+ Poëzie.


Waarom is het zo vroeg veranderd?
Met dromen, vreugde, angst.
Waar heb je je vlucht naartoe gevlogen?
Meedogenloos, gewacht.
Over de dagen van mijn gouden lente,
wacht, kom je niet terug.
Vliegen, bidden zonder te luisteren.
En alles na haar snelde na.

Ik kies geen vrienden voor mezelf. Ik vind ze als diamanten. 

Maar het zal gebeuren, als ik plotseling een verlies.

Ik ga dood en word gek. Ik ben zo bang om ze kwijt te raken.

Ik ruzie met hen, scheiding, verlies, ik ben bang van hen"onnodig"

om te leren, ik beschouw mezelf als schuldig in alles. Iemand kon het

dan niet begrijpen. Over iemand in de beroering van dagen, vergat ik, 

of ik kon iemands pijn niet wegnemen, of niet met die andere vriend

die sprak. Ik zeg niet dat je berouw hebt, vraag niet berouw in je hart. 

Ik hou eindeloos van je, en je hart draagt ​​je als diamanten. 

Je kunt mij niet vergeten ...

In geen enkele andere dimensie, in een andere kant, in het verleden

of in de toekomst, zul je mij niet kunnen vergeten. Je zult je altijd

mijn lippen herinneren. Kussen, de warmte van mijn handen. De  

harten van een trouwe trillende klop. Je kunt het afscheid niet vergeten.    

Hoe doorgespoeld met verlangen van binnenuit. Zoals ik je vroeg niet te

verbranden. Zoals in jouw handen gesmolten van ontzag. Veroverend, nederig

van je humeur. Want liefde bestaat buiten tijd. Hij die liefheeft, zal altijd gelijk

hebben. En in een andere dimensie. En aan een andere kant.  

En in het verleden en in de toekomst, zal ik zelfs in een droom bij je zijn. 

Beledig nooit vrouwen, 
en beledig nooit de zwakken. 
En als de vriend plotseling het probleem heeft.
Red de vriend en de afgrond geef niet. 
Lach niet om de armen en zieken, 
ze hebben hun eigen weg.
Niet opscheppen over het karakter van staal. 
Je kunt zwak zijn. Soms. Een beetje. 

In een vreemd land, met een zoemend taal, vlieg ik, 

en geloof ik in de beloften die ik heb gedaan, ik herhaal de woorden van

gisteren. Nu weet ik het, ergens in de wereld, achter de afstand van

steenwegen. Voor ons, God bereidt de samenkomst voor.

En we hoeven niet lang te bewonderen Deze, lokale feesten.  

Geheimen zullen onthuld worden voor ons. 

Nieuwe werelden zullen schitteren.

Liefde is sterker dan alle wrok. 

Voor degene die ervan houdt om in staat te zijn, het hart zal genezen

door te voelen. Liefde brandt altijd met vuur. En het verwarmt ons,

zoals een fee. Verdriet is voor altijd vernietigend, het uiterlijk van

het leven verandert. Liefde kan niet anders zijn, daarin is een wonder

verborgen, een onaards wonder en een sprookje, wat belangrijk is voor ons. 

Liefde wordt ons gegeven als een beloning, en meer in het lot is niet nodig, 

terwijl in ons liefde is. 

Leer de liefde te koesteren, en degene die van je houdt op te merken. 
Bereid je voor op het ontmoeten van vreugde met pijn. 
Omring met liefkozing en zorg, naaste en gewenste mensen voor u, 
in eenheid met moeder natuur. Word een generator van ideeën. 
Overleef alle tegenspoed, wees eerlijk liefste.  
De jaren zullen niet aan de macht zijn, 
en in het hart blijft het geloof om geluk te behouden. 




Vandaag huilde de lucht van de regen, ik veegde de herfst af met tranen. 
En weet je, ik wil, aan je voeten vallen met vleugels. 
Vandaag hebben de mist de bloemen vertrapt, 
de koelte van hun wimpers bevroor. 
En zie je deze karkassen van caravans, ik zou ze graag voor je meenemen. 
Vandaag de ketting van september 
gemorst op het hart van droefheid. 
En je gelooft dat ik hou van je. 
Vergeef me voor gevoelens, gedachten en onthullingen. 

Ik hoor de bel. In het veld is er lente. 

Je hebt vrolijke de ramen geopend. 

De dag lachte naar het gras en de bloesems.

 Je zag een wolk van roze vezels.

Het gelach ging over jou gezicht,

maar jij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zich? 

Ik ga weg in het rozige bos, waar de lente bloeit.

Waar de boom met roze knoppen staat.

Je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Poëzie nr 30 vandaag 30/05.

Niet dwalen, niet verkreukelen de struiken karmozijn 
zwanen en niet op zoek naar een spoor. 
Met een bundel van je haverhaar ben je voor altijd bij me. 
Met scharlaken sap, bessen op de huid. Teder, mooi, was 
bij zonsondergang je roze vergelijkbaar. En, net als
 sneeuw, stralend en licht. De zaadjes van je ogen vielen, verdord,
de naam dun smolt weg als een geluid, maar bleef in de
 plooien van een gekreukelde sjaal.De geur van honing
 uit onschuldige handen. In het stille uur, wanneer de
 dageraad op het dak verscheen. Net als kitten, mijn mond 
met een pootje wast. Water zingend met de wind van
 honingraten. Laat mij soms in een blauwe avond fluisteren,
 dat je een lied en een droom was. Hij legde een mond 
voor een helder geheim. Dwaal niet, tast niet in de bosjes
 van scharlakenrode lieden en zoek geen spoor. 
Met een bundel van je haverhaar ben je voor altijd bij me. 

+ Poëzie 9. Vandaag 24/05.

"Wie, ridder of edele patroon eenvoudig is, zal 
in die afgrond van de hoogte springen?" 
Ik gooi mijn beker goudbruin.
Wie in de duisternis van de diepten, 
mijn beker zoekt en met hem onschuldig terugkomt, 
voor hem zal een zegevierende beloning zijn."



Als je huilt - niet zeuren, niet afmaken met wreedheid. 
Je geeft de vijanden een glimlach, zelfs dicht bij de afgrond staan.
Sterk liefde, pijn doen en slaan degenen die voor de ziel worden geopend. 
En dan zullen ze een substituut vinden. De rest is niet van belang voor hen.
Boring stroomafwaarts float. En kijk naar de valse maskers.
Wie is er bang van het hart om lief te hebben, zullen die niet gelukkig zijn. 
Jullie willen eten, nemen. Hoewel je proberen te begrijpen. 
Op zich is dat niet zo te repareren.
Welke andere heeft geen betrekking op jou.



 

Doe sneller je ogen open;
Word wakker, kijk door het raam. 
En op het dichte zachte gras 
volg de vogel in de velden. 
Strek je handen uit naar de zon.
Laad het op met warmte 
en een straal van zijn vrolijkheid de 
hele dag dat je weg bent. 
Samen met die vogel bij zonsopgang 
Zing de hymne tegen de zon.
laat de kinderen altijd lachen.

Welk geluk geliefd te worden.
Wat een genot om van je te houden. 
En met trillende unieke 
"I love!" met elkaar praten. 
En geniet van elk moment van 
vertrouwen en tovenarijen. 
Pijn en huilen, 
en elke cel van de natuur. 
Drink, geniet, deze toverdrank, 
denk niet wat er vooraan staat: 
inzicht, of een kater, 
gezondheid of verdriet in de borst.
Dol op, zonder achterom te kijken. 
Verdrinken in het paradijs van de bodemloze ogen. 
Gif van omhelzing drinken, bitterzoet. 
Zoet, zonder maat, elke keer. 

In het land van vocht en de regen. Later verheerlijkende dromen. 

Ik ben heengegaan en heb gebeden waar je was.

Luisteren naar de roep van een niet Jood. Late-dagen-ademhaling, 

kloppend zoals het hart, verander de ziel niet.

Alles is vertrokken, veranderd, gefluister over mijn ziel. 

Jij bent de enige die zijn oude mysterie heeft behouden .

Ik rende weg van de berg en bevroor vaker. Rondom de

lichten flitste. Hoe het hart klopt, kwaad en vaker. 

Ze houden me tot het ochtendgloren.Vuurmoeras is

hun onbekend. Mijn ogen zijn de ogen van een uil. 

Laat ze achter me aan rennen.Onder het verwarde gras.

Mijn moeras zal ze spannen, een bewolkte ring zal 

afbrokkelen, en, ten val brengen. 

Mijn witte geest zal in hun gezicht gluren .

Mijn universum is gewoon jij.

Mijn liefde, mijn karakter, mijn woorden.

En voor altijd in de wereld van gedoe.

Alleen voor jou branden alle sterren.

Een ster geef ik dan aan jou.

Alleen omdat ik van je hou.

Mijn hoop, mijn geloof mijn liefde voor jou.

Alles is altijd met je verbonden.

En ik bid eerder voor jou.

Dan zal mijn hart pas leven.

Het paarse blad onderaan het zwembad.

Het is in het water,en de dag is voorbij.

Ik werd verliefd op de eerbiedig

stromende somberheid van trieste ogen.

Je ziel verbergt het verdriet van

paarse dromen en bittere jaren.

Je bent naar een afgelegen plek gegaan,

ik hoef je niet te volgen.

+Poëzie 1 Vandaag 20/05.

Ik zal je niet vergeten, om door middel van honderden jaren 
steeds met open haard smelten verzen. Met zijn hoofd
 gewikkeld in bruin zacht tapijt en vul de scheiding bij ons 
bekend raakt. Ik zal u het zich herinnert, zodat wanneer ze
  elkaar ontmoetten warme knuffel. Om uw sluier van koelte 
grondig weken dat na al die jaren elkaar om te vergeven
om te begrijpen aan de poker te nemen en het verzamelen van
 de sintels ballad ik zal je herinneren, zodat wanneer ze elkaar
 ontmoetten gemakkelijk liegen: "ik denk niet vervelen in deze 
maatschappij, seculiere vogels en hoe dan ook, vergeef me 
voor de andere tijd om te ontsnappen," en in antwoord: "Kijk ! 
Het schilderen van bekers is geweldig, ik zal je herinneren 
zodat het moeilijker te verliezen is. Om iemand te vertellen:
 "Sorry, ik ben verliefd op een andere."Stiekem een ​​gouden
 strand 's nachts kussen. En wanhopig het doet pijn om je 
 naakt te vernederen.

 + Poëzie.

Sprookjesbos...

Van geurige takken geweven sluier,

de wind aan het hart dennenbos niet te laten.

  Er in de rust van een koele kabbelende beek daar,

vers en koel, schoon en glanzend.

  En schuchter verstopt in gras rust,

in de kreek op zoek zuiver

witte lelie van de vallei.

Charmer en ondeugend. Hoeveel heb je er gebracht voor de geest? 

Denk je niet geven in de handen van de plagen. 

Secret charmes vol betoverde Liefde bewitched destiny 

uiteengezet dichters lettergreep op zijn knieën voor je 

dat gegiechel, dan gooi. Met lome negoyu voor u,

zoals het lied veranderlijk is, gedoopt in de lucht 

met de wind in een veld dat u gehuwd je een raadsel eeuwen 

van kostbare leven ... vrouw Mystery liederen en gedichten .... 

Het licht achter het venster en een lichte stilte. Er is geen geluid

bij de deur, en de trap is donker, en een vertrouwd trillen dwaalt

rond de hoeken. In de deuropening, een glinsterende licht en

schemering rond. En de drukte en het lawaai op straat is onmetelijk. 

Stilte en wachtend op je, mijn arme, overleden vriend. 

De laatste droom van mijn ziel in de avond.

Elke dag nemen als een vakantie ... 
als een geschenk van het lot ... 
kostbare en kwetsbare dus ... 
ik ben op deze aarde, een gastentoilet, een verloren zwerver ... 
Maar ik ben gelukkig hier, vond ik hier onderdak en vrede ... 
En ik leef gewoon ... 
Herhalend in alles in mijn kinderen ... 
Vrienden omhelzen ... Ik geef ze een stukje ziel ... 
En ik hou gewoon van ... 
Niet mooier dan voelen in de wereld ... 
En ik vraag het lot ...
Haast je niet ... haast ... mijn dagen ..



Ik zal je vertellen in een onverwacht moment, en niemand zal weten. 

Maar in mijn hart zul je de lente draaien, verlicht onveranderd licht. 

Ik zal voor je openstaan ​​op een onverwacht moment. Je riep uit alsof

ik oneindig ver weg was. Maar vooralsnog blijft alleen deze hint over. 

Alles, in één. Alles is diep en heel. Ik huil met een onzichtbare straal.

Ik vertel je de wens van de waarheid voor jou. 

Ik hield van zachte woorden. 

Ik was op zoek naar mysterieuze bloeiwijzen. 

En nauwelijks ziende maakte hij nog steeds geluiden.

Maar toen ik 's ochtends de wei in ging, 

verstevigde ik de vage deuntjes, ik kende U,

mijn eeuwige vriend, de beschermer.

Ik wist het, een bedachtzame dichter, dat niemand

het genie van zo'n vrijheid kende, als een gelofte van 

mijn slavendiensten.

Ik ga en verheug me. Het is gemakkelijk voor mij. De regen is voorbij. 

De groene weide schijnt. Ik ken u niet en herinner het mij niet, mijn vriend,

mijn onbekende vriend. Waar je viel, in welk gevecht ik weet het niet. 

Maar ben omgekomen voor glorieuze daden, zodat het land, je

geboorteland, mooier en gelukkiger is. Boven de velden is de

reuk van lente, ik ga, leef, vol kracht, een twijgje en daar een bloem. 

Mijn vriend en kameraad, je klaagt niet, dat je liegt, maar kunt leven

en zingen, ben ik, de erfgenaam van dit leven, 

ik wil anders sterven!

De grijze lucht en de draden van het net.

En plotseling, voor mij in het elektrische licht,

de sluier, als fonkelende sneeuw.

En een glimp van een moe mysterie,zag ik,

hier is het niet.

Het moment van mysterie is zo vreemd, zo kort.

Maar hier is het, het is in het hart,het antwoord!

+ Poëzie.

Over de grijze dennen,over dennen zingen.Wat een verhaal hun takken dik

in de rand van het huis gegoten.Ze zorgden voor mij in de schaduw.

 Viooltjes bloemen.En onder hen bloeide zo mooi jong,net als 's ochtends dromen.

Duur is het boeket van de levenlozen. 
Ze worden aan hun heksen gegeven, ze worden in de winter gegeven, 
met een scharlaken lint, met een broche van goud.
Zwarte rozen schijnen in de mist, 
zwarte rozen op een zwart raam. De 
oude witcher gaf me bloemen. 
In zwarte ogen woedt de vraag. 
Keer op keer geef ik ze aan jou, 
zwarte rozen voor een zwarte ziel. 
Opnieuw accepteer ik een zwart boeket. 
Opnieuw beantwoord ik je met het woord "Nee"! 
Je meent het niet serieus, je houdt niet van mij.
Het is gewoon dat het verlangen je wurgt. 
Zwarte rozen staan ​​op het raam. 
Zwarte tranen verstijfden onder de douche. 
Zwarte rozen kennen geen liefde. 
Zwarte rozen, je bent zo koud ...

De wereld rust op goede mensen. 
Niet op agressie en kwaad. 
En als er geen vriendelijkheid is, 
gebeurt er niets op aarde. 
De wereld rust op mededogen, 
en niet op het belang van leegte. 
Iemand geeft licht in het donker, 
om het leven op te vrolijken met schoonheid. 





Hij verspreidt luid een luid geluid, ter 
ere van een maagd. Dierbaar hart en mooi. 
En het geluid breekt plotseling de snaren. 
En het begin van het liedje wordt gehoord. Maar tevergeefs. 
"Niemand zal het beëindigen."

Rustgevend en wonderbaarlijk, en een vreemd mysterie is verpest. 

Voor ons leven, de lankmoedigheid van zijn grote dromen.

Misty ghosts are sweet. Ze weerspiegelen het grote licht. 

En alle harde raadsels vinden een gedurfd antwoord. 

In een verhit hart, zijn de zegevierende in de

schemering van de dood.

Groen alle randen, groene vijver.En de groene kikkers zingen het lied.

De kerstboom is een bundel groene met kaarsen,de mosgroene vloer.

En een groene sprinkhaan begon het zijn lied.

Een groene eik slaapt over het groendak van het huis.

Twee groene dwergen stapten op de buizen.

En, een groen blad aftrekkend, fluistert de jongere dwerg:

"Zie? Roodharig schoolmeisje Lopend onder het venster.

Waarom is het niet groen? Moge nu, na alles ... Mei! "

De oudere dwerg geeuwde slaperig:

" Doe geen moeite ik snap het ook niet "

+ Poëzie.


Hout hakken in het jonge, lichtgroen bos.
Een pijn die oude terneergeslagen nors,
en vol van hardnekkige pijnlijke gedachten. 
Stil, starend naar de stille uitgestrektheid van de hemel.
Dat aan het begin wekte de slaperig natuur.

Waarom huilen we niet, met bitter verlies dat verlangt, waarom vertrouwen

we niet diegene die ons trouw wacht? 

Waarom lezen we geen poëzie voor onze geliefden? 

Laat de gedichten van iemand anders maar laat hem met

een traan op zijn wang. Waarom vluchten we voor onszelf,

laten we geen in een ogenblik verliezen we onszelf op een korte reis.

Zijn merkteken ondiep laten op onstabiel zand .Waarom geven we

toe dat we zo belachelijk liefhebben - sluw 

En waarom zijn we zo bang om een ​​zachte hand aan te raken? 

Waarom kunnen we soms zo ondenkbaar walgelijk zijn voor de zielloosheid

en kou van een mooie en gelijkmatige lijn? 

Waarom genieten van de pijn van verliezen en fouten.

En we veranderen heilige woorden in prachtige zinnen.

Waarom voelen we niet het licht van mooie glimlachen, 

en waarom hebben we zonsopgang en zonsondergang nodig,

en aarde en gras? Waarom we leven een seculier moment ... een moment, en alleen.

 
Hemel! Niet huilen voor nieuwe uitdagingen. Van twijfel in zijn hart om zich

te ontdoen van ...  Te veel verloren minuten in de aanval, die op het

hart drukken. Heavens, hoeveel tranen uitgedeeld. Hemel, ik ben gewoon

een vrouw, wat kwetsbaar en wel te vertrouwen is. Van misleidingen in een

hart barst, maar de tranen zouten ze niet. Ik vergeef mensen onoprecht, 

ik heb genoeg aan de enige, en de liefde en te geloven. 

Heaven, zou ik vrouw gelukkig zijn, te weten dat de familie niet uit

Vlaaderen  kwam. Dit is de vreugde van de lach van een kind. Dit is het

hart van tips om te luisteren. Heaven, loslaten van het verleden. 

En vergeef mezelf voor zwakheid. Ik zou geloven altijd goed. 

Laat uitkomen alle verlangens. Ondanks het lot van angst, 

is zeer belangrijk om vrouw te blijven ... 

De muziek lichtjes toevoegen.
Gedanst om de hiel te breken. 
En zodat niemand de moeite nam, 
vragen die niet vroegen. 
Kijk in de ogen van je vrienden 
en kijk dan rond ... 
Waarom heb je jongens nodig? 
Na alles met hen zul je sterven aan melancholie.



Ik kijk neer op de aarde vanuit de blauwe hoogte. 
Ik hou van edelweiss, onaardse bloemen 
die ver van de gebruikelijke ketenen groeien. 
Als een verlegen droom van gereserveerde sneeuw. 
Omdat de hoogte van de blauwe, ik kijk naar de grond, 
ik droom met het onzichtbare ziel, dat flikkert in mij 
in die uren gaan etherische hoogten. 
En, na een pauze, ga ik vanaf een hoogte van blauw, 
hebben verlaten voetafdrukken in de sneeuw achter hem, 
maar slechts een hint, witte bloem, 
zal ik u eraan herinneren dat de wereld oneindig groot is. 

Aan jou, aan jou, uit een andere wereld, mijn vriend, mijn engel, mijn wet. 

Vergeef de krankzinnige dichter, hij zal niet naar je terugkeren.

Ik was boos en verdrietig, ik verleidde mijn bestemming. 

Ik ben stoned met een gouden slaap en de thee van het sacrament

in de kist. Je hebt me van de nacht verlicht, van een arm leven heb ik 

je weggenomen, Je hebt je ogen neergelaten. Jij hebt de muze

geaccepteerd. In de kist hoor ik de stem van een vogel, de 

lente is nabij, een land van kaas. Ik heb het doordrenkte lome

spel van een gouden vlechtmeisje.

Bedankt, geliefde, voor wat je bent. Laat het afgezaagd zijn,

maar gewoon zo. 

Bedankt voor het kennen van eerlijkheid en eer. Ik zie geen verraad,

gemeenheid, leugens,  die ik geloof en trouw trouw blijven. 

Dank u, dat u in ons moeilijke leven  tederheid brengt. 

Bedankt dat je mij en voor mij bent,  dat je me accepteert zonder

verfraaiing.   

Bedankt, mijn lief, goed, schat, voor jou liefde voor mij.  

Het is onmogelijk voor mij om te leven.

Die pijnlijke blik die ik niet kan vergeten.

Ik wacht,en bid,

en ik dwaal, zoals in delirium,

ik zal deze ziel van jou nergens vinden. 

Elektrisch licht, stil geritsel van sleeën

en impotente reactie

met een eeuwige gedachte aan haar.

+ Poëzie.

Je hebt een speelgoedhuis gebouwd uit oude gerafelde kaarten.

Gelegd op de vensterbank.En je bewondert het van ver. Je bent bang om te

sterven, zo dat je huis niet instort, tegen de achtergrond van het raam

Ik hou van je, mijn langverwachte mei. Wanneer de natuur ontwaakt: En jong,

groen gebladerte, bomen kleden zich als op een verjaardag. Vooral mooie

berken. Hun delicate, kanten outfit doet me denken aan het mooie

vlaamse land, en het is onmogelijk om hun ogen van hen af ​​te houden,

en de regen buiten het raam.

Waar het pijn doet - ze zullen toeslaan.En de ziel krimpt in pijn. 
Zoals de vogels zingen in het hart.Het gaat niemand aan. 
Als je huilt , niet zeuren, niet afmaken met wreedheid. 
Je geeft de vijanden een glimlach, zelfs dicht bij de afgrond staan.
Sterk liefde, pijn doen en slaan. Degenen die voor de ziel worden geopend. 
En dan zullen ze een substituut vinden. De rest is niet van belang voor hen.
saai om met de huidige te zwemmen, en kijk naar de valse maskers.
Wie is er bang van het hart om lief te hebben, zullen die niet gelukkig zijn.
Jullie willen eten, nemen. Hoewel je proberen te begrijpen.
Op zich is dat niet zo repareren. Welke andere, heeft geen betrekking op jou.

Niets duurt eeuwig, maar de liefde, liefde, een 
liefde tot ons komt in het hart 
als een heilige gave van de Schepper. 
De liefde kent geen grenzen. 
De conventies breken, hekken, 
in staat om op de wereld te zetten.
En geluk brengen op de weg. 
Proberen om liefde te vernietigen 
is verspilde moeite.  
Liefde is in onze harten aangegaan 
met de zegen van de Schepper.



Ik hou van je, mijn langverwachte mei.

Wanneer de natuur ontwaakt: En jong, groen gebladerte.

Bomen kleden zich als op een verjaardag! 

Vooral mooie berken. Hun delicate, kanten outfit doet 

me denken aan het mooie vlaamse land, en het is onmogelijk

om hun ogen van hen af ​​te houden.

Vlaanderen mijn land!!!



Laat er licht zijn in het leven. 
Laat iedereen gelukkig zijn in het leven. 
Vergeving is moeilijk. 
Vervelend, moeilijk en beledigend. 
Vergevingsgezind, is soms gemakkelijker om te leven. 
Maar soms ben ik ondraaglijk. 
Maar ook, hoe lief te hebben. 
Maar zonder liefde is alles ondraaglijk. 

Wat is het vroeg in de ochtend.

Kijk ik door het raam,in witte jassen staan ​​de reuzen stil.

En hun nieuwe pluizige witte vacht glitters met brokaat.

Alsof het een beverskop was,zijn alle hoofden bedekt!

En gisteren rouwden de naakte stammen, en de

sombere dag van de koude mist keek hen treurig aan.

Er zijn nog geen beoordelingen, een woord, niet eens een groet, 
woestijn tussen ons de wereld is, 
en mijn gedachten met de vraag onbeantwoord 
schrik over het hart van een last. 
Kan het waar tussen de uren van angst en woede 
in het verleden zal verdwijnen zonder een spoor, 
als het licht geluid van de vergeten melodie,
zoals in de duisternis van de nacht de gevallen ster.

Zoals de nacht ...
Ze kwam naar me toe, stil als de nacht.
Ziet eruit als nacht, met viooltjesogen.
Waar de dauw zachtmoedig was. 
Ze kwam naar me toe. 
Zo stil als een vlotte nacht.
Haar enige blik drong door tot in de diepte van het geheim. 
Waar in de spiegel  mijn andere zelf was. 
En ik ben net als haar gezicht. Net als mijn schaduw.
We kijken stilletjes in het wild. 
Sterrenhemel branden, bodemloos en geheim.
Zoals de nacht ...

Misschien is de hele natuur een mozaïek van bloemen.  
Misschien is de hele natuur het verschil in stemmen. 
Misschien is de hele natuur alleen maar cijfers en eigenschappen. 
Misschien is de hele natuur de wens van schoonheid. 
Er is maar één mogelijkheid om in een oogwenk te zeggen, stop! 
De ketenen van het denken doorbreken, beperkt zijn in een droom.  
We zien de rijkdom van de muziek en de kleuren. 
En in een droom in het diepst, creëren we het voorjaar. 

29

Weet je wat verdriet is als je een strakke lus om je nek hebt? 

Wanneer in het hart als een bons in een ton is. 

Wanneer het onmogelijk is noch tranen te laten vloeien noch 

gekreun te  laten horen. Zodat niemand zag, God redde, 

rode ogen, bezoedelde huid, zodat niemand zag hoe moe ik was,

hoe ziek, en oude ik werd. Weet je wat verdriet is? 

Het zwemmen over zee. Het oversteken is als een woestijn,

en over hem spreken loze woorden. En ik ben zonder dat

 als een boot zonder roeispanen, als een vogel zonder vleugels, 

als een plant zonder wortels. Ik heb je nog niet alles verteld,

weet je hoe ik over de stations ga? Hoe studeer ik planningen? 

Hoe ontmoet ik de trein 's nachts? Zoals in elk postkantoor,

bid ik om een wonder. Ook al is het woord 
uit .... 
daar .... en gedaan.

+Poëzie.

In de zon, in de wind, in de vrije ruimte, neem je de liefde mee. 
Om je vreugdevolle blik niet te zien in elke overkomende rechter. 
Ren het wild in, op de bergen de velden in, dans zachtjes op het gras 
 en drink als dartele kinderen ondeugend, van grote mokken melk. 
Oh, jij, voor het eerst verlegen in liefde. Vertrouw op de grillen van 
dromen. Rennen met haar naar believen, onder de wilgen, onder de
 esdoorn. Onder het jonge groen van berkenbomen. Je voedt je op
 de roze hellingen van de kudde. Luister naar het geluid van de iets.
 En vriend, je bent hier zonder schaamte. In de mooie lippen zoen. 
Wie zal verwijten naar jong geluk fluisteren? Wie zal zeggen:
 "Het is tijd!" Ik ben het vergeten? In de zon, in de wind, in de
 vrije ruimte. Liefde neem je eigen.

+Poëzie.

 Ik trek verzen als schilder uitvoertekenreeks landschap. 
Net als zeilschepen op de eindeloze zee als een fata morgana
 verschijnt in het zand van de woestijn. Ik palet woorden
 trek clearing. Hoe the golden zwaaien rogge. Net als spinnen 
hoofd van de bosbouw dope en zingt de zomer regen. Ik pen 
afleiden elk detail van deze rijm over mooie en pure liefde.
Zoals in de nacht verdwenen alle onnodige geluiden. En de
 aarde is mooi in die stilte. Ik schilder met gedichten als een
 kunstenaar met een penseel. Mijn stad in de avondlichten. 
En niets, ik verstop me nooit voor mensen. 

+ Poëzie.


Wat gelukzaligheid die sneeuw schijnen,
de koude sterker, en in de ochtend motregen,
dat wilde en zachtjes mousserende folie
op elke hoek en in de etalage.





Geef me een kans om je te vertellen dat er geen kracht is

om je te verstoppen. Ik wil je heel graag vanaf deze tijd. 

Alleen ikzelf ik wil niets, vergeet wees niet stil en antwoord, voor jou, 

ik ben waanzinnig, ik mis het. Een afspraak, wetende je zult waarschijnlijk

niet komen. Wel, zeg iets, je houdt van, en ik ... dat weet ik. 

Omdat in deze wereld, je het niet zult vinden. je nacht ... kom ...

ik een ander ...niet langer moet scheuren ... mijn verdriet, mysterieus,

gesloten ... cirkel. Ik heb al geleerd over de aarde te vliegen en ...

niet te vallen. Omdat ik de kracht voel van je ... sterke handen ... 

Het kraken van karren is sterker 
naarmate er meer schaduw is, hoe 
sterker, hoe verder ze 
van de stoppels met weerhaken zijn. 
Vanuit een sleur in een sleur 
vechten zij hun keel 
des te harder naarmate de wei verder is, 
des te dikker het gebladerte eromheen.

In de verte knipperde het vuur in de avond,  daar gingen de

wolken uiteen. En nogmaals, zoals eerder, tussen doornen is 

mijn weg niet gemakkelijk. We hebben beide voorgevoelens van

gelukzaligheid en de aarde geproefd. Zo vluchtig voor ons  

flitste mijn leven en het is jammer, alles fantasies het

ochtendgloren van de avondvlammen. 

De laatste keer in de vert van het vuur.

Ik heb lang gewacht, je kwam laat weg, maar de geest kwam 

verwachtingsvol tot leven, de schemering ging liggen, maar het was mild. 

Ik spande beide ogen en oren.Toen de eerste vlam uitbrak en het

woord naar de hemel vloog, brak het ijs, viel de laatste steen 

en begon mijn hart te werken. Je bent in een witte sneeuwstorm,

in een besneeuwde kreun. 

Een tovenares kwam tevoorschijn, in het eeuwige licht, in het eeuwig

luiden van de kerken, mengden de wolkenkrabbers zich.

Ik vang trillende, gekoelde handen. Verbleken in de duisternis

van de bekende functies. Vóór de scheiding van morgen, kan me

niet schelen, met mij tot de ochtend. De laatste woorden, uitgeput, 

fluister je zonder einde, in een onuitsprekelijke droom. 

En een flauwe kaars, afgebrand, verzwakt. We worden

ondergedompeld in duisternis. Jaren zijn verstreken, ik weet het,  

ik vang een gelukzalig moment kijk in je mogelijkheden, en warme

woorden onduidelijk herhaal je morgen, met mij tot de ochtend. 

Vriendschap is een

"nauwe relatie gebaseerd op wederzijds vertrouwen,

affectie, gemeenschap van belangen".

Vriendschap is een diepe verbinding tussen mensen,

wat veronderstelt "niet alleen loyaliteit en wederzijdse hulp,

maar ook innerlijke affiniteit, openhartigheid, ... liefde".

+Poëzie..

Goed doen bij besluit betekent niet goed doen. Als je houdt van
 bestellen, betekent het niet dat je warmte ziet. Als je make-believe
 doet, kun je echt ziek worden. Als je gelogen hebt, in ieder 
geval een klein beetje, zul je op grote schaal liegen. Als je loopt 
als een kat, kun je het leven alleen doorgeven. Als je het raam
 niet hebt gewassen, zie je de zon niet. Als hij langzaam wegging, 
vertrok hij voor altijd. Spuug in de put, licht alles zal modderig
 water worden. En je probeert het, het is niet moeilijk.
 Doe het goede van het hart. Denk je dat dit niet mogelijk is?
 Probeer het, neem een ​​kans, haast je niet. Liefde vanuit het hart.
 Pijn, zijn tanden knarsen, vasthouden. Kitten kloppen, als een baby.
 Als je wilt liegen, zwijg dan. Als je weggaat, kom dan terug.
 Fout, los het zelf op. Als je verwent, beken. Eenmaal beloofd, volg! 

+Poëzie.

Leven, soms bochten zijn steil, en soms is het onmogelijk om 
 helemaal te leven. Ik zal mijn geheim aan jou openbaren, 
mijn vrienden. Alle verdriet moet worden overwonnen. 
Het is noodzakelijk vaker te glimlachen dan het leven! 
Om vreedzaam, vreugdevol, gemakkelijk te leven. 
En dan voor ons allemaal, vrienden, het zal ver
 verwijderd zijn van de schat. Optimisten, misschien 
een beetje in deze wereld van eeuwige ophef. 
Omzeil de tiende weg En liever verstoppen in 
de struiken. Degenen die in heldere dromen geloven. 
Die vanuit het hart anderen helpt. Wie niet het leven in 
de leegte kent. Het leven wordt soms steil, maar met het 
verstrijken van verschillende jaren en dagen, onthoud het,
 met elke minuutHet leven is meer en meer dierbaar.

+ Poëzie.

Ik zal tot God bidden voor onze ontmoeting. Ik heb je nodig

als lucht en water. Ik leef niet ... ik besta gewoon. Tot ik bij jou ben, ben

jij niet. Ik kijk naar de foto ... mentaal zoek ik ... Rustig maar.

 Slechts af en toe, wanneer zal ik me bedekken met verveling.

Ik snik als een vervloekte ik. Niemand kan me kalmeren. 

En toch dank ik de hemel voor het feit dat je op een enorme planeet bent.

Voor waar ik van hou. Omdat je het meest waardevolle ding van de wereld bent. 

 lente je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zic? Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Ik hoor de bel. In de veldlente. 

Je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een 

wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zich? 

Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Het belangrijkste is om te kunnen bedanken. De zon is voor zijn aandacht,

de sterren voor een schemerig licht in de nacht, de vriend voor de schouder

en begrip, oma voor het warme brood in de oven. Water voor de golf en voor

de doop. Liefde en vergeving, en het vuur voor de warmte van het vuur.

Je kunt getalenteerd zijn, middelmatig.Het belangrijkste is om het leven

dankbaar te zijn. Het belangrijkste is dat je kunt bedanken. 

I love you ...

Ik hou van je. Ik ken iedereen dichterbij, des te beter. 

Allemaal dieper. Niemand heeft ooit gezien, nooit. Ik zie in het

verleden en de toekomst, door afscheid, ruzie, al die jaren. 

Ik alleen ken je zoals je werkelijk bent. Ik alleen bezit jouw hart, 

 ik bezit het. Je hebt het tenslotte als een beëdigde schat geen

nadering, monsters, afgronden,demonen. 

Ik sloot mijn ogen. Ik ging willekeurig. 

In zwarte struikgewas zwierf ik, klom op steile hellingen,  

hoe vaak ik kon breken tegen de rotsen. Ik hou van je. 

Ik kan het niet helpen, maar liefde.Ik kan niet toegeven.

Ik heb je gevonden zoals je was.

I love you ...

Laat in een stille Kerstnacht. 
Alle mensen zullen tot verlichting komen. 
Laat het kwaad van de ziel verdrijven 
Vriendelijkheid in ons hart zal naar ons toe komen. 
Laten we leven, zoals Christus zei: 
Houd van elkaar, wees niet sluw in liegen en bedriegen. 
Om geen tranen te vergieten, 
en genade uit het geloof te ontvangen.

Er zijn woorden die strelen het hart: Mijn beste, liefste, mijn ... 
Er zijn woorden die naar buiten gedraaid: 
Leugens, bedrog, illusie, je kunt niet ... 
Er zijn woorden die stilletjes verdwijnen: 
Chance, een tweede, een moment, een podium ... 
Er zijn woorden, maar ze hebben geen vertrouwen : 
Misschien, misschien, maskerade ... 
Er zijn woorden die het hart verwarmen: 
Geloof, God, Liefde, en alleen van jou ... 
Er zijn woorden dichtslaan van de deur: 
Death muur, het einde, ging naar de andere ... 
kortom beat, strelen of te vernietigen, 
zei dat het was en ging voorbij. Ze 
heersen, martelen en houden van, 
geloof dat alles goed komt. 




De winter lucht als een wonder van de aarde, genieten, zullen ze geloven

in het goede, zelfs niet aarzelen. Boos en harteloze mensen zweren bij

slecht weer, en de zon is het niet, en de regen, niet verloren jaren. 

En de kinderen zijn luidruchtig, omringd door enkele idioten.

En goede mensen lezen een gebed in de vroege ochtend en zeggen:

"Dank u voor het hebben van gezonde kinderen, dat zijn moeder nog 

leeft en de familie is niet gebroken in de loop der jaren, voor het feit

dat magie in de hemel vandaag over ons ..." 

In elk woord, in elk bedrijf is vriendschap waar.

Met vriendschap worden doelen duidelijker,

alle dromen dichterbij.Oude vriendschap,

zoals een lied, kun je niet vergeten.

En samen door het leven gaan.

Als echte vrienden.

+Poëzie

Jaren gaan voor altijd weg, ze verdwijnen als stromen.
Zoals regenval en het jaar zijn niet hetzelfde. 
Jaren zijn als regenbuien: soms hevig, soms gierig. 
Jaren zijn als regens er zijn goed en kwaad. 
Maar in het jaar wanneer de winter sneeuwstorm. Neem 
als een voorbeeld de gevallen tuin, waar de witte stammen
 van de kou vandaan komen. Maar alle tevergeefse woede
 zondigt niet. Benader alleen diegene die zich niet overgeeft.
 Die geen storm of problemenstoort. Degene die  een man
 blijft in onmenselijke tijden. Laat het verdriet voor
  je hetlicht niet aansteken, laat het leven ons altijd
  vragen stellen, laat ze moeilijk zijn, maar toch.
 Terwijl we ze horen, ritselen de bladeren voor ons, leven 
is een verandering van vreugden en tegenspoed. En regen,
 en zon, en vorst, en hagel. Alles was, zal zijn, en zal 
honderdmaal voorbijgaan. Zonsopgang brandt voor  
ons, en het maanlicht beeft trillend over de daken.

+Poëzie.

Niet het genieten van het leven is een doel, niet comfort 
is ons leven. Oh! laat je niet misleiden, hart. 
Oh! geesten, niet wegvoeren. Wij zijn een 
keten van norse berichten. Het verstrengelt ons 
onlosmakelijk. Toen het licht van geluk een
 ogenblik de hoek binnendrong , hoe onverwacht, hoe 
geweldig.

Wij zijn jong en geloven in het paradijs. En we streven 
zowel na als na de afstand achter een zwak kijkend
 visioen. Wacht eens even, en nee, vervaagd. Bedrogen, 
moe. En sindsdien? "We zijn wijs geworden, we hebben 
vijf voet gemeten met onze voeten, we hebben een donkere 
kist gemaakt en daarin hebben we de levenden geleefd."

Wijsheid! Hier is haar les: Er is geen juk van andermans
 wetten, vrijheid om te begraven in het graf, en geloof
 in onze eigen kracht, in moed, vriendschap, eer, liefde. Laten 
we een realiteit ouder worden, hoe mensen vrolijk ten strijde 
 trokken, wanneer ze hen met zichzelf in hun ban raakten. 
Wat is er zo bedrieglijk en glorieus?

+ Poëzie.

Recall, vrienden en vriendin,vertel ons zonder enige versiering,

wat woeste sneeuwstorm op het dak om ons te ontmoeten.

Net als in de oude onverwarmde school,

woonden we met een dode rivier, als het hart gebalde pijn.

Recall, vrienden en vriendinnen, Net als de nachten en dagen weg.

Door die onbekende wijk. We zochten naar jou.

Op de hellingen, langs de lengte van de weg.

.De hele wereld bedekt de pas gevallen sneeuw.

Je gaat en laat geen sporen na.

Waar zijn mijn vrienden en vriendinnen.

Door de eeuwigheid zal ik overgaan om je te ontmoeten, om alleen

mijn lippen aan te raken ... Ik begrijp nog steeds niet

waarom,liefhebbend, voorgoed, mensen plotseling deel. En dan, van

elkaar blijven houden, gevoelens op de bodem van het hart verbergen.

Waarom willen zij niet dat hun trots zich vernedert, en de deur naar

het verleden opnieuw openen. Door de eeuwigheid zal voorbij gaan

om je te ontmoeten ... Ik weet het, we hadden moeten vertrekken, 

om te begrijpen, eindelijk kan iemand niet zonder elkaar zijn, 

om voor altijd bij je te blijven! 



Vriendelijkheid:

De tijd gaat verloren aan de tijdswaarde, schoonheid verandert haar prijs.  

Het kan een eeuw of een moment leven, naar eeuwige vriendelijkheid. 

Ze redt, helpt om te overleven. Het hart  laat niet toe oud te worden, 

ze zoekt geen beloningen of voordelen, maar bestaat gewoon. 

Het is ongenaakbaar en zwaar, ondersteuning van het leven,

geloof en dromen. Gescheurd van de familie en van een t'huis.

Op een dag zul je in vriendelijkheid geloven. We geven schoonheid

aan de rol van idool. Ze verdient eer, onderscheidingen. En vriendelijkheid

is de grote dokter van de wereld en verwarmt de harten. 

Vriendelijkheid is talent. 




Ah, wie houdt niet van de eerste sneeuw.
In de bevroren rivierbeddingen van stille rivieren.
In de velden, in de dorpen en in het bos.
Enigszins zoemend in de wind!

Sneeuw in de nacht. Een roze, zachte 

ochtend wekt het licht op.De rode dageraad steeg 

en verlichtte de sneeuw helder en gepassioneerd.

De sneeuwvlokken volgen. 

Op de middag kom ik naar buiten en zag een meisje in een

besneeuwde vorst. Een ontmoeting in het echte leven.

Zing niet voor mij en lieflijk en zacht. De zeeën van het hart zijn

ruim en grenzeloos, het lied zal vergaan en onbegrensd vluchten.

Sommige woorden zonder liedjes zijn duidelijk. Alleen hun waarheid over

hun hart zal bloeien. Een liedgeluid, vervelend en gepassioneerd,  

op zichzelf een onzichtbare leugen. Mijn jonge enthousiasme wordt

belachelijk gemaakt door jou. Het volume van dromen, hoe ik wordt

aangewakkerd, begrijp wat je te wachten staat.

Hoe lang heb ik gewacht voor u. 
Hoe lang ben ik op zoek naar jou. 
Ik was in een roes voor een lange tijd. 
Onder andere uitgestorven ogen, 
je ogen warm proberen te vinden. 
Ik gaf het bijna op. 
Ik glimlachte tenslotte niet langer. 
Hoe lang heb ik op je gewacht. 
En je kwam uit het niets. 
En mijn hart smelt van de hitte. 
En ik geloof zoals eerder in een wonder. 
We zullen niet per ongeluk verdwalen. 
Nu altijd, voor altijd samen. 
En vuurvliegjes schitteren in onze ogen. 

Wat een zware, donkere onzin!

Hoe zijn deze slaperig maanachtige!

Hoe de viool te raken met zoveel snaren.

En niet het licht van de muziek herkennen!

+Poëzie.

De dag was voorbij, de duivel nam af, ik ben opnieuw 
gaan zorgen. Met een snelle beweging van de witte
 vinger van het mysterie der jaren snijd ik het water.

In de blauwe stroom van mijn bestemming, klopt schuimkraag
 schuim, en zet het zegel van stille gevangenschap. 
Een nieuwe vouw op de gerimpelde lippen.

Elke dag word ik een vreemdeling. En ikzelf, en het leven 
 aan wie ik heb besteld. Ergens op een schoon veld, vlakbij
 de grens, scheurde ik mijn schaduw van het lichaam.

Ze ging naakt weg en pakte mijn gebogen schouders. Ergens is 
ze nu ver weg en nog een zacht geknuffeld. Misschien, 
leunend op hem, vergat ze me helemaal.

Ze keek in spookachtige duisternis en veranderde de plooien van haar
  lippen en mond. Maar leeft op het geluid van voorgaande jaren. Wat dwaalt als een echo door de bergen. Ik kus met blauwe lippen. Zwart schaduw in reliëf gemaakt portret.

+Poëzie.

Herfstavond. De lucht is helder, en het bos is helemaal
 naakt. Ik zoek tevergeefs naar mijn ogen. Nergens 
vergeten blad. Nee op het zand van de brede steegjes. 
Iedereen kalmeerde en stilletjes te slapen. Net als in 
het hart van de trieste dagen van de verre 
stilte slaapt de bedroefde rij.

Op de rode avond dacht de weg, Struiken van lijsterbes
 mistige diepte. Hut van de oude vrouw kraak op 
de drempel kauwt geurige kruimel stilte.

De herfst koud zacht en gedwee. Sneaks waas 
naar de haverwerf. Door het blauw van het glas glinstert 
de geelharige jongen zijn blik op de truc van het spel.

Nadat de pijp is omarmd, sprankelt de as van groen 
uit de roze oven. Iemand is het niet, en wind met dunne 
 lippen. Over iemand die fluistert, in de nacht omkomt.

Iemand's hakken verpletteren niet langer
 de bosjes. Bladgoud en grasgoud. 
Zuchten, duiken mager rinkelen. 
Kussende snavel van een kakelende uil.

Het slot is dikker, in de schuur van vrede en slaperigheid. De  
witte weg zal een glibberige sloot in beeld brengen. En zachtjes 
gerst strooien, bungelend aan de lippen van knikkende koeien.

+Poëzie.

Sta op, sta op achter de waas van blauwe Green Hills. 
In het gras, zoals eerder, madeliefjes. En iemands 
ogen aan de poort. Maar dit sprookje van 
de heldin van april zijn wij niet.

Je glimlachte naar ons. Je gezicht, 
meer transparante anemonen. We herinneren ons 
de vlammen van de kroon. Maar deze extravagante.
 April-show is niet voor ons.

Ogen, als een vervaagde klis, in de handen 
van geperste munten. Ooit een glorieuze herder, 
nu zingt over vele jaren. En de oude vrouw uit de hoek, 
met tranen stroomden voor het pictogram, ze was
 zijn liefde en het dronken sap in de border groen. 
Op de rollen van jaren droog stof. De eerste is niet
 in de ochtend van de slaaf. En alleen een
 knabbelde kruk in zijn handen rinkelt, zoals eerder. 
Ze is hem nu vreemd, ik vergat het gejank. 
En als het gaat, langzaam, door de deur, geef een 
cent in zijn hand. Hij zal niet in haar ogen kijken. 
Als je een oog ontmoet, zal het meer pijn doen. 
Maar als je je op het plaatje laat dopen, 
herinner je je de slaaf bij naam.

+Poëzie.

In de vuurrode gloed van glinsterende zonsondergangen
 en schuimen branden witte berken in hun kronen. 
Verwelkomt mijn vers voor de jonge prinsessen en
 de zachtheid van de jongeren in hun tedere harten.

Waar de schaduwen bleke en treurige kwellingen zijn, 
zijn zij degene die voor ons gingen lijden, hun 
koninklijke handen stralend, hen zegenend
 voor het komende leven van het uur.

Op het bed van wit, in de felle schittering van 
het licht, huilt degene die zijn leven wil terugkrijgen 
en de muren van de ziekenboeg trillen 
van jammer dat hij in zijn borst knijpt.

Allen naderen hun hand overweldigend daar,
 waar verdriet een stempel op zijn voorhoofd  
drukt. Oh bid, Heilige Magdalena, 
voor hun lot.

+ Poëzie.

Mijn vriend, begrijp je me wat anderen niet begrijpen.

 In de uren van verdriet staan ​​in de uitstraling van de liefde,

en dus onzorgvuldig, dus per ongeluk naar beneden valt

uit het voorhoofd haar op je borst, trillen in het geheim een

​​voorgevoel van de droom van goed en kwaad

En de liefde indiscrete vraag beschaamd bevriest op de lippen.

Laat je niet bemoeien met de ziel, geniet niet van wie? Met wie? Wanneer?

 En waarom ?? Het leven is tenslotte vreemd - het bos is dicht, 

je kunt jezelf struikelen. En oordeel niet over mensen, u bent geen God.

En wees niet jaloers, want jaloezie is zo zwart ... Iedereen heeft zijn

eigen weg. En iedereen heeft één leven.

Vertel me ...

Vertel me, heb je ooit lief gehad? Vertel me, was de dageraad in

je huis aan het zweven? En duiven cirkelden om hun hoofd om

's werelds meest witte menuet? Vertel me, had je een sneeuwstorm

in je slaapkamer? Heb je je gedichten voor haar gelezen? 

En in elke blik je op zoek naar een vriend en broer, als een remedie

voor melancholie? Heb je ooit  het inademen van de geur van een

complex trein genoten. En jij dacht dat je in de troonzaal bijna verstikt

door parfum.Vertel me, heb je ooit gehuild na het geluk van bitter

in de ochtend? En het hart op servetten werd gegeven aan de 

redactie, de aanhangers van de pen?En je hoopte op Gods wil? 

En in het najaar met bladeren in het licht gevlogen? 

En je zegende je deel, wanneer liefde verraadt. En er geen hoop

meer is?En u vernedert strikte trots, probeert u uw wegen te

overwinnen? En je vond het geweldig, zodat zelfs de naam je 

pijn deed om hardop te zeggen?En als je op zijn minst een beetje

bekend bent. Fout in de rimpelingen van mijn gekke hand. 

Dat betekent dat het voor jou is, en niet voor een ander, 

schreef ik al mijn gedichten.

Ik wil graag de eerste sneeuwvlokken zien.Delicaat,
om mensen dingen vergeten.
Top sneeuw gezocht naar een geschenk.
Om hardop te zeggen:"De winter is gekomen!"

In de ledigheid van een jonge man, in een diepere luiheid, 

zweefde het hart naar de hemel en daar vond ze de ster. 

De avond was mistig, de schaduwen lagen zacht. 

Avondster, stil, wachtte. Onverstoord, op de donkere treden

die je binnenging, en, stil, opgedoken. Op de geweldige manier

waarop ze zichzelf heeft overgedragen .En de nacht verstreek door

een mist van dromen. En jeugd verlegen met dromen zonder nummer. 

En de dageraad nadert. En de schaduwen vluchten. 

En, helder, Je vloeide je gelijk met de zon.

Met elke druppel van mijn hart streef ik naar jou. 
Elke druppel ziel nodigt veel geluk uit. 
En de gedichten die leven als hoop in mij, 
ik draag ze op aan jou. 
Zodat in je leven alleen de zon scheen. Oh, zodat 
de traan niet van verdriet van geluk 
tot de pijn van verlies ze nooit wist. 
Je bent mooi, teder, met een pure hart. 
Met de wind in het veld een keer getrouwd. 
ik wil dat je iemands droom zal worden. 
Kostbaare, schattige, vrouw ... 

Weer draaide de lente en de nachtegalen zongen in de tuinen, ik geloof je , 

ik ben niet vergeten,  de kussen en liefkozingen van jou.En ik ontmoette je

niet beter in de stille winterstilte. En de lente ging, begroette en raakte

zachtjes de ziel. Waarom hebben we afscheid van je genomen, dan was

het lot een koppige bevlieging, hier hingen de tranen tegen de wangen, 

en met wanhoop rolt het naar beneden. Voor jou hoor ik, ik mis, en ik kan

niet vergeten, en ik droom over ontmoeting met hoop, voor een visie, alsof, 

ik ren. En de ziel, zij weet alles, niet om ons ooit te zien, in de wereld

gebeurt zo vaak, hartstochtelijke liefde, maar voor altijd uit elkaar. Ik teken

je afbeelding ver weg,. En als een bliksem, een roodachtige blik, 

ben ik nog steeds erg jaloers op je, maar ik kan je niet teruggeven.

Ik ontmoet de lenteglimlach. Laat ik blij zijn, ook al is mijn verdriet bij mij.

Hopen en terugdeinsde naar een klein punt liefde.

De controle verliezen?

Alleen vriendschap zal vers zijn in de lente.

Trouwe vriend om alleen een lijn schrijven

in een brief, en zal een bericht sturen.

Over klokken wolken in hetzelfde moment,

zal zijn hart warmte geven.

Wakker het slapende geloof in geluk aan en geloof in liefde!

+Poëzie.

Herfst, roodharige meid, ben je hard aan het lachen? 
Afgebrokkeld van rinkelende bladeren zijn geel met esdoorn. 
Ik weet dat je je ergens schuilhoudt en de kleuren van de 
zomer uitwist. Wandel overal onzichtbaar, bos wikkelt
 zich in een waas. Gemberkameel op een heuvel. 
Isoleer de dierenmink. Het rode blad onder de espen. 
Alle verstrengelde spinnenwebben, en berkentakken. 
Neer gooien me munten. Ik bewonder de schoonheid. 
Regenregen goud! En het gebladerte vliegt in achtervolging, 
de roodharige meid volgend. 

Houd geen beledigingen onder je hart. Laat me los vergeef.  Er is  een oud middel tegen bitterheid je wilt geluk voorde overtreders.

Alles komt terug in dit leven. Woede, haat,  tranen, verdriet. Maar betaal met een speciale munt. Blijf geenwrok achter je schouders.

Woede zal afkoelen. Ruzie zal vergeten worden. Vernietig vriendelijkheid  niet met cynisme. Je bent geen wilde bende, zorg voor het goed een sluit!

Zet kaarsen voor de gezondheid in de kerk, bid voor iedereen tot ziens. Zodat je leven in pijn niet vervaagt je wenst je vijanden geluk.

27

Lente, lente! Hoe de lucht puur is. 
Hoe duidelijk zacht de lucht.  
Lente, lente! Hoe hoog, op de vleugels van de wind, 
strelend naar de zonnestralen, vliegen de wolken. 
 Stromen schijnen! Brullend, de rivier draagt 
op de triomfantelijke bergkam. Het ijs dat
 ermee wordt opgewekt. Maar de boom is kaal, 
in het oude bosblad, zoals eerder onder mijn voet
 en het zoemende en geurige.
 Onder de zon, de eerste bloemen bloeien. 
En onder de heldere hemel. Onzichtbare
vogels zingen, een gelukkig lied in de lente. 
Wat is er mis met haar? Wat is er mis met mijn hart? 
Met een stroom is het een stroom en een vogel
 met een vogel. Ze komen elk jaar terug. 
Vliegt met hen mee in de lucht. En zing hoe vrolijk de lente is.

+Poëzie

De jaren lopen snel, we willen ze houden, 
maar wat in onze jeugd was, is weg en keert
 niet terug. Maar zo zijn we geregeld, alles 
wordt betaald door de natuur en elk moment
 heeft zijn eigen bestemming. We hebben veel 
bereikt in het leven, maar niet alles is uitgeput. 
Laat het tot het einde toe worden vervuld, 
dat lot is aan jou geschreven.

+ Poëzie.

Vrienden zeggen:"Alle middelen zijn goed, om te redden

van woede en ongeluk zelfs een deel van de tragedie,

zelfs een deel van de ziel."

En wie zei dat ik in delen verdeeld ben?

En hoe kan ik de passie verbergen

zodat het niet ophoudt een passie te zijn?

Hoe kan ik een deel van de roep van de mensen

geven als er te weinig is om te leven?

Nee, als de pijn, dan doet de hele ziel pijn en vreugde.

 Ik wil het dus, geloof ik, ik hou zo veel van geluk niet te verliezen.

Vertel jezelf 's morgens: 
"Geluk, we moeten opstaan!" 
Dus met Geluk en opstaan, 
laat jezelf niet los. 
Geef hem een ​​bredere glimlach, 
en met geluk zul je in vrede zijn. 
Geluk houdt van glimlachen voor 
diegenen die willen toegeven 
dat ze verliefd zijn op het aardse leven, 
iedereen is bedwelmd, 
en wil geen kwaad zien, 
zaait de zaden van het goede.

Wij allemaal,we zijn allemaal vergankelijk in deze wereld.

Rustig stromend uit de esdoornsvan koperblaadjes ...

Wees altijd gezegend,

dat er een groei is,en een die sterft.

Het is heet, verschrikkelijk heet ... Maar het bos is niet groen. 
Vanaf stoffige, waterloze velden komen we er in vriendelijkheid naartoe om daar naartoe te gaan. We komen 
binnen ... de koele geur stroomt in de vermoeide borst. 
De bijtende vochtigheid van arbeid zal op het hete gezicht smelten. 
 We werden liefdevol ontvangen door smaragdgroene schaduwen. 
Rustig rondspringen, rustig op het zachte gras. 
Gefluisterde welkomstwoorden transparant, licht laten ... 
Ze schreeuwt luid, alsof ze de gasten verbaast. 
Wat is het fijn in het bos! En de zon is een ontspannen kracht. 
Hier brandt het niet met vuur, het speelt levend met schittering. 
Fluweel wenkt ons met mos, afgerond met dryades ... 
Ik ben geroepen om in ons te weerstaan, er is geen verlangen noch kracht. 
Allen zijn leden; de hete golven van 
bloed verminderen; een donkere slaap op ons zwaaien.
 Van onder zware wimpers kijken lange horloges.
Kleine insecten en vliegen, hun drukke leven. 
Hier is het gesloten ... De buurman was al in slaap ... zucht met vertrouwen 
zichzelf in slaap vallen ... en, de eeuwige moeder, de aarde, 
zachtjes wiegt je koestert de vermoeide zoon ... 
Nieuwe prestaties van de force, zal hij je borst verlaten.



Er zijn duizend redenen om lief te hebben. Het is een brandende kaars. 

We zijn motten van een spookachtige nacht. Ze zag het licht van de

duisternis. En toch in het felle licht verwarmt het hart. 

En in de ochtend, waardoor de bedrieglijk aard van de nacht, 

lachen en huilen, genieten en lijden,verdwenen zijn.

Geloven in liefde, om teweten, zijn er duizend redenen ... 

Lopen met je onder een grote paraplu in een jas die lang uit de mode is. 

Zit bij het vuur in de brede stoelen en wikkel haar voeten met een

warme deken. Op zondagen in het midden van de dag. 

Kijk naar schattige ansichtkaarten uit de doos. Samen met u over kleine

dingen praten, gedichten lezen en ruzie maken over een dichter.

En om te weten dat onze eigen kinderen zich toch wel het oude

herinneren. Ik wil zo graag samen met jou oud worden. Geloof me ,

samen oud worden is een geluk. 

We kunnen niet zonder elkaar blijven leven.

Hier werd het liedje door de voorbijganger gesleept ... Triest geluid! 

 Maar hij riep luid en hoorde alleen de kloppen van zijn wagentjes. 

Laat het meisje op een lage veranda achter - en kijkt naar de dageraad, 

en een rond gezicht. Droeg een scharlakenrode verf.

 Zwevend langzaam, vanaf een heuvel, voorbij het dorp, komen enorme

wagens in één rij naar beneden met een geurige hulde van een

weelderig veld; Achter de hennep, groen en dicht, hardlopen,

gekleed in een nevel van blauw, wijdverspreide strand en zee.

Het is niet het einde ... wordt verspreid leugens ... 

de Aarde wegkwijnen, de lucht is blij ... 

En het bos gesluierde zijden karmozijn goud,

en hij moppert een beetje, en verdwijnt, en is blauw ...

+Poëzie.

Dans van de liefde ...

Hoe raar gefluister Love Dream. En bijna vallen op de

eenvoudige Pas de deux, liefde weerstaan ​​in de dans Fate.  

Onder de fijne kneepjes van spannende notities kregen ze een 

magische foxtrot. Er was eenheid in de samensmelting van de

 twee, en iedereen ging uiteen en keek ernaar. Onthoud dat het

 was en zal altijd blijven. In de armen van liefde kan veel 

Destiny zijn.

+Poëzie

Sneeuwvlokken vliegen in een ronde dans, ze vallen 
        vanuit de hemel op de grond. Maar iedereen heeft haast 
     en merkt in het voorbijgaan die wonderen niet op, 
wat de natuur ons stuurt, ons zegenen met leven. 
Niet fronsen als het slecht weer is. Zie er vrolijker uit, 
        lach! Er is een plaats voor alles in deze wereld: 
er is een geheim, magie is dichtbij. Open je ogen 
     breder. Laat de natuur triomferen! 

+Poëzie.

Blauwe buitenwijken heuvels. In de lucht een beetje
 warm stof en teer. Ik slaap de hele dag, ik lach de
 hele dag, ik moet herstellen van de winter.

Ik ga misschien stiller naar huis, ongeschreven gedichten geen
  medelijden. Kloppende wielen en geroosterde amandelen 
Ik ben kostbaarder dan alle kwatrijnen.

Ga naar charms is leeg, omdat het hart te vol is. Mijn 
dagen zijn alskleine golven, waarop ik vanaf de brug kijk.
Iemands blikken zijn te zacht. 

In de zachte, nauwelijks verwarmde lucht. 
Ik word al ziek in de zomer, 
Nauwelijks hersteld van de winter.

Vergeef me, moeder, voor een onbeschoft woord, voor domheid, voor 
onbeschaamdheid, voor onbeschoftheid, vergeef. Vergeef me, ik
 herhaal opnieuw en opnieuw, vergeef en laat al mijn zonden vrij gaan.
Ik werd een volwassene, ik begrijp alles, ik ben klaar om je tranen
 te huilen. Ogen weer in de lucht gaan omhoog, knuffelen en knuffelen. 
Vergeef me, moeder, voor een laat geweten. 
Vergeef me voor het koude woord en gebaar. 
Voor de sneeuwwinters, voor het lange verhaal. Voor de regen op het
  verkeerde moment, en voor het protest. Vergeef me dat ik dit niet 
eerder durfde te zeggen. Vergeef me dat ik dit nu allemaal zeg. 
Ik hou heel veel van je, gek, zonder valsheid. Uw imago voor 
altijd in mijn hart zal redden. Jij, mijn moeder, bent altijd  
jongen er is geen moeder in de wereld die nog beter 
is. Ik weet het, vergeef ons, kinderen, jij, schelden, 
en we zullen de open deur zeker niet sluiten.

+Poëzie.

Weet je hoe de zee kan liefhebben?Vergeef hem een ​​tsunami en 
een storm, die passie klonter, scheuren naar willekeur, borrelen in 
de diepe bakken of gewelddadige jaloezie rush, maar vaker, zijn liefde  
is kalm en teder.  Het uiterlijk van de turquoise ogen is zo uitnodigend, 
met hen duiken, bereikt u de bodem, waar het geheim van gevoelens
is verborgen. Handen-golven. Een ontspannen lichaam zal omhelzen.
Bij de aanraking van zoet en loom, zal het vrede van toevlucht vinden.
De ziel in gelukzaligheid zal een kopje thee vliegen. En, met 
een luide schreeuw, storm je de branding in. Liefde zal opstijgen in 
een golf naar de zon. En in de afgrond van geluk zal je meenemen.

Ik ga rustig in mijn hart zitten, en raak mijn hart aan mijn lippen. 
Leegte, diepte en icoon delen opnieuw mijn verdriet met mij. 
En de vensters kussen de sterren. En de hele wereld is gevuld
 met liefde. Waar de zielen met een droom charmant zijn. Niets is 
onmogelijk nee. We zijn soms voorbestemd voor het lot. Tests voor
 zielen en harten. Onze gedachten zijn voor altijd ongewapend. 
In een ongewone en geheime kist. En we dwalen heel ons leven
 onrustig, tevergeefs zijn we op zoek naar kennis van de sleutels, 
met de schaduw vechten we bruut wanhopig. Of treurig
 en stil stil. Nogmaals, slapeloosheid verdriet verpakt, hoe
 mysterieus is de maan. Reflecties flossen omhuld, geven
 melancholie en verdriet. Ik zal rustig in mijn hart gaan  
zitten, en mijn hart aan mijn lippen raken. Leegte, diepte
 en pictogram delen opnieuw mijn droefheid met mij. En de
 vensters kussen de sterren. En de hele wereld is gevuld met
  liefde. Waar de harten met een droom charmant zijn. 
Niets is onmogelijk. 

+ Poëzie.

Op het feest van dit leven, zoals hier op mijn, wees niet verlegen.

 Wees niet bang om alles op zijn kop te zetten.

Wat echt op zijn kop staat, kan het niet bemoeien.

Ik adviseer mijn kinderen om te herhalen.

Wat er echt ondersteboven is,kan niet interfereren.

Ik hou erg van de bodem van het feest in de beker.

En zelfs op andere, meer kwetsbare plaatsen.

Aan de onderkant zijn alleen parels in de diepten

van de zeeen en oceanen van de wereld.

Herbeleef wanneer het donker is in het venster. Herbeleef,

eindeloze liefde.En voel hoe het hart wil leven, wanneer binnenin

de liefde een magisch licht is. Brew groene thee voor hem, 

waar mango smaak eclips geen verdriet is. En verlichten vermoeidheid

van de dag kus ... En om te weten dat er geen gelukkiger is dan ik ... 

Waar is het zoete gefluister van mijn bossen? 
Stromen van gemurmel,bloemen in de weiden? 
Bomen zijn kaal.
Wintertapijt bedekt de heuvels, weiden en dalen.
Onder de ijskoudewiinter dagen

Geen ruzie... 

Transparante, onbekende schaduwen je zweeft, in de armen van azuurblauwe

dromen. Onbegrijpelijk voor ons, je geeft uzelf. De zeeën, velden, bergen en

bossen. Sluit je aan bij de vrije vogel hierboven. De mist groeit, de

hemel brandt. En hier, beneden, in het stof, in schande, zien voor

een momentonsterfelijke functies. De onbekende slaaf, vol inspiratie. 

Je kent hem niet. Je zult hem niet onderscheiden in de menigte

van de mensen, je zult hem niet belonen met een glimlach, 

wanneer hij rondkijkt ,niet vrij, een ogenblik proeft van

je onsterfelijkheid.

Ik ben geen godin, ik ben aards, haal me uit de hemel. 
 Verwacht geen wonderen van mij. 
Ik behandel de wonden van anderen niet, ik neem mijn pijn niet weg. 
Ik bescherm niet tegen bedrog, ik verander zout niet in suiker. 
Ik heb liefde en genegenheid nodig en de geur van koffie in de ochtend. 
Passie, tederheid, avontuur, sprookjes, wacht, 
sneeuwstormen en wind. 
Ik wil liefhebben en bemind worden. Soms lachen en verdrietig zijn.
Ik wil voor iemand dierbaar zijn, ik wil een aardse vrouw zijn.

De jaren gaan voorbij, maar er is geen rust, het hart
 bleef onveranderlijk jong. 
En op de vijftig klinken ze, net als over twintig jaar.  
Haar levendige, trillende snaren. 
Niet ver daarvandaan komt de winter dichterbij. 
Maar ik wil me nog steeds gek maken, 
 ik wil mijn wimpers verven. 
Om weer iemands hoofd te laten draaien, 
geliefd en gewenst te blijven.
Wat jammer dat die tijd niet teruggebracht kan worden.
Zelfs op 50 net zoals 20 vraagt het hart nog sterk genegenheid. 
Laat het jaar, zoals de zwaluwen vliegen.  
Men kan jong zijn, maar vijftig zijn.  

De laatste stralen van de zonsondergang.
liggen op het gebied van gecomprimeerde rogge.
Het dutje van een roze knuffel.Het gras van een onbesliste rand.
Geen wind, geen schreeuwende vogels,
Boven het bosje een rode schijf van de maan,
En het lied van de priesteres sterft onder de avondstilte.
Vergeet zorg en zorgen.
Verkrachting zonder een doel op een paard
in de mist en in de wei.
Om de nacht en de maan te ontmoeten!

+Poëzie.

De regen van gisteren is nog niet opgedroogd - 
er is groen water in het gras! 
Het verlaten van akkerland laat hunkeren, 
en verwelkt, zwanen verdorren.

Ik dwaal door de straten en plassen, herfstdag 
verlegen en wild. En in elke echtgenoot die ik ontmoet, 
wil ik je schattige gezicht begrijpen.

Je bent meer mysterieus en mooi. Kijkend naar 
duistere randen. Oh, voor jou, alleen ons geluk 
en mijn echte vriendschap.

En als de dood is door de wil van God. Grenzend aan
  uw ogen met uw hand, zweer ik dat ik als een 
schaduw in het open veld de dood en u zal volgen. 

Gouden wolken lopen boven de rustende aarde. 
De velden zijn ruim. Glinsterend, doordrenkt van dauw. 
Creek mompelt in de mist van de vallei, het voorjaar dondert
 rommelt in de verte, luide wind in de ratelpopulieren bladeren 
bevend met een gevangen vleugel.

Stil en bleek bos is hoog.  Groen, donker bos is stil. Slechts af
 en toe in de schaduw van een diep slapeloos blad zal het 
ritselen. De ster beeft in de lichten vande zonsondergang,
  de liefde is een mooie ster. En in de ziel is het licht en heilig, 
het is gemakkelijk, net als in de kindertijd.

Mijn liefde voor jou is als een vurige bloem, het brandt.
 Het brandt. En gaat niet uit. Goddess! Ik sta op! 
Betaal nooit voor altijd mijn passie voor jou. Ik
 hou van je en kan niet van de liefde genieten! 
Lacht mijn hart! Veertig keer probeerde ik
 mezelf te bevrijden van de boeien van liefde.
 Maar ik ben er helemaal voor jou! 
Je glimlach is mijn blik. 
Je blik brandt mijn hart. 
In mijn ziel brandt het 
onstuimige vuur , brand, niet! Tweehonderd keer
 "oh ja!". Tweehonderd keer "oh nee!" De ziel brandt
 en kreunt van geluk. Godin teder! Onthoud: ik ben
 voor altijd je gelukkige fan.

Ik ben van plan om te ontsnappen uit het netwerk, ik wil een
 verandering in mijn bestemming, favoriet internet, begrijp het, 
vergeef me, ik ben volledig in jou opgelost. Ik hoorde het lachen 
 van kinderen niet meer, ik vergat hoe te zingen en lachen, ik vond 
het verraad aan vrienden, en de zee van vuil achter het scherm
 glansde. Ik zal doorgaan met het berekenen van verliezen:
 het netwerk van rimpels, een waardige afrekening, favoriet
 internet, vergeef, geloof, ik zal niet terugkeren ik kom niet 
meer terug. Ik ben een zwak en vermoeid persoon, ik 
begreep: het is tijd voor mij om te vertrekken. 
Favoriete Internet, tot ziens voor altijd! 
Vaarwel voor altijd. Meer precies, tot de volgende ochtend!

+Poëzie.

Hoeveel zonne-energie mensen! 
Niet degenen die stompzinnig lachen, 
wanneer ze geknepen en gekieteld zijn, 
maar die vergelijkbaar zijn met kinderen. 
Iemand zonder eigenbelang, onbeleefde vleierij. 
Als met een felle zon samen, worden we genereus
 opgefleurd door dagen. Mensen houden van lichten. 
Tussen de problemen en het gedoe. Als je onbewust 
naar de stapel trekt, zal de donkere dag oplichten, 
en de slechte schaduw verdwijnt. We zijn leuk en
 gemakkelijk met hen, en de sterren schijnen 
helderder in de lucht, we vergeten het verdriet, 
heb je ze niet gezien? 
Schud jezelf dan uit een droom. En je zult het 
begrijpen, onder vrienden. Zoveel zonne-mensen. 
Ze zijn als de eeuwige lente. Ze geven ons licht en
 vernieuwing. Vertrouwen en wedergeboorte. 
Ik geloof dat bijna niemand zal oordelen, 
als ik het uit het diepst van mijn hart zeg. 
Zonder vleierij en mooie leugens: 
"Dankjewel, zonnige mensen!"

Wat is er belangrijker dan de gezondheid van lichaam en geest? 
Op de internationale dag van de gezondheid. We zullen ons 
haasten om u te feliciteren. Wat wens je deze vakantie? 
Goed en opgewekt, overwinningen. Laat het leven stromen
 in een prachtig sprookje. Een groot aantal dagen en jaren. 
Natuurlijk, geluk en geluk, het zal je nooit pijn doen.
Welvaart voor jou bovendien. Liefde voor vele jaren. 
En natuurlijk gezondheid. Dat was sterk, zoals vuursteen. 
Zodat je elke dag wakker wordt in de stemming en zonder pijn. 

+Poëzie.

Drie kusjes en de tijd bleef staan ...

Ik houd niet, ik klaag niet, niet jaloers. In de vroege ochtend 
bij het licht van de dageraad. Drie bloemen delicate drie kussen. 
Je gaf me onbaatzuchtig. De eerste was als een kamillebloem. 
onopvallend licht, timide. Ze renden over de huid in kippenvel, en
 op de wangen was de dageraad pijnlijk. En de tweede was heet
 als een roos, een bloeiende hete knop. Plots klonk de prozatekst,
 de telefoon versterkte de nachtegaal. De derde was blauw 
vergeet-mij-nietje, ik geloofde in je gevoelens. Het bleek dat 
alles een grap was. Kussen zijn geen teken van liefde. 
Drie bloemen, drie verschillende kussen. Je gaf me een 
afscheid. Op deze dag besefte ik dat ik van roeien en 
varen houd en ervan hou.

De stille stem van mijn ziel vertelt me: "Je haast je om te leven. 
Wees niet verdrietig en wees niet depressief, het leven is gegeven en je neemt het. Je neemt het dit warme licht. 

Ergens daar het is gewoon niet daar. Jij vang en deze heldere straal.
 Zelfs als het vanwege de wolken. Het geritsel van bladeren en de 
 kinderkreet. Je neemt en houdt jezelf in. Zomerregen gewichtloze sneeuw.

  Je neemt rustig huilen en lachen. En de liefde die je werd gegeven.
 Je drinkt het helemaal tot op de bodem. Zelfs als er problemen komen.
 Je neemt het niet voor altijd. Ik zal mijn ziel vragen: "Misschien zit je stil?" 
Glimlach is niet slecht, ze. "Meer zal zijn we hebben stilte." 

+ Poëzie.

Winter geloften zijn koud,
lang zal ik wachten op de lente. 
Liefde in de winter is een korte eeuw.
De sneeuw valt stil op de grond.
Liefde in de winter is een korte eeuw.
De sneeuw valt stil op de grond.



Ik hou van je, weet je dat? Er is echter helemaal geen behoefte aan. 

Wat in het hart zit is belangrijker dan alle woorden, dit gevoel is sterker

danboeien. Ik hou van je ... Slechts drie woorden, 

ik wil ze zoveel herhalen, in hen om mijn ziel, hart en streling op te

zetten, om een ​​persoonlijk sprookje te maken. Laat de zachtheid van

een donzige sneeuwvlok smelten in je warme handpalmen, 

laat er nooit een traan op mijn wangen zijn, mijn geliefden.

Avonddag, wegbranden. Terugtrekken in de nacht. 

Woont me bij, groeit, niet gesubstitueerde mysterieis van mij.

Is het echt een gepassioneerde gedachte, een oneindige aardse golf, 

verloren onder het plaatselijke lawaai, zal het leven niet naar de

bodem uitputten. Echt in de koude sferen met het onopgeloste mysterie

van de aarde. Verzonken in verdriet zonder maat. En de liefdesdromen

zijn vertrokken. Mijn onderdrukking sterft, het verdriet van de dag zinkt , 

alleen jij bent een eenzame schaduw, bij de zonsondergang.

Ik zou blij zijn met de smaak van vanille.

Koffie met de geur van een theeroos. 

Het zien van die ogen die geboeid waren. 

Kus die alle tranen droogt. 

Ik zou blij zijn met de kleur van witte lelies. 

De lucht, turkoois als de zee. 

Ik gebruikte echte en niet fantastische idylles. 

Sterren schitteren in je ogen. 

Ik zou zo fris zijn als de wind. 

Zeldzamer dan de druppels van april. 

Ik zou gewoon in deze wereld leven, 

om langzamer te kunnen vliegen. 

Ik zou een grenzeloze oceaan van geluk hebben. 

Het geluid vande branding. Vlinders van een dozijn.

Ik werd omarmd als de meest delicate. 

Ik ...

In mijn geest heb ik een andere wereld geschapen 
en afbeeldingen van een ander bestaan. 
Ik bond ze samen met een ketting, 
ik gaf ze een blik, maar gaf ze geen naam. 
Plotseling klonk er een storm van gejammer door de winterstormen, 
en het verkeerde wezen stortte in.

Met vrolijk gezang is de lucht sereen.

Met al zijn liefde en verlangen naar de adelaar, geen paar.

leeuweriken zijn zachtaardig.

Maar in feite zweven ze beiden hoog!

Wat hebben wij, mensen, nodig voor geluk? 

Gezellig huis, mijn baan, die rook heerlijk, om samen te leven. 

Dat thee met jam in een favoriete mok, bloempotten, een bank,

twee fauteuils, en in de keuken een koekoeksklokk, kukuyut, zo interessant. 

Een groot tv-scherm, en op de bank, bedekt met een deken, en morgen

niet te vroeg, rustig slapen, in ieder geval tot de lunch. 

De ochtenddauw dronk gretig, het 
geluk stroomt langzaam in een stroompje. 
Zo mooi in de vroege ochtend. 
Versheid is een koele geur. 
De hele natuur in verven is gekleed. 
De ochtendsmaak is aangenaam zoet.
De frisse geur ruikt naar ochtend. 
Ik wil vergeten en rennen. 
De zomer is een klein wonder. 
Ik wil leven, liefde, ademen ... 

Op deze dag, een gezegende dag,heeft een van u zowel deugd,

als de natuur gaf een andere natuur.

Ze heeft jullie er beide voor gemaakt, tot jullie gevoelens en daden.

Wederzijds geluk. En een half vriendelijk voorbeeld zou gediend worden.

Oh trouwe vrienden en vriendinnen!Er zal spoedig een uur zijn.

Een aangenaam, zoet, gelukzalig uur van een blogbezoek.

En in de uitstorting van harten zul je

het einde ervan zien en het lijden in het verleden vergeten.

+Poëzie

Sneeuwvlokken vliegen in een ronde dans, ze vallen 
        vanuit de hemel op de grond. Maar iedereen heeft haast 
     en merkt in het voorbijgaan die wonderen niet op, 
wat de natuur ons stuurt, ons zegenen met leven. 
Niet fronsen als het slecht weer is. Zie er vrolijker uit, 
        lach! Er is een plaats voor alles in deze wereld: 
er is een geheim, magie is dichtbij. Open je ogen 
     breder. Laat de natuur triomferen! 

Mijn liefde voor jou is als een vurige bloem, het brandt.
 Het brandt. En gaat niet uit. Goddess! Ik sta op! 
Betaal nooit voor altijd mijn passie voor jou. Ik
 hou van je en kan niet van de liefde genieten! 
Lacht mijn hart! Veertig keer probeerde ik
 mezelf te bevrijden van de boeien van liefde.
 Maar ik ben er helemaal voor jou! 
Je glimlach is mijn blik. 
Je blik brandt mijn hart. 
In mijn ziel brandt het 
onstuimige vuur , brand, niet! Tweehonderd keer
 "oh ja!". Tweehonderd keer "oh nee!" De ziel brandt
 en kreunt van geluk. Godin teder! Onthoud: ik ben
 voor altijd je gelukkige fan.

Als een jongen die hard aan het rennen was, 
verscheen ik aan jou. Je lachte nuchter over 
mijn kwade woorden:

"Prank is leven voor mij, naam is grap. 
Lach, wie is niet stom! " En ze zagen de
 vermoeidheid van bleke lippen niet.

Je werd aangetrokken door de maan. 
Twee grote ogen. Te roze en jong was 
ik voor jou.

Smelten is makkelijker dan sneeuw, 
ik was als staal. De bal sprong van 
de vlucht. Rechts op de piano

Het kraken van zand onder de tand. 
Of staal op het glas. Alleen heb je de 
vreselijke pijl niet gevangen.

Mijn gemakkelijke woorden, en de 
tederheid van woede voor show. 
Stone hopeloosheid. Al mijn grappen.

Vandaag was het ontdooid, vandaag 
stond ik voor het raam. De blik is
 ontnuchterend, de borst is losser, 
opnieuw gepacificeerd.

Ik weet niet waarom. Moet gewoon 
een vermoeide hart zijn en op
 de een of andere manier het rebellerende
 schrijfgerief niet willen aanraken.

Dus ik stond in de mist. 
Ver van goed en kwaad, 
zachtjes met mijn vinger trommelen. 
Door een klein rinkelend glas.

Hart is niet beter en niet erger, 
dan de eerste hoek deze,  
dan paarlemoerplassen, 
waar de lucht spatte.

Dan een vliegende vogel. 
En eenvoudig een lopende hond. 
En zelfs een arme zanger heeft
 me niet tot tranen gebracht.

vergetelheid  zoete kunst. 
Soul al geleerd. Een 
groot gevoel vandaag
 versmolt in de ziel.

+Poëzie.

Leef in een klein land tussen de zand- en dennenbossen, begonia's en
 yasmine, en blauwe luiken, hier zijn de golven groen, en de lucht is
    blauw en sappig, en het verleden is bleker dan het stoffige tapijt, hier
    zijn de meeuwen luidruchtiger in de ochtenden dan enig dieet, en de 
  spruw zit in een jas in slaap,  en je hoort een zaad in de grond draaien 
als je palm de mijne raakt. Dit is Vlaanderen mijn Vlaamse land.

We spelen vaak het lot. Klimmen op de steile rots. 
Het leven is ons niet gegeven zonder een gevecht, 
des te meer geniet ik van het leven. Ik verheug me 
 in de eerste sneeuw. En het eerste grassprietje en
 de zon en de blauwe lucht. Ik ben een gelukkig en 
gelukkig leven. Mijn hele leven met mislukkingen 
 beweren. De problemen over mij hangen. Een onverwacht 
verdriet zal overvloeien. Door tranen geniet ik van het leven.  
Het leven is tenslotte zo menselijk. Laat mensen soms
 onverschillig, wreed, grof, harteloos zijn. Spijt hen, 
ik geniet van het leven. Het lot is variabel als de 
wind, het is wreed en wispelturig. 
Maar zelfs een moment voordat ik sterf, 
met een glimlach, zal ik het leven herinneren.

+Poëzie.

Laatste blik op het verleden, ik weet dat ik daar niet zal terugkeren. 
Je kunt niet half gelukkig zijn, "Half" geluk is verdriet.

Ik wil geen "helft" van de zon, ik heb de helft van de hemel, voor niets. 
"Half" het lied zal breken, liefde "half" ik accepteer het niet.

De helft bij elkaar het betekent apart, half oprecht, een leugen, 
half moed, betekent gemeenheid, "de helft" - zeker niet de mijne!

Het geluk is nabij, maar ik zie het niet! Gaat dichtbij, maar 
 ik kan het niet horen!Denk dat de stappen niet kunnen!
 Misschien geloof  ik gewoon niet in hem?Misschien ben
 ik vergeten hoe lang geleden ik mijn familieleden had  
gevonden,en ben ik vergeten wat het betekent om verliefd te worden,  en dit leven is gewoon een droom? 

Misschien, en misschien anders? Het hart wacht, wachtend 
op huilen. Ik laat hem niet binnen, blijf in een kooi, goede
 gevoelens, gasten zijn zeldzaam. Misschien moeten we 
beslissen en weggooien, alleen om niet te sterven. Alle sloten 
die zich in de kooi van het hart bevinden, laten ze binnen komen en helpen opwarmen. Misschien de moeite waard? 

Laten we de liefde voor altijd houden. Om zowel

 vóór als nu dichtbij te zijn. Zodat dat uit de 

gelukzaligheid ons bloed kookt. Om niet iemand

 anders te steunen, bleven we bij de somberheid.

Laten we elkaar waarderen. Laten we 

verenigd zijn in deze vreselijke wereld.

Alles verduren en verdragen om niet één voor

 één gek te worden in een leeg appartement.

Kom met je mee vanaf nu zullen we het weten

wat is geluk om samen te zijn. Dus dat later 

niet met tranen om te onthouden. Hoe niet genoeg 

te zijner tijd aan ons de echtgenoot.

Laten we nooit lijden.

Lange tijd hoefde geen scheiding te ondergaan.

Om niet in wanhoop te huilen. En om gelukkig 

te zijn, zijn eigen hand vasthoudend.

Kom met elkaar om te delen.

Dat stoort ons onze ziel. Hun wonden moeten 

zonder mislukken genezen worden.

Aarzel niet, dus het wordt alleen maar erger.

Laten we samen dromen om te oefenen.

Dat zelfs mensen ons zouden bewonderen.

Wie eens niet kon accepteren.

Dat jij en ik gelukkiger zullen zijn.

En we zullen niet alle vijanden vernederen.

Ze zijn zo ellendig van aard. Ze hebben

 zoveel kwaad nodig om te behouden. Niet op weg 

naar ons met hen door de bloem, zoals.

Laten we in harmonie leven.

Zodat die ruzies nooit floreren in ons huis.

To life path gezamenlijke verlichting.

En luister niet, afgunstige verwijten.

Dus laten we de liefde met je houden.

Laten we in vreugde leven zowel voor als nu.

Om niet te denken hoe we elkaar terug kunnen krijgen.

En om te weten dat het gevoel niet afkoelt.

+Poëzie.

Riep de heks en gaf boeketten. 
's Nachts, in de volle maan, gecomponeerde sonnetten.
Ze smeekten om een ​​samenkomst, beloofden alles op de been 
en hielden hem bij de schouders, terwijl ze verdrietig waren. 
Ze hebben elkaar verraden voor mijn plezier, ervan 
overtuigd dat loyaliteit slechts een conventie is. 
Ze zeiden dat de plas van mijn ogen onvermijdelijk is. 
En zij baden tot de heilige dat ik zachtaardig zou worden, 
zodat ik mezelf, zonder enige spoor, zou geven om 
zeker te verzekeren dat liefde zoet zou zijn. En in reactie 
op mislukkingen, na de vijfde poging. Ze noemden 
een besmetting. Ze antwoordde met een glimlach. 
Alle bekentenissen raakten het hart niet aan. 
Ik heb er maar een nodig, de beste ter wereld. 

Op zoek naar redding. Mijn lichten branden
 op de hoogten van de bergen. Het hele 
gebied van de nacht wordt verlicht. Maar 
helderder dan alles, in mij een spirituele blik 
En u bent ver weg. Maar bent u op zoek 
naar redding. Het sterrenkoor klinkt plechtig 
 in de lucht. Ik vervloek de menselijke 
generatie. Ik stookte een vuur voor je
 op in de bergen, maar je bent een visioen. 
Op zoek naar redding. Moe om te horen, 
stopt het koor van de sterren. De nacht
 gaat weg. Stelt twijfel. Daar daal je af van
 verre, lichte bergen. Ik heb op je gewacht, 
ik heb de geest naar je uitgestrekt. 
In jou, redding!

Vanaf de veranda onder de bel zoemde je naar
 wierookkaarsen. En ik kon niet, zachtjes beven, 
raak uw handen en schouders niet aan.

Ik wilde je zoveel vertellen, dat de ziel van jongs 
af aan gekweld heeft, maar een stille weg rookte 
in de glooiende bodem van meren.

Je keek stilletjes naar de valleien, waar een krullerige
 waas in het gras sloop. En zeldzaam grijs haar viel 
uit je verdorde voorhoofd.

Een beetje bleek vouwt uit de kleren. En het leek in
 het bed van donkere wateren. Weggaan, kauwend
 op mijn hoop. Uw tandenloze, mompelende mond.

In een donker bos op groene dennen zijn bladeren van
 wilgenwilg verguld. Ik ga naar de hoge bank, waar de baai
 rustig spettert. Twee manen schudden hun hoorns. 

Ze bewogen een rimpeling met gele rook. Het oppervlak
 van de meren met gras is niet te onderscheiden, 
stilletjes huilend in de moeras van het moeras.

In deze stem van de gemaaide weide hoor ik de 
roep mijn hart kennen. Je noemt me, mijn vriendin, 
om te rouwen aan de slaperige kusten.

Jarenlang ben ik hier niet geweest en heb ik veel 
vrolijkheid en afscheiding gezien, maar ik heb altijdstrikt 
 in mij de zachte plooi van je mistige handen gehouden.

+Poëzie.

Als twee van elkaar houden. En geluk wordt geboren

 in beide harten. Die lichte gevoelens kloppen altijd.

En geluk wordt meer dan dubbel. En als de problemen op

 de weg elkaar ontmoeten. Het is gemakkelijker voor de twee

  om het knelpunt te overwinnen. Want verdriet in de liefde 

wordt immers anders gemeten. Het is verdeeld in twee,

Dus, en minder dan de helft.

Ik open de blog als een aardiger verrassing. Vrienden van
 de boodschap zijn duurder dan de prijs! Hoe heb ik je 
nodig, lieve vrienden, ver, liefje, je bent familieleden
 geworden. Alsof ik met iedereen naar school was geweest, 
alsof ik heel mijn leven bij je was geweest, alsof we op 
dezelfde binnenplaats aan het ronddwalen waren. We zijn 
een tijdje uit elkaar gegaan. Maar heb je niet gedroomd? 
Waarschijnlijk niet. Ik open de blog, hallo opnieuw. 
Laat onze unie vele jaren leven. 
Lang leve onze intercoole mensen. Moge de vreugde
 van communicatie duren voor ons, beste vrienden.
 Ik hou van jullie allemaal!

Butterfly ... 

Je hebt gelijk. Eén vliegmaatschappij, 
ik ben zo lief. 
Al mijn fluwelen met zijn levend knipperen, 
slechts twee vleugels. 
Vraag niet: waar kwam u vandaan? 
Waar heb ik haast? 
Hier op de bloem viel het licht 
en nu ik adem. 
Hoelang, zonder doel, zonder moeite, 
wil ik ademen? 
Op dit moment flitst hij en spreidt zijn vleugels

 Ik dacht dat het belangrijkste in het nastreven van het lot was: 
schilderen en sieraden werken aan zichzelf: vooral de gebreken 
die zichtbaar zijn, boven de vervelende ingrediënten die 
worden gegeven, magische plekken, de ijzeren muur 
moet waardig zijn, opgevoed door mij. Van alle weldoeners,
 legde niemand uit. Wat is het belangrijkste voor iemand 
 om van je te houden zoals dit. Met alle gebreken.
 Tranen en aanvallen. Schandalen en verschuivingen. 
En een voorliefde voor leugens. Beschouw ze als
 diepten, beschouw hen als mysteries. Onbekende
 mysteries van je grote ziel. Zodra ik dat dacht 
In mijn jeugd. Het leek het belangrijkste, 
maar het bleek niet zo te zijn.

Twee kaarsen brandden in de nacht. Was droop recht

 op de borst. Hun levens smolten weg. De schaduw 

nam elk moment af. De nacht omhelsde hun lichamen.

Zelfs in hen glimlachten de woorden. Hoe kort is het

 leven van een kaars. Maar we zijn erin geslaagd om 

te dragen. Houd van laaiend vuur. We groeien zelf,

 maar liefde. Laat zijn stempel op de tafel liggen. Kubus 

van was onder de maan. Hart van het hart, het zij zo. 

Hoe we van elkaar hielden vergeet het niet.