West-Vlaanderen, Noord-Frankrijk, Canada.

Archief

Augustus 2009 1 bericht

19De Jonckheere - Vandewalle. Sosa 102 en 103.

Mei 2009 2 berichten

Meer van Stamboomonderzoek Verhelst - Vervaeke

OEKENE.
Een klein dorp in West-Vlaanderen onder de rook van Roeselare, niet echt spectaculair maar met een lievelijk landschap...al wordt dat de laatste tijd ook aardig volgebouwd!
Ik ben er heel vaak geweest bij mijn grootouders, ze woonden aan een klein zijweggetje van de St-Eloois-Winkelstraat in een huisje dat er sinds 1777 stond, volgens opschrift in de balken. Ze hadden er aardig wat grond, om groenten te verbouwen, een boomgaard waar de kippen vrij spel hadden, aan de achterkant veel gras dat kortgehouden werd door hun vele konijnen die er rondhuppelden..en aan de voorkant memé's bloementuin en de nostalgische pomp, want stomend water was er niet!
Pepé kuierde er vrolijk rond en was meestal buiten in de tuin te vinden...of bij zijn geliefde duiven...60 jaar heeft hij ermee gespeeld, van Aras, Dourdan tot aan Barcelona...niet zoals nu voor vaak het vele geld, maar echt meer voor de sport...en de gezelligheid in café "De wandeling".
Memé was door haar rheuma meer een huismusje geworden, maar niet saai, ze spelde de krant uit, las ook erg graag, keek naar 't nieuws op de T.V....en naar alle wielerwedstrijden...een echte fanaat...kon er ook heel boeiend over vertellen.
Een eindje verder in de straat had je het café "De oude God", gerund door een schoonzus van pepé...Marie...her en der in de omgeving woonden zijn broers en zussen, nichten en neven.....later toen ik getouwd was en we een auto hadden mocht Giel, mijn man, hem overal naar toe brengen!

Namen die voorkomen aan de kant Verhelst Acx - Aime - Benoy - Borry - Bouderer - Casier - Commeyne - Coolen - Cornette -Cottyn - Debackere - Debire - Declerq - Decoutere - Decroix - Degrande - Degrijse - Dewilde - D'Hondt - De Jonckheere - Delaere - Doop - Geldhof - Hussaert - Lammertijn - Lapauw - Laridon - Lievens - Maes - Merlin - Neve - Nuytkens - Ollevier - Remmery - Sabbe - Saelens - Serruys - Valcke -Vanbezien - Vancautere - Vancoillie Vandeputte - Vanderbeke - Vandaele - Vanderbe(c)ke - Vanstechelman - Vantomme - Velghe - Verduijn - Verfaillie - Verhulst - Vermander - Verscheure - Vervaeke - Victor - Wittebolle - Wittouck

Met dank aan Andre, Marijke, Frans en Agnes.
Via Andre Verhelst...die geen familie is...maar geinteresseerd is naar alle takken Verhelst, kwam ik in contact met Marijke, die dan weer wist te vertellen dat haar ouders, Frans Verhelst en Agnes Vanbeveren, ook bezig waren met stamboomonderzoek naar dezelfde tak.
Na met Agnes gebeld te hebben hoorde ik dat zij alle kinderen van Ivo en Eva Verhelst al had en een heleboel nazaten...mijn broer en ik werden nog gemist in het verhaal....ik kijk er naar uit om alles in te zien.

Langemark.
Duits Militair Kerkhof.
De monumentale poort in roze zandsteen is afkomstig uit de Duitse Weserstreek en geeft toegang tot de indrukwekkende begraafplaats. De grote grafstenen en de basaltstenen kruisen vormen een sober geheel, dit in tegenstelling tot de sierlijke Britse kerkhoven. De treurende bronzen soldatenfiguren zijn het werk van de Munchense expressionist Emil Krieger. De begraafplaats wordt ook het " Studenten Friedhof" genoemd, omdat hier 3000 studentenvrijwilligers in 1914 sneuvelden.

Diksmuide.
Om de Vlaamse gesneuvelden te gedenken, werden vanaf 1920 bedevaarten georganiseerd naar de graven aan de IJzer.
Deze groeiden uit - onder het motto "Vrede, Vrijheid, Verdraagzaamheid" - Nooit- Meer- Oorlog- manifestatie. Zo worden nog ieder jaar, op de laatste zondag van augustus alle gesneuvelden van alle oorlogen, maar in het bijzonder van WO 1, herdacht.
In 1928 startte de bouw van de 50 m. hoge IJzerkruis.
Op 24 augustus 1930, het jaar van het Belgische Eeuwfeest, werd de IJzertoren ingewijd. Na de 1ste aanslag in 1945 werd de toren in de nacht van 15 op 16 maart 1946 volledig verwoest.
Met het puin van de gedynamiteerde toren werd in 1950 de Poort van Vrede gebouwd.
In 1950 werd de 1ste paal geheid, in 1952 de 1ste steen ingemetseld.
De Crypte werd in 1958 ingewijd en de Toren in 1965.
De Toren is 84 m hoog en telt 22 verdiepingen. Hier is nu een museum in gevestigd.

Poperinge.
De stad Poperinge, waar vroeger lakenhandel werd gedreven, is sinds de 15de eeuw het centrum van een hopteeltgebied.
Poperinge bezit 3 mooie gotische kerken, Nationaal Hopmuseum en Weeuwhof, 18de eeuws weduwenhof, waarvan de schilderachtige huisjes om een tuin met bloemen staan.
3 km van Poperinge ligt het \"Lyssenthoek Military Cemetery\", hier rusten meer dan 10 000 soldaten, die omkwamen in de 1ste W.O.,onderhen zijn vele Britten.

Hieronder stadhuis en oorlogsmonument van Poperinge (op de markt).

Veurne.
Veurne werd belangrijk tijdens de regering van de aartshertogen Albrecht en Isabelle, dat ziet men nog aan de monumenten...ze doen wat Spaans aan.
In 1914, tijdens de slag aan de IJzer, was Veurne het hoofdkwartier van het Belgische leger. Zowel in de 1ste als 2de oorlog is het stadje gebombardeerd.
De belangrijkste monumenten zijn het Stadhuis, Vlaamse renaissancestijl, het Landhuis, voormalig gerechtshof, daarachter staat dan weer het Belfort, de St-Walburgakerk, het Oude Vleeshuis, de St-Niklaaskerk, het Spaans paviljoen en de Hoge Wacht maken van deze markt een plaatje.
Hieronder het Oud Vleeshuis, deze halle dateert uit 1615.

Tijdens de 1ste WO maakt Poperinge deel uit van het kleine stukje onbezet België.
Weg van het krijgsrumoer van de Ieperse frontstreek,groeit de stad uit tot het zenuwcentrum van de Britse sector.Midden in de woelige stad openen de aalmoezeniers Philip Clayton en Neville Talbot op 11 december 1915 een "Every Man's Club", een ontspanningsoort waar alle soldaten, zonder onderscheid van rang, welkom zijn. De bezieling waarmee Tubby zijn herberg uitbaat, zal van het Talbot House het bekendste soldatenhuis van het Britse Leger maken.In het museum zijn
unieke filmbeelden en schatten uit het archief, ze vertellen de verhalen van het huis en hun bewoners die hier even rust vonden. Het prachtige hophandelaarsgebouw ademt nog steeds de sfeer van de oorlogsjaren. In de vooormalige kantine kun je de geur van thee nog ruiken, de kapel op zolder biedt je nog steeds rust en vandaag nog brengt de mooie tuin je verademing...echt de moeite waard om te bezoeken.

9 augustus gaan we weer verder, nu naar Pays Chatillonnais, we vinden een goede Municipal in Chatillon-sur-Seine.
Chatillon is een mooi stadje aan de oevers van de Seine, de rivier is hier nog een onbeduidend stroompje en wordt hier gevoed door de watermassa van de Douix, die hier ontspringt uit een krachtige karstbron.
Van hieruit gaan we naar Laignes, niet de moeite, daarna Montbard bezocht, aardig hier het is het Parc Buffon (wetenchapper 1707-1788) deel van een kasteel , 2 torens en ommuring en het park aangelegd door Buffon.
Vlakbij Montbard ligt de Abdij van Fontenay en die is echt de moeite waard om te bezoeken. Is een mooi vorbeeld van een 12de eeuws Cisterciënzerklooster, heel goed onderhouden

Zondag 12 augustus verkassen we naar Vitry-le-Francois, de Municipal, is schoon, groot en vrij leeg. Vitry is niet echt mooi, de stad werd in 1940 hevig gebombardeerd, 10% van de gebouwen stond er nog recht, na de oorlog werd de stad opnieuw gebouwd vlgs oorspronkelijke strak geometrische stratenplan. Wat opvalt is de Église Notre-Dame, Hôtel de Ville en de Porte du Pont.

Eén dagje toeren we rond, even een halt in Bar-Le-Duc waar we de klim ondernemen naar de bovenstad, 16-17-18 eeuwse huizen die voornamelijk door de aristocratie werden bewoond we bezoeken de Église St-Etiennne. Lopen teug via de klokkentoren, enige overblijfsel van het vroegere hertogelijke paleis, en genieten even van het uitzicht op de Belédère des Grangettes.
Een volgende stop in St-Dizier, is een moderne industriestad met vrij veel winkels, verder niet echt iets bijzonders.

Even een stukje rijden vanaf hier, maar zeker de moeite waard is Troyes...jammer dat ik daar mijn fototoestel heb laten liggen in een Bar-Tabac op de hoek van de rue C.Huez en de rue Pithou aan de place St-Rémy net achter les Halles! Ik kwam hier pas achter toen we alweer op de camping stonden in Albert. Nog gebeld naar de politie van Troyes...of zij misschien even konden informeren...maar daar begonnen ze niet aan...jammer...omdat ik 100% zeker was dat ik het daar had laten liggen, had daar nml. magneetjes gekocht.

We komen steeds dichter bij huis...een laatste stop in Frankrijk op de Municipal van Albert, prettige camping, van hieruit kunnen we nog eens naar Longueval naar het graf van mijn overgrootouders en kijken of we het Bois des Fourcaux = High Wood kunnen vinden waar ze hun boerderij hadden...en dat is ons gelukt.

Nog een dagje naar Cambrai , hier zijn we voor het eerst en het is de moeite waard om hier een kijkje te nemen...de stad bruist...er is dan ook een grote kermis op de markt en andere pleinen...maar er zijn ook aardige gebouwen te zien zoals de Porte de Paris, Porte Notre Dame, Maison Espagnole verschillende kerken...in de Eglise St-Géry hangt zelfs een Rubens. Je merkt wel dat de 1ste WO hier ook heeft huis gehouden, vershillende gebouwen zijn toen verwoest en in de jaren twintig weer opgebouwd, bv. het stadhuis.
Verder kan je hier ook prima winkelen en eten.

Frankrijk hebben we voor dit jaar weer gehad, weer nieuwe steden en dorpen ontdekt, 't was weer echt vakantie. Als afsluiter gaan we zoals gewoonlijk nog een paar dagen op de camping Ypra staan in Kemmel. Van hieruit nog naar de kust, op bezoek geweest in Torhout bij nichtje van mama en verschillende bezoekjes aan Ieper gebracht. De volledig nieuwe permanente tentoonstelling gezien van "Flanders Field", deze vertelt over de inval in België , de 1ste maanden van de bewegingsoorlog en over de 4 jaar stellingenoorlog in de Westhoek, over het einde van de oorlog en over de voortdurende herdenking sindsdien. Nogal veel op de markt gezeten en genoten van alle vermaak daar, zoals een paar avonden "Villa Vanthilt'' en "Vlaanderen zingt"...en lekker eten.

SOMME.
De vakantie van 2002 ging naar Normandië en de Somme...
Normandië zal bij de meesten onder u wel bekend zijn....
maar de Somme is zeker ook de moeite waard.
Schitterende gotische kerken in Abbeville, St.- Riquier en
vooral in Amiens , de Somme een vrij kleine rivier maar met
een wirwar van vennen mooi slingerend naar een prachtige
baai en dan... nog de herinnering aan de 1ste Wereldoorlog
die echt voelbaar is.
De musea in Albert en vooral Peronne...de vele gedenktekens...
Newfoundlander Memorial in Beuhont - Hamel waar een
wonderbaarlijk intact gebleven loopgravenstelsel en een
documentatiecentrum, een ontroerend en realistisch beeld geeft
van de veldslagen....Lochnager krater in La Boisselle, een 30 m
diep gat met een diameter van 100 meter, een getuigenis van de
serie explosies die hier plaatsvonden in1916....Nationaal
Australisch Memorial in Villers- Bretonneux, een indrukwekkend
gedenkteken met kerkhof, als eerbetoon aan de Australische
soldaten die hier hun leven lieten.....Frans- Brits Memorial in
Thiepval, een monument met een imposante architectuur.
Op de zuilen staan , net zoals in Ieper, de namen gegraveerd van
73.367 soldaten die hier vielen, maar nooit begraven werden....
en dan nog Longueval, Zuid- Afrikaans Museum en Nationaal
gedenkteken, een eerbetoon aan de Zuid - Afrikaanse soldaten
die hier in het bos van Delville vielen......

Péronne. Historial de La Grande Guerre.
Een drietalig museum, waar men geconfronteerd wordt met de verschillende ideeen en ervaringen van oorlogsvoerende naties. Het geeft een beeld van het leven aan en achter het front en van de burgers tijdens de oorlog.
De vitrines laten het leven van de burgers zien, de1ste étage is bestemd voor Engeland, de 2de voor Frankrijk en de 3de voor Duitsland. In het midden van de zalen het verloop van de strijd, het leven aan het front, het dagelijkse leven van de soldaat, de technische vooruitgangen.
Zeer de moeite waard.

LONGUEVAL.
Op het gemeentekerkhofje, voor het Zuid- Afrikaans Gedenkteken, in Longueval begon mijn interresse in stambomen. Als kind ben ik verschillende keren in Longueval geweest op de boerderij van mijn moeders ooms en tante...ik wist ook dat Maria Vervaeke hier gestorven en begraven was...maar toen we de steen zagen op het kerkhof ontdekten we dat ook de ouders hier lagen...en het graf was in al die jaren nog steeds zo goed onderhouden ? Hier en daar gevraagd in het dorp, of iemand hun nog kon herinneren...of waar de boerderij had gestaan ( kon ik zelf niet meer vinden...was aan een bosje...maar er waren zoveel bosjes!)...maar het was zondag...en de meeste mensen die we zagen waren erg jong...in het plaatselijke cafë wisten ze ook niks ...

Namen die voorkomen aan de kant Vervaeke.
Baeckelandt - Beernaert - Billiet - Caenepeel - Carbonez - Claeys - Cloet - Declercq - Decock - De Deyne - Dehamere = Dehamers - De Kimpe - Delameilleure - Delanghe - Delecluyse - Demarez - Demunck - Deprè - Depuydt - Farasyn - Ghesquière - Lagrand - Lambrecht - Lamsens - Lanssens - Lauwers - Loobuyck - Noppe - Nuytkens - Mechelaere - Meseure - Missinne - Muylle - Pleysier - Roolens - Schraepen - Segaert - Serry - Six - Tavenier - Vancaneyt - Vandamme - Vandecasteele - Van de Waetere- Vandenbulcke - Van Eekhoutte - Vanoverschelde - Vanslambrouck - Verhaeghe -Verhelst - Verstraete - Vervaele - Vroman - Wolfcarius - Wynderyckx

Vervaeke.
Vandaag mijn licht eens opgestoken op de pagina van Ellis Island Passenger Arrivals.
Best veel Vervaeke's gevonden die hun geluk wilden beproeven aan de andere kant van de oceaan, er was er eentje uit Lichtervelde nml. Gasfaid Vervaccke (de naam is verkeerd gespeld, maar dat kwam daar wel vaker voor) verder kwamen ze uit Zwevegem en Beveren...of alleen uit Belgie!
De Veraecke's met ck waren beter vertegenwoordigd, vooral uit de streek van Marke, Zwevegem, Menen en Roeselare.
Jules Josef en Emeric Oswald die ik zocht echter niet gevonden.

Basilique Notre Dame de Brebieres te Albert.
Albert, een stadje dat dicht bij het front , van de " Slag aan de Somme" in 1916 en van de " Slag om Picardie" in 1918, lag . Op 15 januarie 1915 trof een granaat de voet van de kerk. Het Mariabeeld kwam voorover te hangen en dat bleef zo tot 16 april 1918. Door de berichten van het front werd ze wereldberoemd onder de naam " Hangende Madonna".
Dit stadje herinner ik me uit de tijd dat de broers en zus, van mijn oma, in Longueval woonden...hier werden de boodschappen gedaan.

Dieppe.
Oudste badplaats van Frankrijk, ligt ook het dichtst bij Parijs. Naast de haven zijn er talrijke oude hoekjes en steegjes bewaard gebleven. Het verleden van de stad leeft voort in de kerken, het kasteel bovenop de klif en het museum. Pal onder het kasteel, aan de Square du Canada staat een monument dat is opgedragen aan de mannen uit Dieppe die in de 16de, 17de en 18de eeuw Canada verkenden. Het is een tastbaar bewijs van de 350 jaar gemeenschappelijke geschiedenis die beide landen verenigt. Er is ook een plaquette gewijd aan de commandoaanval die hier al op 19 augustus 1942 plaats vond...een soort mini-invasie...Canadese troepen landen hier en vernietigden enkele Duitse strategische posten, maar ze leden zware verliezen en kozen dezelfde dag weer de zee.

Dinsdag 6 juli 2009.
Vandaag naar het private museum "Hooge Krater". Dit museum is gevestigd in een voormalige kapel met klein schooltje tegenover de begraafplaats "Hooge Krater".
Het is gesticht door Dhr.Roger Smul. Zijn ouders waren de eigenaars van "Hotel Regina". In de oorlog 40-45 verborgen ze hier vele gestrande piloten en bemanningsleden van de Royal Air Force.
Als kind kwam Roger veel in contact met oudstrijders uit de 1ste WO die in het hotel van zijn ouders verbleven. Zo werd zijn interesse gewekt om alles te gaan verzamelen uit "De Grote Oorlog".
In 1994 was de officiele opening van zijn eigen museum.
Het is niet erg groot, maar toch een indrukwekkende verzameling en dus zeer de moeite waard om te bezichtiging.
Daarna nog 2 begraafplaatsen bezocht, "Hooge Krater" en "Hill 60".

Vrijdag, 9 juli 2009.
Een bezoek aan de Duitse Militaire Begraafplaats in Langemark.
Sinds 2006 staat er naast de begraafplaats een informatiecentrum, daar krijg je uitleg over de gevechten in en bij Langemark en ook over het ontstaan van dit "Soldatenfriedhof".
Hier liggen 44 324 doden. Bij de ingang zijn er 2 gedenkkamers, in de linker kamer ziet men, een in hout gesneden kaart van België die de ligging van de vroegere en huidige begraafplaatsen weergeeft plus de naamboeken van de gesneuvelden, rechts, ziet men de namen van de geindentificeerde doden die er al voor de grote samenbrenging van 1956 tot 1958 lagen.
Bij het verlaten van het ingangsgebouw komt men voor het grote gemeenschappelijke graf waarin de resten van meer dan 25 000 onbekenden rusten. Voor ongeveer 17 000 heeft de "Volksbund"naderhand de namen kunnen vaststellen, deze zijn in bronzen platen gegoten en aan 3 kanten van het gemeenschappelijke graf opgesteld.
Op de achtergrond ziet men een groep van 4, uit brons gegoten treurende militairen, een beeldwerk van Prof. Emil Krieger.
Verder onze dag doorgebracht in Diksmuide.

Januari 2011.

"De jongen in de gestreepte pyama." een ontroerend en schokkend boek van John Boyne.

Berlijn 1943. De negenjarige Bruno verhuist met zijn familie naar een plek verweg. Hun nieuwe huis staat naast een hoog hek, een hek dat Bruno afschermt van de vreemde mensen die hij daarachter ziet bewegen. Op een van zijn ontdekkingstochten ontmoet Bruno een jongen wiens leven zeer verschilt van dat van hem. Toch worden de jongens vrienden, een verboden vriendschap die niet zonder gevolgen blijft.

Januari 2014.

"De witte veer." weer zo'n krachtige indringende roman van John Boyne.

September 1919. De 21 jarige oorlogsveteraan Tristan Sadler stapt in Norwich uit de trein om een pakketje brieven te overhandigen aan Marian Bancroft. Tristan vocht tijdens de Eerste Wereldoorlog aan de zijde van Marians broer Will, die de oorlog niet overleefde. Terwijl ze door de stad wandelen, hoopt Tristan zijn hart te luchten bij Marian en probeert hij de bijzondere vriendschap met haar broer te verwoorden...een vriendschap die echter slecht afliep...en die Tristan en Marian hun hele leven mee zullen dragen.

↑ Terug naar de berichten