Kleuren en klanken onder de Schaapstal.

Een maandelijks wandelingetje door Gent met 't vrouwke levert altijd mooie plaatjes op. Vandaag nam de Lieve bij de Oude Vismijn de naam 'Graslei' wel héél letterlijk met dit felgroene algentapijt!

.

De warme gloed tussen de wolken, de donkere silhouetten van de bomen en zelfs de elektriciteitsdraden die als lijnen door het beeld lopen… alles leek even samen te komen. 



.

Toen ik vrijdagavond door het raam keek, werd mijn aandacht meteen getrokken door de prachtige kleuren rond de maan.  Ik kon het niet laten om snel mijn camera te nemen en enkele foto's te nemen om dit mooie moment vast te leggen. Jammer dat het geen volle maan was, maar juist die warme gloed en de silhouetten van de bomen maken deze foto voor mij bijzonder.



.

Tijdens een fietstocht door het Meetjesland viel mijn oog op deze koeien, die rustig aan de horizon stonden. De open akker, de donkere lucht en het warme avondlicht vormden samen een eenvoudig maar sfeervol beeld. Even stoppen, kijken en vastleggen, meer hoeft het soms niet te zijn.



.

Tussen het hoge gras staan de bomen dicht op elkaar, ieder met zijn eigen lijn en vorm. Het donkere bos op de achtergrond zorgt voor diepte en een rustige, bijna mysterieuze sfeer. Een eenvoudig stukje natuur, maar met genoeg om even bij stil te staan.

.

Deze paddenstoelen trokken meteen mijn aandacht door hun enorme formaat. Sommige waren naar mijn schatting zo’n 30 cm groot. Met hun lange, geschubde stelen en brede hoeden deden ze me denken aan kleine parasols midden in het bos. Na wat opzoekwerk lijken het grote parasolzwammen te zijn. De natuur blijft me verbazen. 

.

Na mijn gesprek met de boswachter trok ik verder het gebied in. Met zijn tips in het achterhoofd wist ik ondertussen iets beter waar ik moest kijken. Een aantal hield zich mooi op tussen de bomen, andere bleven wat meer op afstand in de open stukken. Het was vooral een kwestie van rustig blijven kijken en proberen hun bewegingen te volgen. Echt de ideale omstandigheden om uitgebreid te fotograferen waren er niet, maar voor een eerste verkenning was dit eigenlijk precies wat ik hoopte te vinden. De plekken zijn verkend, de eerste tips zijn binnen en de reeën heb ik gevonden. Nu nog het juiste moment afwachten… want de bronst komt eraan.

Onlangs trok ik naar het Maldegemveld, grenzend aan het Drongengoed, op zoek naar mooie plekjes om reeën en damherten te fotograferen. Het doel was vooral om het gebied te verkennen. Onderweg kwam ik de plaatselijke boswachter tegen, die me enkele interessante tips gaf. Volgens hem was ik nog een paar weken te vroeg voor de bronst. Toch kreeg ik een tiental dieren te zien. Voor het mooiste ochtendlicht was ik helaas een uurtje te laat en mijn 300mm bleek wat te kort. Volgende keer dus met de 500mm op pad en ruim vóór zonsopgang ter plaatse! Een geslaagde verkenning die alvast doet uitkijken naar een volgend bezoek.

Ik probeer al een tijdje om mieren mooi op de foto te krijgen, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ze zijn klein, razendsnel en zitten zelden stil. Eindelijk is het gelukt om een toonbare foto te maken! Op de foto zie je een piepkleine, roodbruine mier tussen de glinsterende zandkorrels, met op de achtergrond nog een tweede mier. Door de sterke vergroting gaat er een fascinerende wereld open die je met het blote oog nauwelijks opmerkt. Een klein succesje dat ik graag op mijn blog deel!

.

Tijdens een wandeling in het Bellebargiebos, dat aansluit bij de Lembeekse bossen, viel mijn oog op deze varen. Een eenvoudige plant zoals er zoveel in het bos staan, maar het licht maakte haar op dat moment bijzonder. De zon raakte precies de groene bladeren en liet de varen even oplichten tegen de donkere achtergrond. Het was dat spel van licht en schaduw dat me deed stoppen en mijn camera bovenhalen.



.

Op het eerste gezicht lijkt het alsof er dunne, verroeste metaalplaten op de bosgrond liggen. De bladeren hebben hun zachtheid verloren en zijn veranderd in ruwe lagen van bruin, oker en bijna zwart. Van dichtbij verdwijnt het herkenbare blad. Wat overblijft is een abstract landschap van lagen, barsten en korstjes, met kleine groene accenten van mos en korstmos.

.

Tussen de oude bomen van de Lembeekse bossen vindt het zonlicht voorzichtig zijn weg naar beneden. Varens lichten goudkleurig op tussen het groen en bruin van de bosbodem. Een eenvoudig moment, maar zo’n moment waarop het bos even zijn verborgen schoonheid laat zien.



.

Bij deze foto wilde ik eens afwijken van wat ik normaal doe. Tijdens de belichting heb ik uitgezoomd, waardoor de omgeving als het ware naar buiten wordt getrokken. Meestal plaats je het middelpunt van zo’n zoomeffect centraal, maar hier heb ik er bewust voor gekozen om dat buiten het centrum te leggen. Juist dat vind ik interessant aan deze foto. Mijn blik wordt door de beweging over het bospad naar de persoon geleid. De combinatie van de onscherpe omgeving en het donkere silhouet geeft de foto bovendien iets mysterieus.

.

Als je hier rondwandelt, kan ik best geloven dat mountainbikers graag door deze bossen crossen. Met zulke paden en zo’n prachtig groen decor moet het heerlijk zijn om hier kilometers te maken. Zelf ken ik deze wegen vooral uit mijn jongere jaren. Na de voetbaltraining trok ik er regelmatig nog op uit om heel wat kilometers te lopen. Toen vooral om aan de conditie te werken, nu zijn het mooie herinneringen die bij zo’n wandeling weer bovenkomen. Sommige paden bewandel je jaren later opnieuw, maar met een heel ander tempo… en met veel meer oog voor het decor.

.

De Lembeekse bossen zijn niet alleen een geliefde plek voor wandelaars en natuurliefhebbers, ook mountainbikers komen er graag een tochtje maken. Gelukkig blijven de meesten netjes op de hoofdwegels, waar er doorgaans voldoende ruimte is voor iedereen. Toch is het soms even uitkijken wanneer een hele groep voorbij komt gereden. Op de foto zien we een eenzame mountainbiker tussen het vele groen, met het brede bospad voor zich en de hoge bomen als decor. Zijn Visma-koersshirt springt meteen in het oog. Wie bij die kleuren spontaan aan Wout van Aert denkt, moeten we echter teleurstellen: Wout is het zeker niet. Gewoon een enthousiaste fietser die zich voor even misschien een beetje prof waant en geniet van een rit door de Lembeekse bossen.

.

Door te werken met een zeer kleine scherptediepte krijgt het haarmos bijna een abstract karakter. Slechts een smalle zone is scherp, waardoor de fijne structuur en frisgroene kleur extra opvallen. Zo wordt een klein detail uit de natuur een sfeervol landschap op zichzelf.

.

Deze foto begon als een close-up van een paddenstoel, maar tijdens het bewerken in Nik Collection veranderde het vertrouwde natuurdetail in iets totaal anders. De lamellen werden lijnen en bewegingen van licht. Het zwart verdiepte zich tot leegte, terwijl het wit bijna als een penseelstreek door het beeld loopt. Hier herken ik mij meer als beeldenmaker dan als fotograaf. Het vastleggen van wat er voor de camera staat, is slechts het begin. Door te kijken, te zoeken, weg te laten en te bewerken, probeer ik een nieuw beeld te creëren, een beeld dat niet noodzakelijk vertelt wat het is, maar vooral iets oproept. De paddenstoel is daardoor niet langer het onderwerp. Hij is het vertrekpunt geworden voor een beeld dat in mijn verbeelding verder leeft.

.

Als ik in de Lembeekse Bossen naar de grond kijk, lijkt de herfst al volop begonnen. Tussen het afgevallen blad en kleine takjes duiken de eerste paddenstoelen op. Rondom liggen ook elzenproppen, de donkere, houtachtige vruchtjes van de els die wel wat weghebben van piepkleine dennenappeltjes. De warme bruin- en goudtinten geven de bosbodem al helemaal een herfstige sfeer. Terwijl de bomen boven mij misschien nog niet volledig aan de herfst willen toegeven, vertelt de grond een ander verhaal. Paddenstoelen verschijnen, bladeren vallen en overal liggen kleine sporen van het veranderende seizoen.

.

Tijdens mijn wandeling door de Lembeekse bossen kwam de zon plots even tussen de bladeren piepen. Misschien een klassiek beeld, maar dat spel van licht en schaduw tussen de bomen blijft iets bijzonders.



.