Berichten van 1 augustus 2013 tot 31 augustus 2013

Mijn fiets staat na zes weken nog altijd bij de fietsenmaker! Eerst waren het de stukken die niet binnen kwamen en als ze er waren dan paste ze niet. Nu is het zo ver gekomen dat er een nieuw voorwiel in komt, maar dat moet natuurlijk besteld worden. Hoe lang gaat dat weer duren!
Ik moet dus alles te voet doen, en dat gaat me niet goed af. Mijn benen doen zo'n pijn dat ik thuis kom meer op de zetel lig. Sinds ik deze weken te voet ga voel ik dat het moeilijker gaat. Ik geraak amper bij de kenisist, en die woont niet ver van mij vandaan. De week die komt zou ik een afspraak met de huisdokter moete maken! En als mijn fiets dan nog niet terug is, moet ik te voet naar hem en dat is een eindje stappen. Ik zou kunnen vragen of hij naar me thuis komt.
Sinds ik uit de kliniek ben gaat het toch niet zo best met me. Er zijn momenten als ik met mijn handwerk bezig ben of met iets anders. Begin ik zo te bibberen dat ik alles moet laten liggen voor wat het is, als ik naar de dokter ga zal ik het hem eens zeggen en vragen wat dat kan zijn.
Terwijl ik dit nu intik moet ik soms ook stoppen omdat ik begin te bibberen.
Ik denk dat het van de vermoeidheid komt, daar ik alles te voet doe de laatste zes weken.
Weet je! Vele kunnen hun auto niet missen, maar ik kan mijn fiets niet missen. Dat is mijn vervoer middel om overal naar toe te rijden. Hulp vragen ligt niet in mijn aard, ik sta het liefste op eigen benen Als ik veel moet halen naar de winkel dan vraag ik een van mijn nichtjes. Zij staan dan voor me klaar, en doen dat met veel plezier. Maar het liefst doe ik alles zelf!
Daarom hoop ik dat ik de week die komt ik telefoon krijg dat ze mijn fiets brengen.
Wat gaat me dat weeral kosten Duimen dat mijn fiets in aantocht is.
                                                Zo dat was het dan al weer,
                                                 nog vele groetjes van,
                                                            cilleke

Vorige week kreeg ik weer een aanmaning dat ik mijn rekening nog niet betaald had. Maar ik had nog altijd geen brief gekregen met het bedrag er op,hoeveel ik nu eigenlijk moest betalen van die lek. Want ik kwam in aanmerking voor vermindering!Dan maar weer gebeld naar de pidpa en mijn uitleg nog maar eens gedaan. Nu wil het lukken de persoon die daar voor instaat was er niet ,maar ze gingen hem verwittigen dat hij naar me moest bellen. Dus maandag kreeg ik van deze persoon telefoon met de mededeling, dat alles onderweg was en dat ik van het hele bedrag maar de helft moest betalen.
Een paar dagen later stak alles in de bus, het was nog een heel bedrag dat ik zelf moet betalen. Maar ik was toch blij dat de helft er af was!Dat zijn kopzorgen minder want ik heb daar straks de
rekening weg gedaan. Ik zal deze twee weken het heel rustig aan moeten doen, om rond te komen
maar ik kom er wel.
Hopelijk maak ik dat niet meer mee ,want je kunt maar een keer zo'n vermindering krijgen.
Dat is een stress factor  minder! Nu alles terug op punt krijgen en proberen terug wat te sparen.Daar ik nog een rekening van de kliniek moet krijgen, en binnen enkele maanden is het de afrekening van gas en elektriciteit. En dat zal ook wel meer zijn dan andere jaren,na zo'n strenge winter.
Zo dit verhaal is dan gedaan,en kan verdwijnen uit mijn hooft!
                                                           Zo dat was het dan alweer,
                                                           je hoord me wel een andere keer
                                                              nog vele groetjes van Cilleke!!!!!!!!!!!

De laatste dagen van juli heb ik door gebracht in het ziekenhuis. Mijn neuroloog dr. Kegelaers vond dat ik even opgenomen moest worden, voor nog een paar onderzoeken daar ik altijd toch zo veel pijn heb .
En hij vond elke keer dat ik naar hem kwam, om de drie maanden dat ik er slechter uit zag.Ik voelde dat zelf ook dat het niet goed  met me ging, nooit werd er op gereageerd als ik het tegen een van mijn twee dokters zei. Maar nu zal het bij de neuroloog door gedrongen zijn dat er iets niet goed ging. Ik was altijd moe nog altijd, dat wil maar niet beteren! Verder voel ik mij vaak alleen zeker als ik veel pijn heb. Mijn huisdokter wist hier nog niets van daar hij op verlof was!Wel van de pijn maar niet van de opname.Als ik dan terug thuis was en hij uit verlof , dan heb ik naar hem gebeld om het te zeggen.
Deze week zou ik naar de psycholoog moeten bellen, om haar te zeggen hoe deze dagen thuis is verlopen En of we een afspraak kunnen vast leggen, maar mijn fiets staat nog bij de fietsenmaker.
En voor de bus moet ik een eindje gaan dat kan ik niet aan. Dan in Lier moet ik ook nog een stukje gaan dan ben ik te moe om nog een woord te zeggen. Ik zit of lig maar te denken hoe ik het moet aan pakken hopelijk brengen  ze deze week mijn fiets . Dan kan ik nu het weer nog goed is misschien met de fiets naar Lier rijden!Daar ik denk dat de bus om moet rijden,want ze gaan aan de Carrefour in Lier dat kruispunt vernieuwen.
Anders moet ik haar vragen om nog even te wachten, met afspraken bij haar in de kliniek tot ik mijn fiets heb. Want mijn schoonbroer kan ik niet alle twee weken vragen, want dan gaan zij zich afvragen waarom ik zo dikwijls naar de kliniek moet. En dat gaat toch niet want hij moet deze maand aan zijn oog geopereerd worden, dus moet hij de eerste weken het rustig aan doen.
En als dat dan allemaal in orde is dan begint de school terug en heeft hij werk met de kleinkinderen naar school te doen en terug gaan halen.
DUS!!!!Zal ik eerst alles nog eens met dr. Kegelaers bespreken want ik krijg er nog kop nog staart aan!
Er zijn dus zeker twee dingen die ik deze week nog moet doen:1.bellen naar de psycholoog
                                                                                                       2.een brief schrijven
Dus het zal nog een drukke week worden daar mijn handwerk ook niet kan wachten. Ik moet nog 2 aapjes maken en nog 2 engeltjes dan pas kan ik voor mijn zelf beginnen.


                                               Dat was het dan alweer tot de volgende keer!

                                                        Nog vele zonnige groetjes,Cilleke