dag bloggertjes allemaal

.Zeekool of crambe maritima is een vaste of blijvende groente... Met dezelfde definitie als die van een vaste plant gaat deze vergeten groente door het leven. Elk najaar sterft het bovengrondse gedeelte van de plant af, maar het ondergrondse deel (wortels) blijft in leven om het volgend jaar terug uit te lopen tot een nog mooiere plant. Met deze groete wordt uw geduld wel op de proef gesteld want pas na 3 jaar zal de plant goed groeien. De zeekool kan tot 15 jaar op dezelfde plaats blijven staan. na verloop van tijd kan de plant gescheurd worden.

.Zeekool groeit vooral op goed gedraineerde gronden met kalkrijke bemesting. daar hij in vochtige gebieden groeit is een goede bewatering in hete zomers wel aangenaam voor de plant. Het toedienen van zeewierkalk wordt echt door de plant geapprecieerd en zal dit in zijn bloemenglorie uiten !

.Naast de crambe maritima is er ook de crambe cordifolia. Deze plant wordt veel hoger tot wel twee meter hoog en breed. De spectaculaire bloemtrossen geuren sterk naar kool. Het nadeel van deze cordifolia is dat de plant na de bloei meestal volledig afsterft. Hierbij nog een foto van crambe cordifolia

.Zeekool een 'vaste' groente in de moestuin,..... Crambe maritima of zeekool groeit oorspronkelijk aan de kusten in Centraal-Europa. De zeekool is zoals de naam het al laat vermoeden, verwant aan de kolen (brassica) en behoort dan ook tot de kruisbloemigen. Elk jaar opnieuw zal deze koolachtige zijn nut bewijzen, zowel in de moestuin als in de keuken. Zeekool kan ook een sierwaarde hebben in de tuin, met de decoratieve blauwgrijze bladeren en de witbloemige schermen is deze vergeten groente perfect toepasbaar als solitaire, alleenstaande plant of aangeplant in groep. De plant wordt ongeveer 70 cm hoog en zal bloeien vanaf mei tot juli.

.

FEBRUARI

De berken staan grauwwit
als dunne aspergeachtige damesbenen
voor het eerst zonder nylons.
Het kreupelhout schuurt knisperig
als een huig-r langs onze kleren;
het kreupelhout waaraan als nevel
de sluiers van door en door luchtig geklede
voor te lompe liefde voortvluchtige,
altijd een beetje te licht lachende minnaressen
zijn blijven hangen.

Het is niet meteen duidelijk of we mekaar
zo stevig vastpakken uit kou of uit liefde
maar misschien is dat hetzelfde.
Want koud is het hier
als in een soort kathedraal, het soort,
diepvriesreligie dat 2000 jaar lang Christus
koel heeft bewaard. En de zon schijnt
als het lichtje in een koelkast.

En de mist 's avonds lijkt op het soort vaagheid
dat ontstaat in het hoofd van een seniele god
die niets meer, laat staan een landschap,
kan onthouden. Kijk maar waar ie nou weer
Leuven anno 1975 heeft verloren gelegd.





')};

.Alleen het kruid wordt gebruikt. het is een uitstekend bloed reinigend middel voor vele kwalen.

.Veel steden werden in de middeleeuwen door kastelen beschermd. Soms werd een kasteel gebouwd als de stad allang bestond. Ook kon het wel eens voorkomen dat er al een kasteel stond en er een stad rondom de muren van het kasteel ontstond. Als er gevaar dreigde werd het poortgebouw van het kasteel dag en nacht bewaakt door soldaten. Die soldaten hadden het recht om alle karren en manden te doorzoeken en vreemde mensen te ondervragen. Verkopers op weg naar de markt zouden heel vaak iets van hun waar hebben moeten afstaan om toch binnen te komen. De soldaten maakten daar dus eigenlijk ook wel misbruik van. En bezoekers die niet welkom waren moesten uitkijken dat ze niet gedood werden. Veel kastelen werden op een heuvel of een ander hoog punt gebouwd, zodat men een goed uitzicht had over de omgeving. Dit was zeker belangrijk als vijanden het kasteel wilden bestormen. Door het goede uitzicht had men dit zo door. Een kasteel beschikte ook over enige verdedigingswerken, die waren meestal gelijk met de bouw van het kasteel ontstaan. Een ophaalbrug kon omhoog gehaald worden waardoor niemand meer over de gracht heen het kasteel binnen kon komen. Het valhek bij de ingang van het kasteel kon worden neergelaten via gleuven in de muur. Dit valhek werd neergelaten met touwen en een lier. Dan had je nog een barbacane, dit was een ommuurd terrein voor het binnenste poortgebouw. Kwam je als vijand daar terecht dan werd je door iedereen onder vuur genomen. Langs de bovenrand van de muur had je kantelen. Kantelen waren stukken muur waarachter men zich kon verschuilen voor de vijand. Daar tussen waren openingen gelaten waardoor je de vijand onder vuur kon nemen. Deze openingen konden worden afgesloten met een houten luik. Boven in de torens had je hordijzen. Deze hordijzen werden aan de bovenrand van de muur langs de kantelen bevestigd. Door gaten in de bodem kon men op de vijanden die zich beneden bevonden schieten. Mochten de torens van het kasteel dan toch door de vijand bestookt worden, meestal deden ze dat met vuurpijlen, dan dekte men de houten verdedigingswerken af met vochtige dierenhuiden. Tenslotte had je dan ook nog de machicoulis. De machicoulis ook wel mezekooien genoemd waren de stenen variant van de hordijzen. Ze staken een stuk uit zodat de vijand tot vlak aan de voet van het kasteel beschoten kon worden.