BORIS


Suzanne was net zeventig geworden, al voelde ze zich soms ouder.
Niet zozeer naar lichaam, hoewel sommige dagen net iets strammer begonnen dan vroeger, maar vooral in haar hart.
Sinds enkele jaren woonde ze alleen.
Ze was in het ouderlijk huis gebleven en had later voor haar ouders gezorgd.
Eerst was haar vader overleden en sinds negen jaar was ook haar moeder er niet meer.
Om de stilte in huis een beetje te ontvluchten, trok Suzanne elke namiddag haar jas aan, nam haar handtas en wandelde naar het park.
Het was niet ver van haar huis en ze kende er ondertussen blindeligs elk plekje.
Het liefst zat ze op haar vaste bankje aan de vijver.
Daar kon ze uren kijken naar de eenden die rustig over het water dobberden en de sierlijke zwanen die met hun lange halzen kleine kringetjes in het water trokken.
Soms gooide ze wat broodkruimels naar de eenden, hoewel ze wist dat dat eigenlijk niet zo goed voor hen was.
Wanneer het weer het toeliet, speelden er kinderen op het grasveld vlakbij.
Hun gelach en geroep brachten wat leven in het park.
Suzanne keek er graag naar.
Het herinnerde haar aan haar eigen kindertijd.
Wat was dat allemaal snel voorbijgegaan.
Op een dinsdagmiddag, ergens in het vroege voorjaar, gebeurde er iets onverwachts.
Suzanne zat zoals gewoonlijk op het bankje en keek naar twee zwanen die elkaar achterna zwommen.
Plots voelde ze iets tegen haar been duwen.
Ze keek naar beneden en zag een klein hondje staan.
Het was een schattig, bruin hondje met een witte vlek op zijn borst en twee donkere, nieuwsgierige oogjes.
Het keek haar aan alsof het haar al jaren kende.
'Wel, wel, waar kom jij vandaan?' vroeg Suzanne glimlachend.
Het hondje kwispelde enthousiast en legde zijn voorpootjes tegen haar knie.
Suzanne keek even rond.
Misschien hoorde het bij iemand die in de buurt zat.
Maar op de omliggende banken zaten alleen twee oudere dames die met elkaar praatten en wat verderop speelden enkele kinderen.
'Is dat hondje van jullie?' vroeg ze aan de kinderen.
Ze schudden allemaal het hoofd.
'Nee, mevrouw. We hebben het nog nooit gezien.'
Suzanne keek nog eens om zich heen.
Geen baasje te bespeuren.
Ze wachtte nog een tijdje, maar niemand kwam het hondje zoeken.
'Misschien ben jij gewoon even op avontuur,' zei ze tegen het diertje.
Het hondje leek het helemaal met haar eens te zijn.
Het begon frisser te worden en Suzanne zette zich recht om naar huis te gaan. Ze stapte weg in haar gebruikelijke wandeltempo.
Maar na enkele meters hoorde ze kleine pootjes achter zich.
Ze draaide zich om.
Daar stond het hondje.
'Nee, nee, vriendje. Jij moet hier blijven. Je baasje komt je vast zoeken.'
Ze liep terug naar het bankje en probeerde de hond daar achter te laten.
Maar zodra ze weer vertrok, volgde hij haar opnieuw.
Ze probeerde het nog een paar keer, zelfs met een wat strengere stem.
'Komaan, kleine rakker, terug naar het park!'
Het hielp niets.
Het hondje keek haar telkens aan met die trouwe ogen en trippelde vrolijk achter haar aan.
Na een tijdje zuchtte Suzanne.
'Jij bent me er eentje, zeg. Wat moet ik nu met jou beginnen?'
Ze bukte zich en aaide hem over zijn kopje.
'Als ik je dan toch moet aanspreken, zal ik je maar een naam geven.
Wat dacht je van Boris? Ja, Boris, dat klinkt wel goed.'
Het hondje kwispelde alsof het zijn goedkeuring wilde geven.
'Goed dan, Boris. Maar ik beloof je niets. We gaan eerst proberen uit te zoeken waar je thuishoort.'
En zo wandelden ze samen naar huis.
Suzanne had nog nooit een hond gehad.
Ze wist eigenlijk niet goed wat ze ermee moest aanvangen.
Maar toen ze de voordeur opende, liep Boris zonder aarzelen naar binnen.
Hij snuffelde even rond, liep vervolgens naar de woonkamer en nestelde zich op het tapijt, alsof hij er al zijn hele leven woonde.
'Wel, wel,' mompelde Suzanne. 'Je maakt het jezelf wel gemakkelijk, hè?'
Ze zette een kommetje water klaar.
Daarna ging ze naast hem op de grond zitten.
Boris kroop meteen tegen haar aan.
Suzanne moest lachen.
Het was lang geleden dat nog iemand zo vanzelfsprekend haar gezelschap had opgezocht.
Die avond voelde haar huis anders aan.
De stilte was er nog steeds, maar ze klonk niet meer zo leeg.
Er waren kleine pootjes die door de kamer trippelden, een zacht gesnuffel en af en toe een vrolijk gekwispel.
Toch wist Suzanne dat Boris waarschijnlijk iemand toebehoorde.
Ze kon hem niet zomaar houden zonder eerst naar zijn baasje te zoeken.
En ze moest hondenvoer gaan kopen.
Ze wilde er goed voor zorgen tot zijn eigenaar gevonden werd.
De volgende ochtend maakte ze een foto van het hondje.
Ze plaatste die op de plaatselijke Facebookpagina van het dorp, samen met een berichtje:
'Dit kleine hondje is gisteren in het park bij mij komen aanlopen. Het leek niemand te hebben en is uiteindelijk met mij mee naar huis gegaan. Kent iemand zijn baasje? Hij is veilig bij mij, maar ik vermoed dat iemand hem mist. Delen mag!'
Daarna begon het wachten.
De eerste dag kwam er geen reactie.
De tweede dag evenmin.
Suzanne betrapte zichzelf erop dat ze telkens opnieuw haar telefoon controleerde.
Ze hoopte dat iemand zou reageren want ze wilde natuurlijk dat Boris terug bij zijn baasje kwam.
Maar diep vanbinnen was er ook een ander stemmetje.
Een stemmetje dat fluisterde dat het misschien niet zo erg zou zijn als niemand zich meldde.
De dagen gingen voorbij en ondertussen werd Boris steeds meer een deel van haar dagelijkse leven.
's Morgens begroette hij haar met een enthousiast gekwispel.
Hij volgde haar overal in huis en als Suzanne in haar zetel ging zitten, sprong hij naast haar en legde zijn kop op haar schoot.
Ook haar wandelingen veranderden.
Ze ging niet langer alleen naar het park, maar had nu een klein gezelschap dat haar overal volgde.
Boris snuffelde aan elke boom, onderzocht elk struikje en begroette de andere honden alsof hij ze allemaal al kende.
Suzanne praatte tegen hem.
Over het weer, over de buren, over al hetgeen ze op straat en in het park tegenkwamen.
Boris luisterde altijd.
Hij onderbrak haar nooit en leek nooit haast te hebben.
Het viel haar ook op dat mensen haar sneller aanspraken en dat ze meestal vriendelijk reageerden en tijd voor een praatje maakten.
Voor het eerst in lange tijd keek Suzanne 's morgens weer uit naar de dag die begon.
Op de vierde dag ging de telefoon.
Suzanne nam op en hoorde een jonge vrouwenstem.
'Goedemiddag, mevrouw. Ik denk dat ik misschien de eigenares ben van het hondje dat u gevonden hebt.'
Suzanne voelde haar hart een klein sprongetje maken.
'O, werkelijk? Wat fijn! Hoe heet hij bij jullie?'
'Zijn naam is Milo,' antwoordde de jonge vrouw lachend.
'Hij is van mij. Ik woon in een dorp een paar kilometer bij jou vandaan.
Hij is een paar dagen geleden verdwenen.
Ik heb overal gezocht, maar kon hem nergens vinden.
Een vriendin van mijn moeder vertelde me dat ze uw bericht op Facebook had gezien.'
Suzanne keek naar Boris, die op dat moment naast haar voeten lag te slapen
'Wel, dan hebben we hier een kleine avonturier in huis,' zei ze.
'Ik heb hem ondertussen Boris genoemd.'
Aan de andere kant van de lijn klonk een lach.
'Dat lijkt me ook wel bij hem te passen. Mag ik straks langskomen om hem op te halen?'
'Zeker, meisje. Ik denk dat hij blij zal zijn jou terug te zien.'
Toen Suzanne de telefoon neerlegde, bleef ze even stil zitten.
Ze keek naar Boris en streek met haar hand over zijn zachte vacht.
'Zo, mijn jongen. Je echte baasje heeft zich gemeld. Je heet dus eigenlijk Milo. Dat had je me wel eens mogen vertellen.'
Boris keek even op, kwispelde en legde zijn kop opnieuw op haar schoot.
Suzanne voelde een vreemde brok in haar keel.
Ze was blij.
Natuurlijk was ze blij.
Milo hoorde bij zijn baasje en dat baasje had ongetwijfeld dagenlang naar hem gezocht.
Maar tegelijk voelde ze iets wat ze niet helemaal kon omschrijven.
Het was alsof er iets moois uit haar leven zou verdwijnen, net nu ze eraan gewend was geraakt.
Een uurtje later werd er aangebeld.
Voor de deur stond een jonge vrouw van een jaar of twintig.
Ze had lange donkere haren, een bezorgde blik en een glimlach die meteen verscheen toen ze het hondje zag.
'Milo!'
Het hondje sprong recht, begon uitbundig te kwispelen en rende naar haar toe.
De jonge vrouw hurkte neer en sloeg haar armen om hem heen.
'O, Milo, jongen toch! Waar heb jij gezeten? Ik heb me zo'n zorgen gemaakt!'
Suzanne keek toe met een glimlach.
Het was duidelijk dat de twee elkaar gemist hadden.
'Ik ben blij dat je hem teruggevonden hebt,' zei ze.
'Hij heeft zich hier uitstekend gedragen. Hij is een flinke deugniet, maar wel een heel lief hondje.'
De jonge vrouw stond op en stak haar hand uit.
'Ik ben Jasmijn. En ik wil u echt bedanken dat u zo goed voor hem gezorgd hebt. Ik weet niet wat ik zonder hem zou moeten.'
'Geen dank, Jasmijn. Hij is vanzelf bij mij terechtgekomen. Ik denk dat hij gewoon even de weg kwijt was.'
Jasmijn keek naar Suzanne en merkte een soort weemoed in haar ogen.
'Ik hoop dat hij niet te veel last heeft veroorzaakt,' zei ze voorzichtig.
'Last? Helemaal niet,' antwoordde Suzanne.
'Hij heeft me heel veel plezier bezorgd.'
Er viel even een stilte.
Toen vroeg Jasmijn: 'Zou u het fijn vinden als we nog eens langskomen? Dan kan Milo u nog eens zien. Ik denk dat hij u ook wel zal missen.'
Suzanne keek verrast op.
'Dat zou ik heel fijn vinden. Echt waar.'
Jasmijn nam afscheid, tilde Milo op en wandelde naar haar auto.
Maar halverwege draaide ze zich nog even om en zwaaide.
Suzanne zwaaide terug.
Daarna sloot ze langzaam de deur.
Het huis was weer stil.
Ze liep naar de woonkamer en keek naar het tapijt waar Boris, of beter gezegd Milo, de afgelopen dagen zo vaak had gelegen.
Er stond nog een kom water in de keuken en zijn kleine speeltje lag onder de salontafel.
Suzanne raapte het op en legde het op de kast.
Ze voelde zich een beetje verdrietig.
Maar ze dacht aan Jasmijn, aan haar warme glimlach en aan de manier waarop ze haar hondje had omhelsd.
En ze dacht aan haar belofte om nog eens langs te komen.
Jasmijn kon niet vermoeden wat dit voor haar betekende.
Kunnen uitkijken naar een paar gezellige uren.
Die onbetaalbare geluksmomentjes ...




