Mijn Zoon was er één uit de duizend. Dit gezegde doet mijn andere kinderen heus geen pijn vermits zij dit zelf wel weten en ook zelf zeggen.
Hij heeft dit allemaal niet verdiend.
Hij was de goedheid zelve. Wat is alles toch onrechtvaardig.
Zoveel pijn , zoveel verdriet , zoveel vragen , zoveel schuldgevoelens.
Dit gaat nooit meer over of weg.
Waarom heb ik voor dit alles geen stokje kunen steken.
Had me beter wel eens gemoeid , dan had ik mijn zoon misschien nog gehad.
Waarom waarom waarom , waarom is er zoveel onrechtvaardigheid?
Ik ga proberen om het hele verhaal in delen te doen wanneer het me lukt.
Ik zit met teveel haat en wraakgevoelens.