Naar de inhoud

De draad van Ariadne

Een goed verhaal heeft een einde dat je zelf mag dromen ~~~
akke.beakke.be

BORIS



Suzanne was net zeventig geworden, al voelde ze zich soms ouder.
Niet zozeer naar lichaam, hoewel sommige dagen net iets strammer begonnen dan vroeger, maar vooral in haar hart. 
Sinds enkele jaren woonde ze alleen.
Ze was in het ouderlijk huis gebleven en had later voor haar ouders gezorgd.
Eerst was haar vader overleden en sinds negen jaar was ook haar moeder er niet meer.
Om de stilte in huis een beetje te ontvluchten, trok Suzanne elke namiddag haar jas aan, nam haar handtas en wandelde naar het park. 
Het was niet ver van haar huis en ze kende er ondertussen blindeligs elk plekje.
Het liefst zat ze op haar vaste bankje aan de vijver.
Daar kon ze uren kijken naar de eenden die rustig over het water dobberden en de sierlijke zwanen die met hun lange halzen kleine kringetjes in het water trokken.
Soms gooide ze wat broodkruimels naar de eenden, hoewel ze wist dat dat eigenlijk niet zo goed voor hen was.

Wanneer het weer het toeliet, speelden er kinderen op het grasveld vlakbij.
Hun gelach en geroep brachten wat leven in het park.
Suzanne keek er graag naar.
Het herinnerde haar aan haar eigen kindertijd.
Wat was dat allemaal snel voorbijgegaan.

Op een dinsdagmiddag, ergens in het vroege voorjaar, gebeurde er iets onverwachts.
Suzanne zat zoals gewoonlijk op het bankje en keek naar twee zwanen die elkaar achterna zwommen.
Plots voelde ze iets tegen haar been duwen.
Ze keek naar beneden en zag een klein hondje staan.
Het was een schattig, bruin hondje met een witte vlek op zijn borst en twee donkere, nieuwsgierige oogjes.
Het keek haar aan alsof het haar al jaren kende.
'Wel, wel, waar kom jij vandaan?' vroeg Suzanne glimlachend.
Het hondje kwispelde enthousiast en legde zijn voorpootjes tegen haar knie.

Suzanne keek even rond.
Misschien hoorde het bij iemand die in de buurt zat.
Maar op de omliggende banken zaten alleen twee oudere dames die met elkaar praatten en wat verderop speelden enkele kinderen.
'Is dat hondje van jullie?' vroeg ze aan de kinderen.
Ze schudden allemaal het hoofd.
'Nee, mevrouw. We hebben het nog nooit gezien.'
Suzanne keek nog eens om zich heen.
Geen baasje te bespeuren.
Ze wachtte nog een tijdje, maar niemand kwam het hondje zoeken.
'Misschien ben jij gewoon even op avontuur,' zei ze tegen het diertje.
Het hondje leek het helemaal met haar eens te zijn.

Het begon frisser te worden en Suzanne zette zich recht om naar huis te gaan. Ze stapte weg in haar gebruikelijke wandeltempo. 
Maar na enkele meters hoorde ze kleine pootjes achter zich.
Ze draaide zich om.
Daar stond het hondje.
'Nee, nee, vriendje. Jij moet hier blijven. Je baasje komt je vast zoeken.'
Ze liep terug naar het bankje en probeerde de hond daar achter te laten.
Maar zodra ze weer vertrok, volgde hij haar opnieuw.
Ze probeerde het nog een paar keer, zelfs met een wat strengere stem.
'Komaan, kleine rakker, terug naar het park!'
Het hielp niets.
Het hondje keek haar telkens aan met die trouwe ogen en trippelde vrolijk achter haar aan.
Na een tijdje zuchtte Suzanne.
'Jij bent me er eentje, zeg. Wat moet ik nu met jou beginnen?'
Ze bukte zich en aaide hem over zijn kopje.
'Als ik je dan toch moet aanspreken, zal ik je maar een naam geven.
Wat dacht je van Boris? Ja, Boris, dat klinkt wel goed.'
Het hondje kwispelde alsof het zijn goedkeuring wilde geven.
'Goed dan, Boris. Maar ik beloof je niets. We gaan eerst proberen uit te zoeken waar je thuishoort.'
En zo wandelden ze samen naar huis.

Suzanne had nog nooit een hond gehad.
Ze wist eigenlijk niet goed wat ze ermee moest aanvangen.
Maar toen ze de voordeur opende, liep Boris zonder aarzelen naar binnen.
Hij snuffelde even rond, liep vervolgens naar de woonkamer en nestelde zich op het tapijt, alsof hij er al zijn hele leven woonde.
'Wel, wel,' mompelde Suzanne. 'Je maakt het jezelf wel gemakkelijk, hè?'
Ze zette een kommetje water klaar.
Daarna ging ze naast hem op de grond zitten.
Boris kroop meteen tegen haar aan.
Suzanne moest lachen.
Het was lang geleden dat nog iemand zo vanzelfsprekend haar gezelschap had opgezocht.

Die avond voelde haar huis anders aan.
De stilte was er nog steeds, maar ze klonk niet meer zo leeg.
Er waren kleine pootjes die door de kamer trippelden, een zacht gesnuffel en af en toe een vrolijk gekwispel.
Toch wist Suzanne dat Boris waarschijnlijk iemand toebehoorde.
Ze kon hem niet zomaar houden zonder eerst naar zijn baasje te zoeken.
En ze moest hondenvoer gaan kopen.
Ze wilde er goed voor zorgen tot zijn eigenaar gevonden werd.

De volgende ochtend maakte ze een foto van het hondje.
Ze plaatste die op de plaatselijke Facebookpagina van het dorp, samen met een berichtje:

'Dit kleine hondje is gisteren in het park bij mij komen aanlopen. Het leek niemand te hebben en is uiteindelijk met mij mee naar huis gegaan. Kent iemand zijn baasje? Hij is veilig bij mij, maar ik vermoed dat iemand hem mist. Delen mag!'

Daarna begon het wachten.

De eerste dag kwam er geen reactie.
De tweede dag evenmin.
Suzanne betrapte zichzelf erop dat ze telkens opnieuw haar telefoon controleerde.
Ze hoopte dat iemand zou reageren want ze wilde natuurlijk dat Boris terug bij zijn baasje kwam.
Maar diep vanbinnen was er ook een ander stemmetje.
Een stemmetje dat fluisterde dat het misschien niet zo erg zou zijn als niemand zich meldde.

De dagen gingen voorbij en ondertussen werd Boris steeds meer een deel van haar dagelijkse leven.
's Morgens begroette hij haar met een enthousiast gekwispel.
Hij volgde haar overal in huis en als Suzanne in haar zetel ging zitten, sprong hij naast haar en legde zijn kop op haar schoot.
Ook haar wandelingen veranderden.
Ze ging niet langer alleen naar het park, maar had nu een klein gezelschap dat haar overal volgde.
Boris snuffelde aan elke boom, onderzocht elk struikje en begroette de andere honden alsof hij ze allemaal al kende.
Suzanne praatte tegen hem.
Over het weer, over de buren, over al hetgeen ze op straat en in het park tegenkwamen.
Boris luisterde altijd.
Hij onderbrak haar nooit en leek nooit haast te hebben.
Het viel haar ook op dat mensen haar sneller aanspraken en dat ze meestal vriendelijk reageerden en tijd voor een praatje maakten.
Voor het eerst in lange tijd keek Suzanne 's morgens weer uit naar de dag die begon.

Op de vierde dag ging de telefoon.
Suzanne nam op en hoorde een jonge vrouwenstem.
'Goedemiddag, mevrouw. Ik denk dat ik misschien de eigenares ben van het hondje dat u gevonden hebt.'
Suzanne voelde haar hart een klein sprongetje maken.
'O, werkelijk? Wat fijn! Hoe heet hij bij jullie?'
'Zijn naam is Milo,' antwoordde de jonge vrouw lachend.
'Hij is van mij. Ik woon in een dorp een paar kilometer bij jou vandaan.
Hij is een paar dagen geleden verdwenen.
Ik heb overal gezocht, maar kon hem nergens vinden.
Een vriendin van mijn moeder vertelde me dat ze uw bericht op Facebook had gezien.'

Suzanne keek naar Boris, die op dat moment naast haar voeten lag te slapen
'Wel, dan hebben we hier een kleine avonturier in huis,' zei ze.
'Ik heb hem ondertussen Boris genoemd.'
Aan de andere kant van de lijn klonk een lach.
'Dat lijkt me ook wel bij hem te passen. Mag ik straks langskomen om hem op te halen?'
'Zeker, meisje. Ik denk dat hij blij zal zijn jou terug te zien.'

Toen Suzanne de telefoon neerlegde, bleef ze even stil zitten.
Ze keek naar Boris en streek met haar hand over zijn zachte vacht.
'Zo, mijn jongen. Je echte baasje heeft zich gemeld. Je heet dus eigenlijk Milo. Dat had je me wel eens mogen vertellen.'
Boris keek even op, kwispelde en legde zijn kop opnieuw op haar schoot.
Suzanne voelde een vreemde brok in haar keel.
Ze was blij.
Natuurlijk was ze blij.
Milo hoorde bij zijn baasje en dat baasje had ongetwijfeld dagenlang naar hem gezocht.
Maar tegelijk voelde ze iets wat ze niet helemaal kon omschrijven.
Het was alsof er iets moois uit haar leven zou verdwijnen, net nu ze eraan gewend was geraakt.

Een uurtje later werd er aangebeld.
Voor de deur stond een jonge vrouw van een jaar of twintig.
Ze had lange donkere haren, een bezorgde blik en een glimlach die meteen verscheen toen ze het hondje zag.
'Milo!'
Het hondje sprong recht, begon uitbundig te kwispelen en rende naar haar toe.
De jonge vrouw hurkte neer en sloeg haar armen om hem heen.
'O, Milo, jongen toch! Waar heb jij gezeten? Ik heb me zo'n zorgen gemaakt!'
Suzanne keek toe met een glimlach.
Het was duidelijk dat de twee elkaar gemist hadden.
'Ik ben blij dat je hem teruggevonden hebt,' zei ze.
'Hij heeft zich hier uitstekend gedragen. Hij is een flinke deugniet, maar wel een heel lief hondje.'
De jonge vrouw stond op en stak haar hand uit.
'Ik ben Jasmijn. En ik wil u echt bedanken dat u zo goed voor hem gezorgd hebt. Ik weet niet wat ik zonder hem zou moeten.'
'Geen dank, Jasmijn. Hij is vanzelf bij mij terechtgekomen. Ik denk dat hij gewoon even de weg kwijt was.'
Jasmijn keek naar Suzanne en merkte een soort weemoed in haar ogen.
'Ik hoop dat hij niet te veel last heeft veroorzaakt,' zei ze voorzichtig.
'Last? Helemaal niet,' antwoordde Suzanne.
'Hij heeft me heel veel plezier bezorgd.'

Er viel even een stilte.
Toen vroeg Jasmijn: 'Zou u het fijn vinden als we nog eens langskomen? Dan kan Milo u nog eens zien. Ik denk dat hij u ook wel zal missen.'
Suzanne keek verrast op.
'Dat zou ik heel fijn vinden. Echt waar.'

Jasmijn nam afscheid, tilde Milo op en wandelde naar haar auto.
Maar halverwege draaide ze zich nog even om en zwaaide.
Suzanne zwaaide terug.
Daarna sloot ze langzaam de deur.
Het huis was weer stil.

Ze liep naar de woonkamer en keek naar het tapijt waar Boris, of beter gezegd Milo, de afgelopen dagen zo vaak had gelegen.
Er stond nog een kom water in de keuken en zijn kleine speeltje lag onder de salontafel.
Suzanne raapte het op en legde het op de kast.
Ze voelde zich een beetje verdrietig.
Maar ze dacht aan Jasmijn, aan haar warme glimlach en aan de manier waarop ze haar hondje had omhelsd.
En ze dacht aan haar belofte om nog eens langs te komen.

Jasmijn kon niet vermoeden wat dit voor haar betekende.
Kunnen uitkijken naar een paar gezellige uren.
Die onbetaalbare geluksmomentjes ...

DE ZOMER VAN 1968

De novemberregen tikte zachtjes tegen het raam.
Buiten bewogen de kalende takken heen en weer in de wind.
Clara zat in haar vertrouwde stoel, met een kop koffie op het tafeltje naast zich.
De namiddag gleed langzaam voorbij. In huis was het stil.

Soms overviel haar, op de meest onverwachte momenten, een verlangen naar vroeger.
Naar de geur van warme zomerdagen, naar het geluid van stemmen in de verte, naar de lichtheid waarmee de tijd voorbijging toen ze nog een kind was.
Ze keek naar de regendruppels op het raam en glimlachte even.
Er was één zomerdag die haar, ondanks de vele jaren die verstreken waren, bijzonder helder voor de geest bleef staan.


Ze was elf en had vakantie.
Het was een ochtend waarop de zon al vroeg door de gordijnen scheen.
De lucht was helderblauw en door het open slaapkamerraam hoorde ze vogels zingen.
Vandaag wou ze een fietstochtje maken.
Ze had ontbeten met een boterham met bruine suiker en was daarna naar buiten gerend in haar zomerse speelkleren.
Het schooluniform hing voor twee maanden opgeborgen in de kast.
Haar fiets stond tegen de muur van het schuurtje.
Een wat oudere, groene fiets die ze deelde met haar twee zussen.
Vandaag was hij voor haar.
Ze had er een rieten mandje aangehangen waarin ze een kleine thermos met koffie en twee boterhammen had gelegd.
Ze was vertrokken zonder precies te weten waarheen.
De weg leidde haar het dorp uit.
Eerst langs de huizen met hun verzorgde voortuintjes en sanseveria's achter de ramen.
Daarna werd het stiller.
De huizen maakten plaats voor open veld en de lucht leek ruimer dan ergens anders.
Aan weerszijden van de weg stonden korenvelden.
Het graan was hoog opgeschoten en golfde zachtjes in de wind.
Er stonden korenbloemen tussen de halmen, diepblauw en zo mooi dat ze het niet kon laten van haar fiets te stappen om er te plukken. 
Ze keek tevreden naar het boeket dat tot boven haar mandje uitstak en vervolgde haar weg.

De zon scheen warm op haar gezicht en de wind speelde met haar haren, die alle kanten op wapperden.
Af en toe schudde ze haar hoofd om een lok uit haar ogen te krijgen, zonder daarom ook maar een beetje vaart te minderen.
Ze zong een liedje dat ze op school had geleerd en lachte om haar eigen verzonnen tekst.
De wereld leek eindeloos groot en de dag kon niet lang genoeg duren.

Bij een bocht lag een sloot.
Clara zette haar fiets tegen een boom en ging op haar buik in het gras liggen om naar de kikkers te kijken.
Er sprong eentje weg vlak voor haar neus.
Ze schrok, begon te lachen en probeerde hem daarna nog een hele tijd terug te vinden.
Salamanders en stekelbaarsjes schoten alle kanten uit en verstopten zich tussen het groen van de sloot.
De zon verwarmde haar blote benen.
Het gras rook naar zomer, naar aarde en naar iets zoets dat ze niet kon benoemen.
In de verte hoorde ze een tractor.
Verder was er alleen het zachte ruisen van het graan.
Na een tijdje stapte ze weer op haar fiets en reed naar het kleine bos aan de rand van het dorp.
Het was niet meer dan een verzameling oude bomen, met een smal zandpad dat er dwars doorheen liep.
Maar voor haar was het een wereld op zich.
Zodra ze onder de eerste takken door fietste, veranderde het licht.
De zon viel in kleine gouden vlekken op het pad.
Het rook er naar mos, vochtige aarde en bladeren.
Ze kende bijna elke boom.
Bij de grote beuk had ze ooit een eekhoorntje gezien dat wegvluchtte zodra het haar in de gaten kreeg.
Achter de struiken stond een boom met een lage tak waarop ze kon zitten.
Daar hield ze halt.
Ze legde haar fiets in het gras, klom op de tak en liet haar benen bengelen.
Ze haalde haar boterhammen uit het mandje en at langzaam, terwijl ze luisterde naar de vogels.
Een mier liep over haar hand.
Ze schudde hem weg omdat het zo kriebelde.
Dit was wel de mooiste dag, dacht ze. 
Niemand verwachtte iets van haar.
Ze was gewoon een meisje op een fiets, met een boterham in de hand en de hele zomer voor zich.

Toen ze later weer naar huis reed, stond de zon al wat lager.
De korenvelden kleurden goudgeel en de schaduwen werden langer.
Haar haren zaten in de war en haar knieën waren vuil.
Maar ze voelde zich gelukkig, op die vanzelfsprekende manier waarop alleen kinderen gelukkig kunnen zijn.
Morgen was er weer een vakantiedag.


Ze wist niet dat die zomer ooit een herinnering zou worden en dat de jaren zo snel zouden gaan.
Dat gezichten zouden verdwijnen en stemmen zouden verstommen.
Dat sommige deuren zich zouden sluiten.
En dat ze op een dag zou terugkijken en zich afvragen waar al die tijd gebleven was.
Voor Clara bestond de toekomst nog niet.
Er was alleen die ene zomerdag, die weg tussen de korenvelden, het kleine bos en de zon op haar gezicht.


Clara knipperde met haar ogen en keek weer naar buiten.
De regen was opgehouden.
Een bleke zonnestraal viel op de vensterbank.
Ze glimlachte.
In haar hoofd hoorde ze opnieuw het rammelen van haar oude fiets, het half kapotte belletje en haar eigen stem, zingend op een weg die nergens bijzonder naartoe leidde.

Ze sloot even haar ogen.
Het was bijna zestig jaar geleden.
Maar wat zou ze graag nog één keer dat meisje willen zijn. 
Elf jaar, met vuile knieën en een mandje vol korenbloemen. 

EEN BEETJE KLEUR

Er waren jaren geweest waarin het leven zich grotendeels aan haar had voltrokken achter gesloten gordijnen. 
Jaren waarin de dagen soms eindeloos leken en de wereld buiten haar raam verderging zonder haar.
Ze had geleerd geduldig te zijn, te wachten, te hopen en vooral sterk te blijven, ook op momenten waarop ze daar zelf niet meer in geloofde.
Terwijl anderen hun leven vulden met verliefdheden, afspraakjes, huwelijken en gezinsgeluk, had zij vooral geprobeerd haar eigen plekje in deze wereld te vinden.
Het leven had haar andere wegen laten bewandelen.
Wegen die niet altijd gemakkelijk waren en waarop ze zich vaak eenzaam had gevoeld.
Een echte liefde had ze nooit gekend.
Niet omdat ze er niet naar verlangde, integendeel.
Soms stelde ze zich voor hoe het zou zijn om iemand te hebben die naar haar uitkeek.
Iemand met wie ze kleine dingen kon delen, zoals een mooie zonsondergang, een grappig voorval of gewoon de stilte.
Ze droomde niet van een sprookjesprins.
Ze verlangde naar iets eenvoudigs, maar tegelijk zo bijzonder, een man bij wie ze zichzelf mocht zijn.
Iemand die haar liet lachen, die haar hand spontaan vastnam en bij wie ze het gevoel kreeg dat het leven nog zoveel moois in petto kon hebben.
Misschien was dat wel haar grootste verlangen: eindelijk eens niet alleen door het leven te moeten gaan.

Op een zachte namiddag besloot ze een wandeling te maken.
De zon scheen voorzichtig tussen de wolken en er hing een heerlijke frisheid in de lucht.
Ze had de laatste tijd geprobeerd wat vaker naar buiten te gaan.
Even weg van haar vertrouwde omgeving, even haar gedachten verzetten en genieten van de kleine dingen die ze vroeger zo vaak had moeten missen.
In een gezellig straatje zag ze een tearoom met grote ramen en uitnodigende tafeltjes.
Ze besloot binnen te gaan en zichzelf te trakteren op een kop koffie en een stukje taart.
Ze koos een tafeltje bij het raam.
Van daaruit kon ze de mensen op straat voorbij zien wandelen.
Ze deed haar jas uit, legde haar handtas naast zich en keek even tevreden om zich heen.
Wat was het eigenlijk fijn om zomaar ergens te zitten, zonder haast, zonder verplichtingen.
Net toen ze haar koffie kreeg, hoorde ze een vriendelijke stem achter zich.
'Is deze stoel nog vrij?'
Ze keek op. Een man stond naast haar tafeltje met een warme glimlach op zijn gezicht.
'Ja hoor.' antwoordde ze.

Hij knikte vriendelijk en nam plaats. Even later kruisten hun blikken elkaar opnieuw. 
Hij glimlachte en ze raakten aan de praat over het weer, over wandelen, over de omgeving en over de gezellige tearoom.
Niets bijzonders.
En toch voelde ze een warme genegenheid naar hem toe.
Hij bleek eveneens alleen op stap te zijn en vertelde dat hij graag ging wandelen om zijn hoofd leeg te maken en dat hij af en toe ergens binnenstapte voor een kop koffie.
Zijn rustige stem en oprechte belangstelling deden haar goed.
Hij stelde vragen, lachte om haar grapjes en keek haar aan alsof haar woorden er werkelijk toe deden.
Ze merkte dat ze steeds meer begon te vertellen.
Over haar liefde voor kleine geluksmomenten, over haar dromen en over hoe fijn ze het vond om opnieuw wat meer van het leven te kunnen genieten.
Voor ze het goed en wel besefte was de namiddag al een eind gevorderd.
Toen de man uiteindelijk opstond, voelde ze een lichte teleurstelling.
Het was aangenaam geweest.
'Het was fijn om met je te praten,' zei hij vriendelijk terwijl hij zijn jas aantrok.
'Dat was geheel wederzijds.' antwoordde ze met een glimlach.
Hij wenste haar nog een prettige dag en verdween door de deur.
Ze bleef nog even zitten, roerde gedachteloos in haar koffie en keek naar buiten.
Ze had genoten van deze toevallige ontmoeting en zijn glimlach bleef haar de rest van de dag bij.
De wereld was groot en toevallige ontmoetingen waren zeldzaam, bedacht ze.

Enkele weken later besloot ze een bezoek te brengen aan een museum.
Kunst had haar altijd geboeid. Ze kon uren kijken naar schilderijen, zich verliezen in kleuren, vormen en details.
Soms vroeg ze zich af wat de kunstenaar precies had willen vertellen.
Dan weer voelde ze gewoon iets bij een schilderij zonder daar woorden voor te kunnen vinden.
Het museum was die namiddag niet bijzonder druk.
Ze wandelde rustig van zaal naar zaal en bleef uiteindelijk staan voor een groot schilderij met warme kleuren.
Een landschap bij zonsondergang, met een prachtig spel van licht en schaduw.
Ze deed een stap achteruit om het geheel beter te bekijken.
'Mooi, hé?'
Ze draaide zich om.
Daar stond hij. De man uit de tearoom.
Even keek ze hem verrast aan.
Hij herkende haar onmiddellijk en zijn gezicht klaarde op.
'Wel, kijk eens aan! Dat is een aangename verrassing.'
Ze lachte.
'Dat had ik niet verwacht. Wat een toeval!'
'Of misschien hebben we gewoon dezelfde goede smaak,' grapte hij, terwijl hij naar het schilderij keek.

Ze begonnen opnieuw te praten.
Eerst over het schilderij, daarna over de andere werken in de zaal.
Al snel ontdekten ze dat ze een gelijkaardige interesse voor kunst deelden.
Ze hielden allebei van schilderijen waarin je telkens iets nieuws kon ontdekken.
Van kunstenaars die met kleuren en licht emoties konden oproepen.
Hij bleek regelmatig musea te bezoeken en vertelde enthousiast over enkele tentoonstellingen die hij eerder had gezien.
Ze luisterde geboeid en vertelde op haar beurt welke kunstenaars haar aanspraken.
Ze wandelden samen door de verschillende zalen.
Soms stonden ze naast elkaar stil voor een schilderij, soms verschilden ze van mening over wat een kunstenaar had willen uitdrukken.
Maar juist dat maakte het gesprek zo boeiend.
Ze merkte dat ze zich opnieuw op haar gemak voelde bij hem.
Er was iets vertrouwds in zijn aanwezigheid, alsof hun gesprek van die eerste namiddag gewoon verderging waar het was gestopt.

'Ik heb eigenlijk wel zin gekregen in een koffietje,' zei hij.
'En ik ken toevallig een gezellige tearoom hier niet zo ver vandaan.'
Ze keek hem aan en begon te glimlachen.
'Toevallig ken ik dat ook,' antwoordde ze.
'Ik ben daar al eens geweest.'
'Dan moeten we daar zeker eens binnenspringen.'

In de tearoom kwam de heerlijke geur van verse koffie hen reeds tegemoet.
Ze kozen een tafeltje bij het raam, niet ver van de plek waar ze elkaar de eerste keer hadden ontmoet.
Het voelde bijzonder om daar opnieuw samen te zitten.
Dit keer was het gesprek nog spontaner.
Ze praatten over kunst, muziek, boeken en de kleine dingen die het leven aangenaam maakten.
Ze ontdekten dat ze allebei konden genieten van een mooie wandeling, een gezellig terrasje en een goed gesprek.
Af en toe moesten ze lachen en soms viel er een korte stilte die helemaal niet ongemakkelijk aanvoelde.
Ze merkte dat ze hem steeds aantrekkelijker begon te vinden en ze hield van zijn rustige uitstraling, zijn humor en de oprechte belangstelling waarmee hij naar haar luisterde.
Toen hun drankjes bijna op waren, keek hij even naar haar en zei:
'Weet je, ik vind het eigenlijk jammer dat onze ontmoetingen telkens zo toevallig moeten gebeuren.'
Ze glimlachte, maar voelde haar hart iets sneller slaan.
'Ja,' antwoordde ze zacht. 'Dat dacht ik eigenlijk ook.'
Hij aarzelde even en vervolgde:
'Zou je het fijn vinden om eens samen af te spreken?
Gewoon om verder te praten, zonder dat we daarvoor toevallig hetzelfde museum of dezelfde tearoom moeten binnenstappen.'
Ze voelde een warme gloed door zich heen gaan.
'Dat zou ik heel fijn vinden,' zei ze.
Hij haalde zijn telefoon boven en ze wisselden hun nummers uit.

Toen ze even later afscheid namen, voelde het helemaal anders dan bij hun eerste ontmoeting.
Er was een vooruitzicht.
Een klein, voorzichtig begin van iets wat misschien nog veel mooier kon worden.


Die avond lag ze nog lang wakker.
Ze dacht aan zijn glimlach, zijn warme ogen en de manier waarop hij haar had aangekeken.
Ze voelde zich bijna een beetje onzeker.
Was ze niet te enthousiast?
Had ze zich niet teveel laten meeslepen door een paar gezellige gesprekken?
Het was allemaal zo nieuw voor haar.
Ze durfde nog niet teveel hopen. 
Ze wist immers dat het leven haar al vaak genoeg had geleerd voorzichtig te zijn met verwachtingen.
En toch... voor het eerst dacht ze niet met weemoed aan wat ze allemaal had gemist.
Ze keek met nieuwsgierigheid uit naar wat misschien nog komen kon.

KAMER 207



Lotte en Evelien kenden elkaar al sinds hun eerste jaar in de middelbare school.
Zes jaar lang hadden ze lief en leed gedeeld, samen gelachen, gehuild en gestudeerd.
Nu hadden ze eindelijk hun diploma op zak.
De examens waren achter de rug en de lange zomervakantie lag voor hen open.
Om dat te vieren, besloten ze zichzelf te trakteren op een weekendje aan zee. 
Ze hadden een gezellig hotelletje geboekt in Nieuwpoort-Bad, niet ver van de dijk en het strand.
Het hotel had iets ouderwets, met hoge plafonds, zware houten deuren en een marmeren vloer in de inkomhal.
Maar dat vonden ze net charmant.
En het belangrijkste, ze konden het betalen met de inkomsten van hun studentenjob.

'Dit wordt een zalig weekend!' riep Lotte enthousiast toen ze hun koffers uit de auto haalden.
'Geen examens, geen leerkrachten en vooral geen wekker!' lachte Evelien.

Ze checkten in, kregen de sleutel van kamer 208 en besloten meteen naar het strand te gaan.
De zon scheen maar er stond een frisse zeebries.
Ze wandelden langs de waterlijn, met hun schoenen in de hand en hun voeten in het natte zand.
Na een tijdje viel hun oog op een jong koppel dat iets verderop in een strandstoel zat.
Het waren een man en een vrouw, beiden vermoedelijk ergens in de dertig.
Ze zagen er verzorgd uit, maar hun kleding was nogal bijzonder.
De man droeg een beige pantalon, een wit hemd met opgerolde mouwen en een ouderwetse pet.
De vrouw had een lichtblauwe jurk aan, met een nauw aansluitend bovenstuk en een wijde rok die tot net onder haar knieën kwam.
Haar donkere haren waren opgestoken in een kapsel dat Lotte alleen kende van oude familiefoto's.

'Kijk eens naar die twee,' fluisterde Lotte. 'Alsof ze recht uit de jaren vijftig komen.'
Evelien keek even opzij.
'Inderdaad. Misschien doen ze mee aan een of ander retrofestival.'
Toen ze voorbij het koppel wandelden, keek de vrouw hen vriendelijk aan.
'Mooi weer vandaag, vinden jullie niet?' zei ze met een glimlach.
'Zeker!' antwoordde Evelien.
De man knikte beleefd, maar zei verder niets.
Het koppel leek vriendelijk, maar hield toch duidelijk afstand.
Even later zagen de meisjes hen rechtstaan en in de richting van de zeedijk wandelen.

Tegen de avond keerden Lotte en Evelien terug naar het hotel.
Ze hadden heerlijk gegeten in een restaurantje aan de dijk en waren van plan nog even op hun kamer te ontspannen.
Toen ze de trap naar hun verdieping namen, zagen ze opnieuw het koppel van het strand.
De man haalde een sleutel uit zijn broekzak en opende de deur van kamer 207, vlak naast die van hen.

'Zie je wel,' fluisterde Lotte. 'Onze retroburen!'
De vrouw keek even om en glimlachte opnieuw.
Daarna verdween ze samen met de man in de kamer.
De deur sloot zachtjes achter hen.
'Wel, dat is toevallig,' zei Evelien terwijl ze hun eigen kamer binnengingen.
Ze douchten en maakten zich klaar om te slapen. 
Na een drukke dag waren ze allebei behoorlijk moe.
Rond half twaalf deden ze het licht uit.

Het was stil in het hotel.
Alleen het zachte ruisen van de zee was in de verte te horen.
Tot Lotte plotseling haar ogen opende.
Ze had iets gehoord.
Een doffe bons, gevolgd door een vreemd slepend geluid.
Het leek alsof iemand zware meubels over de vloer van de kamer naast hen verschoof.
'Heb je dat gehoord?' fluisterde ze.
Evelien draaide zich om in haar bed.
'Wat?'
'Er komt lawaai uit de kamer naast ons.'
Ze luisterden allebei.

Eerst was het weer stil.
Daarna klonk er een zacht gelach, gevolgd door een vrouwenstem die iets onverstaanbaars zei.
Vervolgens hoorden ze drie harde kloppen.

'Misschien zijn ze gewoon nog wakker,' mompelde Evelien.
Net toen ze zich weer wilde omdraaien, klonk een gedempte schreeuw.
Een korte, angstaanjagende geluid dat abrupt werd afgebroken.
De meisjes schoten rechtop in bed.
'Wat was dat in hemelsnaam?' stamelde Lotte.
'Ik weet het niet. Misschien maken ze ruzie?'
De stilte erna was oorverdovend.

Plots ging de lamp op het nachtkastje aan.
Evelien staarde ernaar.
'Heb jij dat gedaan?'
'Nee!'

De lamp floepte weer uit.
Vervolgens begon de deur van de kleerkast langzaam open te zwaaien.
Lotte voelde hoe de koude rillingen over haar rug liepen.
'Dit is niet grappig meer,' fluisterde ze.
Op dat moment klonk er een zacht gekras tegen de muur, precies aan de kant waar kamer 207 lag.

Het geluid stopte plotseling.
Toen hoorden ze een vrouwenstem.
Heel zacht, bijna fluisterend:
'Kom François, we moeten hier weg. Snel!'
Evelien greep Lotte bij de arm.
'Heb jij dat ook gehoord?'
Lotte knikte, maar kon geen woord uitbrengen.

Even later leek het alsof iemand via de gang hun kamer probeerde binnen te komen.
De deurklink bewoog langzaam naar beneden, maar de deur bleef gesloten.
'We moeten iemand van het hotel bellen,' zei Evelien met bevende stem.
Ze tastte naar haar telefoon op het nachtkastje, maar het scherm bleef zwart.
Ook Lottes telefoon bleek plotseling niet meer te werken.

Toen klonk opnieuw een harde klap uit de kamer naast hen.
En dan werd het doodstil.

De meisjes durfden nauwelijks te bewegen.
Ze kropen dicht tegen elkaar aan en bleven met grote ogen naar de deur staren.
Pas na lange tijd, toen er niets meer gebeurde, vielen ze uitgeput in een onrustige slaap.

De volgende ochtend scheen het zonlicht al door de gordijnen toen Evelien wakker werd.
Ze voelde zich alsof ze de hele nacht had doorgewerkt.
Lotte zat al rechtop in bed.
'We moeten wat vannacht gebeurde aan de receptie vertellen.
Misschien is er iets mis met die kamer.'

Ze liepen de trap af en stapten samen naar de balie.
De receptioniste, een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd, glimlachte toen ze hen zag.
'Goedemorgen, dames. Hebben jullie goed geslapen?'
Lotte aarzelde even.
'Eigenlijk niet. We hebben vannacht nogal wat lawaai gehoord uit de kamer naast ons, kamer 207.
Er verbleef een koppel dat we gisteren ook op het strand hebben gezien.
Bovendien gebeurden er vreemde dingen in onze eigen kamer.'
De glimlach verdween langzaam van het gezicht van de receptioniste.
'Kamer 207?', herhaalde ze.
'Ja,' antwoordde Evelien.
'Een man en een vrouw. Ze waren allebei ongeveer dertig jaar oud.
Ze droegen nogal ouderwetse kleren.
We hebben hen gisteren verschillende keren gezien.'

De receptioniste keek van de ene naar de andere.
'Dat kan niet,' zei ze uiteindelijk.
'Wat bedoel je?' vroeg Lotte.
'Kamer 207 wordt al jaren niet meer verhuurd.'
De meisjes keken elkaar verbaasd aan.
'Maar... we hebben hen gisteren zelf die kamer zien binnengaan!' zei Evelien.

De receptioniste werd bleek. 
'Ik werk hier ondertussen al meer dan twintig jaar.
In de jaren vijftig is in die kamer iets verschrikkelijks gebeurd, hoorde ik vertellen.

Een jong koppel werd vermoord aangetroffen.
Ze waren nog maar enkele jaren getrouwd.
De politie heeft nooit helemaal kunnen achterhalen wat er precies gebeurd is.
Sindsdien wordt die kamer niet meer gebruikt.'

Net toen Lotte wilde antwoorden, viel haar blik op iets wat op de marmeren balie lag.
Het was een oude, vergeelde prentkaart, met afgeronde hoeken en een licht gescheurde rand.
Ze had de indruk dat die er enkele ogenblikken geleden nog niet lag.
'Mevrouw, wat is dat?' vroeg ze.
De receptioniste keek naar de prentkaart en fronste haar wenkbrauwen.
'Dat weet ik niet. Die lag er daarnet nog niet.'

Lotte nam de kaart voorzichtig op.
Op de voorkant stond een ouderwetse afbeelding van de zeedijk van Nieuwpoort-Bad, met enkele strandstoelen, oude auto's en elegant geklede mensen die langs de promenade wandelden.
De kleuren waren bijna helemaal vervaagd.
Ze draaide de kaart om.
Met verbleekte blauwe inkt stond er in sierlijk handschrift:

15 augustus 1956
Onze laatste groeten vanuit het zonnige Nieuwpoort-Bad.
Hotel Le Cormoran - kamer 207

François en Mariette

'Dat zijn de namen van het vermoorde koppel', stamelde de receptioniste.

Lotte en Evelien pakten hun koffers. Ze wilden hier zo snel mogelijk vandaan.
Wanneer ze de bagage in hun auto legden, konden ze het niet laten omhoog te kijken naar het raam van kamer 207.
Twee tortelduiven zaten dicht tegen elkaar aan op de ballustrade van het terras.
Met een sierlijke beweging sloegen ze gelijktijdig hun vleugels uit en vlogen de stralend blauwe hemel tegemoet.

ACHTER DE SCHERMEN

Op 66-jarige leeftijd had Michael alles wat een mens zich kon wensen, dacht hij soms.
Hij was jarenlang getrouwd, had een mooi appartement, kinderen en kleinkinderen.
Toch voelde hij zich steeds vaker eenzaam.
Zijn huwelijk was langzaam in een sleur beland.
De dagen leken allemaal op elkaar.
's Morgens een kop koffie, wat huishoudelijke bezigheden, televisie kijken en 's avonds naast elkaar in bed kruipen.
Er waren weinig verrassingen, weinig spontane knuffels en nog minder lieve woorden.
Hij en zijn vrouw leefden eerder naast elkaar dan met elkaar.

Op een avond, terwijl zijn vrouw televisie zat te kijken, opende Michael nieuwsgierig een chat op zijn computer.
Hij was niet echt op zoek naar een nieuw leven, vertelde hij zichzelf. Hij miste gewoon vrouwelijke aandacht.
Een beetje geflirt, een complimentje, iemand die vroeg hoe zijn dag was geweest.
Iemand die hem opnieuw het gevoel gaf dat hij nog aantrekkelijk en interessant was.
Hij begon gesprekken met verschillende vrouwen.
Soms was het wat onschuldig plagen, soms werden de gesprekken wat persoonlijker en intiemer.
Hij genoot van de aandacht en keek steeds vaker uit naar die paar uurtjes chat.

Af en toe probeerde hij voorzichtig een afspraak voor te stellen. Een kop koffie, een wandeling of gewoon ergens rustig praten.
Hij wilde graag weten of de klik die hij online voelde ook in het echt zou bestaan.
Toch voelde hij telkens een mengeling van spanning en twijfel. Hij was tenslotte nog altijd een gehuwde man.
Maar de behoefte om gezien, gehoord en begeerd te worden, bleek sterker dan hij had verwacht.
Misschien zocht hij vooral datgene wat hij thuis al jaren miste: het gevoel dat hij er nog toe deed, dat iemand naar hem verlangde en dat hij niet zomaar onzichtbaar was geworden.

Na enkele weken chatten met een vrouw die zich Manon noemde, begon Michael steeds meer naar haar berichten uit te kijken.
Ze was 65, zonder relatie en had een warme, speelse manier van praten.
Hun gesprekken werden steeds vertrouwelijker.
Er werd gelachen, geflirt en af en toe vielen er dubbelzinnige opmerkingen.
Op een avond waagde Michael het erop.
'Zou je het leuk vinden om eens ergens samen een koffie te drinken?
Gewoon om elkaar in het echt te ontmoeten.'
Manon antwoordde niet meteen.
Die paar minuten leken voor Michael wel een eeuwigheid te duren. Toen verscheen er eindelijk een berichtje:
'Waarom niet?
Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd naar de man achter die leuke berichtjes.'

Ze spraken af op een zaterdagmiddag in een gezellig café aan de rand van de stad.
Michael was nerveus als een verliefde puber.
Hij trok zijn beste hemd aan, besteedde wat extra aandacht aan zijn toilet, deed een lekker geurtje op en bekeek zich nog eens in de spiegel.
Hij knikte goedkeurend naar zichzelf.

Toen Michael in de koffiebar aankwam, zat Manon al aan een tafeltje bij het raam.
Ze glimlachte toen ze hem zag.

'Michael?'

'Manon?'

Ze gaven elkaar een hand, maar die handdruk duurde net iets langer.
Het gesprek kwam aanvankelijk wat stroef op gang, maar al snel verdween de spanning.
Ze praatten over hun leven, hun relaties, hun verlangens en vooral over de  dingen die ze allebei misten.
Michael merkte dat Manon aandachtig luisterde.
Ze keek hem recht in de ogen en lachte om zijn grapjes.
Af en toe raakten hun handen elkaar wanneer ze hun kopjes neerzetten.
Telkens kreeg Michael een kleine kriebel in zijn buik.
Dat had hij jarenlang niet meer gevoeld.

Na bijna twee uur stelde Manon voor om nog even een wandeling te maken.
Buiten wachtte een zachte lentedag.
Ze wandelden naast elkaar en praatten verder.
Bij het afscheid bleven ze even staan.
'Ik vond het eigenlijk heel gezellig,' zei Manon.
'Ik ook. Veel gezelliger dan ik had durven hopen,' antwoordde Michael.
Er viel een korte stilte.
Hun blikken kruisten elkaar.
Even leek het alsof een kus misschien niet helemaal ondenkbaar was ...
Manon legde haar handen warm in de zijne.
Met haar ogen gaf ze toestemming.
Hun lippen zochten elkaar, het werd een warme afscheidszoen.

In de auto naar huis voelde hij zich vreemd opgewekt. 
Michael had het gevoel dat hij iets had beleefd wat hij al heel lang kwijt was: spanning, verwachting en de heerlijke kriebels van een eerste ontmoeting.
Wanneer hij later de hal van zijn appartement binnenstapte hoorde hij het bekende geluid van zijn telefoon.
Hij haalde hem uit zijn binnenzak.

En daarop stond één nieuw berichtje van Manon:

'Ik vond het fijn je eindelijk te ontmoeten.
Ik hoop dat je vanavond nog even aan me denkt.
Slaapwel, Michael.'


EEN BIJZONDERE BOSWANDELING

 



Het was een zachte namiddag in het late voorjaar.
De zon stond al wat lager, maar haar stralen vonden nog moeiteloos hun weg tussen de bladeren.
Anna had besloten een wandeling te maken.
Gewoon even naar buiten, weg van de dagelijkse beslommeringen,
weg van de lijstjes in haar hoofd en de kleine dingen die om aandacht vroegen.

Ze volgde het vertrouwde pad dat langs de rand van het dorp liep.
Haar voeten vonden vanzelf hun ritme.
Links lagen de velden, rechts strekte zich een bos uit dat ze ontelbare keren had gezien.
Vandaag besloot ze het smalle paadje te nemen dat tussen de bomen verdween.

Ze ademde diep de geur van vochtige aarde in,
hoorde het zachte kraken van takjes onder haar schoenen,
het geritsel van bladeren en af en toe het gekwetter van een vogel.
Ze voelde hoe ze langzaam overspoeld werd door een diepe rust.
Zo zalig!

Naarmate ze verder wandelde, werd het pad smaller en de bomen leken hoger te worden.
Hun stammen waren dik en kronkelig, sommige zo oud dat hun schors diepe plooien vertoonde,
alsof ze een heel mensenleven aan herinneringen met zich meedroegen.
Het licht kreeg een gouden gloed, hoewel de zon inmiddels achter de bomen verdwenen moest zijn.
Anna vertraagde haar pas.

Ze merkte dat ze geen vogels meer hoorde, maar het was geen ongemakkelijke stilte.
Integendeel.
Het leek alsof het bos zijn adem inhield om haar iets te laten horen.

En toen was het daar.
Een zacht, helder geluid, als kleine glazen belletjes die tegen elkaar tikten.
Anna keek om zich heen maar zag niets.
Het geluid kwam van verder, ergens tussen de bomen.
Nieuwsgierig stapte ze er naartoe.

Na een bocht onthulde het bos een kleine open plek.
Midden op die plek stond een boom die ze nog nooit eerder had gezien.
Zijn stam was zilvergrijs en zijn takken hingen laag, bedekt met kleine, lichtgevende bloesems.
Ze leken van glas en bewogen zachtjes in een bries, die Anna niet op haar huid voelde.

Onder de boom lag een vijver.
Het water was zo helder dat ze de kleine witte steentjes op de bodem kon zien.
Toch weerspiegelde het niet de bomen erboven, maar een sterrenhemel.
Anna keek omhoog.
De lucht was lichtblauw, zonder ook maar één wolkje.

Ze knielde bij het water en stak haar hand erin. Het voelde warm aan.
Op het wateroppervlak verschenen kleine lichtkringen.
Ze bewogen naar de oever, waar ze veranderden in vlinders met transparante vleugels,
doorschijnend als dunne zijde, met daarin alle kleuren van de regenboog.
Ze fladderden om haar heen en verdwenen vervolgens tussen de bloemen.

Anna glimlachte. Ze voelde geen verbazing.
Het was alsof ze iets mocht beleven dat speciaal voor haar bedoeld was,
enkel door haar ogen gezien te worden.

Het bos was nu een wereld op zichzelf geworden.
Tussen de bomen groeiden bloemen die licht gaven.
Kleine beekjes stroomden omhoog langs de wortels van bomen
om vervolgens als zilveren draden door de lucht te zweven.
Op een tak zat een roodborstje dat haar aankeek met een blik die bijna menselijk leek.
Het zong een melodie die Anna vaag herkende, hoewel ze niet wist waarvan.

Verderop zag ze een oude stenen brug over een smalle beek.
Op de brug stond een vrouw met lang wit haar.
Ze droeg een eenvoudige lichtblauwe jurk en hield een mandje met appels vast.
Anna bleef even staan.

'Mooi weer om te wandelen.' zei de vrouw.
Anna glimlachte. 'Dat is het zeker.'
'Je bent ver gekomen.'
'Ik weet eigenlijk niet precies waar ik ben.'
De oude vrouw keek haar vriendelijk aan. 'Dat hoeft ook niet altijd.'
Ze haalde een appel uit haar mandje en reikte hem aan.
'Voor onderweg.'

De appel voelde koel en stevig aan in Anna's hand en toen ze erin beet,
smaakte hij naar iets wat ze niet meteen kon benoemen.
Naar zomers uit haar kindertijd. Naar lange middagen zonder zorgen.
Naar het gevoel dat de wereld groot was en alles nog mogelijk.

'Is dit bos altijd zo?' vroeg Anna.
De vrouw glimlachte.
'Het bos is wat je op het moment nodig hebt om te zien.'
Anna wilde nog iets vragen, maar toen ze opkeek, stond de vrouw er niet meer.
Het mandje was verdwenen en op de brug lag een enkele witte bloem.

Langzaam begon het licht te veranderen.
De gouden gloed werd zachter en de bomen leken zich wat verder uit elkaar te bewegen. 

Voor haar lag een smal zandpad, omzoomd door gewone groene struiken.
In de verte zag ze een houten hek dat ze onmiddellijk herkende.
Het hek dat aan het einde van haar straat stond, vlak bij haar huis.

Anna bleef even staan. Ze voelde een diepe vrede, een soort écht thuiskomen.
Alsof alle vragen die ze de laatste tijd met zich meedroeg even geen antwoord nodig hadden.
Alsof de wereld haar heel even toestond enkel geluk en rust te voelen.

Ze keek naar haar hand. De appel was verdwenen.
Even bleef ze staan, alsof ze verwachtte dat het landschap opnieuw zou veranderen.
Maar er gebeurde niets. Een auto reed in de verte voorbij. Ergens blafte een hond.
De gewone geluiden van de wereld keerden terug.

Toen ze de voordeur opende, viel haar blik op de klok in de gang.
Het was nauwelijks een uur later dan toen ze vertrokken was.
Ze trok haar schoenen uit en ging naar de keuken om een glas water te drinken.
Door het raam keek ze naar buiten in de richting van het bos.

De avondzon hing laag boven de bomen.
En toen zag ze iets.

Op de vensterbank, vlak bij de achterdeur, lag een kleine witte bloem.
Ze hield ze even in haar hand en glimlachte.
Misschien was ze gewoon moe geweest.
Misschien had haar verbeelding een loopje met haar genomen.
Misschien had ze onderweg even gedroomd, met haar ogen open.

Maar diep vanbinnen voelde ze dat er iets gebeurd was.
Iets wat ze niet hoefde te begrijpen en ook niet hoefde te verklaren.



HET GOUDEN UUR




De avond hing warm en loom over het landschap.
Achter het raam van de trein gleden velden, bomen en kleine dorpen voorbij in het gouden licht van de ondergaande zon.
De lucht in de treincoupé was zwaar van zomerwarmte.
Er hing een vage geur van parfum, zonnecrème en warme stof.

Ze stapte op in het stationnetje waar nauwelijks iemand uitstapte.
Een vrouw van ergens in de veertig, met donker haar dat losjes over haar schouders viel.
Ze droeg een lichte zomerjurk, eenvoudig maar elegant, en hield haar handtas nonchalant tegen haar heup.
Even keek ze zoekend door de coupé en nam plaats aan het raam, schuin tegenover een man die alleen zat.

Hij had haar opgemerkt nog voor ze goed en wel was gaan zitten.
Niet omdat ze bijzonder opvallend was, al had ze iets aantrekkelijks maar vooral door de vanzelfsprekendheid waarmee ze de ruimte innam.
Ze streek een lok achter haar oor, legde de tas naast zich neer en keek naar buiten alsof ze het landschap even nodig had om tot rust te komen.
De man keek terug naar zijn boek.

Een paar minuten verliepen in stilte.
Het ritmische gedreun van de trein vulde de ruimte.
Af en toe klonk een stem uit de luidsprekers, nauwelijks verstaanbaar tussen het geratel van de wielen.
Toen kruisten hun blikken elkaar.
Het was kort. Een fractie van een seconde misschien.
Maar lang genoeg om allebei even te glimlachen.
'Warm vanavond,' zei hij.
Ze keek naar hem en glimlachte terug.
'Veel te warm voor een trein zonder airco.'
Haar stem klonk zacht, een beetje hees.
Hij merkte dat hij aandachtiger luisterde dan nodig was.
'Misschien hoort dat bij de charme van reizen,' antwoordde hij.
'Of bij de charme van België,' zei ze droog.
Ze lachten allebei.
Daarna viel opnieuw een stilte, maar dit keer was ze anders.
Minder toevallig.
Alsof er iets tussen hen was ontstaan dat geen van beiden precies kon benoemen.

De vrouw nam een flesje water uit haar tas.
Terwijl ze dronk, gleed een druppeltje langs haar onderlip.
Ze depte het met haar duim en merkte dat de man naar haar keek.
Hun blikken ontmoetten elkaar.
Hij keek niet onmiddellijk weg.
Zij evenmin.

Buiten zakte de zon langzaam achter de horizon.
Het licht in de coupé veranderde van goud naar koperrood.
Haar gezicht kreeg zachte schaduwen, haar ogen leken donkerder.
Ze had haar schoenen uitgetrokken en zat met één been lichtjes over het andere gekruist.
Een beweging die volkomen onschuldig was, maar die hem plots bewuster maakte van de afstand tussen hun zitplaatsen.
'Moet je nog ver?' vroeg hij.
'Niet zo ver meer. Een paar haltes.'
'Jammer.'
Hij zei het bijna achteloos, alsof het een grapje was.
Maar de vrouw keek hem aan met een glimlach waarin iets meer lag dan beleefdheid.
'Waarom?'
Hij haalde zijn schouders op.
'Het is een aangename reis zo.'
Ze liet haar blik even op hem rusten.
'Dat vind ik ook.'

De trein reed door een lang stuk open landschap.
De ramen weerspiegelden nu het interieur van de coupé.
Buiten werd het donkerder, binnen leek de wereld kleiner te worden.
Ze praatten over onbenullige dingen.
Over de warmte, over de vertraging, over hoe weinig mensen er nog met de trein reisden op een zomeravond.
Maar tussen de zinnen door vielen stiltes die steeds langer leken te duren.

Hij bestudeerde aandachtig haar handen: slanke vingers, een eenvoudige ring aan haar rechterhand.
Zij merkte dat hij af en toe met zijn duim langs de rand van zijn boek streek zonder nog een bladzijde om te slaan.
Ze zaten allebei met hun aandacht bij de ander, terwijl ze deden alsof dat niet zo was.

Bij een scherpe bocht helde de trein lichtjes over.
Haar tas schoof van de zetel en viel op de vloer.
Ze bogen zich vrijwel gelijktijdig om hem op te rapen.
Hun handen kwamen dicht bij elkaar.
Niet helemaal maar dichtbij genoeg om allebei even stil te vallen.
'Dank je,' fluisterde ze.
'Graag gedaan.'
Hij gaf haar de tas. Hun vingers raakten elkaar heel even.
Een vluchtige aanraking, nauwelijks meer dan een vergissing.
Toch trok ze haar hand niet onmiddellijk terug.

Daarna leunde ze achterover en keek naar buiten.
Hij zag een kleine glimlach om haar mond verschijnen.
De trein minderde vaart.
Een stem kondigde een station aan.
Ze keek op haar horloge en zuchtte zacht.
'Dit is mijn halte.'
Hij knikte. En plots leek de coupé veel te klein en tegelijk veel te leeg.

Ze stond op, trok haar jurk voorzichtig glad en nam haar tas.
Bij de deur draaide ze zich nog even om.
'Je was fijn gezelschap,' zei ze.
'Jij ook.'
Er viel een stilte.
Een seconde. Misschien twee.
Ze keek hem aan met diezelfde rustige, onderzoekende blik waarmee ze hem eerder had aangekeken.
Alsof ze nog iets wilde zeggen, maar de juiste woorden niet vond.
Of misschien juist wel maar besloot ze niet uit te spreken.
Hij glimlachte.
Ze glimlachte terug.

Toen gingen de deuren open.
Een warme zomeravondlucht stroomde de trein binnen.
Ze stapte op het perron, draaide zich nog één keer om en keek door het raam naar hem.
Hij bleef zitten.
De trein zette zich langzaam weer in beweging.
Haar gestalte schoof voorbij, eerst dichtbij, dan steeds verder weg, tot ze opging in de avondschemering.
Hij keek nog even naar de lege zitplaats tegenover zich.
Het raam was inmiddels donker geworden en weerspiegelde zijn eigen gezicht.
Hij sloeg zijn boek open.
Maar hij las geen woord meer.

Buiten bleef de zomeravond zwoel en stil.



Meer van De draad van Ariadne

↑ Terug naar de berichten