Naar de inhoud

De draad van Ariadne

Een goed verhaal heeft een einde dat je zelf mag dromen ~~~
akke.beakke.be

KAMER 207



Lotte en Evelien kenden elkaar al sinds hun eerste jaar in de middelbare school.
Zes jaar lang hadden ze lief en leed gedeeld, samen gelachen, gehuild en gestudeerd.
Nu hadden ze eindelijk hun diploma op zak.
De examens waren achter de rug en de lange zomervakantie lag voor hen open.
Om dat te vieren, besloten ze zichzelf te trakteren op een weekendje aan zee. 
Ze hadden een gezellig hotelletje geboekt in Nieuwpoort-Bad, niet ver van de dijk en het strand.
Het hotel had iets ouderwets, met hoge plafonds, zware houten deuren en een marmeren vloer in de inkomhal.
Maar dat vonden ze net charmant.
En het belangrijkste, ze konden het betalen met de inkomsten van hun studentenjob.

'Dit wordt een zalig weekend!' riep Lotte enthousiast toen ze hun koffers uit de auto haalden.
'Geen examens, geen leerkrachten en vooral geen wekker!' lachte Evelien.

Ze checkten in, kregen de sleutel van kamer 208 en besloten meteen naar het strand te gaan.
De zon scheen maar er stond een frisse zeebries.
Ze wandelden langs de waterlijn, met hun schoenen in de hand en hun voeten in het natte zand.
Na een tijdje viel hun oog op een jong koppel dat iets verderop in een strandstoel zat.
Het waren een man en een vrouw, beiden vermoedelijk ergens in de dertig.
Ze zagen er verzorgd uit, maar hun kleding was nogal bijzonder.
De man droeg een beige pantalon, een wit hemd met opgerolde mouwen en een ouderwetse pet.
De vrouw had een lichtblauwe jurk aan, met een nauw aansluitend bovenstuk en een wijde rok die tot net onder haar knieën kwam.
Haar donkere haren waren opgestoken in een kapsel dat Lotte alleen kende van oude familiefoto's.

'Kijk eens naar die twee,' fluisterde Lotte. 'Alsof ze recht uit de jaren vijftig komen.'
Evelien keek even opzij.
'Inderdaad. Misschien doen ze mee aan een of ander retrofestival.'
Toen ze voorbij het koppel wandelden, keek de vrouw hen vriendelijk aan.
'Mooi weer vandaag, vinden jullie niet?' zei ze met een glimlach.
'Zeker!' antwoordde Evelien.
De man knikte beleefd, maar zei verder niets.
Het koppel leek vriendelijk, maar hield toch duidelijk afstand.
Even later zagen de meisjes hen rechtstaan en in de richting van de zeedijk wandelen.

Tegen de avond keerden Lotte en Evelien terug naar het hotel.
Ze hadden heerlijk gegeten in een restaurantje aan de dijk en waren van plan nog even op hun kamer te ontspannen.
Toen ze de trap naar hun verdieping namen, zagen ze opnieuw het koppel van het strand.
De man haalde een sleutel uit zijn broekzak en opende de deur van kamer 207, vlak naast die van hen.

'Zie je wel,' fluisterde Lotte. 'Onze retroburen!'
De vrouw keek even om en glimlachte opnieuw.
Daarna verdween ze samen met de man in de kamer.
De deur sloot zachtjes achter hen.
'Wel, dat is toevallig,' zei Evelien terwijl ze hun eigen kamer binnengingen.
Ze douchten en maakten zich klaar om te slapen. 
Na een drukke dag waren ze allebei behoorlijk moe.
Rond half twaalf deden ze het licht uit.

Het was stil in het hotel.
Alleen het zachte ruisen van de zee was in de verte te horen.
Tot Lotte plotseling haar ogen opende.
Ze had iets gehoord.
Een doffe bons, gevolgd door een vreemd slepend geluid.
Het leek alsof iemand zware meubels over de vloer van de kamer naast hen verschoof.
'Heb je dat gehoord?' fluisterde ze.
Evelien draaide zich om in haar bed.
'Wat?'
'Er komt lawaai uit de kamer naast ons.'
Ze luisterden allebei.

Eerst was het weer stil.
Daarna klonk er een zacht gelach, gevolgd door een vrouwenstem die iets onverstaanbaars zei.
Vervolgens hoorden ze drie harde kloppen.

'Misschien zijn ze gewoon nog wakker,' mompelde Evelien.
Net toen ze zich weer wilde omdraaien, klonk een gedempte schreeuw.
Een korte, angstaanjagende geluid dat abrupt werd afgebroken.
De meisjes schoten rechtop in bed.
'Wat was dat in hemelsnaam?' stamelde Lotte.
'Ik weet het niet. Misschien maken ze ruzie?'
De stilte erna was oorverdovend.

Plots ging de lamp op het nachtkastje aan.
Evelien staarde ernaar.
'Heb jij dat gedaan?'
'Nee!'

De lamp floepte weer uit.
Vervolgens begon de deur van de kleerkast langzaam open te zwaaien.
Lotte voelde hoe de koude rillingen over haar rug liepen.
'Dit is niet grappig meer,' fluisterde ze.
Op dat moment klonk er een zacht gekras tegen de muur, precies aan de kant waar kamer 207 lag.

Het geluid stopte plotseling.
Toen hoorden ze een vrouwenstem.
Heel zacht, bijna fluisterend:
'Kom François, we moeten hier weg. Snel!'
Evelien greep Lotte bij de arm.
'Heb jij dat ook gehoord?'
Lotte knikte, maar kon geen woord uitbrengen.

Even later leek het alsof iemand via de gang hun kamer probeerde binnen te komen.
De deurklink bewoog langzaam naar beneden, maar de deur bleef gesloten.
'We moeten iemand van het hotel bellen,' zei Evelien met bevende stem.
Ze tastte naar haar telefoon op het nachtkastje, maar het scherm bleef zwart.
Ook Lottes telefoon bleek plotseling niet meer te werken.

Toen klonk opnieuw een harde klap uit de kamer naast hen.
En dan werd het doodstil.

De meisjes durfden nauwelijks te bewegen.
Ze kropen dicht tegen elkaar aan en bleven met grote ogen naar de deur staren.
Pas na lange tijd, toen er niets meer gebeurde, vielen ze uitgeput in een onrustige slaap.

De volgende ochtend scheen het zonlicht al door de gordijnen toen Evelien wakker werd.
Ze voelde zich alsof ze de hele nacht had doorgewerkt.
Lotte zat al rechtop in bed.
'We moeten wat vannacht gebeurde aan de receptie vertellen.
Misschien is er iets mis met die kamer.'

Ze liepen de trap af en stapten samen naar de balie.
De receptioniste, een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd, glimlachte toen ze hen zag.
'Goedemorgen, dames. Hebben jullie goed geslapen?'
Lotte aarzelde even.
'Eigenlijk niet. We hebben vannacht nogal wat lawaai gehoord uit de kamer naast ons, kamer 207.
Er verbleef een koppel dat we gisteren ook op het strand hebben gezien.
Bovendien gebeurden er vreemde dingen in onze eigen kamer.'
De glimlach verdween langzaam van het gezicht van de receptioniste.
'Kamer 207?', herhaalde ze.
'Ja,' antwoordde Evelien.
'Een man en een vrouw. Ze waren allebei ongeveer dertig jaar oud.
Ze droegen nogal ouderwetse kleren.
We hebben hen gisteren verschillende keren gezien.'

De receptioniste keek van de ene naar de andere.
'Dat kan niet,' zei ze uiteindelijk.
'Wat bedoel je?' vroeg Lotte.
'Kamer 207 wordt al jaren niet meer verhuurd.'
De meisjes keken elkaar verbaasd aan.
'Maar... we hebben hen gisteren zelf die kamer zien binnengaan!' zei Evelien.

De receptioniste werd bleek. 
'Ik werk hier ondertussen al meer dan twintig jaar.
In de jaren vijftig is in die kamer iets verschrikkelijks gebeurd, hoorde ik vertellen.

Een jong koppel werd vermoord aangetroffen.
Ze waren nog maar enkele jaren getrouwd.
De politie heeft nooit helemaal kunnen achterhalen wat er precies gebeurd is.
Sindsdien wordt die kamer niet meer gebruikt.'

Net toen Lotte wilde antwoorden, viel haar blik op iets wat op de marmeren balie lag.
Het was een oude, vergeelde prentkaart, met afgeronde hoeken en een licht gescheurde rand.
Ze had de indruk dat die er enkele ogenblikken geleden nog niet lag.
'Mevrouw, wat is dat?' vroeg ze.
De receptioniste keek naar de prentkaart en fronste haar wenkbrauwen.
'Dat weet ik niet. Die lag er daarnet nog niet.'

Lotte nam de kaart voorzichtig op.
Op de voorkant stond een ouderwetse afbeelding van de zeedijk van Nieuwpoort-Bad, met enkele strandstoelen, oude auto's en elegant geklede mensen die langs de promenade wandelden.
De kleuren waren bijna helemaal vervaagd.
Ze draaide de kaart om.
Met verbleekte blauwe inkt stond er in sierlijk handschrift:

15 augustus 1956
Onze laatste groeten vanuit het zonnige Nieuwpoort-Bad.
Hotel Le Cormoran - kamer 207

François en Mariette

'Dat zijn de namen van het vermoorde koppel', stamelde de receptioniste.

Lotte en Evelien pakten hun koffers. Ze wilden hier zo snel mogelijk vandaan.
Wanneer ze de bagage in hun auto legden, konden ze het niet laten omhoog te kijken naar het raam van kamer 207.
Twee tortelduiven zaten dicht tegen elkaar aan op de ballustrade van het terras.
Met een sierlijke beweging sloegen ze gelijktijdig hun vleugels uit en vlogen de stralend blauwe hemel tegemoet.

ACHTER DE SCHERMEN

Op 66-jarige leeftijd had Michael alles wat een mens zich kon wensen, dacht hij soms.
Hij was jarenlang getrouwd, had een mooi appartement, kinderen en kleinkinderen.
Toch voelde hij zich steeds vaker eenzaam.
Zijn huwelijk was langzaam in een sleur beland.
De dagen leken allemaal op elkaar.
's Morgens een kop koffie, wat huishoudelijke bezigheden, televisie kijken en 's avonds naast elkaar in bed kruipen.
Er waren weinig verrassingen, weinig spontane knuffels en nog minder lieve woorden.
Hij en zijn vrouw leefden eerder naast elkaar dan met elkaar.

Op een avond, terwijl zijn vrouw televisie zat te kijken, opende Michael nieuwsgierig een chat op zijn computer.
Hij was niet echt op zoek naar een nieuw leven, vertelde hij zichzelf. Hij miste gewoon vrouwelijke aandacht.
Een beetje geflirt, een complimentje, iemand die vroeg hoe zijn dag was geweest.
Iemand die hem opnieuw het gevoel gaf dat hij nog aantrekkelijk en interessant was.
Hij begon gesprekken met verschillende vrouwen.
Soms was het wat onschuldig plagen, soms werden de gesprekken wat persoonlijker en intiemer.
Hij genoot van de aandacht en keek steeds vaker uit naar die paar uurtjes chat.

Af en toe probeerde hij voorzichtig een afspraak voor te stellen. Een kop koffie, een wandeling of gewoon ergens rustig praten.
Hij wilde graag weten of de klik die hij online voelde ook in het echt zou bestaan.
Toch voelde hij telkens een mengeling van spanning en twijfel. Hij was tenslotte nog altijd een gehuwde man.
Maar de behoefte om gezien, gehoord en begeerd te worden, bleek sterker dan hij had verwacht.
Misschien zocht hij vooral datgene wat hij thuis al jaren miste: het gevoel dat hij er nog toe deed, dat iemand naar hem verlangde en dat hij niet zomaar onzichtbaar was geworden.

Na enkele weken chatten met een vrouw die zich Manon noemde, begon Michael steeds meer naar haar berichten uit te kijken.
Ze was 65, zonder relatie en had een warme, speelse manier van praten.
Hun gesprekken werden steeds vertrouwelijker.
Er werd gelachen, geflirt en af en toe vielen er dubbelzinnige opmerkingen.
Op een avond waagde Michael het erop.
'Zou je het leuk vinden om eens ergens samen een koffie te drinken?
Gewoon om elkaar in het echt te ontmoeten.'
Manon antwoordde niet meteen.
Die paar minuten leken voor Michael wel een eeuwigheid te duren. Toen verscheen er eindelijk een berichtje:
'Waarom niet?
Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd naar de man achter die leuke berichtjes.'

Ze spraken af op een zaterdagmiddag in een gezellig café aan de rand van de stad.
Michael was nerveus als een verliefde puber.
Hij trok zijn beste hemd aan, besteedde wat extra aandacht aan zijn toilet, deed een lekker geurtje op en bekeek zich nog eens in de spiegel.
Hij knikte goedkeurend naar zichzelf.

Toen Michael in de koffiebar aankwam, zat Manon al aan een tafeltje bij het raam.
Ze glimlachte toen ze hem zag.

'Michael?'

'Manon?'

Ze gaven elkaar een hand, maar die handdruk duurde net iets langer.
Het gesprek kwam aanvankelijk wat stroef op gang, maar al snel verdween de spanning.
Ze praatten over hun leven, hun relaties, hun verlangens en vooral over de  dingen die ze allebei misten.
Michael merkte dat Manon aandachtig luisterde.
Ze keek hem recht in de ogen en lachte om zijn grapjes.
Af en toe raakten hun handen elkaar wanneer ze hun kopjes neerzetten.
Telkens kreeg Michael een kleine kriebel in zijn buik.
Dat had hij jarenlang niet meer gevoeld.

Na bijna twee uur stelde Manon voor om nog even een wandeling te maken.
Buiten wachtte een zachte lentedag.
Ze wandelden naast elkaar en praatten verder.
Bij het afscheid bleven ze even staan.
'Ik vond het eigenlijk heel gezellig,' zei Manon.
'Ik ook. Veel gezelliger dan ik had durven hopen,' antwoordde Michael.
Er viel een korte stilte.
Hun blikken kruisten elkaar.
Even leek het alsof een kus misschien niet helemaal ondenkbaar was ...
Manon legde haar handen warm in de zijne.
Met haar ogen gaf ze toestemming.
Hun lippen zochten elkaar, het werd een warme afscheidszoen.

In de auto naar huis voelde hij zich vreemd opgewekt. 
Michael had het gevoel dat hij iets had beleefd wat hij al heel lang kwijt was: spanning, verwachting en de heerlijke kriebels van een eerste ontmoeting.
Wanneer hij later de hal van zijn appartement binnenstapte hoorde hij het bekende geluid van zijn telefoon.
Hij haalde hem uit zijn binnenzak.

En daarop stond één nieuw berichtje van Manon:

'Ik vond het fijn je eindelijk te ontmoeten.
Ik hoop dat je vanavond nog even aan me denkt.
Slaapwel, Michael.'


EEN BIJZONDERE BOSWANDELING

 



Het was een zachte namiddag in het late voorjaar.
De zon stond al wat lager, maar haar stralen vonden nog moeiteloos hun weg tussen de bladeren.
Anna had besloten een wandeling te maken.
Gewoon even naar buiten, weg van de dagelijkse beslommeringen,
weg van de lijstjes in haar hoofd en de kleine dingen die om aandacht vroegen.

Ze volgde het vertrouwde pad dat langs de rand van het dorp liep.
Haar voeten vonden vanzelf hun ritme.
Links lagen de velden, rechts strekte zich een bos uit dat ze ontelbare keren had gezien.
Vandaag besloot ze het smalle paadje te nemen dat tussen de bomen verdween.

Ze ademde diep de geur van vochtige aarde in,
hoorde het zachte kraken van takjes onder haar schoenen,
het geritsel van bladeren en af en toe het gekwetter van een vogel.
Ze voelde hoe ze langzaam overspoeld werd door een diepe rust.
Zo zalig!

Naarmate ze verder wandelde, werd het pad smaller en de bomen leken hoger te worden.
Hun stammen waren dik en kronkelig, sommige zo oud dat hun schors diepe plooien vertoonde,
alsof ze een heel mensenleven aan herinneringen met zich meedroegen.
Het licht kreeg een gouden gloed, hoewel de zon inmiddels achter de bomen verdwenen moest zijn.
Anna vertraagde haar pas.

Ze merkte dat ze geen vogels meer hoorde, maar het was geen ongemakkelijke stilte.
Integendeel.
Het leek alsof het bos zijn adem inhield om haar iets te laten horen.

En toen was het daar.
Een zacht, helder geluid, als kleine glazen belletjes die tegen elkaar tikten.
Anna keek om zich heen maar zag niets.
Het geluid kwam van verder, ergens tussen de bomen.
Nieuwsgierig stapte ze er naartoe.

Na een bocht onthulde het bos een kleine open plek.
Midden op die plek stond een boom die ze nog nooit eerder had gezien.
Zijn stam was zilvergrijs en zijn takken hingen laag, bedekt met kleine, lichtgevende bloesems.
Ze leken van glas en bewogen zachtjes in een bries, die Anna niet op haar huid voelde.

Onder de boom lag een vijver.
Het water was zo helder dat ze de kleine witte steentjes op de bodem kon zien.
Toch weerspiegelde het niet de bomen erboven, maar een sterrenhemel.
Anna keek omhoog.
De lucht was lichtblauw, zonder ook maar één wolkje.

Ze knielde bij het water en stak haar hand erin. Het voelde warm aan.
Op het wateroppervlak verschenen kleine lichtkringen.
Ze bewogen naar de oever, waar ze veranderden in vlinders met transparante vleugels,
doorschijnend als dunne zijde, met daarin alle kleuren van de regenboog.
Ze fladderden om haar heen en verdwenen vervolgens tussen de bloemen.

Anna glimlachte. Ze voelde geen verbazing.
Het was alsof ze iets mocht beleven dat speciaal voor haar bedoeld was,
enkel door haar ogen gezien te worden.

Het bos was nu een wereld op zichzelf geworden.
Tussen de bomen groeiden bloemen die licht gaven.
Kleine beekjes stroomden omhoog langs de wortels van bomen
om vervolgens als zilveren draden door de lucht te zweven.
Op een tak zat een roodborstje dat haar aankeek met een blik die bijna menselijk leek.
Het zong een melodie die Anna vaag herkende, hoewel ze niet wist waarvan.

Verderop zag ze een oude stenen brug over een smalle beek.
Op de brug stond een vrouw met lang wit haar.
Ze droeg een eenvoudige lichtblauwe jurk en hield een mandje met appels vast.
Anna bleef even staan.

'Mooi weer om te wandelen.' zei de vrouw.
Anna glimlachte. 'Dat is het zeker.'
'Je bent ver gekomen.'
'Ik weet eigenlijk niet precies waar ik ben.'
De oude vrouw keek haar vriendelijk aan. 'Dat hoeft ook niet altijd.'
Ze haalde een appel uit haar mandje en reikte hem aan.
'Voor onderweg.'

De appel voelde koel en stevig aan in Anna's hand en toen ze erin beet,
smaakte hij naar iets wat ze niet meteen kon benoemen.
Naar zomers uit haar kindertijd. Naar lange middagen zonder zorgen.
Naar het gevoel dat de wereld groot was en alles nog mogelijk.

'Is dit bos altijd zo?' vroeg Anna.
De vrouw glimlachte.
'Het bos is wat je op het moment nodig hebt om te zien.'
Anna wilde nog iets vragen, maar toen ze opkeek, stond de vrouw er niet meer.
Het mandje was verdwenen en op de brug lag een enkele witte bloem.

Langzaam begon het licht te veranderen.
De gouden gloed werd zachter en de bomen leken zich wat verder uit elkaar te bewegen. 

Voor haar lag een smal zandpad, omzoomd door gewone groene struiken.
In de verte zag ze een houten hek dat ze onmiddellijk herkende.
Het hek dat aan het einde van haar straat stond, vlak bij haar huis.

Anna bleef even staan. Ze voelde een diepe vrede, een soort écht thuiskomen.
Alsof alle vragen die ze de laatste tijd met zich meedroeg even geen antwoord nodig hadden.
Alsof de wereld haar heel even toestond enkel geluk en rust te voelen.

Ze keek naar haar hand. De appel was verdwenen.
Even bleef ze staan, alsof ze verwachtte dat het landschap opnieuw zou veranderen.
Maar er gebeurde niets. Een auto reed in de verte voorbij. Ergens blafte een hond.
De gewone geluiden van de wereld keerden terug.

Toen ze de voordeur opende, viel haar blik op de klok in de gang.
Het was nauwelijks een uur later dan toen ze vertrokken was.
Ze trok haar schoenen uit en ging naar de keuken om een glas water te drinken.
Door het raam keek ze naar buiten in de richting van het bos.

De avondzon hing laag boven de bomen.
En toen zag ze iets.

Op de vensterbank, vlak bij de achterdeur, lag een kleine witte bloem.
Ze hield ze even in haar hand en glimlachte.
Misschien was ze gewoon moe geweest.
Misschien had haar verbeelding een loopje met haar genomen.
Misschien had ze onderweg even gedroomd, met haar ogen open.

Maar diep vanbinnen voelde ze dat er iets gebeurd was.
Iets wat ze niet hoefde te begrijpen en ook niet hoefde te verklaren.



HET GOUDEN UUR




De avond hing warm en loom over het landschap.
Achter het raam van de trein gleden velden, bomen en kleine dorpen voorbij in het gouden licht van de ondergaande zon.
De lucht in de treincoupé was zwaar van zomerwarmte.
Er hing een vage geur van parfum, zonnecrème en warme stof.

Ze stapte op in het stationnetje waar nauwelijks iemand uitstapte.
Een vrouw van ergens in de veertig, met donker haar dat losjes over haar schouders viel.
Ze droeg een lichte zomerjurk, eenvoudig maar elegant, en hield haar handtas nonchalant tegen haar heup.
Even keek ze zoekend door de coupé en nam plaats aan het raam, schuin tegenover een man die alleen zat.

Hij had haar opgemerkt nog voor ze goed en wel was gaan zitten.
Niet omdat ze bijzonder opvallend was, al had ze iets aantrekkelijks maar vooral door de vanzelfsprekendheid waarmee ze de ruimte innam.
Ze streek een lok achter haar oor, legde de tas naast zich neer en keek naar buiten alsof ze het landschap even nodig had om tot rust te komen.
De man keek terug naar zijn boek.

Een paar minuten verliepen in stilte.
Het ritmische gedreun van de trein vulde de ruimte.
Af en toe klonk een stem uit de luidsprekers, nauwelijks verstaanbaar tussen het geratel van de wielen.
Toen kruisten hun blikken elkaar.
Het was kort. Een fractie van een seconde misschien.
Maar lang genoeg om allebei even te glimlachen.
'Warm vanavond,' zei hij.
Ze keek naar hem en glimlachte terug.
'Veel te warm voor een trein zonder airco.'
Haar stem klonk zacht, een beetje hees.
Hij merkte dat hij aandachtiger luisterde dan nodig was.
'Misschien hoort dat bij de charme van reizen,' antwoordde hij.
'Of bij de charme van België,' zei ze droog.
Ze lachten allebei.
Daarna viel opnieuw een stilte, maar dit keer was ze anders.
Minder toevallig.
Alsof er iets tussen hen was ontstaan dat geen van beiden precies kon benoemen.

De vrouw nam een flesje water uit haar tas.
Terwijl ze dronk, gleed een druppeltje langs haar onderlip.
Ze depte het met haar duim en merkte dat de man naar haar keek.
Hun blikken ontmoetten elkaar.
Hij keek niet onmiddellijk weg.
Zij evenmin.

Buiten zakte de zon langzaam achter de horizon.
Het licht in de coupé veranderde van goud naar koperrood.
Haar gezicht kreeg zachte schaduwen, haar ogen leken donkerder.
Ze had haar schoenen uitgetrokken en zat met één been lichtjes over het andere gekruist.
Een beweging die volkomen onschuldig was, maar die hem plots bewuster maakte van de afstand tussen hun zitplaatsen.
'Moet je nog ver?' vroeg hij.
'Niet zo ver meer. Een paar haltes.'
'Jammer.'
Hij zei het bijna achteloos, alsof het een grapje was.
Maar de vrouw keek hem aan met een glimlach waarin iets meer lag dan beleefdheid.
'Waarom?'
Hij haalde zijn schouders op.
'Het is een aangename reis zo.'
Ze liet haar blik even op hem rusten.
'Dat vind ik ook.'

De trein reed door een lang stuk open landschap.
De ramen weerspiegelden nu het interieur van de coupé.
Buiten werd het donkerder, binnen leek de wereld kleiner te worden.
Ze praatten over onbenullige dingen.
Over de warmte, over de vertraging, over hoe weinig mensen er nog met de trein reisden op een zomeravond.
Maar tussen de zinnen door vielen stiltes die steeds langer leken te duren.

Hij bestudeerde aandachtig haar handen: slanke vingers, een eenvoudige ring aan haar rechterhand.
Zij merkte dat hij af en toe met zijn duim langs de rand van zijn boek streek zonder nog een bladzijde om te slaan.
Ze zaten allebei met hun aandacht bij de ander, terwijl ze deden alsof dat niet zo was.

Bij een scherpe bocht helde de trein lichtjes over.
Haar tas schoof van de zetel en viel op de vloer.
Ze bogen zich vrijwel gelijktijdig om hem op te rapen.
Hun handen kwamen dicht bij elkaar.
Niet helemaal maar dichtbij genoeg om allebei even stil te vallen.
'Dank je,' fluisterde ze.
'Graag gedaan.'
Hij gaf haar de tas. Hun vingers raakten elkaar heel even.
Een vluchtige aanraking, nauwelijks meer dan een vergissing.
Toch trok ze haar hand niet onmiddellijk terug.

Daarna leunde ze achterover en keek naar buiten.
Hij zag een kleine glimlach om haar mond verschijnen.
De trein minderde vaart.
Een stem kondigde een station aan.
Ze keek op haar horloge en zuchtte zacht.
'Dit is mijn halte.'
Hij knikte. En plots leek de coupé veel te klein en tegelijk veel te leeg.

Ze stond op, trok haar jurk voorzichtig glad en nam haar tas.
Bij de deur draaide ze zich nog even om.
'Je was fijn gezelschap,' zei ze.
'Jij ook.'
Er viel een stilte.
Een seconde. Misschien twee.
Ze keek hem aan met diezelfde rustige, onderzoekende blik waarmee ze hem eerder had aangekeken.
Alsof ze nog iets wilde zeggen, maar de juiste woorden niet vond.
Of misschien juist wel maar besloot ze niet uit te spreken.
Hij glimlachte.
Ze glimlachte terug.

Toen gingen de deuren open.
Een warme zomeravondlucht stroomde de trein binnen.
Ze stapte op het perron, draaide zich nog één keer om en keek door het raam naar hem.
Hij bleef zitten.
De trein zette zich langzaam weer in beweging.
Haar gestalte schoof voorbij, eerst dichtbij, dan steeds verder weg, tot ze opging in de avondschemering.
Hij keek nog even naar de lege zitplaats tegenover zich.
Het raam was inmiddels donker geworden en weerspiegelde zijn eigen gezicht.
Hij sloeg zijn boek open.
Maar hij las geen woord meer.

Buiten bleef de zomeravond zwoel en stil.



Meer van De draad van Ariadne

↑ Terug naar de berichten