
Lotte en Evelien kenden elkaar al sinds hun eerste jaar in de middelbare school.
Zes jaar lang hadden ze lief en leed gedeeld, samen gelachen, gehuild en gestudeerd.
Nu hadden ze eindelijk hun diploma op zak.
De examens waren achter de rug en de lange zomervakantie lag voor hen open.
Om dat te vieren, besloten ze zichzelf te trakteren op een weekendje aan zee.
Ze hadden een gezellig hotelletje geboekt in Nieuwpoort-Bad, niet ver van de dijk en het strand.
Het hotel had iets ouderwets, met hoge plafonds, zware houten deuren en een marmeren vloer in de inkomhal.
Maar dat vonden ze net charmant.
En het belangrijkste, ze konden het betalen met de inkomsten van hun studentenjob.
'Dit wordt een zalig weekend!' riep Lotte enthousiast toen ze hun koffers uit de auto haalden.
'Geen examens, geen leerkrachten en vooral geen wekker!' lachte Evelien.
Ze checkten in, kregen de sleutel van kamer 208 en besloten meteen naar het strand te gaan.
De zon scheen maar er stond een frisse zeebries.
Ze wandelden langs de waterlijn, met hun schoenen in de hand en hun voeten in het natte zand.
Na een tijdje viel hun oog op een jong koppel dat iets verderop in een strandstoel zat.
Het waren een man en een vrouw, beiden vermoedelijk ergens in de dertig.
Ze zagen er verzorgd uit, maar hun kleding was nogal bijzonder.
De man droeg een beige pantalon, een wit hemd met opgerolde mouwen en een ouderwetse pet.
De vrouw had een lichtblauwe jurk aan, met een nauw aansluitend bovenstuk en een wijde rok die tot net onder haar knieën kwam.
Haar donkere haren waren opgestoken in een kapsel dat Lotte alleen kende van oude familiefoto's.
'Kijk eens naar die twee,' fluisterde Lotte. 'Alsof ze recht uit de jaren vijftig komen.'
Evelien keek even opzij.
'Inderdaad. Misschien doen ze mee aan een of ander retrofestival.'
Toen ze voorbij het koppel wandelden, keek de vrouw hen vriendelijk aan.
'Mooi weer vandaag, vinden jullie niet?' zei ze met een glimlach.
'Zeker!' antwoordde Evelien.
De man knikte beleefd, maar zei verder niets.
Het koppel leek vriendelijk, maar hield toch duidelijk afstand.
Even later zagen de meisjes hen rechtstaan en in de richting van de zeedijk wandelen.
Tegen de avond keerden Lotte en Evelien terug naar het hotel.
Ze hadden heerlijk gegeten in een restaurantje aan de dijk en waren van plan nog even op hun kamer te ontspannen.
Toen ze de trap naar hun verdieping namen, zagen ze opnieuw het koppel van het strand.
De man haalde een sleutel uit zijn broekzak en opende de deur van kamer 207, vlak naast die van hen.
'Zie je wel,' fluisterde Lotte. 'Onze retroburen!'
De vrouw keek even om en glimlachte opnieuw.
Daarna verdween ze samen met de man in de kamer.
De deur sloot zachtjes achter hen.
'Wel, dat is toevallig,' zei Evelien terwijl ze hun eigen kamer binnengingen.
Ze douchten en maakten zich klaar om te slapen.
Na een drukke dag waren ze allebei behoorlijk moe.
Rond half twaalf deden ze het licht uit.
Het was stil in het hotel.
Alleen het zachte ruisen van de zee was in de verte te horen.
Tot Lotte plotseling haar ogen opende.
Ze had iets gehoord.
Een doffe bons, gevolgd door een vreemd slepend geluid.
Het leek alsof iemand zware meubels over de vloer van de kamer naast hen verschoof.
'Heb je dat gehoord?' fluisterde ze.
Evelien draaide zich om in haar bed.
'Wat?'
'Er komt lawaai uit de kamer naast ons.'
Ze luisterden allebei.
Eerst was het weer stil.
Daarna klonk er een zacht gelach, gevolgd door een vrouwenstem die iets onverstaanbaars zei.
Vervolgens hoorden ze drie harde kloppen.
'Misschien zijn ze gewoon nog wakker,' mompelde Evelien.
Net toen ze zich weer wilde omdraaien, klonk een gedempte schreeuw.
Een korte, angstaanjagende geluid dat abrupt werd afgebroken.
De meisjes schoten rechtop in bed.
'Wat was dat in hemelsnaam?' stamelde Lotte.
'Ik weet het niet. Misschien maken ze ruzie?'
De stilte erna was oorverdovend.
Plots ging de lamp op het nachtkastje aan.
Evelien staarde ernaar.
'Heb jij dat gedaan?'
'Nee!'
De lamp floepte weer uit.
Vervolgens begon de deur van de kleerkast langzaam open te zwaaien.
Lotte voelde hoe de koude rillingen over haar rug liepen.
'Dit is niet grappig meer,' fluisterde ze.
Op dat moment klonk er een zacht gekras tegen de muur, precies aan de kant waar kamer 207 lag.
Het geluid stopte plotseling.
Toen hoorden ze een vrouwenstem.
Heel zacht, bijna fluisterend:
'Kom François, we moeten hier weg. Snel!'
Evelien greep Lotte bij de arm.
'Heb jij dat ook gehoord?'
Lotte knikte, maar kon geen woord uitbrengen.
Even later leek het alsof iemand via de gang hun kamer probeerde binnen te komen.
De deurklink bewoog langzaam naar beneden, maar de deur bleef gesloten.
'We moeten iemand van het hotel bellen,' zei Evelien met bevende stem.
Ze tastte naar haar telefoon op het nachtkastje, maar het scherm bleef zwart.
Ook Lottes telefoon bleek plotseling niet meer te werken.
Toen klonk opnieuw een harde klap uit de kamer naast hen.
En dan werd het doodstil.
De meisjes durfden nauwelijks te bewegen.
Ze kropen dicht tegen elkaar aan en bleven met grote ogen naar de deur staren.
Pas na lange tijd, toen er niets meer gebeurde, vielen ze uitgeput in een onrustige slaap.
De volgende ochtend scheen het zonlicht al door de gordijnen toen Evelien wakker werd.
Ze voelde zich alsof ze de hele nacht had doorgewerkt.
Lotte zat al rechtop in bed.
'We moeten wat vannacht gebeurde aan de receptie vertellen.
Misschien is er iets mis met die kamer.'
Ze liepen de trap af en stapten samen naar de balie.
De receptioniste, een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd, glimlachte toen ze hen zag.
'Goedemorgen, dames. Hebben jullie goed geslapen?'
Lotte aarzelde even.
'Eigenlijk niet. We hebben vannacht nogal wat lawaai gehoord uit de kamer naast ons, kamer 207.
Er verbleef een koppel dat we gisteren ook op het strand hebben gezien.
Bovendien gebeurden er vreemde dingen in onze eigen kamer.'
De glimlach verdween langzaam van het gezicht van de receptioniste.
'Kamer 207?', herhaalde ze.
'Ja,' antwoordde Evelien.
'Een man en een vrouw. Ze waren allebei ongeveer dertig jaar oud.
Ze droegen nogal ouderwetse kleren.
We hebben hen gisteren verschillende keren gezien.'
De receptioniste keek van de ene naar de andere.
'Dat kan niet,' zei ze uiteindelijk.
'Wat bedoel je?' vroeg Lotte.
'Kamer 207 wordt al jaren niet meer verhuurd.'
De meisjes keken elkaar verbaasd aan.
'Maar... we hebben hen gisteren zelf die kamer zien binnengaan!' zei Evelien.
De receptioniste werd bleek.
'Ik werk hier ondertussen al meer dan twintig jaar.
In de jaren vijftig is in die kamer iets verschrikkelijks gebeurd, hoorde ik vertellen.
Een jong koppel werd vermoord aangetroffen.
Ze waren nog maar enkele jaren getrouwd.
De politie heeft nooit helemaal kunnen achterhalen wat er precies gebeurd is.
Sindsdien wordt die kamer niet meer gebruikt.'
Net toen Lotte wilde antwoorden, viel haar blik op iets wat op de marmeren balie lag.
Het was een oude, vergeelde prentkaart, met afgeronde hoeken en een licht gescheurde rand.
Ze had de indruk dat die er enkele ogenblikken geleden nog niet lag.
'Mevrouw, wat is dat?' vroeg ze.
De receptioniste keek naar de prentkaart en fronste haar wenkbrauwen.
'Dat weet ik niet. Die lag er daarnet nog niet.'
Lotte nam de kaart voorzichtig op.
Op de voorkant stond een ouderwetse afbeelding van de zeedijk van Nieuwpoort-Bad, met enkele strandstoelen, oude auto's en elegant geklede mensen die langs de promenade wandelden.
De kleuren waren bijna helemaal vervaagd.
Ze draaide de kaart om.
Met verbleekte blauwe inkt stond er in sierlijk handschrift:
15 augustus 1956
Onze laatste groeten vanuit het zonnige Nieuwpoort-Bad.
Hotel Le Cormoran - kamer 207
François en Mariette
'Dat zijn de namen van het vermoorde koppel', stamelde de receptioniste.
Lotte en Evelien pakten hun koffers. Ze wilden hier zo snel mogelijk vandaan.
Wanneer ze de bagage in hun auto legden, konden ze het niet laten omhoog te kijken naar het raam van kamer 207.
Twee tortelduiven zaten dicht tegen elkaar aan op de ballustrade van het terras.
Met een sierlijke beweging sloegen ze gelijktijdig hun vleugels uit en vlogen de stralend blauwe hemel tegemoet.