Donderdag 14 februari 2008
Röntgenfoto

Het plaatje rechts is van een goede voet. Foto gelukt, zei de zuster die de foto maakte.
Een paar uur later stond de zaalarts bij mijn bed en vroeg of ik een ongeluk had gehad - kort geleden. Dat heb ik niet, zei ik. Ze vertelde me over de foto. Ik vroeg of ik hem ook mocht zien en ze haalde de computer. Toen ik de foto zag vroeg ik of het wel echt mijn voet was die er op stond - "grapje" zei ik snel - maar ik kon bijna niet geloven dat deze botverzameling mijn voet was. Het bot van de grote teen was helemaal van zijn plek geschoven. Dus naar de plek van de tweede teen, enzovoort. het was allemaal naar rechts geschoven en naar onderen.
Ik begreep het niet. Van tevoren had ik geen last gehad. Behalve toen hij dik te worden. De zaalarts vertrok en ik wist nog niet wat het precies was. Ik vroeg een zuster hoe mijn aandoening genoemd werd. Het was een Charcotvoet. Met dat woord heeft mijn man gezocht op Google en hij wist niet wat hij zag. Hier wordt je niet blij van zei hij tijdens het volgende bezoekuur. Hij had wat voor me uitgeprint dat heb ik later gelezen. Wat een toestand, ik kon het nog niet helemaal bevatten. De volgende dag kwam de internist met enkele assistenten om uitleg aan ons te geven.
Dit komt nooit meer goed. Niet met duw en trekwerk en ook niet met een operatie. In het ergste geval wordt het een amputatie. Daar denken we nog maar niet over na.








