+ Poëzie.

Strek de hele lengte uit In volle groei.

In het veldkamp in een sterrenmaatschappij.Hun bestelling is onwrikbaar.

De loop van de tijd is bekend. Laat het zo lief zijn en je slaap is

onbreekbaar.Werelden worden geregeerd door medelijden.

Liefde wordt geïnspireerd door het Universum, ongekend en

nieuw leven in het leven.

Mijn hele leven is er een bekentenis voor God, vergelijkbaar met een oprechtantwoord, en God weet het, hij vraagt ​​strikt maar er zijn geen zwarte vlekken in mijn leven.Ik loog niet, en ik heb niet verraden, en ik heb het lot niet vermalen in de molenstenen. Ik heb niemand met een woord vermoord, ik heb niemand gefascineerd in mijn toespraken. Ik weerstond de verleidingen van het leven, ik kruip niet naar iemand. Ik hield mijn gedachten schoon, loste eerlijk duizenden problemen op. Ik schaam me niet om te leven, ik hou van werken, ik hou van mensen, ik ben klaar om hen te dienen. Het is goed voor hen om altijd te leren.En hierin vind ik de vreugde van het leven! 

Ik ga het niet hardop zeggen. Geloof me , ik zal niet.

Ik wil liefkozen, ik wil je blik moe voelen.

Luchtig paradijs creëert in de ochtend, kloppen op het raam.

Laat blootsvoets in de regen door een muur, vangen een beetje.

De eeuwige lente wegscheuren door een vliegende zwerm.

Ik zal de problemen verbergen.

Zodat alleen jij en alleen ik. Zonder iedereen die tussen is.

Omhelzen door een kleine mijl, een hele rug.

Ik ga het niet hardop zeggen. Woorden zijn zo denkbeeldig 

Laat de naïeve wijsheid veranderen, 
Laat de succesvolle ster schijnen ... 
Ik zou veel geven, gaf, 
Maar ik kan niet, sorry, het is niet gegeven. 
Het is jammer dat geen engel en geen macht,
En het is onwaarschijnlijk dat ze worden ... Het zou 
tevergeefs zijn om te dromen, beloofde niets. 
Het is niet aan mij om zulke dingen te beloven. 
Maar om dit allemaal aan u te geven - ik droom, het 
spijt me dat het niet aan mij is om te beslissen ... 

ik wil leven! Ik wil geloven ... 
Ik wil in een wonder zijn, zoals in mijn jeugd, om te geloven, om 
de dageraad te ontmoeten, om afscheid te nemen van de zonsondergang. 
Vrienden om eenvoudig uit te nodigen, niet op afspraak. 
Niet horen fluisteren achter, achter de rug, 
niet koesteren wrok, het hart niet bedriegt, 
Je wilt vriendelijk te zijn, lijkt niet 
om lawaai te maken en te zwijgen, huilen en lachen. 
Er is geen groter geschenk dan het geschenk van een lang leven, 
liefde en trouw tot de dood, 
sloop de rug van de jaren van hun niet sturen, 
ik wil zoveel te leven, meer dan veertig jaar. 

=======

Liefde is het licht dat naar ons afdaalt, 
van het koninkrijk van sterren, van de azuurblauwe hoogte, 
het wekt in ons de dorst naar een wonder 
en schoonheid. En schoonheid is de straal die zakt, 
ver van de zon, in de schemering van schaduwen, 
wanneer het valt in de geest van mensen. 
En, als de geest van de mens doordrongen is van licht, 
wat de hemelse ster hem zendt, 
snelt hij gretig naar een antwoord, 
daar, daar.

Gebed.

Wees gegroet, Maria, vol van genade,

de Heer is met u.

Gezegend zijt gij boven alle vrouwen,

en gezegend

is de vrucht van uw lichaam, Jezus.

Heilige Maria, moeder Gods,

bid voor ons, arme zondaars,

nu en in het uur van onze dood.

Amen.

Weer loop ik weg van mezelf, ik verander opnieuw de stad, naam, doel. 

Het zeil van het schip windt, het is zo nutteloos om op het ondiepe water 

te varen. Opnieuw ben ik op zoek naar een zinloos antwoord, ik martel

mezelf met één vraag. Als er geen geluk is in deze wereld, waarom zou

je een volwassene worden? Opnieuw voel ik de kilheid van mijn handen. 

Op een warme dag zo bevriezen onfatsoenlijk. Weer een blanco punt.

Wie is de vijand, wie is de vriend?  Al de rest is te persoonlijk.

Het begin van de weg gaat naar het verleden. Naar de velden, maaien, naar de

mistige rivier, naar de jasmijntakken bij de heldere ramen en naar het pad,

verloren op de weg. 

Het begin van de weg is een ruige kluwen die uit het spinnewiel kwam, eenmaal

op de drempel en in het maanlicht mijn dromen en dromen scheen en

de weg bewandelde. 

Het begin van de weg kende geen verveling, alle hoop was licht en eenvoudig. 

Het begin van de weg, meer en meer scheiding, dat de herinnering

aan de kinderen diep acuut is.

Mijn beste vriend, ik heb je zo nodig nodig,
in verwarring en in angst,
wanneer ik boos of koud ben,
wanneer ik je mis.
Wanneer de zon in de lucht schijnt,
Wanneer de regen constant wordt gegoten.
Jij bent degene die voor mij zal antwoorden,
zal niet toegeven als hij verslagen wordt.

Naar mijn gedichten, zo vroeg geschreven. Wat ik niet
 wist dat ik een dichter ben. Losbreken als een 
straal van een fontein. Als vonken van raketten.

Barstend als kleine duivels. In het heiligdom, 
waar slaap en wierook. Mijn gedichten over
 jeugd en dood. Ongelezen gedichten.

Verspreid in het stof van winkelen. Waar niemand heeft
  gegeten en niet neemt.  zullen mijn gedichten,
 zoals kostbare wijnen, op haar beurt komen.

Mensen verliezen hun geheugen als paraplu's in de metro. 
Wat belangrijk is gisteren is lang vergeten. Bij het 
doodskarnaval is het eerste masker een leugen: 
zelfs na het doden, lachend, zul je de herinnering 
niet teruggeven. Lege enveloppen worden naar de witte 
ogen van de geadresseerde gestuurd . 
Dit zijn geheugenverlies. Kom niet terug 
Iemands woorden zijn grappig. 
Lippen besmeurd met kersen. "Wees gelukkig," 
zei de almachtige. Maar de herinnering veranderde in een 
grijze, kale steen. 'S Nachts is de metro gesloten, 
net als de luiken in een rokerige slaapkamer. 

+ Poëzie.


Wees niet bang voor jaloezie, verraad, wrok, 
wees niet bang voor veroordeling, roddels, ruzies, 
wees niet bang, zelfs niet voor degenen die je verwennen 
en voor de blikken die in rep en roer worden geworpen. 
Wees niet bang, mensen, gemeenheid, leugens, 
wees niet bang voor vleierij, harteloosheid van de ziel ... 
Begrijp, ondanks alles, voor lage zielen, alle middelen zijn goed. 
En wees bang voor onverschilligheid en vergetelheid, 
En ook een constante stilte, waarin, alsof in een kasteel van opsluiting.
Als alle pijn een ziel overleeft. 



In die dagen in de mysterieuze valleien, in de lente,bij de kliks van de zwanen.
Vlakbij de wateren,schijnend in stilte, verscheen de muze aan mij.
Het feest van de jonge zielige verzond de kinderpret.
En de glorie van onze oudheid.En de harten van trillende dromen.

Hoe heerlijk geliefd om lief te hebben, 

bijt op de perzikwangen. 

Van de open lippen nectardrank, 

de geschenken van Aphrodite aangenomen. 

En de vrouwelijke hand in gratie. 

 Silence. Hoe goed is het om samen stil te zijn. 

Ik ben bang om hem bang te maken.

Laat hem weer in slaap vallen. 

  Mijn beste vriend. Als het plotseling verdrietig wordt, neem deze lijnen in

handen. En je glimlacht naar de hele wereld. 

Door de pijn en de bitterheid van afscheid, door alle obstakels en tegenslagen.

In de regen van een minuut slecht weer. Als alles uit de handen valt.

Wanneer alles stiller is dan de hartslag. Wanneer je door de tranen heen fluistert,

"Waarom?"  En als het plotseling verdrietig wordt. Mijn lieve, beste vriend. 

Neem deze lijnenin handen. En lach naar alles in de wereld. 

Immers, ergens ver weg ben ik. Het maakt niet uit wie we zijn, 

in vriendschap, niet vloeken. 

Gewoon lach met je hart en met je ziel.

Hoe vaak haasten we ons in woorden, hoe vaak zie je niet eens het punt erin. We respecteren iemands woorden, voor hen haten we iemand.Hoe vaak worden een paar letters genomen het lot beslist, dagen, weken van het leven. En soms is het de essentie van groot denken. Hoe vaak moeten we een jaar wachten,een onschatbaar, mysterieus woord, en in feite is het soms, als een zin,het klinkt zo koud, wreed en hard. Hoe vaak zeggen we niet de juiste woorden,ze verliezen in de aardse cyclus, dan zullen we ze niet nog een keer herhalen,het juiste geval en geslacht inbrengen.Hoe vaak denken we niet na overdat brengt slechts één woord, ineens zal iemand hun harten breken,en ineens spijt van hem zullen we weer........

Laat het allemaal eindigen vandaag. laat de herinnering ons scherpen. laat de slapeloosheid vallen, rimpels in de buurt van de ogen, en morgen laat in de nacht  zullen we hier niet komen, en we hebben niets te verliezen, later spijt krijgen. Ja ik dacht en geloofde, maar ik zou moeten wachten. Het was een korte lente,en de herfst in het leven lang. Ik leef als mijn vrouw maar wat is gegaan, het is herinnerd, je liefde nu, ligt als een schaduw van slapeloosheid rimpels in de ogen.

We worden soms verteld met een glimlach. Geen mensen, nee, maar de engelen

zijn heiligen. Het feit dat alleen gevoelens niet branden.

En alleen liefde zal je redden in de woestijn.Maar wij, redelijk, zoals het soms lijkt,

we spelen ons lot, alsof ze eeuwig zijn.En ja soms gepassioneerd over het spel,

dat we levens doorbrengen in een eindeloze race.

En we zouden terugkijken naar onszelf. Begrijp dat in het leven alleen dit belangrijk is.

Wanneer je leeft, wordt verliefd en liefhebbend.Je wordt dan alleen maar onbevreesd.

Maar we vliegen, als vlinders, naar het vuur, we doven de zielen in de

nevel van het restaurant.En hoe moeilijk zeggen we "Ik hou van"

in de wereld van de chimaera's, in werkelijkheid bedrieglijk.  

Toen de douche in de douche muur.
Hope terugdeinsde naar een klein punt,
liefde, de controle te verliezen, langskomen.
Alleen vriendschap zal vers zijn in de lente.
Trouwe vriend om alleen een lijn, schrijven
in een brief en zal een bericht sturen.
Over klokken wolken in hetzelfde moment,
zal hij zijn hart warme stroom te wassen,
wakker de slapende geloof in geluk!

+ Poëzie.

Ik sloot mezelf op met honderdduizend sleutels. 
En weer vrijgegeven bij zonsopgang tot vrijheid. 
Ik zei tegen mezelf dat de ziel was overleden, 
was er niet een vonk van verlangen in mij 
wat ik bouwen lock jezelf uit het glas, 
van de fragmenten van verbrijzelde hun verwachtingen. 
En rond zijn muren zal ik bloemen 
planten.  Laat ze mijn rusteloze ziel genezen. 
En opstandige dromen en gekke dromen.
Mijn kristallen vrede zal nooit breken.
Door te leren gewoon met hen leven in harmonie, 
Solitude sjaal te pakken zijn schouders, 
in een wereld van gebroken illusies langzaam gaan, 
controleren - misschien, de tijd echt geneest ... 



Het me niet kan schelen of je bij me bent of niet. Wat nog belangrijker is,

je bent altijd in mij. En het belangrijkste wonder van wonderen.

Alleen in mijn gedachten zijn met jou. In mijn gedachten weet je waarom. 

Ik begrijp mezelf niet. Ik vind je niet leuk, ik wacht,

ik scheur de kalender af van de kalender. Dan ingetogen.

 Smog doordringen. In de tot nu toe slapende sferen van stille gevoelens,

en als gevolg daarvan, raakte je in het hart angstig. Kan me niet schelen.

Ik voel geen eenheid.Het is jammer. Je bent niet van mij.

Maar de hitte van het hart verbrandt al mijn twijfels.

Over het hete as, als de hete, brandende bladeren rooken en brandt.

En het vuur is verborgen en doof. Woorden en snaren verslinden. 

Mijn leven is verdrietig en boos,  en elke dag gaat het roken, 

 geleidelijk aan verdwijn ik in eentoonigheid, en ze is ondraaglijk.

O hemel, al was het maar een keer. Deze vlam ontwikkelde

zich naar willekeur.  En zonder te smachten, zonder het aandeel

te lijden, zou ik stralen, en uitgaan.

De laatste wolk van een verspreide storm!
Een die je door een heldere azuurblazing snelt.
Eén die je een doffe schaduw werpt.
Eén die treurt over een jubelende dag.



Ik wens je geluk in het leven voor degene die liefheeft en verliefd wordt,  
die gelooft in het licht. En de gevoelens van hemelse slaap ziet. 
Laat het leven niet eenvoudig zijn, maar alleen in het lot van de wet, 
alles dat je zonder een grens geeft. Zal van alle kanten plotseling terugkeren. 
Daarom moeten we gewoon liefde vinden tussen de problemen. 
Kijk naar de roos in het koninkrijk van de tuin. 
En laat God ons helpen, en misschien de beloning van 
liefde inbrengen, als het hele lot van de uitkomst. 

Onder de hoge ouderdom, vergetend leef ik met droge aandacht. 

Eens daar waren we twee, maar dan in een droom niet in de realiteit.

Ik kijk naar de bleke herfstkleur, iets mompelt over geheugen. 

Maar is het mogelijk om de schaduwen te geloven die flitste in

een jeugdige droom. Was het alles, of was het denkbeeldig? 

In de uren van vergetelheid van oude wonden heb ik soms lang

gedroomd van dromen, de mist in gegaan. Maar ik geloof geen

dwaze verhalen, ziek, onder het juk van grijs haar. Laat de ander

de deuren vinden, die niet mijn lot zijn.

Vriend.

Poëzie 2.

Alleen jij weet hoe je moet zeggen, 
dat kippenvel over de huid zal vloeien, alsof alles aan jou is
 gegeven om te begrijpen, dat jouw woord kostbaarder is dan goud. 
Alleen jij  weet hoe je zo moet dromen, 
zoals vleugels meteen schieten, en ik wil echt 
vliegen, en mijn hart smelt van geluk. 
Alleen jij  weet hoe te vergeven, 
alsof je de vogel naar de hemel laat gaan, alle beledigingen
 worden meteen vergeten, alsof je ze helemaal niet opmerkt. 
Alleen jij  weet hoe lief te hebben, 
hoe niemand op de planeet durft te zijn,  de zachtste, de 
gevoeligste en de enige in de hele wereld te zijn. 
Alleen jij  weet hoe je zo stil moet zijn, 
alsof je zo meteen in je hart kust, ik zal de stilte niet breken,
Zodat je naar mijn hart luistert.

De koninginnen verbergen de kroon niet in hun boodschappentassen, 
en ze haasten zich ook niet om het op hun hoofd te planten. 
Ze roepen niemand op om samen de avond op de troon door te brengen, 
en ze laten vreemden in hun hart niet de bitterheid van verlies zien.

Koninginnen hebben hun eigen, niet eenvoudige begrip, dragen 
het trots, zoals een trein, een last van soevereine problemen  
en zorgen.De koninginnen 's ochtends deden een glimlach 
op als een jurk, en staken' s nachts de karmijnige mond af. 

Wees blij, als een eerbetoon en smelt niet van vleierij, vervloek 
geen eenzaamheid, nadat je het paar hebt gezien. Koninginnen
 wachten op degenen die hun gevoelens en eer waardig zijn. En zij 
geloven niet dat er nog steeds ergens koningen zijn achtergelaten. 

Ze worden beschuldigd van egoïsme met het leeuwendeel van het
 groteske, je kunt de koninklijke essentie niet omwille van het lot 
veranderen: verwissel je hart niet voor kruimels van willekeurige 
 schittering,en bescherm de kroon als een belofte van respect voor jezelf.

+ Poëzie 8. geplaatst op 29/06.

Oh, de zomer is rood. Ik zou u hebben liefgehad.

Waren niet de hitte, maar het stof, maar de muggen en vliegen.

Jij, al je spirituele krachten.Vernietigt ons, als velden hebben we last van

droogte. Net zoals water, neem ik een frisse duik.

Soms in ons denken niet. Het is jammer dat de oude vrouw, 

bij het zien van haar pannenkoeken en wijn wist dat het zomer was.

Het leven breekt vaak een vrouw, de ziel kraakt onder de ribben
die buigt het doormidden, dat zal duidelijk maken hoe goed ze is. 
Ze slaapt nachten en ijdelheid van weekdagen, 
belemmert geluk met tranen, in een cocktail, adem en sterker. 
Drukt de pijn samen, dan weer de vleugels. Liefde dan geven, dan nemen. 
Ze schudt haar hoofd naar hulpeloosheid 
en ze leidt me opnieuw door de dorst naar een wonder. 
Laat er krachten zijn, wat er ook gebeurt. Kunnen verzamelen en opnieuw gaan. Nou, het is niet uitgekomen, het lukte op de een of andere manier niet. Je gelooft dat het beter zal komen. 

Mijn liefde voor jou ...

Als ik alleen maar naar je kijk, bedank ik je voor mijn lot. 
Wanneer je hand in mijn hand is, dan is alles ergens in de verte slecht. 
Als ik tegen je wang leun, ben ik nergens bang voor. 
Wanneer ik je haar streel, bevriest mijn hart van liefde. 
Wanneer ik kijk in gelukkige ogen, dan heb ik een traan van mijn tederheid. 
Hoe is het dat ik voel, om het opnieuw te vertellen? 
Je bent mijn vrouw, zus, vriend, moeder. 
Er zijn geen onberispelijke woorden die mijn liefde kunnen overbrengen. 
En omdat je bij me in de buurt bent, ben ik goed, ik ben goed, ik leef. 
Dit vers is ouderwets, lelijk, en te simpel, maar oprecht en puur, 
met een stralende lach kijk ik, en het leven dat we samen, bedankt. 





Ik kan niet door mijn vingers kijken, 
wanneer ik het kwaad, vijandschap en leugens zie. 
En als de gruwel bedekt is met een deken, 
zal ik niet zwijgen, de zwakke niet aanraken. 
En mensen die ik vertrouwde, 
misschien als een kind, ik ben naïef ... 
Ik probeer te glimlachen naar de grieven, 
maar het komt niet altijd uit, ik ben impulsief. 

Ver weg van mij zingt iemand een leuk nummer. En ik zou het graag

willen herhalen, ja , ik geef geen gebroken borst. Tevergeefs is het hartl

erin barstend, op zoek naar geluiden als die in de borstkas, omdat al

mijn kracht tot nu toe is uitgeput. Te vroeg. Ik begon te vliegen, over

de droom van het ideaal van de aarde. Kennismaken met de afstand.

Vroeg met een gepassioneerde hart was ik op zoek naar een 

sombere dag. En nu kan ik het niet herhalen.

Omdat ik niet de kracht heb.

Ik ben gefascineerd door de stilte hier op de rijbaan. 

Voor jou ben ik mentaal geketend in mijn melodieuze stilte.

En plotseling, in het azuurblauw, verdronken de bleke afstand van 

ijzer is er een gerommel.Gisteren hoorde ik het woord, 

ik verliet je gisteren, maar de stilte fluistert me weer,  

het is niet zo veel tijd voor ons om elkaar te ontmoeten.

Ver weg van de ijdele dorpen, tussen de groene stilte 

om verloren dromen van andere, onvervulde

opwinding te herstellen .

In de loop van de dagen zijn er dagen,

het jaar gaat door het jaaen

met een vraag op mijn lippen,

in twijfel verdrietig volg ik hen timide hun monotone koers.

En alsof ik ergens verdwaald was in de verre zee.

Allemaal hetzelfde gerommel, al hetzelfde spatten van boten.

Zonder gevoel, zonder einde, zijn er geen kusten.

+ Poëzie 8. geplaatst op  23/06.

Nu is het tijd voor mij. Ik hou niet van de lente.

Een dooi is saai voor mij, stinken, vuil in de lente ben ik ziek.

Het bloed dwaalt;gevoelens, en mijn geest is terughoudend.

In de strenge winter ben ik meer tevreden,

ik hou van zijn sneeuw, in de aanwezigheid van de maan.

Hoe gemakkelijk het lopen van een slee met een vriend is snel en gratis.

Hij schudt mijn hand, brandende en trillende van de kou.

Ik hou van jou.

Vrouwen moeten gelukkig zijn.Kom rustig en omhels haar. 
Je kus zal als een beloning zijn. Ze heeft je aandacht echt nodig. 
Een vrouw heeft niet genoeg streling, tederheid en een beetje liefde. 
Kus haar met tranen bevlekte ogen, en je zult zien, wat ik bedoelde. 
En als je ziet dat ze moe is, moe van dit leven en verlangen, 
bedek je liefde zodat ze wist dat ze bij je was, en de liefde kwam. 

Ontdek wat je moet vasthouden, houd de rand van de dag vast 

en verleng de slippende avond. 

Net als wij allemaal is hij ook niet eeuwig, 

niet om hem te redden, noch ik, hij vuurt weg met

een bloedig verval. De sterren zullen in de nacht flitsen. 

Maar waar daar! Ruïneren in fictie, branden op de grond.

En een andere ster zal vlam vatten,

alles zal in een cirkel herhaald worden ... 

Alleen hoe kan ik, hoe kan ik me verzoenen 

met dit korte woord: 

"WAS" !? 

Beoordeel een vrouw niet voor haar leeftijd.Beoordeel vrouwen niet om liefde.Al heel jong is het heel gemakkelijk om verliefd te worden.We zijn al meer dan veertig.We waren jong, verlangden naar lang geleden.Nu, zoals de herfstbladeren ritselen, zoals oude en zure wijn.We zijn zo verlegen over onze rimpels, onregelmatigheden op de huid, volheid.We worden omzeild door mannen.Geef ons geen snoep en bloemen.En als ze geven, dan voor jubilea namens en namens.Herinner ons eraan dat we oud worden, dat blijft voor ons allemaal minder tijd.We zijn geen "vlinders", we zijn geen "vis"maar grootmoeders, kunnen nergens heen.En we geven hendoor tranen, een glimlach, het verschil in jaren tellen.Beoordeel een vrouw niet voor haar leeftijd.Beoordeel vrouwen niet om liefde.Het is heel gemakkelijk om verliefd te worden op een jonge vrouw. Laat ons op zijn minst een paar vriendelijke woorden achter...

MOOD

 Hangt alles af van de stemming.Het is als een dunne snaar.Het geluid in een

oogwenk veranderen, of alleen vreugde of verdriet.Het kan niet eeuwig eeuwig zijn.

Het zal in het hart een wervelend verdriet breken.Als een worm eet het genadeloos.

Het is meer veranderlijk dan mode, onstabiele smaak ervan.Harten zijn mooie ambities.

 Wees positief voor de bodem, veranderende stemmingstekenen,

als een tegemoetkomende golf.

Geluiden van het hart...Op het lichaam geneest de wond snel, in een week, twee al genezen.Maar het hart is altijd moeilijk.Het is niet gemakkelijk om de wond onder de douche te genezen.Er is geen genezing voor het hart.Hoewel je kunt drinken of roken.Het heeft alleen maar tederheid nodig voor de behandeling.En grofheid is beter om voor altijd te vergeten.In feite is het woord erg beledigend, het is als een scherp mes.Op het lichaam geneest de wond snel.Maar ik draag het voor een lange tijd mee in mijn hart...

Een verdoofd hart doet geen pijn.

Het probeert onverschillig te lijken.Mijn hart streefde 

naar schoonheid, naar liefde en tederheid,

maar alleen zonder angst.Maar om de een of andere reden,

in het donker zijn.Vergeten volledig aan het licht van alle wegen.

En sloeg onhandig een klein hartje op mijn hart, het wilde een beetje

blij zijn.Alsof het een dag is, na honderd jaar te hebben geleefd.

Mijn hart leek eenzaam te zijn.En op de een of andere manier,

geschrokken, rilde plotseling.Uit de onverschillige woorden van

vreemden en streng, alsof de bliksem flitste.Hij maakte het uit en

maakte het eenzaam.Uit de wond bloed bloedt, als druppels tranen,  

in de sneeuw valt alles en zijn vlekken.De takken van gewonde

berken huilen, en later groeien de bladeren.Gelaten tot het leven

in mijn hart.Het hart is ritmisch geslagen moe, alsof het niet met

mij was, alsof ik niet meer in gevoelens geloofde.

In elk woord, in elk bedrijf is vriendschap waar.
Met vriendschap worden doelen duidelijker, alle dromen dichterbij.
Oude vriendschap, zoals een lied, kun je niet vergeten.
En samen door het leven gaan, met echte vrienden.

+ Poëzie 9. geplaatst op 18/06.

Ik ben blij dat ik kracht heb gevonden, te vergeven.

Dat ik geen plannen had om wraak te nemen.

Dat ik niemand van jullie beledigde. Ik weet het niet misschien,

als je een haat houdt, zul je me nog lang herinneren.

En ik vergaf je allemaal, en ik vergat het. Je bent mijn vijanden niet.

Mijn leraren ben jij.

Goede dag, laten we elkaar elkaar toewensen. 
Omcirkel het virus van het goede. 
De vreugde van alle infecteren, warmte.
We zullen worden voor de nabije lichtbundel. 
Laat de dag 's avonds goed zijn voor het goede. 
Alles wat gepland is, laat het gebeuren.

Verkeerde dagschaduwen rennen. ik hoor een hoog en duidelijk belletje.

Verlichte kerktorens, hun steen leeft en wacht op je stappen.

Je passeert hier, je raakt een koude steen aan, 

bekleed met de vreselijke heiligheid van eeuwen.  

En misschien zal de lentebloem hier in deze schemering

naar de strikte beelden vallen. Grow onduidelijke roze tint, 

hoog en gehoor geven aan de roep van de bel.

Een waas op het oude podium. 

Ik ben verlicht ik wacht op je stappen.

Red mensen, moeder van God. Geef haar hoop aan de verlorenen. 
Opheffen van het verdriet van de gevallenen. 
 We huilen allemaal tot tranen. 
Laat me aan het geloof geven, niet ergens in geloven. 
Blauwogige mensen zijn geduldig. 
Alle wegen naar Europa zijn verminderd, 
naar de rand van de sneeuw en de kou van de stille. 
Daar de vrijheid van onze volkeren, 
niet vals, leven zonder afgunst. 
Ze zullen hun leven geven voor een vriend met vreugde. 
De kracht van de geest in hen is onbuigzaam. 
Vriendelijkheid wordt eindeloos gegeven. 
Het licht van de ziel in hen zal de duisternis verdrijven. 
Genoeg om ze door oorlogen te laten testen. 
Voor de wereld die ze nastreven. 

Lieve vriend, of je ziet niet, dat alles door ons is gezien. 
Alleen een weerspiegeling, alleen schaduwen 
vanuit de onzichtbare ogen.
Lieve vriend, of je hoort het niet. Wat voor wereldse ruis is krakend.  
Alleen het antwoord is vervormd 
zegevierende klanken. 
Lieve vriend, of je voelt niet, die in de hele wereld. 
Alleen dat van hart tot hart 
spreekt in een stille groet. 

Sneeuw zal het blauw verdonkeren langs de landwegen. 

En het water zal door de laaglanden komen. 

En tijd, in de vochtige nacht maart overal haasten, de rivier bedden

knocking streams. En met de wind zachtjes groene alder pollen. 

Rapporten uit de kindertijd, als een schaduw raakt het gezicht.

En mijn hart zal weer ruiken, dat de versheid van elke poriën 

Niet alleen inderdaad tot zinken werd gebracht.

Vriendschap is een

"nauwe relatie gebaseerd op wederzijds vertrouwen,

affectie, gemeenschap van belangen".

 Vriendschap is een diepe verbinding tussen mensen,

wat veronderstelt

"niet alleen loyaliteit en wederzijdse hulp,

maar ook innerlijke affiniteit,

openhartigheid, ... liefde".

+ Poëzie 8 geplaatst op 13/06.

De minuut schoonheid van de velden. De bloem is verdord, eenzaam.

U bent beroofd van de charmes van uw hand van de herfst brutaal.

Helaas! het zelfde lot is ons gegeven, en hetzelfde lot onderdrukt ons.

Van jou is de folder rondgevlogen, van ons gaat het plezier weg.

Je hebt me dat vergeven, ik wist hoe lief te hebben, 

ik vergat zo gemakkelijk, dat ik anderen niet vergeet. 

Dus de ziel begreep zijn pijn en ongeluk, wat natuurlijk gebeurde 

in het paradijs en in de hel. En geen zuchten, geen klachten.

Het was geluk in het huis, zelfs de dood gerechtvaardigd en vergaf hem. 

Alleen een leugen kon niet uitstaan, leugens alleen niet slopen, 

kon gewoon niet begrijpen en kon het niet begrijpen. 



Wees vrienden met positieve mensen. 
Ze warmen zichzelf altijd samen op. 
Ze zijn als een paraplu, als de regen regent.
Als een liedje door de galmende maart-druppel. 
Misschien zijn zulke mensen een geschenk. 
Onder hun warmte smelten onze zielen. 
Het zijn liefde, levengevende nectar 
en de sterren die altijd in de nacht schijnen.

Mysterieuze vrouw, met droevige ogen. Een siddering loopt uit zijn blik. 

Daarom ben ik zo lang zo verdoofd. Vertel me, wat voor een mysterie draag

je in het leven? Mysterieuze vrouw, wat verstop je onder het masker. 

En wat verberg je voor de mensen? En opnieuw, als een jongen, barstte ik

in vlammen op. Kom je uit een land waar feeën zijn, waar de zon altijd

warm is? Of misschien van een sprookje dat ik als kind las? Ik heb je als

jongen ontmoet met mijn ogen. Mysterieuze vrouw met een mysterieuze

glimlach, waarin verdriet en vreugde twee zijn. Ik besefte

dat het leven een vergissing was. Een mysterieuze vrouw, met een geest

die niet kan worden begrepen, je zicht wordt per ongeluk verlaten, zoals

een zonnesteek. Ik merk het niet op, opnieuw voorbij, 

en ik ben in mijn hart verkoold van kadavervuur. 

Een en dezelfde sneeuw, witter dan een onaangeraakt en eeuwig gewaad. 

En voor altijd bleek de was van kaarsen, en de kroonlijsten.

De kilheid van de muren is vreemd voor mij. En armoede is onbegrijpelijk

voor het leven. Ik ben bang voor slaperige gevangenschap en doodse

bleekheid. De dageraad is bleek en de nacht doet

zijn plicht. Ach, ikzelf ben bleek, als sneeuw. En in mijn

koppige gedachte, mijn hart is arm ...

Prachtige ochtend in de zomer, ondervinden van het hart van de

jonge dageraad. Warm korenbloem velden, speciale kamille kleur 

daarin een weerspiegeling van mijn tederheid. In haar bloeiwijzen

speelt de zon. En lange tijd werkt een serieuze hommel, daarin is

de bonte kleur van de tedere mei, en de herinnering aan onze

beste dagen.Het lijkt een belachelijke gift voor je, maar scheur de

kalenderbladen niet af.Misschien is hij naïef en niet helder, maar je

bent begaafd vanuit je hart. 

 Sneeuw verblind het raam en smelt, druppels naar beneden doorwerken, 
ze huilen, rustig en helder, uit deze tranen ben ik verdrietig. 
Meer vorst dat ons niet heeft bereikt, de aarde blijft opgewarmd, 
zijn warmte, en de sneeuw durfde niet 
gesluierd, blijven liggen op de schouders van de zomer. 
Haast je niet, vraag ik, winter, lange herfst is ook een vuur, 
en geeft de beste woorden in de momenten van verdriet en verlangen. 
Ik kon niet vertellen, in de herfst dag in liefde met elkaar. 
Als een klaagzang zingt de sax. Onder de sneeuw, een sneeuwstorm. 
Golven sneeuw glijden voor het raam, smelt, laat druppels vallen. 
Zo huilend, stil en licht.  Van deze tranen ben ik verdrietig en stil.

Er zijn dagen dat alle woorden overbodig zijn ... 
Bewaar ze allemaal voor later. 
En alleen de aanwezigheid zal niet overbodig zijn, 
om je vriend te verwarmen met je warmte.

 Poëzie. Geplaatst 8/06/2019 aantal 9.

Ik zal sterven.Maar met mij zal misschien niet sterven.

Mijn liedje voor de zonsopgang. Misschien,voor zonsopgang,

zal ze tenminste leven. Tot het ochtendgloren van een stralende dag.

En wat me droomde van alleen een stralende droom,

zal mijn liedje in werkelijkheid ontmoeten.

En misschien in de ziel van iemands jonge schrijver.

Onze vergaderingen zorgen ervoor dat het hart zich zorgen maakt.

Ik wil graag liefhebben toegeven, de ademhaling groeit,

en de ziel maakt zich zorgen. Als ik zie hoe anderen 

op dit moment ze kussen. En dromen van slechts één aanraking.

 Aan u voorbijgaande opwinding. Aan ook het

hart Kloppend en vaak kloppend. Zodat mijn opwinding niet tevergeefs was.

Een moment - stop met rennen, 
gewoon voor een minuut, neem tijd! 
De lentebloesem van tuinen over de aarde, 
de verwezenlijking van moeder natuur! 
Ga niet voorbij aan schoonheid
het is geen schuld en niet oneindig! 
Maar in het hart blijft voor altijd, 
lente, bloeiende tuinen! 


Al het leven in strepen geschilderd. 
Wie voelt het niet?
Je gaat naar een strook van schoon en helder ... 
Maar toen kwam het donker. 
Het is noodzakelijk om sneller te gaan, 
 niets te raken, niet vast komen te zitten. 
Om niet mee te gaan strippen één 
een wandeling over het.
Na alle vreugde met droefheid alternatieve 
de vorst vervangen warmte. 
En de manier waarop het lot, opdat wij 
niet kan worden overgelaten aan "dan» ... 

Als een droom, het is een zomerdag. En in de zomeravond

alleen maar dromen. Achter de luiheid van verre dorpen is 

mijn meditatie verborgen.Ik adem en denk en verdraag. 

Vlaanderen is zo prachtig. Ik hou van dit uur als een droom, 

en ik heb geen kracht om bang te zijn voor liederen.

Ik ben op dit uur vóór jou in de as van het bedroefde hart. 

Voor mij is het verschrikkelijk met een donderend nummer 

Onder deze wolk zijn stormachtig.

Het lot is alles voor ons, en op elk moment, en elk uur 

gegeven in dit leven is een kans om gelukkig te zijn. 

Liefde en te geloven in wonderen.  

Goed te doen, zien geen kwaad. 

Zonder kwade bedoelingen zijn. In al het lot van dank. 

Achter elk moment dat het lot wordt gegeven voor de test, en de pijn. 

Voor het geluk, vreugde en liefde. Voor alles wat ons de Heer geeft.  

Voor elk moment in zijn leven, hoe te leven aan u langs het pad van het

leven van wegen wordt gegeven aan het leven van zijn les ...

Je t'aime toujours, mon cher Paris. Je gaf me een sprookjes leven 
boulevards, parken, straatverlichting, kathedralen, torens bij zonsondergang 
en 's nachts verlichting Eiffel.  De stad van dromen, ervaringen, 
verwachtingen, passies en dromen.  Je bent al eeuwen verheerlijkt. 
Je t'aime toujours, mon cher Paris. De nummers van de straat dichters 
inhaleren je geur. En ik dacht, dit is een droom.  Edith Piaf en de Notre Dame, 
Victor Hugo, de Picasso en Montmartre, Napoleon, Marie Curie. 
En het water van de Seine. Je t'aime toujours. Mon is cher Parijs. 
Er waren tranen bij het afscheid.En de lucht en ik huilde . 
Mijn dromen werden weggespoeld door regen en meegenomen naar de hemel. 
Ik kom meer dan één keer bij je terug. 
Je sais. Op zoek naar liefde! Je t'aime toujours, mon cher Paris. 

Liefde voor iedereen wordt gegeven, maar alleen om te zien dat het nodig is. 

Dat plezier dat slaap berooft. En charme die eeuwig in de buurt is. 

Liefde is één en dit is de essentie, het zal niet kunnen passeren. 

We zullen niet in staat zijn om het hart te misleiden. 

Liefde is één, je gelooft mij, het heeft een gouden gelukzaligheid. 

Liefde is één, je weet alleen dat we niet anders kunnen leven. 

Liefde zegt niet "Vaarwel". Liefde is één, alleen daarin is geluk van

lichtimpulsen. In de wereld van tederheid, wat is er zo mooi en mooi. 

Liefde is één, alleen wordt het gegeven. Bewaar ons voor problemen.

 Koud of regen, die klopt op het raam de hele wereld alleen

ontwaakt met deze liefde. 

Geliefd zijn is geluk,je zorgt voor eenvoudige verontwaardiging.

En neem de teugels van liefde samen gretig in je handen, 

laat nooit los, leef zelfs niet in afzondering...

Poëzie 2. Vandaag 6/06/nr 31

********

We zijn vergeten, leven en het leven waarderen, ons geld
 is belangrijker dan vrede, mensen, het is gemakkelijker
 voor ons om te vechten, en blindelings wraak nemen, 
zonder gevoelens, zonder na te denken, we oordelen. 
We zijn vergeten hoe te leven en het leven waarderen, de 
natuur om te genieten, zien, horen, we zijn vergeten hoe 
 echt liefde, en niet in staat om de roep van het hart te horen. 
we zijn vergeten hoe te leven en koesteren het leven, uit deze
 trieste en ongelukkige dit kleine om vreugde te geven aan alle 
in een notendop, en zakelijk en echt. We zijn vergeten hoe. 

De ochtend brandde voor de ramen. Amber Dawn woedde. 
De lucht, zoals turkoois met parelmoer, en de maan verdwijnt. 
Tranen, druppels dauw in de wei. De subtiele geur van kamille
 uit de weiden. Onderworpen aan een onbekende kracht, 
vlieg ik tussen dikke wolken. Steeds hoger en hoger. De 
wereld is als een wereldbol, als een kleine bal. Koepels, 
klokkentorens en daken. Hier is geen gelach of huilen te horen. 
Alleen zingende vogels luidruchtig. In de uitgaande slaapmelodie, 
klokkenspelbel, bas. Om te zeggen goede morgen, gelukkige dag. 

+ Poëzie.


Waarom is het zo vroeg veranderd?
Met dromen, vreugde, angst.
Waar heb je je vlucht naartoe gevlogen?
Meedogenloos, gewacht.
Over de dagen van mijn gouden lente,
wacht, kom je niet terug.
Vliegen, bidden zonder te luisteren.
En alles na haar snelde na.

Ik kies geen vrienden voor mezelf. Ik vind ze als diamanten. 

Maar het zal gebeuren, als ik plotseling een verlies.

Ik ga dood en word gek. Ik ben zo bang om ze kwijt te raken.

Ik ruzie met hen, scheiding, verlies, ik ben bang van hen"onnodig"

om te leren, ik beschouw mezelf als schuldig in alles. Iemand kon het

dan niet begrijpen. Over iemand in de beroering van dagen, vergat ik, 

of ik kon iemands pijn niet wegnemen, of niet met die andere vriend

die sprak. Ik zeg niet dat je berouw hebt, vraag niet berouw in je hart. 

Ik hou eindeloos van je, en je hart draagt ​​je als diamanten. 

 

Je kunt mij niet vergeten ...

In geen enkele andere dimensie, in een andere kant, in het verleden

of in de toekomst, zul je mij niet kunnen vergeten. Je zult je altijd

mijn lippen herinneren. Kussen, de warmte van mijn handen. De  

harten van een trouwe trillende klop. Je kunt het afscheid niet vergeten.    

Hoe doorgespoeld met verlangen van binnenuit. Zoals ik je vroeg niet te

verbranden. Zoals in jouw handen gesmolten van ontzag. Veroverend, nederig

van je humeur. Want liefde bestaat buiten tijd. Hij die liefheeft, zal altijd gelijk

hebben. En in een andere dimensie. En aan een andere kant.  

En in het verleden en in de toekomst, zal ik zelfs in een droom bij je zijn. 

Beledig nooit vrouwen, 
en beledig nooit de zwakken. 
En als de vriend plotseling het probleem heeft.
Red de vriend en de afgrond geef niet. 
Lach niet om de armen en zieken, 
ze hebben hun eigen weg.
Niet opscheppen over het karakter van staal. 
Je kunt zwak zijn. Soms. Een beetje. 

In een vreemd land, met een zoemend taal, vlieg ik, 

en geloof ik in de beloften die ik heb gedaan, ik herhaal de woorden van

gisteren. Nu weet ik het, ergens in de wereld, achter de afstand van

steenwegen. Voor ons, God bereidt de samenkomst voor.

En we hoeven niet lang te bewonderen Deze, lokale feesten.  

Geheimen zullen onthuld worden voor ons. 

Nieuwe werelden zullen schitteren.

Liefde is sterker dan alle wrok. 

Voor degene die ervan houdt om in staat te zijn, het hart zal genezen

door te voelen. Liefde brandt altijd met vuur. En het verwarmt ons,

zoals een fee. Verdriet is voor altijd vernietigend, het uiterlijk van

het leven verandert. Liefde kan niet anders zijn, daarin is een wonder

verborgen, een onaards wonder en een sprookje, wat belangrijk is voor ons. 

Liefde wordt ons gegeven als een beloning, en meer in het lot is niet nodig, 

terwijl in ons liefde is. 

Leer de liefde te koesteren, en degene die van je houdt op te merken. 
Bereid je voor op het ontmoeten van vreugde met pijn. 
Omring met liefkozing en zorg, naaste en gewenste mensen voor u, 
in eenheid met moeder natuur. Word een generator van ideeën. 
Overleef alle tegenspoed, wees eerlijk liefste.  
De jaren zullen niet aan de macht zijn, 
en in het hart blijft het geloof om geluk te behouden. 




Vandaag huilde de lucht van de regen, ik veegde de herfst af met tranen. 
En weet je, ik wil, aan je voeten vallen met vleugels. 
Vandaag hebben de mist de bloemen vertrapt, 
de koelte van hun wimpers bevroor. 
En zie je deze karkassen van caravans, ik zou ze graag voor je meenemen. 
Vandaag de ketting van september 
gemorst op het hart van droefheid. 
En je gelooft dat ik hou van je. 
Vergeef me voor gevoelens, gedachten en onthullingen. 

Ik hoor de bel. In het veld is er lente. 

Je hebt vrolijke de ramen geopend. 

De dag lachte naar het gras en de bloesems.

 Je zag een wolk van roze vezels.

Het gelach ging over jou gezicht,

maar jij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zich? 

Ik ga weg in het rozige bos, waar de lente bloeit.

Waar de boom met roze knoppen staat.

Je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Poëzie nr 30 vandaag 30/05.

Niet dwalen, niet verkreukelen de struiken karmozijn 
zwanen en niet op zoek naar een spoor. 
Met een bundel van je haverhaar ben je voor altijd bij me. 
Met scharlaken sap, bessen op de huid. Teder, mooi, was 
bij zonsondergang je roze vergelijkbaar. En, net als
 sneeuw, stralend en licht. De zaadjes van je ogen vielen, verdord,
de naam dun smolt weg als een geluid, maar bleef in de
 plooien van een gekreukelde sjaal.De geur van honing
 uit onschuldige handen. In het stille uur, wanneer de
 dageraad op het dak verscheen. Net als kitten, mijn mond 
met een pootje wast. Water zingend met de wind van
 honingraten. Laat mij soms in een blauwe avond fluisteren,
 dat je een lied en een droom was. Hij legde een mond 
voor een helder geheim. Dwaal niet, tast niet in de bosjes
 van scharlakenrode lieden en zoek geen spoor. 
Met een bundel van je haverhaar ben je voor altijd bij me. 

+ Poëzie 9. Vandaag 24/05.

"Wie, ridder of edele patroon eenvoudig is, zal 
in die afgrond van de hoogte springen?" 
Ik gooi mijn beker goudbruin.
Wie in de duisternis van de diepten, 
mijn beker zoekt en met hem onschuldig terugkomt, 
voor hem zal een zegevierende beloning zijn."



Als je huilt - niet zeuren, niet afmaken met wreedheid. 
Je geeft de vijanden een glimlach, zelfs dicht bij de afgrond staan.
Sterk liefde, pijn doen en slaan degenen die voor de ziel worden geopend. 
En dan zullen ze een substituut vinden. De rest is niet van belang voor hen.
Boring stroomafwaarts float. En kijk naar de valse maskers.
Wie is er bang van het hart om lief te hebben, zullen die niet gelukkig zijn. 
Jullie willen eten, nemen. Hoewel je proberen te begrijpen. 
Op zich is dat niet zo te repareren.
Welke andere heeft geen betrekking op jou.



 

Doe sneller je ogen open;
Word wakker, kijk door het raam. 
En op het dichte zachte gras 
volg de vogel in de velden. 
Strek je handen uit naar de zon.
Laad het op met warmte 
en een straal van zijn vrolijkheid de 
hele dag dat je weg bent. 
Samen met die vogel bij zonsopgang 
Zing de hymne tegen de zon.
laat de kinderen altijd lachen.

Welk geluk geliefd te worden.
Wat een genot om van je te houden. 
En met trillende unieke 
"I love!" met elkaar praten. 
En geniet van elk moment van 
vertrouwen en tovenarijen. 
Pijn en huilen, 
en elke cel van de natuur. 
Drink, geniet, deze toverdrank, 
denk niet wat er vooraan staat: 
inzicht, of een kater, 
gezondheid of verdriet in de borst.
Dol op, zonder achterom te kijken. 
Verdrinken in het paradijs van de bodemloze ogen. 
Gif van omhelzing drinken, bitterzoet. 
Zoet, zonder maat, elke keer. 

In het land van vocht en de regen. Later verheerlijkende dromen. 

Ik ben heengegaan en heb gebeden waar je was.

Luisteren naar de roep van een niet Jood. Late-dagen-ademhaling, 

kloppend zoals het hart, verander de ziel niet.

Alles is vertrokken, veranderd, gefluister over mijn ziel. 

Jij bent de enige die zijn oude mysterie heeft behouden .

Ik rende weg van de berg en bevroor vaker. Rondom de

lichten flitste. Hoe het hart klopt, kwaad en vaker. 

Ze houden me tot het ochtendgloren.Vuurmoeras is

hun onbekend. Mijn ogen zijn de ogen van een uil. 

Laat ze achter me aan rennen.Onder het verwarde gras.

Mijn moeras zal ze spannen, een bewolkte ring zal 

afbrokkelen, en, ten val brengen. 

Mijn witte geest zal in hun gezicht gluren .

Mijn universum is gewoon jij.

Mijn liefde, mijn karakter, mijn woorden.

En voor altijd in de wereld van gedoe.

Alleen voor jou branden alle sterren.

Een ster geef ik dan aan jou.

Alleen omdat ik van je hou.

Mijn hoop, mijn geloof mijn liefde voor jou.

Alles is altijd met je verbonden.

En ik bid eerder voor jou.

Dan zal mijn hart pas leven.

Het paarse blad onderaan het zwembad.

Het is in het water,en de dag is voorbij.

Ik werd verliefd op de eerbiedig

stromende somberheid van trieste ogen.

Je ziel verbergt het verdriet van

paarse dromen en bittere jaren.

Je bent naar een afgelegen plek gegaan,

ik hoef je niet te volgen.

+Poëzie 1 Vandaag 20/05.

Ik zal je niet vergeten, om door middel van honderden jaren 
steeds met open haard smelten verzen. Met zijn hoofd
 gewikkeld in bruin zacht tapijt en vul de scheiding bij ons 
bekend raakt. Ik zal u het zich herinnert, zodat wanneer ze
  elkaar ontmoetten warme knuffel. Om uw sluier van koelte 
grondig weken dat na al die jaren elkaar om te vergeven
om te begrijpen aan de poker te nemen en het verzamelen van
 de sintels ballad ik zal je herinneren, zodat wanneer ze elkaar
 ontmoetten gemakkelijk liegen: "ik denk niet vervelen in deze 
maatschappij, seculiere vogels en hoe dan ook, vergeef me 
voor de andere tijd om te ontsnappen," en in antwoord: "Kijk ! 
Het schilderen van bekers is geweldig, ik zal je herinneren 
zodat het moeilijker te verliezen is. Om iemand te vertellen:
 "Sorry, ik ben verliefd op een andere."Stiekem een ​​gouden
 strand 's nachts kussen. En wanhopig het doet pijn om je 
 naakt te vernederen.

 

 + Poëzie.

Sprookjesbos...

Van geurige takken geweven sluier,

de wind aan het hart dennenbos niet te laten.

  Er in de rust van een koele kabbelende beek daar,

vers en koel, schoon en glanzend.

  En schuchter verstopt in gras rust,

in de kreek op zoek zuiver

witte lelie van de vallei.

Charmer en ondeugend. Hoeveel heb je er gebracht voor de geest? 

Denk je niet geven in de handen van de plagen. 

Secret charmes vol betoverde Liefde bewitched destiny 

uiteengezet dichters lettergreep op zijn knieën voor je 

dat gegiechel, dan gooi. Met lome negoyu voor u,

zoals het lied veranderlijk is, gedoopt in de lucht 

met de wind in een veld dat u gehuwd je een raadsel eeuwen 

van kostbare leven ... vrouw Mystery liederen en gedichten .... 

Het licht achter het venster en een lichte stilte. Er is geen geluid

bij de deur, en de trap is donker, en een vertrouwd trillen dwaalt

rond de hoeken. In de deuropening, een glinsterende licht en

schemering rond. En de drukte en het lawaai op straat is onmetelijk. 

Stilte en wachtend op je, mijn arme, overleden vriend. 

De laatste droom van mijn ziel in de avond.

Elke dag nemen als een vakantie ... 
als een geschenk van het lot ... 
kostbare en kwetsbare dus ... 
ik ben op deze aarde, een gastentoilet, een verloren zwerver ... 
Maar ik ben gelukkig hier, vond ik hier onderdak en vrede ... 
En ik leef gewoon ... 
Herhalend in alles in mijn kinderen ... 
Vrienden omhelzen ... Ik geef ze een stukje ziel ... 
En ik hou gewoon van ... 
Niet mooier dan voelen in de wereld ... 
En ik vraag het lot ...
Haast je niet ... haast ... mijn dagen ..



Ik zal je vertellen in een onverwacht moment, en niemand zal weten. 

Maar in mijn hart zul je de lente draaien, verlicht onveranderd licht. 

Ik zal voor je openstaan ​​op een onverwacht moment. Je riep uit alsof

ik oneindig ver weg was. Maar vooralsnog blijft alleen deze hint over. 

Alles, in één. Alles is diep en heel. Ik huil met een onzichtbare straal.

Ik vertel je de wens van de waarheid voor jou. 

Ik hield van zachte woorden. 

Ik was op zoek naar mysterieuze bloeiwijzen. 

En nauwelijks ziende maakte hij nog steeds geluiden.

Maar toen ik 's ochtends de wei in ging, 

verstevigde ik de vage deuntjes, ik kende U,

mijn eeuwige vriend, de beschermer.

Ik wist het, een bedachtzame dichter, dat niemand

het genie van zo'n vrijheid kende, als een gelofte van 

mijn slavendiensten.

Ik ga en verheug me. Het is gemakkelijk voor mij. De regen is voorbij. 

De groene weide schijnt. Ik ken u niet en herinner het mij niet, mijn vriend,

mijn onbekende vriend. Waar je viel, in welk gevecht ik weet het niet. 

Maar ben omgekomen voor glorieuze daden, zodat het land, je

geboorteland, mooier en gelukkiger is. Boven de velden is de

reuk van lente, ik ga, leef, vol kracht, een twijgje en daar een bloem. 

Mijn vriend en kameraad, je klaagt niet, dat je liegt, maar kunt leven

en zingen, ben ik, de erfgenaam van dit leven, 

ik wil anders sterven!

De grijze lucht en de draden van het net.

En plotseling, voor mij in het elektrische licht,

de sluier, als fonkelende sneeuw.

En een glimp van een moe mysterie,zag ik,

hier is het niet.

Het moment van mysterie is zo vreemd, zo kort.

Maar hier is het, het is in het hart,het antwoord!

+ Poëzie.

Over de grijze dennen,over dennen zingen.Wat een verhaal hun takken dik

in de rand van het huis gegoten.Ze zorgden voor mij in de schaduw.

 Viooltjes bloemen.En onder hen bloeide zo mooi jong,net als 's ochtends dromen.

Duur is het boeket van de levenlozen. 
Ze worden aan hun heksen gegeven, ze worden in de winter gegeven, 
met een scharlaken lint, met een broche van goud.
Zwarte rozen schijnen in de mist, 
zwarte rozen op een zwart raam. De 
oude witcher gaf me bloemen. 
In zwarte ogen woedt de vraag. 
Keer op keer geef ik ze aan jou, 
zwarte rozen voor een zwarte ziel. 
Opnieuw accepteer ik een zwart boeket. 
Opnieuw beantwoord ik je met het woord "Nee"! 
Je meent het niet serieus, je houdt niet van mij.
Het is gewoon dat het verlangen je wurgt. 
Zwarte rozen staan ​​op het raam. 
Zwarte tranen verstijfden onder de douche. 
Zwarte rozen kennen geen liefde. 
Zwarte rozen, je bent zo koud ...

De wereld rust op goede mensen. 
Niet op agressie en kwaad. 
En als er geen vriendelijkheid is, 
gebeurt er niets op aarde. 
De wereld rust op mededogen, 
en niet op het belang van leegte. 
Iemand geeft licht in het donker, 
om het leven op te vrolijken met schoonheid. 





Hij verspreidt luid een luid geluid, ter 
ere van een maagd. Dierbaar hart en mooi. 
En het geluid breekt plotseling de snaren. 
En het begin van het liedje wordt gehoord. Maar tevergeefs. 
"Niemand zal het beëindigen."

Rustgevend en wonderbaarlijk, en een vreemd mysterie is verpest. 

Voor ons leven, de lankmoedigheid van zijn grote dromen.

Misty ghosts are sweet. Ze weerspiegelen het grote licht. 

En alle harde raadsels vinden een gedurfd antwoord. 

In een verhit hart, zijn de zegevierende in de

schemering van de dood.

Groen alle randen, groene vijver.En de groene kikkers zingen het lied.

De kerstboom is een bundel groene met kaarsen,de mosgroene vloer.

En een groene sprinkhaan begon het zijn lied.

Een groene eik slaapt over het groendak van het huis.

Twee groene dwergen stapten op de buizen.

En, een groen blad aftrekkend, fluistert de jongere dwerg:

"Zie? Roodharig schoolmeisje Lopend onder het venster.

Waarom is het niet groen? Moge nu, na alles ... Mei! "

De oudere dwerg geeuwde slaperig:

" Doe geen moeite ik snap het ook niet "

+ Poëzie.


Hout hakken in het jonge, lichtgroen bos.
Een pijn die oude terneergeslagen nors,
en vol van hardnekkige pijnlijke gedachten. 
Stil, starend naar de stille uitgestrektheid van de hemel.
Dat aan het begin wekte de slaperig natuur.

Waarom huilen we niet, met bitter verlies dat verlangt, waarom vertrouwen

we niet diegene die ons trouw wacht? 

Waarom lezen we geen poëzie voor onze geliefden? 

Laat de gedichten van iemand anders maar laat hem met

een traan op zijn wang. Waarom vluchten we voor onszelf,

laten we geen in een ogenblik verliezen we onszelf op een korte reis.

Zijn merkteken ondiep laten op onstabiel zand .Waarom geven we

toe dat we zo belachelijk liefhebben - sluw 

En waarom zijn we zo bang om een ​​zachte hand aan te raken? 

Waarom kunnen we soms zo ondenkbaar walgelijk zijn voor de zielloosheid

en kou van een mooie en gelijkmatige lijn? 

Waarom genieten van de pijn van verliezen en fouten.

En we veranderen heilige woorden in prachtige zinnen.

Waarom voelen we niet het licht van mooie glimlachen, 

en waarom hebben we zonsopgang en zonsondergang nodig,

en aarde en gras? Waarom we leven een seculier moment ... een moment, en alleen.

 
Hemel! Niet huilen voor nieuwe uitdagingen. Van twijfel in zijn hart om zich

te ontdoen van ...  Te veel verloren minuten in de aanval, die op het

hart drukken. Heavens, hoeveel tranen uitgedeeld. Hemel, ik ben gewoon

een vrouw, wat kwetsbaar en wel te vertrouwen is. Van misleidingen in een

hart barst, maar de tranen zouten ze niet. Ik vergeef mensen onoprecht, 

ik heb genoeg aan de enige, en de liefde en te geloven. 

Heaven, zou ik vrouw gelukkig zijn, te weten dat de familie niet uit

Vlaaderen  kwam. Dit is de vreugde van de lach van een kind. Dit is het

hart van tips om te luisteren. Heaven, loslaten van het verleden. 

En vergeef mezelf voor zwakheid. Ik zou geloven altijd goed. 

Laat uitkomen alle verlangens. Ondanks het lot van angst, 

is zeer belangrijk om vrouw te blijven ... 

De muziek lichtjes toevoegen.
Gedanst om de hiel te breken. 
En zodat niemand de moeite nam, 
vragen die niet vroegen. 
Kijk in de ogen van je vrienden 
en kijk dan rond ... 
Waarom heb je jongens nodig? 
Na alles met hen zul je sterven aan melancholie.



Ik kijk neer op de aarde vanuit de blauwe hoogte. 
Ik hou van edelweiss, onaardse bloemen 
die ver van de gebruikelijke ketenen groeien. 
Als een verlegen droom van gereserveerde sneeuw. 
Omdat de hoogte van de blauwe, ik kijk naar de grond, 
ik droom met het onzichtbare ziel, dat flikkert in mij 
in die uren gaan etherische hoogten. 
En, na een pauze, ga ik vanaf een hoogte van blauw, 
hebben verlaten voetafdrukken in de sneeuw achter hem, 
maar slechts een hint, witte bloem, 
zal ik u eraan herinneren dat de wereld oneindig groot is. 

Aan jou, aan jou, uit een andere wereld, mijn vriend, mijn engel, mijn wet. 

Vergeef de krankzinnige dichter, hij zal niet naar je terugkeren.

Ik was boos en verdrietig, ik verleidde mijn bestemming. 

Ik ben stoned met een gouden slaap en de thee van het sacrament

in de kist. Je hebt me van de nacht verlicht, van een arm leven heb ik 

je weggenomen, Je hebt je ogen neergelaten. Jij hebt de muze

geaccepteerd. In de kist hoor ik de stem van een vogel, de 

lente is nabij, een land van kaas. Ik heb het doordrenkte lome

spel van een gouden vlechtmeisje.

Bedankt, geliefde, voor wat je bent. Laat het afgezaagd zijn,

maar gewoon zo. 

Bedankt voor het kennen van eerlijkheid en eer. Ik zie geen verraad,

gemeenheid, leugens,  die ik geloof en trouw trouw blijven. 

Dank u, dat u in ons moeilijke leven  tederheid brengt. 

Bedankt dat je mij en voor mij bent,  dat je me accepteert zonder

verfraaiing.   

Bedankt, mijn lief, goed, schat, voor jou liefde voor mij.  

 

Het is onmogelijk voor mij om te leven.

Die pijnlijke blik die ik niet kan vergeten.

Ik wacht,en bid,

en ik dwaal, zoals in delirium,

ik zal deze ziel van jou nergens vinden. 

Elektrisch licht, stil geritsel van sleeën

en impotente reactie

met een eeuwige gedachte aan haar.

+ Poëzie.

Je hebt een speelgoedhuis gebouwd uit oude gerafelde kaarten.

Gelegd op de vensterbank.En je bewondert het van ver. Je bent bang om te

sterven, zo dat je huis niet instort, tegen de achtergrond van het raam

Ik hou van je, mijn langverwachte mei. Wanneer de natuur ontwaakt: En jong,

groen gebladerte, bomen kleden zich als op een verjaardag. Vooral mooie

berken. Hun delicate, kanten outfit doet me denken aan het mooie

vlaamse land, en het is onmogelijk om hun ogen van hen af ​​te houden,

en de regen buiten het raam.

Waar het pijn doet - ze zullen toeslaan.En de ziel krimpt in pijn. 
Zoals de vogels zingen in het hart.Het gaat niemand aan. 
Als je huilt , niet zeuren, niet afmaken met wreedheid. 
Je geeft de vijanden een glimlach, zelfs dicht bij de afgrond staan.
Sterk liefde, pijn doen en slaan. Degenen die voor de ziel worden geopend. 
En dan zullen ze een substituut vinden. De rest is niet van belang voor hen.
saai om met de huidige te zwemmen, en kijk naar de valse maskers.
Wie is er bang van het hart om lief te hebben, zullen die niet gelukkig zijn.
Jullie willen eten, nemen. Hoewel je proberen te begrijpen.
Op zich is dat niet zo repareren. Welke andere, heeft geen betrekking op jou.

Niets duurt eeuwig, maar de liefde, liefde, een 
liefde tot ons komt in het hart 
als een heilige gave van de Schepper. 
De liefde kent geen grenzen. 
De conventies breken, hekken, 
in staat om op de wereld te zetten.
En geluk brengen op de weg. 
Proberen om liefde te vernietigen 
is verspilde moeite.  
Liefde is in onze harten aangegaan 
met de zegen van de Schepper.



Ik hou van je, mijn langverwachte mei.

Wanneer de natuur ontwaakt: En jong, groen gebladerte.

Bomen kleden zich als op een verjaardag! 

Vooral mooie berken. Hun delicate, kanten outfit doet 

me denken aan het mooie vlaamse land, en het is onmogelijk

om hun ogen van hen af ​​te houden.

Vlaanderen mijn land!!!



Laat er licht zijn in het leven. 
Laat iedereen gelukkig zijn in het leven. 
Vergeving is moeilijk. 
Vervelend, moeilijk en beledigend. 
Vergevingsgezind, is soms gemakkelijker om te leven. 
Maar soms ben ik ondraaglijk. 
Maar ook, hoe lief te hebben. 
Maar zonder liefde is alles ondraaglijk. 

Wat is het vroeg in de ochtend.

Kijk ik door het raam,in witte jassen staan ​​de reuzen stil.

En hun nieuwe pluizige witte vacht glitters met brokaat.

Alsof het een beverskop was,zijn alle hoofden bedekt!

En gisteren rouwden de naakte stammen, en de

sombere dag van de koude mist keek hen treurig aan.

Er zijn nog geen beoordelingen, een woord, niet eens een groet, 
woestijn tussen ons de wereld is, 
en mijn gedachten met de vraag onbeantwoord 
schrik over het hart van een last. 
Kan het waar tussen de uren van angst en woede 
in het verleden zal verdwijnen zonder een spoor, 
als het licht geluid van de vergeten melodie,
zoals in de duisternis van de nacht de gevallen ster.

 

Zoals de nacht ...
Ze kwam naar me toe, stil als de nacht.
Ziet eruit als nacht, met viooltjesogen.
Waar de dauw zachtmoedig was. 
Ze kwam naar me toe. 
Zo stil als een vlotte nacht.
Haar enige blik drong door tot in de diepte van het geheim. 
Waar in de spiegel  mijn andere zelf was. 
En ik ben net als haar gezicht. Net als mijn schaduw.
We kijken stilletjes in het wild. 
Sterrenhemel branden, bodemloos en geheim.
Zoals de nacht ...

Misschien is de hele natuur een mozaïek van bloemen.  
Misschien is de hele natuur het verschil in stemmen. 
Misschien is de hele natuur alleen maar cijfers en eigenschappen. 
Misschien is de hele natuur de wens van schoonheid. 
Er is maar één mogelijkheid om in een oogwenk te zeggen, stop! 
De ketenen van het denken doorbreken, beperkt zijn in een droom.  
We zien de rijkdom van de muziek en de kleuren. 
En in een droom in het diepst, creëren we het voorjaar.