Berichten van 1 oktober 2026 tot 31 oktober 2026

Tijdens een rondje door mijn voortuin viel mijn oog op deze piepkleine paddenstoelen, verscholen tussen het hout. Met mijn macrolens kon ik ze van dichtbij vastleggen en werd een wereld zichtbaar die je anders zo voorbij zou lopen. Ik koos voor zwart-wit omdat het licht en de fijne structuren daarin voor mij veel mooier tot hun recht komen. Wat op het eerste gezicht nauwelijks opvalt, krijgt door de lens plots een heel eigen karakter.

Dit zwart-witbeeld vangt een contrast tussen menselijke structuur en de ongetemde natuur. Door het ontbreken van kleur verschuift de focus volledig naar de texturen: het roestige metaal, de rafelige vezels van het touw en de naalden op de achtergrond.  Het harde contrast tussen licht en  schaduw versterkt de mysterieuze sfeer en laat de  de vraag wat zich werkelijk achter deze barrière bevindt.

Het kanaal Gent-Brugge krijgt hier een opvallend groen uitzicht door de aanwezigheid van eendenkroos, een klein waterplantje dat onder gunstige omstandigheden grote delen van het wateroppervlak kan bedekken.  In beperkte hoeveelheden maakt het deel uit van het waterleven en dient het onder andere als voedsel voor watervogels. Bij sterke groei kan een dicht kroostapijt echter de lichtinval in het water verminderen. Wanneer grote hoeveelheden kroos afsterven en worden afgebroken, kan daarbij ook zuurstof aan het water worden onttrokken.

In de late namiddag, aan het Sas van Durmen in Merendree, hangt een bijzondere rust over het water. De tegenlichtopname maakt van de persoon op de steiger een bijna mysterieus silhouet. Door de foto om te zetten naar zwart-wit verdwijnen de afleidingen van kleur en komen vooral het licht, de contrasten en de lijnen tot hun recht. Het water, de donkere oevers en de lange schaduw vertellen samen een verhaal. Een alledaags tafereel krijgt zo iets tijdloos.

Het Sas van Durmen, aan de samenvloeiing van het Schipdonkkanaal en de Brugse Vaart, is voor ons vaak de laatste halte na een fietstocht. Even genieten van de omgeving, een rustig moment aan het water, waar de groene algen nog steeds duidelijk zichtbaar zijn, en natuurlijk een gezellig praatje met iemand die we onderweg tegenkomen.

Het vervallen gebouw trok mijn aandacht door zijn ruwe structuur en de lichtcontrasten, die me inspireerden om er een zwart-witfoto van te maken. Na wat opzoekwerk ontdekte ik dat het om de voormalige Belgacomtoren in Gent gaat, die ook wel eens het lelijkste gebouw van de stad wordt genoemd. De toren krijgt een nieuwe toekomst, het plan was om hem tegen 2030 om te vormen tot een woongebouw met 105 appartementen, omgeven door groen.

.

Tijdens ons bezoek aan de indrukwekkende Sint-Baafsabdij in Gent deed mijn echtgenote even dienst als model. Het binnenvallende licht zette haar op precies het juiste moment in de schijnwerpers. Het contrast tussen de donkere, eeuwenoude muren en het zachte licht op haar maakt dit voor mij een heel bijzonder beeld.



.

Bij straatfotografie heb ik ook oog voor opvallende voorwerpen en bijzondere situaties. Zo viel mijn oog op deze kleurrijke terrasstoelen, die op elkaar gestapeld stonden. Door een uitsnede te maken, legde ik de nadruk op de lijnen, vormen en kleuren. Zo kreeg de foto een wat abstracter karakter.

.

Tijdens een stadswandeling in Gent neem ik af en toe een foto vanuit de heup, zonder door de zoeker te kijken of het schermpje te gebruiken. Het is een manier van fotograferen waarbij je de controle deels loslaat en je laat leiden door wat zich voor je lens afspeelt. Deze foto koos ik omdat er zoveel tegelijk gebeurt. Een gezin met een kinderwagen staat even stil, terwijl anderen elkaar kruisen, praten of opgaan in hun eigen bezigheden. De twee vrouwen op de voorgrond trekken de aandacht met hun houding en gebaren, terwijl de voorbijgangers op de achtergrond voor extra dynamiek zorgen. Een spontane opname, waarin meer te lezen valt dan ik op het moment van afdrukken kon vermoeden.

.

De pianist van gisteren heb ik meerdere keren gefotografeerd. Thuis, bij het rustig bekijken en selecteren van de foto's, viel mijn oog ineens op deze spiegeling in de piano. Wat me tijdens het fotograferen zelf nog niet zo was opgevallen, ontdekte ik pas achteraf. Ik heb de foto bijgesneden en omgezet naar zwart-wit. Juist door die eenvoud vind ik de combinatie van de handen, de toetsen en de spiegeling mooi tot zijn recht komen. Soms ontdek je thuis achter je computer toch nog iets bijzonders in een foto!

.

Tijdens onze wandelingen door Gent komen we regelmatig langs de Stadshal, ook wel de Schaapstal genoemd. Onder deze opvallende overkapping is er altijd wel iets te beleven. Regelmatig zorgen straatmuzikanten voor een muzikale noot. Deze keer stond er een piano waarop iedereen vrij mocht spelen, een soort spontaan open podium. Ook het kleurrijke decor sprong meteen in het oog. Een onverwacht muzikaal én kleurrijk moment in het hart van Gent. 

.

Een maandelijks wandelingetje door Gent met 't vrouwke levert altijd mooie plaatjes op. Vandaag nam de Lieve bij de Oude Vismijn de naam 'Graslei' wel héél letterlijk met dit felgroene algentapijt!

.

De warme gloed tussen de wolken, de donkere silhouetten van de bomen en zelfs de elektriciteitsdraden die als lijnen door het beeld lopen… alles leek even samen te komen. 



.

Toen ik vrijdagavond door het raam keek, werd mijn aandacht meteen getrokken door de prachtige kleuren rond de maan.  Ik kon het niet laten om snel mijn camera te nemen en enkele foto's te nemen om dit mooie moment vast te leggen. Jammer dat het geen volle maan was, maar juist die warme gloed en de silhouetten van de bomen maken deze foto voor mij bijzonder.



.

Tijdens een fietstocht door het Meetjesland viel mijn oog op deze koeien, die rustig aan de horizon stonden. De open akker, de donkere lucht en het warme avondlicht vormden samen een eenvoudig maar sfeervol beeld. Even stoppen, kijken en vastleggen, meer hoeft het soms niet te zijn.



.

Tussen het hoge gras staan de bomen dicht op elkaar, ieder met zijn eigen lijn en vorm. Het donkere bos op de achtergrond zorgt voor diepte en een rustige, bijna mysterieuze sfeer. Een eenvoudig stukje natuur, maar met genoeg om even bij stil te staan.

.

Deze paddenstoelen trokken meteen mijn aandacht door hun enorme formaat. Sommige waren naar mijn schatting zo’n 30 cm groot. Met hun lange, geschubde stelen en brede hoeden deden ze me denken aan kleine parasols midden in het bos. Na wat opzoekwerk lijken het grote parasolzwammen te zijn. De natuur blijft me verbazen. 

.

Na mijn gesprek met de boswachter trok ik verder het gebied in. Met zijn tips in het achterhoofd wist ik ondertussen iets beter waar ik moest kijken. Een aantal hield zich mooi op tussen de bomen, andere bleven wat meer op afstand in de open stukken. Het was vooral een kwestie van rustig blijven kijken en proberen hun bewegingen te volgen. Echt de ideale omstandigheden om uitgebreid te fotograferen waren er niet, maar voor een eerste verkenning was dit eigenlijk precies wat ik hoopte te vinden. De plekken zijn verkend, de eerste tips zijn binnen en de reeën heb ik gevonden. Nu nog het juiste moment afwachten… want de bronst komt eraan.