeft verloren, kan een zonnebloem nog steeds iets vertellen. Deze uitgebloeide bloem lijkt op het eerste gezicht het toonbeeld van verval. De bloemblaadjes zijn verdwenen, de steel is kromgetrokken door zijn eigen gewicht, en een dunne laag sneeuw accentueert de kou van het seizoen. Toch schuilt juist daarin haar fotogenieke kracht.



.

Deze abstractie nodigt uit tot vertraging. Er is geen duidelijk begin of einde, geen verhaal dat zich opdringt. Alleen lijnen, textuur en stilte. Misschien is dat precies wat sneeuw doet: ruimte maken voor interpretatie.  In deze foto kruisen lijnen elkaar zonder elkaar echt te raken: sporen in de sneeuw en een lange schaduw die het beeld doorklieft.



.

Dan toch een beetje sneeuw in onze regio. Een dun wit laagje, winterzon en paarden die het allemaal prima vinden. Soms is een klein beetje winter al genoeg.



.

Een koude zondag aan zee. Bitterkoud, leeg strand en ruimte om het hoofd leeg te maken.



.

Een klein roodborstje, stil op een tak. In de tuin is het vaak een vertrouwde verschijning: nieuwsgierig, dichtbij en toch eigenwijs op afstand. Met zijn warme oranje borst steekt hij prachtig af tegen de zachte tinten op de achtergrond. Het is zo’n moment dat laat zien hoe bijzonder het alledaagse kan zijn. Even niets hoeven, alleen kijken, luisteren en genieten van het leven dat zich gewoon in de tuin afspeelt.

De keuze voor zwart-wit was bewust. De takken vormen een bijna abstract kader, waarin de ekster als rustpunt fungeert. Door kleur weg te laten, komt de compositie sterker naar voren.

.

Ik bleef even staan. Zelfde plek, maar anders voelen. Door in te zoomen werd de stilte intenser en leek de avond dichterbij te komen. De laatste warme gloed boven Parochie Beke hield het daglicht nog even vast, voor ook dat langzaam verdween.



.

Het roodborstje is een van de weinige zangvogels die de winter in België blijft doorbrengen. Met zijn opvallende oranjerode borst vormt hij een warm contrast met het rijp op het gras. Roodborstjes lijken vaak tam, maar dat komt omdat ze nieuwsgierig zijn. In de natuur volgen ze zelfs grote dieren – en mensen – in de hoop dat er insecten uit de grond tevoorschijn komen.

.

Parochie Beke, Lievegem — gevangen in het magische blauwe uurtje.



.