Het tweede Kerstfeest zonder mijn zoon.
Hij zou zondag 37 jaar worden. Waarom mag dit niet?
Hij verdiende dit wel hoor.
Wat heeft hij nu van zijn leven kunnen genieten?
Ik was zestien toen ik Dirk kreeg.
Ik stond er helemaal alleen voor en heb hem de eerste jaren ook alleen grootgebracht.
Misschien daarom dat wij zulke speciale band met elkaar hadden. Dit babytje was nu eens echt van mij en helemaal van mij alleen. Dit was het enige dat ik van mezelf had en daar zou niemand aankomen.
Nadien zijn er nog twee kindjes gekomen ook van dezelfde papa, maar daar gaan we niet over uitwijden, dat was een ongelukkige tijd.
Heb toch nog geprobeerd in die omstandigheden mijn kinderen gelukkig te maken met ups en down's.
Voor kinderen is het nooit plezierig als ouders uit elkaar gaan. Dirk was toen zestien jaar.
Voor Dirk was voetbal alles.
Ze hebben toen een stiefpapa gekregen, iets dat in het begin moeilijk en stroef verliep.
Uiteindelijk viel alles in de plooi en was Dirk met Bart ( zijn stiefpapa  die 8 jaar ouder was dan Dirk ) twee handen op éne buik.
Dat is altijd zo gebleven.
Dirk was niet de persoon op zijn jeugdige leeftijd die altijd maar wegging. Meisjes interesserde hem niet, alleen de voetbal. Dikwijls hebben wij erop gehamerd , ga nu eens met vrienden weg. Neen dat ging niet niet want hij moest gaan trainen of een oefenmatch gaan spelen.
Op een gegeven moment kwam hij thuis vertellen dat hij twee meisjes had leren kennen. Twee zussen en dat hij voor één van beiden moest kiezen. Dirk voetbalde ook mee in de ploeg van hun stiefpapa en die zaterdag zouden de twee zussen ook komen.
Zo gezegd zo gedaan. S'avonds vroeg ik hem voor wie hij had gekozen. Hij wist het nog niet , maar die ene had gezegd dat ze hem niet veel tijd ging laten om te kiezen , hij mocht hen, niet aan het lijntje houden had ze gezegd.
Hij heeft dan gekozen , en dat was dan wel de verkeerde.
Alles moest naar haar zin gaan.
Hij liet zich daar altijd maar aan vangen.
Dirk was gewoon haar eigendom.
Volgende keer meer.