Naar de inhoud

De draad van Ariadne

Een goed verhaal heeft een einde dat je zelf mag dromen ~~~
akke.beakke.be

HET GOUDEN UUR




De avond hing warm en loom over het landschap.
Achter het raam van de trein gleden velden, bomen en kleine dorpen voorbij in het gouden licht van de ondergaande zon.
De lucht in de treincoupé was zwaar van zomerwarmte.
Er hing een vage geur van parfum, zonnecrème en warme stof.

Ze stapte op in het stationnetje waar nauwelijks iemand uitstapte.
Een vrouw van ergens in de veertig, met donker haar dat losjes over haar schouders viel.
Ze droeg een lichte zomerjurk, eenvoudig maar elegant, en hield haar handtas nonchalant tegen haar heup.
Even keek ze zoekend door de coupé en nam plaats aan het raam, schuin tegenover een man die alleen zat.

Hij had haar opgemerkt nog voor ze goed en wel was gaan zitten.
Niet omdat ze bijzonder opvallend was, al had ze iets aantrekkelijks maar vooral door de vanzelfsprekendheid waarmee ze de ruimte innam.
Ze streek een lok achter haar oor, legde de tas naast zich neer en keek naar buiten alsof ze het landschap even nodig had om tot rust te komen.
De man keek terug naar zijn boek.

Een paar minuten verliepen in stilte.
Het ritmische gedreun van de trein vulde de ruimte.
Af en toe klonk een stem uit de luidsprekers, nauwelijks verstaanbaar tussen het geratel van de wielen.
Toen kruisten hun blikken elkaar.
Het was kort. Een fractie van een seconde misschien.
Maar lang genoeg om allebei even te glimlachen.
'Warm vanavond,' zei hij.
Ze keek naar hem en glimlachte terug.
'Veel te warm voor een trein zonder airco.'
Haar stem klonk zacht, een beetje hees.
Hij merkte dat hij aandachtiger luisterde dan nodig was.
'Misschien hoort dat bij de charme van reizen,' antwoordde hij.
'Of bij de charme van België,' zei ze droog.
Ze lachten allebei.
Daarna viel opnieuw een stilte, maar dit keer was ze anders.
Minder toevallig.
Alsof er iets tussen hen was ontstaan dat geen van beiden precies kon benoemen.

De vrouw nam een flesje water uit haar tas.
Terwijl ze dronk, gleed een druppeltje langs haar onderlip.
Ze depte het met haar duim en merkte dat de man naar haar keek.
Hun blikken ontmoetten elkaar.
Hij keek niet onmiddellijk weg.
Zij evenmin.

Buiten zakte de zon langzaam achter de horizon.
Het licht in de coupé veranderde van goud naar koperrood.
Haar gezicht kreeg zachte schaduwen, haar ogen leken donkerder.
Ze had haar schoenen uitgetrokken en zat met één been lichtjes over het andere gekruist.
Een beweging die volkomen onschuldig was, maar die hem plots bewuster maakte van de afstand tussen hun zitplaatsen.
'Moet je nog ver?' vroeg hij.
'Niet zo ver meer. Een paar haltes.'
'Jammer.'
Hij zei het bijna achteloos, alsof het een grapje was.
Maar de vrouw keek hem aan met een glimlach waarin iets meer lag dan beleefdheid.
'Waarom?'
Hij haalde zijn schouders op.
'Het is een aangename reis zo.'
Ze liet haar blik even op hem rusten.
'Dat vind ik ook.'

De trein reed door een lang stuk open landschap.
De ramen weerspiegelden nu het interieur van de coupé.
Buiten werd het donkerder, binnen leek de wereld kleiner te worden.
Ze praatten over onbenullige dingen.
Over de warmte, over de vertraging, over hoe weinig mensen er nog met de trein reisden op een zomeravond.
Maar tussen de zinnen door vielen stiltes die steeds langer leken te duren.

Hij bestudeerde aandachtig haar handen: slanke vingers, een eenvoudige ring aan haar rechterhand.
Zij merkte dat hij af en toe met zijn duim langs de rand van zijn boek streek zonder nog een bladzijde om te slaan.
Ze zaten allebei met hun aandacht bij de ander, terwijl ze deden alsof dat niet zo was.

Bij een scherpe bocht helde de trein lichtjes over.
Haar tas schoof van de zetel en viel op de vloer.
Ze bogen zich vrijwel gelijktijdig om hem op te rapen.
Hun handen kwamen dicht bij elkaar.
Niet helemaal maar dichtbij genoeg om allebei even stil te vallen.
'Dank je,' fluisterde ze.
'Graag gedaan.'
Hij gaf haar de tas. Hun vingers raakten elkaar heel even.
Een vluchtige aanraking, nauwelijks meer dan een vergissing.
Toch trok ze haar hand niet onmiddellijk terug.

Daarna leunde ze achterover en keek naar buiten.
Hij zag een kleine glimlach om haar mond verschijnen.
De trein minderde vaart.
Een stem kondigde een station aan.
Ze keek op haar horloge en zuchtte zacht.
'Dit is mijn halte.'
Hij knikte. En plots leek de coupé veel te klein en tegelijk veel te leeg.

Ze stond op, trok haar jurk voorzichtig glad en nam haar tas.
Bij de deur draaide ze zich nog even om.
'Je was fijn gezelschap,' zei ze.
'Jij ook.'
Er viel een stilte.
Een seconde. Misschien twee.
Ze keek hem aan met diezelfde rustige, onderzoekende blik waarmee ze hem eerder had aangekeken.
Alsof ze nog iets wilde zeggen, maar de juiste woorden niet vond.
Of misschien juist wel maar besloot ze niet uit te spreken.
Hij glimlachte.
Ze glimlachte terug.

Toen gingen de deuren open.
Een warme zomeravondlucht stroomde de trein binnen.
Ze stapte op het perron, draaide zich nog één keer om en keek door het raam naar hem.
Hij bleef zitten.
De trein zette zich langzaam weer in beweging.
Haar gestalte schoof voorbij, eerst dichtbij, dan steeds verder weg, tot ze opging in de avondschemering.
Hij keek nog even naar de lege zitplaats tegenover zich.
Het raam was inmiddels donker geworden en weerspiegelde zijn eigen gezicht.
Hij sloeg zijn boek open.
Maar hij las geen woord meer.

Buiten bleef de zomeravond zwoel en stil.



Meer van De draad van Ariadne

↑ Terug naar de berichten