VOGELTREK

Klimop fantastische voedselbron voor insecten.

Veel planten zijn al uitgebloeid, maar klimop begint nu pas met bloeien. Dat is fijn voor vlinders, zweefvliegen en andere insecten die van nectar leven. De atalanta  bijvoorbeeld kan die extra energie goed gebruiken voor zijn lange tocht naar het zuiden. Klimop is een bosplant die het ook prima doet in de tuin. Plant er dus een, of snoei al bestaande niet teveel, je doet daar de insecten een groot plezier mee. Na de bloei komen er zwarte besjes aan de struik, die weer gegeten worden door vogels: dubbel feest!!

Atalanta op klimop (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Blinde bij op klimop (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Gewone wesp op klimop (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Zwarte Nachtschade

Met name in ruigten, op omgewerkte grond, akkers, bermen, langs stoepranden, op stoepen en andere ruderale plaatsen kiemen de zaden van de eenjarige zwarte nachtschade in het voorjaar en groeien uit tot tamelijk grote planten, die al dan niet sterk behaard zijn. Tijdens de bloei (juni tot oktober) vallen hun witte bloemen op met de gele helmknoppen die stijf tegen de stijl aanzitten. Daardoor lijken de bloemen op omgekeerde lantaarntjes. Ook de groene bessen die later zwart worden zijn een opvallende verschijning in het najaar. In de winter sterven de planten af.

Zwarte nachtschade (Foto's: Karel VERBRUGGEN)

Nog steeds zijn luzernevlinders te zien.

Luzernevlinders staan nog bekend als vrij schaars voorkomende vlinders, maar de laatste jaren worden ze veel gezien. Dat heeft vast en zeker te maken met klimaatverandering en met name opwarming. Beide soorten, de gele en de oranje luzernevlinder, hadden ook in 2026 een erg goed jaar.

De vlinders trekken nu voor een deel terug naar het zuiden, maar er zijn er ook die hier blijven. Tot er flink koude perioden komen, kun je ze nog tegenkomen.

Oranje luzernevlinder (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Volgende week te zien op Plattelands TV

HET GEHEIME LEVEN VAN MEZEN

Dinsdag 27 oktober om 22:00 uur
Woensdag 28 oktober om 18:00 uur
Donderdag 29 oktober om 22:00 uur

Koolmezen zijn niet de meest opvallende vogels. Maar als je hen van dichtbij volgt zal je merken hoe veelzijdig ze zijn.  We nemen je mee naar de vermakelijke, maar gevaarlijke wereld van deze kleine vogels en onthullen geheimen die recht onder je neus gebeuren.

Koolmezen (Foto: Karel VERBRUGGEN)

We gaan van zomertijd naar wintertijd.....

Vergeet niet al je klokken te verzetten volgende nacht nacht. Om 3 uur zet je de klok één uur achteruit naar 2 uur. Je kan desgewenst dus ook een uurtje langer slapen deze nacht....

Doornappel – VRT 2 – Woensdag 21/10/2026 
"Doornappel kan hartkloppingen en hallucinaties veroorzaken":   
IOK roept inwoners op om giftige plant te verwijderen. 
In de Kempen roept IOK Afvalbeheer inwoners op om de doornappel te verwijderen en zo de verspreiding van de plant tegen te gaan. De doornappel is zeer giftig voor mens en dier. "Het kan hartkloppingen en hallucinaties veroorzaken", zegt Katleen Mertens van het IOK. Daarom is het belangrijk om de plant voorzichtig te verwijderen en in een plastic zak naar het recyclagepark te brengen.

Klik op de bovenste afbeelding om het volledige artikel te lezen.
Doornappel (Alle foto's: Karel VERBRUGGEN)

Europese hanenpoot - Echinochloa crus-galli - Cockspur

Een gras met een opvallende bloeiwijze dat vooral te vinden is op zeer zwaar bemeste akkers (op de rand van maïsvelden bv) is de Europese hanenpoot. De kale grasplanten hebben een gevouwen bladschede en bladschijf. De bloeiwijze van de Europese hanenpoot is een tamelijk grote pluim, vaak groen of chocoladebruin tot paars van kleur. In de pluim staan op regelmatige afstanden aren die bezet zijn met veel eivormige aartjes. In de natuur- en tuinbouw staat hanenpoot bekend als een fors, eenjarig wild gras dat wereldwijd als een van de meest hardnekkige onkruiden wordt gezien.

Europese hanenpoot (Foto's: Karel VERBRUGGEN)

Statistieken Blog

Onze blog bestaat inmiddels al 18 jaar (sinds 22/02/2008)
Hij werd al 469.191 keer bekeken door 239.315 bezoekers.
En er staan niet minder dan 4.133 berichten op deze blog.

Nog meer statistieken kan je hieronder vinden.

Graphomya maculata

 Graphomya maculata is een vliegensoort uit de familie van de echte vliegen. Deze vlieg staat bekend om zijn opvallende uiterlijk en komt algemeen voor in grote delen van Europa, waaronder België en Nederland. Hoewel ze vrij algemeen voorkomt….. heeft ze toch nog geen Nederlandse naam.

Het borststuk (thorax) van zowel het mannetje als het vrouwtje heeft een opvallend zwart-wit gestreept patroon. Het vrouwtje heeft een grijs-zwart of zwart-wit geblokt patroon op het achterlijf en de ogen staan relatief ver uit elkaar. Het mannetje heeft opvallende oranje-bruine vlekken op het achterlijf en is daardoor zeer kleurrijk. De grote ogen raken elkaar bijna aan de bovenkant van de kop. Het exemplaar op de foto is dus duidelijk een vrouwtje. Je kunt deze vlieg voornamelijk waarnemen in de warmere maanden, van mei tot en met oktober.

Graphomya maculata (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Zijn alle wespen  gevaarlijk en kunnen ze steken?

Hoewel de meeste mensen bij een wesp meteen denken aan de agressieve 'limonadewesp' die in de nazomer rond de terrastafel vliegt op zoek naar zoetigheid, bestaat de wespenfamilie uit duizenden soorten. De gewone wesp en de Duitse wesp zijn de bekende boosdoeners die op zoetigheid afkomen en snel agressief reageren als ze zich bedreigd voelen. Maar al de rest is volledig ongevaarlijk voor de mens. Bovendien kunnen mannelijke wespen (ongeacht de soort) biologisch gezien nooit steken, aangezien de angel een omgevormde legbuis is die alleen vrouwtjes bezitten.

Gewone wesp (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Bergveldwesp

Franse veldwesp (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Groefkopveldwesp (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Grote zeefwesp (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Harkwesp (Foto: Karel VERBRUGGEN)

Daguitstap "Vichte" - 9 oktober 2026

Een mooie groene hoek wordt in Vichte gevormd door de 12^de eeuwse Sint-Stefanuskerk vanwaar een dreef met geknotte oude eiken leidt naar Park Beukenhof. Hier ontwikkelde Natuurpunt ook een vlindertuin.

Het Oud Kasteel van Vichte moet niet onderdoen in schoonheid verscholen tussen grote bomen.

Zwerfvuilaktie - Zaterdag 07 november 2026

Op zaterdag 07 november om 09:00 uur komen we samen op de parking van het Campinastrand te Dessel.

En vele handen maken het werk licht.... U komt toch ook?!?

Jerommeke komt alvast een handje toesteken (Foto: Roger DAMEN)

Edelhert – Cervus elaphus – Red deer

Het edelhert is het grootste landzoogdier in de Benelux. Het mannetje staat bekend om zijn indrukwekkende vertakte gewei en de luide paringsroep, het zogenaamde "burlen".

Een volgroeid mannetje heeft een schofthoogte tot wel 1,3 meter en weegt tussen de 150 en 220 kilo. De vrouwtjes (hinden) zijn een stuk kleiner en hebben geen gewei. Hun vacht is roodbruin in de zomer en grijsbruin in de winter.

Alleen de mannetjes dragen een gewei, dat ze  elk jaar aan het begin van de lente afwerpen en direct weer begint aan te groeien. Naarmate het dier ouder en sterker wordt, krijgt het gewei meer vertakkingen. Ze leven voornamelijk in grote bos- en heidegebieden. In België komen ze veelvuldig voor in de uitgestrekte bossen van de Ardennen. Edelherten leven het grootste deel van het jaar in gescheiden groepen (roedels): hinden met hun kalveren, en aparte mannengroepen.

Het absolute hoogtepunt in het jaar van het edelhert is de bronstperiode (september tot oktober). Tijdens deze paartijd proberen de mannetjes een roedel hinden te veroveren en te verdedigen tegen rivalen. Ze doen dit door luidruchtig te burlen—een diep, brullend geluid dat kilometers ver te horen is—en door indrukwekkende schijngevechten of echte duels waarbij de geweien hard tegen elkaar kletteren.

Om hun territorium af te bakenen en andere mannetjes af te schrikken, rammen en vegen ze met hun gewei wild door de begroeiing en over de grond. Hierbij blijft het losgewroete gras parmantig in de takken van hun gewei hangen. Het maakt hun silhouet nóg groter en angstaanjagender voor concurrenten. Het gras is dus het resultaat van puur machtsvertoon en versiergedrag om te mogen paren!

Tijdens de bronst gieren de hormonen door het lijf van het hert. Tegelijkertijd rollen de herten vaak in modderpoelen die gemengd zijn met hun eigen urine. Door met het gewei door de begroeiing te woelen, verspreiden ze deze sterke geurstoffen extra goed in de omgeving.

Edelhert (Fotografie: Roger DAMEN)

Klik op de "play-knop" om het filmpje te starten (MP4 - Geluid aan)
Klik daarna op de twee pijltjes onderaan rechts om beeldvullend te bekijken.

Vos – vulpes vulpes – Red fox

De vos, ook wel bekend als de gewone of rode vos, is een van de grootste roofdieren uit de familie van de hondachtigen die nog in het wild voorkomen in de Benelux. Het is een uiterst intelligent dier met een enorm aanpassingsvermogen, waardoor hij zowel in dichte bossen als in de randen van drukke steden succesvol overleeft. Een volwassen vos heeft een schouderhoogte van 35 tot 40 centimeter. Het gewicht varieert meestal tussen de 5 en 14 kilo, waarbij mannetjes (rekels) gemiddeld iets zwaarder zijn dan vrouwtjes (moeren). Vossen zijn voornamelijk actief tijdens de schemering en 's nachts. Overdag trekken ze zich terug op een beschutte rustplaats, zoals in dichte struiken of in een ondergronds vossenhol.

Vos (Fotografie: Roger DAMEN)

Klik op de "play-knop" om het filmpje te starten (MP4)
Klik daarna op de twee pijltjes onderaan rechts om beeldvullend te bekijken.

Das - Meles meles -  European badger

De das is het grootste inheemse landroofdier in België en Nederland na de wolf. Het is een indrukwekkende marterachtige met een zeer herkenbare zwart-wit gestreepte kop en een gedrongen, stevig lichaam.
Rond 1960 was de das in onze regio bijna uitgestorven door vervolging en jacht. Dankzij strenge bescherming en de aanleg van dassentunnels gaat het inmiddels weer een stuk beter met de populatie. Vandaag de dag is het autoverkeer de grootste bedreiging voor de das….. en dat is duidelijk te zien op bijgaande foto’s van Roger DAMEN !!

Das (Foto's: Roger DAMEN)

Grote zilverreiger –  Ardea alba - Great egret

De grote zilverreiger is een grote, indrukwekkende witte vogel uit de familie van de reigers. Deze statige vogel was halverwege de 19e eeuw bijna uitgestorven door de jacht op zijn fraaie sierveren, maar is inmiddels weer een vertrouwde verschijning geworden in het Nederlandse en Belgische landschap. Met een lengte van 80 tot 104 centimeter en een spanwijdte tot wel 1,7 meter is hij vrijwel even groot als de bekende blauwe reiger. Buiten het broedseizoen heeft de vogel een gele snavel en zwarte poten. In de broedtijd kleurt de snavel deels zwart en de basis groenachtig. De grote zilverreiger leeft vooral in rietmoerassen, sloten, weilanden en langs open oevers.

Grote zilverreiger (Foto's: Roger DAMEN)

Tamme kastanjes overal te rapen….

Wie vaak in het bos komt, is het vast niet ontgaan dat de tamme kastanjes weer voor het oprapen liggen. Deze kastanjes zijn bekend omdat ze eetbaar zijn. Je kunt ze onderscheiden van andere kastanjes door (onder andere) hun bolster, die veel meer stekels heeft. Vergeet dus geen (tuin)handschoenen als je tamme kastanjes wilt rapen! Niet alleen mensen eten graag kastanjes, ook eekhoorns, gaaien, kraaien, muizen en wilde zwijnen weten de tamme kastanje te vinden.

Tamme kastanje (Foto's: Karel VERBRUGGEN)

Paardenkastanje (Foto's: Karel VERBRUGGEN)

Provincie Antwerpen stelt bevercoördinator aan:
"Beslissen of dam al dan niet verwijderd moet worden"

Omdat de bever een Europees beschermde diersoort is, mogen de dieren en hun dammen niet zomaar verstoord of verwijderd worden. De provincie Antwerpen zet daarom speciale bevercoordinatoren in om per situatie te bekijken hoe mens en natuur harmonieus kunnen samenleven.

Klik op volgende link : bevercoördinatoren  om het RTV-nieuwsbericht te bekijken (Geluid aan)

Beverdam Dessel (Foto: RTV)

Vlasbekje –  Linaria vulgaris -  Common toadflax

Het vlasbekje, ook wel vlasleeuwenbek genoemd, is een zeer algemene, inheemse vaste plant die behoort tot de weegbreefamilie. De plant dankt haar naam aan de smalle, grijsgroene bladeren die sterk lijken op die van een jonge vlasplant, in combinatie met de bloemvorm die op een 'bekje' lijkt. De plant wordt 30 tot 90 centimeter hoog. Ze bloeit van juni tot in de herfst (oktober) met dichte trossen. De opvallende bloemen zijn felgeel met een oranje vlek op de onderlip. Dit oranje deel dient als honingmerk om insecten de weg te wijzen naar de nectar. De bloem heeft aan de achterkant een opvallend spoor van 1 tot 1,3 cm lang waarin de nectar zit.
Opvallend veel te zien langsheen het Buntpad.

Vlasbekje (Foto's: Karel VERBRUGGEN)