Archief

De nachtsilene (Silene nutans) is minder fors met een kleverige stengel en kleinere, altijd witte bloemen. Hij groeit in schrale graslanden en aan bosranden.

kenmerken:

De tegenoverstaande bladen van Zeepkruid hebben drie tot vijf opvallende, duidelijk uitspringende
nerven. De bloemen van Zeepkruid geuren s'nachts het sterkst. De vijf kelkbladen zijn tot een groene
of roodachtige buis vergroeid.
Beste effect wordt bereikt met groepsbeplanting; 5-7 van eenzelfde soort samen.
Zaden zijn vlot uit te zaaien bij rijpheid, na 2 tot 3 jaar zijn er bloeibare bolletjes.
Na de bloei bloemen wegknippen, tenzij u zaden wenst. Sterke ui - geur.

Het zeepkruid is een plant die bloeit in de maanden juli tot september.

Voorkomen: de plant groeit op kapvlakten, in wegbermen en op grind
langs riviertjes.

                                                        foto van zeepkruid

Beschrijving:

Het 30 - 70 cm hoge Zeepkruid heeft opvallende, anjerachtige bloemen.
De kleur varieert van bijna wit tot rozerood.
Ze staan in vaak rijkbloemige kluwens aan de top van de rechtopstaande,
vaak rood aangelopen stengel.
De bladeren zijn tegenoverstaand en spits.




  Foto van zeepkruid

                                             

wilde zwaarddrager


      

                                    zwaarddragers in een aquarium

.De  Zwaarddrager (Xiphoporus helleri) is een subtropische aquariumvis, afkomstig uit Guatemala en Zuid Mexico.
 Hij als 'levenbarende' ( ovovipaire) soort tot de familie Poecilidae, die allemaal net zo levendbarend zijn.


 De bekende kweekvormen van zwaarddragers zijn makkelijk te houden en doen het goed bij heel veel andere vis-
 soorten. De beste watertemperatuur is rond de 24 °C, niet warmer. Wildvormen zijn echter moeilijker te verzorgen
 en dienen kouder gehouden te worden, net als verwante soorten uit het geslacht Xiphophorus.

 De soort dankt zijn naam aan het "zwaard", het gonopodium, dat het mannetje draagt, Xiphophorus is Grieks voor
 zwaarddrager. Dit gonopodium wordt gevormd door de voorste vinstralen van aarsvin, die bij de vrouwtjes niet
 vervormt.

 Echter , aangezien het gonopodium een kenmerk is voor alle soorten uit de familie, wordt in de praktijk het staart-
 zwaard, gevormd uit de onderste staartvinstralen als het 'zwaard' beschouwd.  Dit is echter niet het zwaard dat de
 naam heeft gegeven.

 Afhankelijk van de herkomst worden mannetjes tot 8 cm lang, sommige vrouwtjes wel 12 cm. Bevruchte vrouwtjes
 zijn te herkennen aan de donkere "drachtigheidsvlek" en aan de gespannen buik. Zodra het mannetje zijn gono-
 podium vormt, groeit het niet meer, en daarom zijn in ene groep zwaarddragers altijd grotere en kleinere mannetjes
 te vinden. Helaas is de nakweek van kleine mannetjes kleiner dan van grote mannen, een reden om de kweek met
 kleine mannen te voorkomen.

 Een zwaarddrager is een levendige vis en houdt van gezelschap; veel zwemruimte en een dichte beplanting.