Archief

Waarom is het zo verdrietig van hart,
waarom is het zo pijnlijk in de ziel?
Zonder jou kan ik geen redding vinden,
het is alsof ik in een luchtspiegeling leef.
Nogmaals, de herfst staat op de drempel.
Een traan wegvegen van verlangen.
 De wegen vervagen in regens,
die ik niet aan jou zal doorgeven.
Ik vlieg met kranen naar je toe, in een 
mysterieuze droom van voor de dageraad.
Ik raak mijn lippen aan met de bloemblaadjes
 van de tea rose en blijf onder de douche.
U zult het kloppen van uw hart horen.
De regen op het glas klopt. En u laat de 
herfst opwarmen. Om te verdrinken in uw gevoelens.

Ik verzamel een boeket herfstbladeren,
in een kristallen vaas leg ik het op tafel, 
ik krijg aquarellen, papier, penselen
en ik zal een herfststilleven schrijven.

Ik streelde zachtjes met transparante slagen. 
Een vrolijk blad, hallo zon, ik zal een
 lijsterbessentakje schilderen. In oranje,
 zonsondergang een felle kleur.

Op de vaas speelt de schittering vrolijk,
een roze dageraad klopt op het raam,
en een mooi, delicaat, zonnig 
boeket doet me denken aan de herfst.

Een hoppige herfst in oktober dwaalt over Vlaanderen,
stampt zijn hoofd en windt bloed op, ondanks alles vindt 
ze nog steeds warmteen morst liefde met bladeren.
Het is tijd voor herfstdromen, zorgen, twijfels, raadsels 
van tijd en onvervulde hoop!
Ah, herfst, herfst, je bent mijn lieve genie, ik ben
teruggekomen in de schoonheid van je kleding.

Paints of Autumn - een creatie van de hemel,
om de een of andere reden is droefheid geïnspireerd.
Om een ​​beetje op te vrolijken loop ik
 langzaam door het park. Ik dwaal rond.
 Streelt de kroon van de wind, stoft
 goud met linden onder haar voeten.
Als een minnaar, heimelijk zuchtend,
kijkt Oak zacht naar de berk.
En de prinses in luxe jurk,
slank kamp in een jurk van wit brokaat,
in gouden krullen, ruzie met de wind,
waren stralen verloren van de zon.
Trots, vrouwelijk onzorgvuldig,
Oaky bewonderend voor zichzelf,
doorboorde Oak Heart voor altijd met de
meedogenloze Cupido-pijl.
In de buurt van Maple - roekeloos knap,
gekleed in een karmozijnrode outfit,
waardoor bloosheid wordt veroorzaakt,
werpt hij een blik op Vlaanderen.
De rand van lichte kleding met bewondering
Ze bedekt haar tegen de wind.
Lichte herfstcharme
Betoverde mijn hart.
En gesponnen in een herfstwals,
droevige gedachten die
me meenemen, klokkenspel van mijn humeur
onder de kristalstrengen van regen.

Het regent nu al een week. Nu een beetje sterker, 
dan alsof ze huilt. Hij steelt van mij. Ik ben eenzaam in het land.
Verdriet komt uit de banken, maar, vooruitlopend op de laatste adem,
hoor ik het geluid van je voetstappen. En de draai van de sleutel vooraan.

Stil regen klopt op het raam, alsof er iets timide vraagt.
We zijn voorbestemd om te scheiden. Deze herfst, 
deze herfst. Ik weet niet hoe ik moet zeggen dat
ik niet hoef te wachten, maar nog moeilijker voor mij
  het zal liegen. Gouden herfst neemt mijn pijn weg,
Gouden herfst, goud van haar. Gouden herfst, vraagt
 ​​nergens overen geeft geen antwoord op de vraag.
Heb ik nu lief, hoe ik ooit van je hield?Alleen jij 
zegt som. Is het de schuld van het hart?
Maar waar komt deze angst vandaan, zie de pijn
 in je ogen, en zoek vrede in onnodige woorden .

De zomer vliegt weg, vliegt weg, smelt onherroepelijk,

 blijft in de geur van gras, vergeeld en licht geplet.

Onder de voeten van dartele kinderen, de tekenen 

zijn al in de herfst zo onvermijdelijk en dichtbij:

sombere dagen waren laat, warme dagen waren weg,

vogels vliegen weg, scheld de voorspelling van regen en

sneeuwstorm niet uit. Voor de deadline komt de zomer terug,

als je de zomer verbergt in de tederheid van de handen.

Bij het afscheid nemen van een gekleurde mouw,

zal de uitgaande zomer een beetje  zwaaien.

Hier is nog een lied gezongen op mijn vluchtige pad.

Hoeveel nummers heb ik? Als de eerste duidelijk klonken.

Nu verschijnen er echo's van verdriet die alarmerend klinken.

Ik wil geen verlangen naar mijn liedjes,

er is geen plaats voor vroege herfst in hen.

Liedjes van zomerverwachtingen liggen

nog steeds heel dicht bij me.

De zomer zal spoedig op een fiets wegrijden, 

augustus gaf het stokje aan september, herfstbuien

 met een roodachtig koper de jeugd van de natuur,

 mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn, 

want het is lang geen nieuws dat het herfstseizoen

vrede is voor de ziel. Met een lichte hand wordt door de tijd 

een nieuwe pagina in het levensverhaal ingevoerd. 

Spoedig langs het pad, met een gele koffer.

En met een groot boeket rent de jongen weg. 

Hij begint in de periode van een nieuwe gouden

 blizzard met een nieuwe droom te leven.