+ Poëzie.


Waarom is het zo vroeg veranderd?
Met dromen, vreugde, angst.
Waar heb je je vlucht naartoe gevlogen?
Meedogenloos, gewacht.
Over de dagen van mijn gouden lente,
wacht, kom je niet terug.
Vliegen, bidden zonder te luisteren.
En alles na haar snelde na.

Ik kies geen vrienden voor mezelf. Ik vind ze als diamanten. 

Maar het zal gebeuren, als ik plotseling een verlies.

Ik ga dood en word gek. Ik ben zo bang om ze kwijt te raken.

Ik ruzie met hen, scheiding, verlies, ik ben bang van hen"onnodig"

om te leren, ik beschouw mezelf als schuldig in alles. Iemand kon het

dan niet begrijpen. Over iemand in de beroering van dagen, vergat ik, 

of ik kon iemands pijn niet wegnemen, of niet met die andere vriend

die sprak. Ik zeg niet dat je berouw hebt, vraag niet berouw in je hart. 

Ik hou eindeloos van je, en je hart draagt ​​je als diamanten. 

 

Je kunt mij niet vergeten ...

In geen enkele andere dimensie, in een andere kant, in het verleden

of in de toekomst, zul je mij niet kunnen vergeten. Je zult je altijd

mijn lippen herinneren. Kussen, de warmte van mijn handen. De  

harten van een trouwe trillende klop. Je kunt het afscheid niet vergeten.    

Hoe doorgespoeld met verlangen van binnenuit. Zoals ik je vroeg niet te

verbranden. Zoals in jouw handen gesmolten van ontzag. Veroverend, nederig

van je humeur. Want liefde bestaat buiten tijd. Hij die liefheeft, zal altijd gelijk

hebben. En in een andere dimensie. En aan een andere kant.  

En in het verleden en in de toekomst, zal ik zelfs in een droom bij je zijn. 

Beledig nooit vrouwen, 
en beledig nooit de zwakken. 
En als de vriend plotseling het probleem heeft.
Red de vriend en de afgrond geef niet. 
Lach niet om de armen en zieken, 
ze hebben hun eigen weg.
Niet opscheppen over het karakter van staal. 
Je kunt zwak zijn. Soms. Een beetje. 

In een vreemd land, met een zoemend taal, vlieg ik, 

en geloof ik in de beloften die ik heb gedaan, ik herhaal de woorden van

gisteren. Nu weet ik het, ergens in de wereld, achter de afstand van

steenwegen. Voor ons, God bereidt de samenkomst voor.

En we hoeven niet lang te bewonderen Deze, lokale feesten.  

Geheimen zullen onthuld worden voor ons. 

Nieuwe werelden zullen schitteren.

Liefde is sterker dan alle wrok. 

Voor degene die ervan houdt om in staat te zijn, het hart zal genezen

door te voelen. Liefde brandt altijd met vuur. En het verwarmt ons,

zoals een fee. Verdriet is voor altijd vernietigend, het uiterlijk van

het leven verandert. Liefde kan niet anders zijn, daarin is een wonder

verborgen, een onaards wonder en een sprookje, wat belangrijk is voor ons. 

Liefde wordt ons gegeven als een beloning, en meer in het lot is niet nodig, 

terwijl in ons liefde is. 

Leer de liefde te koesteren, en degene die van je houdt op te merken. 
Bereid je voor op het ontmoeten van vreugde met pijn. 
Omring met liefkozing en zorg, naaste en gewenste mensen voor u, 
in eenheid met moeder natuur. Word een generator van ideeën. 
Overleef alle tegenspoed, wees eerlijk liefste.  
De jaren zullen niet aan de macht zijn, 
en in het hart blijft het geloof om geluk te behouden. 




Vandaag huilde de lucht van de regen, ik veegde de herfst af met tranen. 
En weet je, ik wil, aan je voeten vallen met vleugels. 
Vandaag hebben de mist de bloemen vertrapt, 
de koelte van hun wimpers bevroor. 
En zie je deze karkassen van caravans, ik zou ze graag voor je meenemen. 
Vandaag de ketting van september 
gemorst op het hart van droefheid. 
En je gelooft dat ik hou van je. 
Vergeef me voor gevoelens, gedachten en onthullingen. 

Ik hoor de bel. In het veld is er lente. 

Je hebt vrolijke de ramen geopend. 

De dag lachte naar het gras en de bloesems.

 Je zag een wolk van roze vezels.

Het gelach ging over jou gezicht,

maar jij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zich? 

Ik ga weg in het rozige bos, waar de lente bloeit.

Waar de boom met roze knoppen staat.

Je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Poëzie nr 30 vandaag 30/05.

Niet dwalen, niet verkreukelen de struiken karmozijn 
zwanen en niet op zoek naar een spoor. 
Met een bundel van je haverhaar ben je voor altijd bij me. 
Met scharlaken sap, bessen op de huid. Teder, mooi, was 
bij zonsondergang je roze vergelijkbaar. En, net als
 sneeuw, stralend en licht. De zaadjes van je ogen vielen, verdord,
de naam dun smolt weg als een geluid, maar bleef in de
 plooien van een gekreukelde sjaal.De geur van honing
 uit onschuldige handen. In het stille uur, wanneer de
 dageraad op het dak verscheen. Net als kitten, mijn mond 
met een pootje wast. Water zingend met de wind van
 honingraten. Laat mij soms in een blauwe avond fluisteren,
 dat je een lied en een droom was. Hij legde een mond 
voor een helder geheim. Dwaal niet, tast niet in de bosjes
 van scharlakenrode lieden en zoek geen spoor. 
Met een bundel van je haverhaar ben je voor altijd bij me. 

+ Poëzie 9. Vandaag 24/05.

"Wie, ridder of edele patroon eenvoudig is, zal 
in die afgrond van de hoogte springen?" 
Ik gooi mijn beker goudbruin.
Wie in de duisternis van de diepten, 
mijn beker zoekt en met hem onschuldig terugkomt, 
voor hem zal een zegevierende beloning zijn."



Als je huilt - niet zeuren, niet afmaken met wreedheid. 
Je geeft de vijanden een glimlach, zelfs dicht bij de afgrond staan.
Sterk liefde, pijn doen en slaan degenen die voor de ziel worden geopend. 
En dan zullen ze een substituut vinden. De rest is niet van belang voor hen.
Boring stroomafwaarts float. En kijk naar de valse maskers.
Wie is er bang van het hart om lief te hebben, zullen die niet gelukkig zijn. 
Jullie willen eten, nemen. Hoewel je proberen te begrijpen. 
Op zich is dat niet zo te repareren.
Welke andere heeft geen betrekking op jou.



 

Doe sneller je ogen open;
Word wakker, kijk door het raam. 
En op het dichte zachte gras 
volg de vogel in de velden. 
Strek je handen uit naar de zon.
Laad het op met warmte 
en een straal van zijn vrolijkheid de 
hele dag dat je weg bent. 
Samen met die vogel bij zonsopgang 
Zing de hymne tegen de zon.
laat de kinderen altijd lachen.

Welk geluk geliefd te worden.
Wat een genot om van je te houden. 
En met trillende unieke 
"I love!" met elkaar praten. 
En geniet van elk moment van 
vertrouwen en tovenarijen. 
Pijn en huilen, 
en elke cel van de natuur. 
Drink, geniet, deze toverdrank, 
denk niet wat er vooraan staat: 
inzicht, of een kater, 
gezondheid of verdriet in de borst.
Dol op, zonder achterom te kijken. 
Verdrinken in het paradijs van de bodemloze ogen. 
Gif van omhelzing drinken, bitterzoet. 
Zoet, zonder maat, elke keer. 

In het land van vocht en de regen. Later verheerlijkende dromen. 

Ik ben heengegaan en heb gebeden waar je was.

Luisteren naar de roep van een niet Jood. Late-dagen-ademhaling, 

kloppend zoals het hart, verander de ziel niet.

Alles is vertrokken, veranderd, gefluister over mijn ziel. 

Jij bent de enige die zijn oude mysterie heeft behouden .

Ik rende weg van de berg en bevroor vaker. Rondom de

lichten flitste. Hoe het hart klopt, kwaad en vaker. 

Ze houden me tot het ochtendgloren.Vuurmoeras is

hun onbekend. Mijn ogen zijn de ogen van een uil. 

Laat ze achter me aan rennen.Onder het verwarde gras.

Mijn moeras zal ze spannen, een bewolkte ring zal 

afbrokkelen, en, ten val brengen. 

Mijn witte geest zal in hun gezicht gluren .

Mijn universum is gewoon jij.

Mijn liefde, mijn karakter, mijn woorden.

En voor altijd in de wereld van gedoe.

Alleen voor jou branden alle sterren.

Een ster geef ik dan aan jou.

Alleen omdat ik van je hou.

Mijn hoop, mijn geloof mijn liefde voor jou.

Alles is altijd met je verbonden.

En ik bid eerder voor jou.

Dan zal mijn hart pas leven.

Het paarse blad onderaan het zwembad.

Het is in het water,en de dag is voorbij.

Ik werd verliefd op de eerbiedig

stromende somberheid van trieste ogen.

Je ziel verbergt het verdriet van

paarse dromen en bittere jaren.

Je bent naar een afgelegen plek gegaan,

ik hoef je niet te volgen.

+Poëzie 1 Vandaag 20/05.

Ik zal je niet vergeten, om door middel van honderden jaren 
steeds met open haard smelten verzen. Met zijn hoofd
 gewikkeld in bruin zacht tapijt en vul de scheiding bij ons 
bekend raakt. Ik zal u het zich herinnert, zodat wanneer ze
  elkaar ontmoetten warme knuffel. Om uw sluier van koelte 
grondig weken dat na al die jaren elkaar om te vergeven
om te begrijpen aan de poker te nemen en het verzamelen van
 de sintels ballad ik zal je herinneren, zodat wanneer ze elkaar
 ontmoetten gemakkelijk liegen: "ik denk niet vervelen in deze 
maatschappij, seculiere vogels en hoe dan ook, vergeef me 
voor de andere tijd om te ontsnappen," en in antwoord: "Kijk ! 
Het schilderen van bekers is geweldig, ik zal je herinneren 
zodat het moeilijker te verliezen is. Om iemand te vertellen:
 "Sorry, ik ben verliefd op een andere."Stiekem een ​​gouden
 strand 's nachts kussen. En wanhopig het doet pijn om je 
 naakt te vernederen.

 

 + Poëzie.

Sprookjesbos...

Van geurige takken geweven sluier,

de wind aan het hart dennenbos niet te laten.

  Er in de rust van een koele kabbelende beek daar,

vers en koel, schoon en glanzend.

  En schuchter verstopt in gras rust,

in de kreek op zoek zuiver

witte lelie van de vallei.

Charmer en ondeugend. Hoeveel heb je er gebracht voor de geest? 

Denk je niet geven in de handen van de plagen. 

Secret charmes vol betoverde Liefde bewitched destiny 

uiteengezet dichters lettergreep op zijn knieën voor je 

dat gegiechel, dan gooi. Met lome negoyu voor u,

zoals het lied veranderlijk is, gedoopt in de lucht 

met de wind in een veld dat u gehuwd je een raadsel eeuwen 

van kostbare leven ... vrouw Mystery liederen en gedichten .... 

Het licht achter het venster en een lichte stilte. Er is geen geluid

bij de deur, en de trap is donker, en een vertrouwd trillen dwaalt

rond de hoeken. In de deuropening, een glinsterende licht en

schemering rond. En de drukte en het lawaai op straat is onmetelijk. 

Stilte en wachtend op je, mijn arme, overleden vriend. 

De laatste droom van mijn ziel in de avond.

Elke dag nemen als een vakantie ... 
als een geschenk van het lot ... 
kostbare en kwetsbare dus ... 
ik ben op deze aarde, een gastentoilet, een verloren zwerver ... 
Maar ik ben gelukkig hier, vond ik hier onderdak en vrede ... 
En ik leef gewoon ... 
Herhalend in alles in mijn kinderen ... 
Vrienden omhelzen ... Ik geef ze een stukje ziel ... 
En ik hou gewoon van ... 
Niet mooier dan voelen in de wereld ... 
En ik vraag het lot ...
Haast je niet ... haast ... mijn dagen ..



Ik zal je vertellen in een onverwacht moment, en niemand zal weten. 

Maar in mijn hart zul je de lente draaien, verlicht onveranderd licht. 

Ik zal voor je openstaan ​​op een onverwacht moment. Je riep uit alsof

ik oneindig ver weg was. Maar vooralsnog blijft alleen deze hint over. 

Alles, in één. Alles is diep en heel. Ik huil met een onzichtbare straal.

Ik vertel je de wens van de waarheid voor jou. 

Ik hield van zachte woorden. 

Ik was op zoek naar mysterieuze bloeiwijzen. 

En nauwelijks ziende maakte hij nog steeds geluiden.

Maar toen ik 's ochtends de wei in ging, 

verstevigde ik de vage deuntjes, ik kende U,

mijn eeuwige vriend, de beschermer.

Ik wist het, een bedachtzame dichter, dat niemand

het genie van zo'n vrijheid kende, als een gelofte van 

mijn slavendiensten.

Ik ga en verheug me. Het is gemakkelijk voor mij. De regen is voorbij. 

De groene weide schijnt. Ik ken u niet en herinner het mij niet, mijn vriend,

mijn onbekende vriend. Waar je viel, in welk gevecht ik weet het niet. 

Maar ben omgekomen voor glorieuze daden, zodat het land, je

geboorteland, mooier en gelukkiger is. Boven de velden is de

reuk van lente, ik ga, leef, vol kracht, een twijgje en daar een bloem. 

Mijn vriend en kameraad, je klaagt niet, dat je liegt, maar kunt leven

en zingen, ben ik, de erfgenaam van dit leven, 

ik wil anders sterven!

De grijze lucht en de draden van het net.

En plotseling, voor mij in het elektrische licht,

de sluier, als fonkelende sneeuw.

En een glimp van een moe mysterie,zag ik,

hier is het niet.

Het moment van mysterie is zo vreemd, zo kort.

Maar hier is het, het is in het hart,het antwoord!

+ Poëzie.

Over de grijze dennen,over dennen zingen.Wat een verhaal hun takken dik

in de rand van het huis gegoten.Ze zorgden voor mij in de schaduw.

 Viooltjes bloemen.En onder hen bloeide zo mooi jong,net als 's ochtends dromen.

Duur is het boeket van de levenlozen. 
Ze worden aan hun heksen gegeven, ze worden in de winter gegeven, 
met een scharlaken lint, met een broche van goud.
Zwarte rozen schijnen in de mist, 
zwarte rozen op een zwart raam. De 
oude witcher gaf me bloemen. 
In zwarte ogen woedt de vraag. 
Keer op keer geef ik ze aan jou, 
zwarte rozen voor een zwarte ziel. 
Opnieuw accepteer ik een zwart boeket. 
Opnieuw beantwoord ik je met het woord "Nee"! 
Je meent het niet serieus, je houdt niet van mij.
Het is gewoon dat het verlangen je wurgt. 
Zwarte rozen staan ​​op het raam. 
Zwarte tranen verstijfden onder de douche. 
Zwarte rozen kennen geen liefde. 
Zwarte rozen, je bent zo koud ...

De wereld rust op goede mensen. 
Niet op agressie en kwaad. 
En als er geen vriendelijkheid is, 
gebeurt er niets op aarde. 
De wereld rust op mededogen, 
en niet op het belang van leegte. 
Iemand geeft licht in het donker, 
om het leven op te vrolijken met schoonheid. 





Hij verspreidt luid een luid geluid, ter 
ere van een maagd. Dierbaar hart en mooi. 
En het geluid breekt plotseling de snaren. 
En het begin van het liedje wordt gehoord. Maar tevergeefs. 
"Niemand zal het beëindigen."

Rustgevend en wonderbaarlijk, en een vreemd mysterie is verpest. 

Voor ons leven, de lankmoedigheid van zijn grote dromen.

Misty ghosts are sweet. Ze weerspiegelen het grote licht. 

En alle harde raadsels vinden een gedurfd antwoord. 

In een verhit hart, zijn de zegevierende in de

schemering van de dood.

Groen alle randen, groene vijver.En de groene kikkers zingen het lied.

De kerstboom is een bundel groene met kaarsen,de mosgroene vloer.

En een groene sprinkhaan begon het zijn lied.

Een groene eik slaapt over het groendak van het huis.

Twee groene dwergen stapten op de buizen.

En, een groen blad aftrekkend, fluistert de jongere dwerg:

"Zie? Roodharig schoolmeisje Lopend onder het venster.

Waarom is het niet groen? Moge nu, na alles ... Mei! "

De oudere dwerg geeuwde slaperig:

" Doe geen moeite ik snap het ook niet "

+ Poëzie.


Hout hakken in het jonge, lichtgroen bos.
Een pijn die oude terneergeslagen nors,
en vol van hardnekkige pijnlijke gedachten. 
Stil, starend naar de stille uitgestrektheid van de hemel.
Dat aan het begin wekte de slaperig natuur.

Waarom huilen we niet, met bitter verlies dat verlangt, waarom vertrouwen

we niet diegene die ons trouw wacht? 

Waarom lezen we geen poëzie voor onze geliefden? 

Laat de gedichten van iemand anders maar laat hem met

een traan op zijn wang. Waarom vluchten we voor onszelf,

laten we geen in een ogenblik verliezen we onszelf op een korte reis.

Zijn merkteken ondiep laten op onstabiel zand .Waarom geven we

toe dat we zo belachelijk liefhebben - sluw 

En waarom zijn we zo bang om een ​​zachte hand aan te raken? 

Waarom kunnen we soms zo ondenkbaar walgelijk zijn voor de zielloosheid

en kou van een mooie en gelijkmatige lijn? 

Waarom genieten van de pijn van verliezen en fouten.

En we veranderen heilige woorden in prachtige zinnen.

Waarom voelen we niet het licht van mooie glimlachen, 

en waarom hebben we zonsopgang en zonsondergang nodig,

en aarde en gras? Waarom we leven een seculier moment ... een moment, en alleen.

 
Hemel! Niet huilen voor nieuwe uitdagingen. Van twijfel in zijn hart om zich

te ontdoen van ...  Te veel verloren minuten in de aanval, die op het

hart drukken. Heavens, hoeveel tranen uitgedeeld. Hemel, ik ben gewoon

een vrouw, wat kwetsbaar en wel te vertrouwen is. Van misleidingen in een

hart barst, maar de tranen zouten ze niet. Ik vergeef mensen onoprecht, 

ik heb genoeg aan de enige, en de liefde en te geloven. 

Heaven, zou ik vrouw gelukkig zijn, te weten dat de familie niet uit

Vlaaderen  kwam. Dit is de vreugde van de lach van een kind. Dit is het

hart van tips om te luisteren. Heaven, loslaten van het verleden. 

En vergeef mezelf voor zwakheid. Ik zou geloven altijd goed. 

Laat uitkomen alle verlangens. Ondanks het lot van angst, 

is zeer belangrijk om vrouw te blijven ... 

De muziek lichtjes toevoegen.
Gedanst om de hiel te breken. 
En zodat niemand de moeite nam, 
vragen die niet vroegen. 
Kijk in de ogen van je vrienden 
en kijk dan rond ... 
Waarom heb je jongens nodig? 
Na alles met hen zul je sterven aan melancholie.



Ik kijk neer op de aarde vanuit de blauwe hoogte. 
Ik hou van edelweiss, onaardse bloemen 
die ver van de gebruikelijke ketenen groeien. 
Als een verlegen droom van gereserveerde sneeuw. 
Omdat de hoogte van de blauwe, ik kijk naar de grond, 
ik droom met het onzichtbare ziel, dat flikkert in mij 
in die uren gaan etherische hoogten. 
En, na een pauze, ga ik vanaf een hoogte van blauw, 
hebben verlaten voetafdrukken in de sneeuw achter hem, 
maar slechts een hint, witte bloem, 
zal ik u eraan herinneren dat de wereld oneindig groot is. 

Aan jou, aan jou, uit een andere wereld, mijn vriend, mijn engel, mijn wet. 

Vergeef de krankzinnige dichter, hij zal niet naar je terugkeren.

Ik was boos en verdrietig, ik verleidde mijn bestemming. 

Ik ben stoned met een gouden slaap en de thee van het sacrament

in de kist. Je hebt me van de nacht verlicht, van een arm leven heb ik 

je weggenomen, Je hebt je ogen neergelaten. Jij hebt de muze

geaccepteerd. In de kist hoor ik de stem van een vogel, de 

lente is nabij, een land van kaas. Ik heb het doordrenkte lome

spel van een gouden vlechtmeisje.

Bedankt, geliefde, voor wat je bent. Laat het afgezaagd zijn,

maar gewoon zo. 

Bedankt voor het kennen van eerlijkheid en eer. Ik zie geen verraad,

gemeenheid, leugens,  die ik geloof en trouw trouw blijven. 

Dank u, dat u in ons moeilijke leven  tederheid brengt. 

Bedankt dat je mij en voor mij bent,  dat je me accepteert zonder

verfraaiing.   

Bedankt, mijn lief, goed, schat, voor jou liefde voor mij.  

 

Het is onmogelijk voor mij om te leven.

Die pijnlijke blik die ik niet kan vergeten.

Ik wacht,en bid,

en ik dwaal, zoals in delirium,

ik zal deze ziel van jou nergens vinden. 

Elektrisch licht, stil geritsel van sleeën

en impotente reactie

met een eeuwige gedachte aan haar.

+ Poëzie.

Je hebt een speelgoedhuis gebouwd uit oude gerafelde kaarten.

Gelegd op de vensterbank.En je bewondert het van ver. Je bent bang om te

sterven, zo dat je huis niet instort, tegen de achtergrond van het raam

Ik hou van je, mijn langverwachte mei. Wanneer de natuur ontwaakt: En jong,

groen gebladerte, bomen kleden zich als op een verjaardag. Vooral mooie

berken. Hun delicate, kanten outfit doet me denken aan het mooie

vlaamse land, en het is onmogelijk om hun ogen van hen af ​​te houden,

en de regen buiten het raam.

Waar het pijn doet - ze zullen toeslaan.En de ziel krimpt in pijn. 
Zoals de vogels zingen in het hart.Het gaat niemand aan. 
Als je huilt , niet zeuren, niet afmaken met wreedheid. 
Je geeft de vijanden een glimlach, zelfs dicht bij de afgrond staan.
Sterk liefde, pijn doen en slaan. Degenen die voor de ziel worden geopend. 
En dan zullen ze een substituut vinden. De rest is niet van belang voor hen.
saai om met de huidige te zwemmen, en kijk naar de valse maskers.
Wie is er bang van het hart om lief te hebben, zullen die niet gelukkig zijn.
Jullie willen eten, nemen. Hoewel je proberen te begrijpen.
Op zich is dat niet zo repareren. Welke andere, heeft geen betrekking op jou.

Niets duurt eeuwig, maar de liefde, liefde, een 
liefde tot ons komt in het hart 
als een heilige gave van de Schepper. 
De liefde kent geen grenzen. 
De conventies breken, hekken, 
in staat om op de wereld te zetten.
En geluk brengen op de weg. 
Proberen om liefde te vernietigen 
is verspilde moeite.  
Liefde is in onze harten aangegaan 
met de zegen van de Schepper.



Ik hou van je, mijn langverwachte mei.

Wanneer de natuur ontwaakt: En jong, groen gebladerte.

Bomen kleden zich als op een verjaardag! 

Vooral mooie berken. Hun delicate, kanten outfit doet 

me denken aan het mooie vlaamse land, en het is onmogelijk

om hun ogen van hen af ​​te houden.

Vlaanderen mijn land!!!



Laat er licht zijn in het leven. 
Laat iedereen gelukkig zijn in het leven. 
Vergeving is moeilijk. 
Vervelend, moeilijk en beledigend. 
Vergevingsgezind, is soms gemakkelijker om te leven. 
Maar soms ben ik ondraaglijk. 
Maar ook, hoe lief te hebben. 
Maar zonder liefde is alles ondraaglijk. 

Wat is het vroeg in de ochtend.

Kijk ik door het raam,in witte jassen staan ​​de reuzen stil.

En hun nieuwe pluizige witte vacht glitters met brokaat.

Alsof het een beverskop was,zijn alle hoofden bedekt!

En gisteren rouwden de naakte stammen, en de

sombere dag van de koude mist keek hen treurig aan.

Er zijn nog geen beoordelingen, een woord, niet eens een groet, 
woestijn tussen ons de wereld is, 
en mijn gedachten met de vraag onbeantwoord 
schrik over het hart van een last. 
Kan het waar tussen de uren van angst en woede 
in het verleden zal verdwijnen zonder een spoor, 
als het licht geluid van de vergeten melodie,
zoals in de duisternis van de nacht de gevallen ster.

 

Zoals de nacht ...
Ze kwam naar me toe, stil als de nacht.
Ziet eruit als nacht, met viooltjesogen.
Waar de dauw zachtmoedig was. 
Ze kwam naar me toe. 
Zo stil als een vlotte nacht.
Haar enige blik drong door tot in de diepte van het geheim. 
Waar in de spiegel  mijn andere zelf was. 
En ik ben net als haar gezicht. Net als mijn schaduw.
We kijken stilletjes in het wild. 
Sterrenhemel branden, bodemloos en geheim.
Zoals de nacht ...

Misschien is de hele natuur een mozaïek van bloemen.  
Misschien is de hele natuur het verschil in stemmen. 
Misschien is de hele natuur alleen maar cijfers en eigenschappen. 
Misschien is de hele natuur de wens van schoonheid. 
Er is maar één mogelijkheid om in een oogwenk te zeggen, stop! 
De ketenen van het denken doorbreken, beperkt zijn in een droom.  
We zien de rijkdom van de muziek en de kleuren. 
En in een droom in het diepst, creëren we het voorjaar. 

29

Weet je wat verdriet is als je een strakke lus om je nek hebt? 

Wanneer in het hart als een bons in een ton is. 

Wanneer het onmogelijk is noch tranen te laten vloeien noch 

gekreun te  laten horen. Zodat niemand zag, God redde, 

rode ogen, bezoedelde huid, zodat niemand zag hoe moe ik was,

hoe ziek, en oude ik werd. Weet je wat verdriet is? 

Het zwemmen over zee. Het oversteken is als een woestijn,

en over hem spreken loze woorden. En ik ben zonder dat

 als een boot zonder roeispanen, als een vogel zonder vleugels, 

als een plant zonder wortels. Ik heb je nog niet alles verteld,

weet je hoe ik over de stations ga? Hoe studeer ik planningen? 

Hoe ontmoet ik de trein 's nachts? Zoals in elk postkantoor,

bid ik om een wonder. Ook al is het woord 
uit .... 
daar .... en gedaan.

+Poëzie.

In de zon, in de wind, in de vrije ruimte, neem je de liefde mee. 
Om je vreugdevolle blik niet te zien in elke overkomende rechter. 
Ren het wild in, op de bergen de velden in, dans zachtjes op het gras 
 en drink als dartele kinderen ondeugend, van grote mokken melk. 
Oh, jij, voor het eerst verlegen in liefde. Vertrouw op de grillen van 
dromen. Rennen met haar naar believen, onder de wilgen, onder de
 esdoorn. Onder het jonge groen van berkenbomen. Je voedt je op
 de roze hellingen van de kudde. Luister naar het geluid van de iets.
 En vriend, je bent hier zonder schaamte. In de mooie lippen zoen. 
Wie zal verwijten naar jong geluk fluisteren? Wie zal zeggen:
 "Het is tijd!" Ik ben het vergeten? In de zon, in de wind, in de
 vrije ruimte. Liefde neem je eigen.

+Poëzie.

 Ik trek verzen als schilder uitvoertekenreeks landschap. 
Net als zeilschepen op de eindeloze zee als een fata morgana
 verschijnt in het zand van de woestijn. Ik palet woorden
 trek clearing. Hoe the golden zwaaien rogge. Net als spinnen 
hoofd van de bosbouw dope en zingt de zomer regen. Ik pen 
afleiden elk detail van deze rijm over mooie en pure liefde.
Zoals in de nacht verdwenen alle onnodige geluiden. En de
 aarde is mooi in die stilte. Ik schilder met gedichten als een
 kunstenaar met een penseel. Mijn stad in de avondlichten. 
En niets, ik verstop me nooit voor mensen. 

+ Poëzie.


Wat gelukzaligheid die sneeuw schijnen,
de koude sterker, en in de ochtend motregen,
dat wilde en zachtjes mousserende folie
op elke hoek en in de etalage.





Geef me een kans om je te vertellen dat er geen kracht is

om je te verstoppen. Ik wil je heel graag vanaf deze tijd. 

Alleen ikzelf ik wil niets, vergeet wees niet stil en antwoord, voor jou, 

ik ben waanzinnig, ik mis het. Een afspraak, wetende je zult waarschijnlijk

niet komen. Wel, zeg iets, je houdt van, en ik ... dat weet ik. 

Omdat in deze wereld, je het niet zult vinden. je nacht ... kom ...

ik een ander ...niet langer moet scheuren ... mijn verdriet, mysterieus,

gesloten ... cirkel. Ik heb al geleerd over de aarde te vliegen en ...

niet te vallen. Omdat ik de kracht voel van je ... sterke handen ... 

Het kraken van karren is sterker 
naarmate er meer schaduw is, hoe 
sterker, hoe verder ze 
van de stoppels met weerhaken zijn. 
Vanuit een sleur in een sleur 
vechten zij hun keel 
des te harder naarmate de wei verder is, 
des te dikker het gebladerte eromheen.

In de verte knipperde het vuur in de avond,  daar gingen de

wolken uiteen. En nogmaals, zoals eerder, tussen doornen is 

mijn weg niet gemakkelijk. We hebben beide voorgevoelens van

gelukzaligheid en de aarde geproefd. Zo vluchtig voor ons  

flitste mijn leven en het is jammer, alles fantasies het

ochtendgloren van de avondvlammen. 

De laatste keer in de vert van het vuur.

Ik heb lang gewacht, je kwam laat weg, maar de geest kwam 

verwachtingsvol tot leven, de schemering ging liggen, maar het was mild. 

Ik spande beide ogen en oren.Toen de eerste vlam uitbrak en het

woord naar de hemel vloog, brak het ijs, viel de laatste steen 

en begon mijn hart te werken. Je bent in een witte sneeuwstorm,

in een besneeuwde kreun. 

Een tovenares kwam tevoorschijn, in het eeuwige licht, in het eeuwig

luiden van de kerken, mengden de wolkenkrabbers zich.

Ik vang trillende, gekoelde handen. Verbleken in de duisternis

van de bekende functies. Vóór de scheiding van morgen, kan me

niet schelen, met mij tot de ochtend. De laatste woorden, uitgeput, 

fluister je zonder einde, in een onuitsprekelijke droom. 

En een flauwe kaars, afgebrand, verzwakt. We worden

ondergedompeld in duisternis. Jaren zijn verstreken, ik weet het,  

ik vang een gelukzalig moment kijk in je mogelijkheden, en warme

woorden onduidelijk herhaal je morgen, met mij tot de ochtend. 

Vriendschap is een

"nauwe relatie gebaseerd op wederzijds vertrouwen,

affectie, gemeenschap van belangen".

Vriendschap is een diepe verbinding tussen mensen,

wat veronderstelt "niet alleen loyaliteit en wederzijdse hulp,

maar ook innerlijke affiniteit, openhartigheid, ... liefde".

+Poëzie..

Goed doen bij besluit betekent niet goed doen. Als je houdt van
 bestellen, betekent het niet dat je warmte ziet. Als je make-believe
 doet, kun je echt ziek worden. Als je gelogen hebt, in ieder 
geval een klein beetje, zul je op grote schaal liegen. Als je loopt 
als een kat, kun je het leven alleen doorgeven. Als je het raam
 niet hebt gewassen, zie je de zon niet. Als hij langzaam wegging, 
vertrok hij voor altijd. Spuug in de put, licht alles zal modderig
 water worden. En je probeert het, het is niet moeilijk.
 Doe het goede van het hart. Denk je dat dit niet mogelijk is?
 Probeer het, neem een ​​kans, haast je niet. Liefde vanuit het hart.
 Pijn, zijn tanden knarsen, vasthouden. Kitten kloppen, als een baby.
 Als je wilt liegen, zwijg dan. Als je weggaat, kom dan terug.
 Fout, los het zelf op. Als je verwent, beken. Eenmaal beloofd, volg! 

+Poëzie.

Leven, soms bochten zijn steil, en soms is het onmogelijk om 
 helemaal te leven. Ik zal mijn geheim aan jou openbaren, 
mijn vrienden. Alle verdriet moet worden overwonnen. 
Het is noodzakelijk vaker te glimlachen dan het leven! 
Om vreedzaam, vreugdevol, gemakkelijk te leven. 
En dan voor ons allemaal, vrienden, het zal ver
 verwijderd zijn van de schat. Optimisten, misschien 
een beetje in deze wereld van eeuwige ophef. 
Omzeil de tiende weg En liever verstoppen in 
de struiken. Degenen die in heldere dromen geloven. 
Die vanuit het hart anderen helpt. Wie niet het leven in 
de leegte kent. Het leven wordt soms steil, maar met het 
verstrijken van verschillende jaren en dagen, onthoud het,
 met elke minuutHet leven is meer en meer dierbaar.

+ Poëzie.

Ik zal tot God bidden voor onze ontmoeting. Ik heb je nodig

als lucht en water. Ik leef niet ... ik besta gewoon. Tot ik bij jou ben, ben

jij niet. Ik kijk naar de foto ... mentaal zoek ik ... Rustig maar.

 Slechts af en toe, wanneer zal ik me bedekken met verveling.

Ik snik als een vervloekte ik. Niemand kan me kalmeren. 

En toch dank ik de hemel voor het feit dat je op een enorme planeet bent.

Voor waar ik van hou. Omdat je het meest waardevolle ding van de wereld bent. 

 lente je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zic? Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Ik hoor de bel. In de veldlente. 

Je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een 

wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zich? 

Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Het belangrijkste is om te kunnen bedanken. De zon is voor zijn aandacht,

de sterren voor een schemerig licht in de nacht, de vriend voor de schouder

en begrip, oma voor het warme brood in de oven. Water voor de golf en voor

de doop. Liefde en vergeving, en het vuur voor de warmte van het vuur.

Je kunt getalenteerd zijn, middelmatig.Het belangrijkste is om het leven

dankbaar te zijn. Het belangrijkste is dat je kunt bedanken. 

I love you ...

Ik hou van je. Ik ken iedereen dichterbij, des te beter. 

Allemaal dieper. Niemand heeft ooit gezien, nooit. Ik zie in het

verleden en de toekomst, door afscheid, ruzie, al die jaren. 

Ik alleen ken je zoals je werkelijk bent. Ik alleen bezit jouw hart, 

 ik bezit het. Je hebt het tenslotte als een beëdigde schat geen

nadering, monsters, afgronden,demonen. 

Ik sloot mijn ogen. Ik ging willekeurig. 

In zwarte struikgewas zwierf ik, klom op steile hellingen,  

hoe vaak ik kon breken tegen de rotsen. Ik hou van je. 

Ik kan het niet helpen, maar liefde.Ik kan niet toegeven.

Ik heb je gevonden zoals je was.

I love you ...

Laat in een stille Kerstnacht. 
Alle mensen zullen tot verlichting komen. 
Laat het kwaad van de ziel verdrijven 
Vriendelijkheid in ons hart zal naar ons toe komen. 
Laten we leven, zoals Christus zei: 
Houd van elkaar, wees niet sluw in liegen en bedriegen. 
Om geen tranen te vergieten, 
en genade uit het geloof te ontvangen.

Er zijn woorden die strelen het hart: Mijn beste, liefste, mijn ... 
Er zijn woorden die naar buiten gedraaid: 
Leugens, bedrog, illusie, je kunt niet ... 
Er zijn woorden die stilletjes verdwijnen: 
Chance, een tweede, een moment, een podium ... 
Er zijn woorden, maar ze hebben geen vertrouwen : 
Misschien, misschien, maskerade ... 
Er zijn woorden die het hart verwarmen: 
Geloof, God, Liefde, en alleen van jou ... 
Er zijn woorden dichtslaan van de deur: 
Death muur, het einde, ging naar de andere ... 
kortom beat, strelen of te vernietigen, 
zei dat het was en ging voorbij. Ze 
heersen, martelen en houden van, 
geloof dat alles goed komt. 




De winter lucht als een wonder van de aarde, genieten, zullen ze geloven

in het goede, zelfs niet aarzelen. Boos en harteloze mensen zweren bij

slecht weer, en de zon is het niet, en de regen, niet verloren jaren. 

En de kinderen zijn luidruchtig, omringd door enkele idioten.

En goede mensen lezen een gebed in de vroege ochtend en zeggen:

"Dank u voor het hebben van gezonde kinderen, dat zijn moeder nog 

leeft en de familie is niet gebroken in de loop der jaren, voor het feit

dat magie in de hemel vandaag over ons ..." 

In elk woord, in elk bedrijf is vriendschap waar.

Met vriendschap worden doelen duidelijker,

alle dromen dichterbij.Oude vriendschap,

zoals een lied, kun je niet vergeten.

En samen door het leven gaan.

Als echte vrienden.

+Poëzie

Jaren gaan voor altijd weg, ze verdwijnen als stromen.
Zoals regenval en het jaar zijn niet hetzelfde. 
Jaren zijn als regenbuien: soms hevig, soms gierig. 
Jaren zijn als regens er zijn goed en kwaad. 
Maar in het jaar wanneer de winter sneeuwstorm. Neem 
als een voorbeeld de gevallen tuin, waar de witte stammen
 van de kou vandaan komen. Maar alle tevergeefse woede
 zondigt niet. Benader alleen diegene die zich niet overgeeft.
 Die geen storm of problemenstoort. Degene die  een man
 blijft in onmenselijke tijden. Laat het verdriet voor
  je hetlicht niet aansteken, laat het leven ons altijd
  vragen stellen, laat ze moeilijk zijn, maar toch.
 Terwijl we ze horen, ritselen de bladeren voor ons, leven 
is een verandering van vreugden en tegenspoed. En regen,
 en zon, en vorst, en hagel. Alles was, zal zijn, en zal 
honderdmaal voorbijgaan. Zonsopgang brandt voor  
ons, en het maanlicht beeft trillend over de daken.

+Poëzie.

Niet het genieten van het leven is een doel, niet comfort 
is ons leven. Oh! laat je niet misleiden, hart. 
Oh! geesten, niet wegvoeren. Wij zijn een 
keten van norse berichten. Het verstrengelt ons 
onlosmakelijk. Toen het licht van geluk een
 ogenblik de hoek binnendrong , hoe onverwacht, hoe 
geweldig.

Wij zijn jong en geloven in het paradijs. En we streven 
zowel na als na de afstand achter een zwak kijkend
 visioen. Wacht eens even, en nee, vervaagd. Bedrogen, 
moe. En sindsdien? "We zijn wijs geworden, we hebben 
vijf voet gemeten met onze voeten, we hebben een donkere 
kist gemaakt en daarin hebben we de levenden geleefd."

Wijsheid! Hier is haar les: Er is geen juk van andermans
 wetten, vrijheid om te begraven in het graf, en geloof
 in onze eigen kracht, in moed, vriendschap, eer, liefde. Laten 
we een realiteit ouder worden, hoe mensen vrolijk ten strijde 
 trokken, wanneer ze hen met zichzelf in hun ban raakten. 
Wat is er zo bedrieglijk en glorieus?

+ Poëzie.

Recall, vrienden en vriendin,vertel ons zonder enige versiering,

wat woeste sneeuwstorm op het dak om ons te ontmoeten.

Net als in de oude onverwarmde school,

woonden we met een dode rivier, als het hart gebalde pijn.

Recall, vrienden en vriendinnen, Net als de nachten en dagen weg.

Door die onbekende wijk. We zochten naar jou.

Op de hellingen, langs de lengte van de weg.

.De hele wereld bedekt de pas gevallen sneeuw.

Je gaat en laat geen sporen na.

Waar zijn mijn vrienden en vriendinnen.

Door de eeuwigheid zal ik overgaan om je te ontmoeten, om alleen

mijn lippen aan te raken ... Ik begrijp nog steeds niet

waarom,liefhebbend, voorgoed, mensen plotseling deel. En dan, van

elkaar blijven houden, gevoelens op de bodem van het hart verbergen.

Waarom willen zij niet dat hun trots zich vernedert, en de deur naar

het verleden opnieuw openen. Door de eeuwigheid zal voorbij gaan

om je te ontmoeten ... Ik weet het, we hadden moeten vertrekken, 

om te begrijpen, eindelijk kan iemand niet zonder elkaar zijn, 

om voor altijd bij je te blijven! 



Vriendelijkheid:

De tijd gaat verloren aan de tijdswaarde, schoonheid verandert haar prijs.  

Het kan een eeuw of een moment leven, naar eeuwige vriendelijkheid. 

Ze redt, helpt om te overleven. Het hart  laat niet toe oud te worden, 

ze zoekt geen beloningen of voordelen, maar bestaat gewoon. 

Het is ongenaakbaar en zwaar, ondersteuning van het leven,

geloof en dromen. Gescheurd van de familie en van een t'huis.

Op een dag zul je in vriendelijkheid geloven. We geven schoonheid

aan de rol van idool. Ze verdient eer, onderscheidingen. En vriendelijkheid

is de grote dokter van de wereld en verwarmt de harten. 

Vriendelijkheid is talent. 




Ah, wie houdt niet van de eerste sneeuw.
In de bevroren rivierbeddingen van stille rivieren.
In de velden, in de dorpen en in het bos.
Enigszins zoemend in de wind!

Sneeuw in de nacht. Een roze, zachte 

ochtend wekt het licht op.De rode dageraad steeg 

en verlichtte de sneeuw helder en gepassioneerd.

De sneeuwvlokken volgen. 

Op de middag kom ik naar buiten en zag een meisje in een

besneeuwde vorst. Een ontmoeting in het echte leven.

Zing niet voor mij en lieflijk en zacht. De zeeën van het hart zijn

ruim en grenzeloos, het lied zal vergaan en onbegrensd vluchten.

Sommige woorden zonder liedjes zijn duidelijk. Alleen hun waarheid over

hun hart zal bloeien. Een liedgeluid, vervelend en gepassioneerd,  

op zichzelf een onzichtbare leugen. Mijn jonge enthousiasme wordt

belachelijk gemaakt door jou. Het volume van dromen, hoe ik wordt

aangewakkerd, begrijp wat je te wachten staat.

Hoe lang heb ik gewacht voor u. 
Hoe lang ben ik op zoek naar jou. 
Ik was in een roes voor een lange tijd. 
Onder andere uitgestorven ogen, 
je ogen warm proberen te vinden. 
Ik gaf het bijna op. 
Ik glimlachte tenslotte niet langer. 
Hoe lang heb ik op je gewacht. 
En je kwam uit het niets. 
En mijn hart smelt van de hitte. 
En ik geloof zoals eerder in een wonder. 
We zullen niet per ongeluk verdwalen. 
Nu altijd, voor altijd samen. 
En vuurvliegjes schitteren in onze ogen. 

Wat een zware, donkere onzin!

Hoe zijn deze slaperig maanachtige!

Hoe de viool te raken met zoveel snaren.

En niet het licht van de muziek herkennen!