Gesprek keuringsarts

Vandaag is er een echo gemaakt van mijn voetzolen. Speciaal van de Bulten. Het is geen vet of vocht  maar een sponsachtige structuur. Zacht-verend en goed doorbloed.

Ik duik de boeken in en overleg met andere specialist, zegt hij.
Bericht komt als er een uitslag bekend is. Hoop niet dat het een operatie wordt, dat geneest meestal niet zo goed vanwege de diabetes.

  
Voor de 7de keer rechts en de 4de keer links wordt het gips open gemaakt zodat het voetenteam de behandeling kan bespreken.

Als het gips er zo lang omheen zit wordt de huid dun en schilferig. Die schilvers laten los en kunnen ontzettende jeuk veroorzaken. Ik had nog nooit gips gehad dus... wat een verrassing, ik mocht niet eens met een breipen er in porren. Dat had zo goed kunnen helpen maar tja... het ziet er zo niet uit en bovendien doordat je been niet gewassen kan worden, of nat mag zijn begon het behoorlijk te stinken. Daar heeft de gipsmeester wel een oplossing voor, een speciaal schoonmaakmiddel voor deze klus. Je spuit een frisruikend schuim er op en kan met een droog washandje of papier de huid wat opfrissen. Nat maken met water mag niet omdat de huid niet droog is als het gips er dan weer om moet. Daardoor kan je ontstekingen krijgen.
 

 
De aanvraag voor een scoot is gedaan bij de Intergemeentlijke Sociale Dienst (ISD )  en normaal is het zo binnen 8 weken geregeld. Dan krijg je wel of niet een scoot, maar dan weet je wat.

Bij mij gaat het langer duren want ik moet uitbehandeld zijn en dat ben ik niet. Waarschijnlijk nooit want mijn voeten kunnen zomaar weer ontsteken. Daarom kan de ISD niets voor me doen. Zij geven het verzoek in handen van een extern bedrijf, die bekijken of ik in aanmerking kom. Als ik toestemming geef halen zij info van de specialisten. Dat kan nog een tijd duren want daarna moet het nog eens beoordeeld worden enzovoort.

In de tussentijd hebben we bij de thuiszorg winkel een scootmobiel gehuurd. Dat is niet te betalen zeg, 72 euro per week, dat hebben we niet al te vaak gedaan. Wel een tijdelijke andere oplossing gezocht en gevonden, zie foto. Zo kon ik toch naar buiten. Want ik mistte wel mijn sociale leven, de contacten met vrienden en collega's. Ik was gewend de hele dag te praten, zitten, lopen, regelen, voorbereiden en nakijken van werk. Kortom de werkzaamheden die je kan doen op een productieafdeling.

De ISD heeft een uitzondering gemaakt voor mij en na de zomer had ik een scootmobiel. De gemeente huurt hem en ik mag hem gebruiken. In januari 2010 wordt opnieuw gekeken hoe het verder moet.

Datzelfde geldt ook voor de aanvraag van een rolstoel. De rolstoel kreeg ik wel in bruikleen van de thuiszorg winkel. Eerst drie maanden en dan nog eens drie maanden. Daarna moest ik hem nog  een tijdje huren. Ook hier wordt in januari 2010 weer gekeken of de rolstoel nog nodig is.
 

Voor de 6de keer wordt het gips open gemaakt met een gipszaag, een z.g. oscillerende zaag - hij trilt zich als het ware door het gips heen. Hij kan niet in je huid zagen als het zaagblad door het gips komt. Een heel speciaal kriebelend gevoel. Ik weet nog de 1ste keer, heel spannend maar nu vertrouw ik de mensen met de zaag wel ;-)

Nadat de groep artsen van het voetenteam is geweest moeten mijn voeten weer ingegipst worden.

Omdat het gips al een paar keer bij de tenen gebroken is worden nu ook de tenen ingepakt. Dat is steviger. Ze zien er nu uit als Smurfenvoetjes.
 

Bij de oogarts geweest. Ogen zijn nagekeken op twee apparaten. Uit een apparaat kwam een windstootje om de oogdruk te bepalen. Die andere weet ik niet maar die krijg je ook bij het aanmeten van een bril. Daarna werden mijn ogen gedruppelt (prikt beetje), even wachten, toen weer kijken in een ander apparaat. De dokter kon wel iets van plekjes zien maar nog niets om me zorgen over te maken. Dus dat doen we dan ook maar niet.

Ben aan gips vervangen toe vandaag voor de 4de keer. Elke twee weken ongeveer moet ik terugkomen bij het voetenteam. Dan zagen ze het gips open. Er lopen 7 verschillende specialisten die met elkaar overleggen hoe ze de behandeling doen. Een internist, orthopedisch chirurg, vaatchirurg, een revalidatiearts, orthopedisch schoenmaker, gipsmeester, diabetes verpleegkundige, een podotherapeut (pedicure), fotograaf (foto voor in je dossier), en ook wel eens een aankomend arts gesproken.

Na diverse verzoeken van mijn kant wordt er nu eingelijk ook een X-foto gemaakt van mijn andere voet. Links dus. Meteen na de foto weer terug naar de gipskamer en ook gips voor de andere voet. Hier is ook een ontsteking gaande en deze voet moet ook rusten. Nou, daar zit je dan met twee benen in het gips. Gebeurt bijna nooooooit, en toevallig bij mij wel. Nou, dat moet dan maar en meteen gaat het nieuwe gips er weer omheen. Kan je helemaal niets meer behalve zitten of liggen. Wat een teleurstelling. Gelukkig is mijn man er altijd bij en dat steunt mij enorm.

Voor ik het besefte stond er al een verpleegster aan mijn zijde om te vertellen hoe ik moet spuiten en dat ik voortaan elke dag mezelf moet injecteren met Heparine. Waarom? Omdat mijn onderbenen niet bewegen is er ook geen pompfunctie zodat het bloed goed terugstroomt richting hart. Dat zou klontjes kunnen geven en een trombosebeen kunnen veroorzaken. Nou, spuiten dan maar, het was niet moeilijk maar ik had wel snel blauwe plekken op mijn buik en bovenbenen. Tja, alles voor het goede doel... om weer te kunnen lopen.

Zij vult een Diabetes paspoort voor me in, bloedprikken, bloeddruk opnemen, eventueel worden de medicijnen bijgesteld (Metformine 400 mg), gewicht bijgehouden.
Een keer was ik opeens drie kilo zwaarder, dat is niet oke. Meestal is de weegschaal bij een arts toch net even anders dan bij jou thuis. Jeeeeemig, drie kilo zeg...
Toen ik naar huis ging keek ik nog eens naar die weegschaal en zag dat hij niet op NUL stond maar op  plus drie kilo. Pffffffffff, gelukkig, want ik was toch geschrokken. We hebben er smakelijk om gelachen. Die kilo's waren snel weer weg.

Er komt iemand van de Fysiotherapie aan huis voor een intakegesprek.
De vrouw overlegt met me waarbij ze zou kunnen helpen. Krukken, rolstoel en andere hulpmiddelen.

Op dit moment zit ik met twee voeten/benen in het gips, kan alleen maar een beetje verplaatsen van bed naar stoel enz. We besluiten na het tweede bezoek om de hulp even stop te zetten tot ze iets voor me kunnen doen.

 

 Het plaatje rechts is van een goede voet.


Foto gelukt, zei de zuster die de foto maakte.
Een paar uur later stond de zaalarts bij mijn bed en vroeg of ik een ongeluk had gehad - kort geleden. Dat heb ik niet, zei ik. Ze vertelde me over de foto. Ik vroeg of ik hem ook mocht zien en ze haalde de computer. Toen ik de foto zag vroeg ik of het wel echt mijn voet was die er op stond - "grapje" zei ik snel - maar ik kon bijna niet geloven dat deze botverzameling mijn voet was. Het bot van de grote teen was helemaal van zijn plek geschoven. Dus  naar de plek van de tweede teen, enzovoort. het was allemaal naar rechts geschoven en naar onderen. 

Ik begreep het niet. Van tevoren had ik geen last gehad. Behalve toen hij dik  te worden. De zaalarts vertrok en ik wist nog niet wat het precies was. Ik vroeg een zuster hoe mijn aandoening genoemd werd. Het was een Charcotvoet. Met dat woord heeft mijn man gezocht op Google en hij wist niet wat hij zag. Hier wordt je niet blij van zei hij tijdens het volgende bezoekuur. Hij had wat voor me uitgeprint dat heb ik later gelezen. Wat een toestand, ik kon het nog niet helemaal bevatten. De volgende dag kwam de internist met enkele assistenten om uitleg aan ons te geven.

Dit komt nooit meer goed. Niet met duw en trekwerk en ook niet met een operatie. In het ergste geval wordt het een amputatie. Daar denken we nog maar niet over na.  

Na bezoek huisarts en Maag Lever Darm arts is er een echo gemaakt van mijn hele buik.

Schrijf later meer hierover.

Hoi, ik ben dus Angelika. Ik ben niet zo goed in schrijven maar vanaf vandaag ga ik mijn Diabetes en Charcot ervaringen op het Net beschrijven en iedereen die wil mag meelezen. Maak kennis met datgene waar mijn man - steun en toeverlaat - en ik ons mee bezig houden. Dit blog is als een soort agenda hier schrijf ik de dingen van mij af. Als iemand zich hierin herkent of er iets aan heeft is dat mooi meegenomen.

Voor mijn 20-ste levensjaar heb ik af en toe een dagboek bijgehouden, dat was nog iets op papier, een boekje, dat kon je vasthouden en voelen. Nu op Internet is het heel anders en ook goed te doen maar de laptop vasthouden en voelen...

Op 14 februari 2008 kreeg ik te horen dat ik een Charcotvoet had. Vanaf dat moment lag mijn, ONS gezinsleven behoorlijk op zijn kop.

... tekst wordt vervolgd

Je mag de logo's gebruiken om een link te maken dan link ik je retour. Laat het me weten via e-mail of Gastenboek.

 

Beste mensen,

Bang voor de complicaties bij diabetes? Hier een lijst met veel gestelde vragen over Diabetes, Charcotvoet(en), en complicaties waar je niet meteen aan denkt maar die wel degelijk kunnen voorkomen. Met deze FAQ ben ik begonnen in januari 2010 en hij is nog lang niet af. Daarom ben ik blij met uw suggestie.

Hebt u een vraag/suggestie die hier niet bij staat? Mail me dan. Alvast bedankt. Klik hier

FAQ

Welke klachten kan je hebben bij Neuropathie
Wat is Zenuwpijn (Neuropathie)


Welke klachten kan je hebben bij Neuropathie:
- gevoel dat je op "watten of kussens" loopt
- altijd pijn
- pijn bij aanraking,
- pijn met plotselinge hevige pijnscheuten
- branderige pijn, warme voeten
- pijn bij warmte of kou, bijvoorbeeld bij het douchen
- overgevoeligheid bij aanraken of juist ongevoeligheid
- "slapend" gevoel in voet, been, hand of arm
- tintelingen
- gevoel alsof er mieren over en onder de huid lopen
- onprettige kriebelingen en onrustgevoel
TOP

Wat is Zenuwpijn (Neuropathie)?
Zenuwpijn is pijn, veroorzaakt door een beschadigde of geïrriteerde gevoelszenuw. Deze versturen `berichten` over aanrakingen en verwondingen naar de hersenen. Beschadigde of geïrriteerde zenuwen zullen deze berichten onjuist versturen, waardoor de hersenen ernstige pijn voelen, zonder dat er van een verwonding sprake is.
TOP