373. HET HORNEBOS - HEERS

De vallei van de  Zwarte Beek  - Laren.

Start / ligging: op het eind van de Ashoekstraat.

De Kikbeekbron wandeling - Opgrimbie.

Start/ ligging: aan recreatieoord Kikmolen, Kikmolenstraat 3 Opgrimbie, deelgemeente van Maasmechelen.

Erfgoedwandeling  -  Sluizen.

Start / ligging: aan het buurthuis (de voormalige parochiezaal), gelegen aan de Viséweg 430 in Sluizen, is een deelgemeente van Tongeren.

Provinciaal Groendomein Kesselse Heide.

Start / Ligging: aan het Onthaalgebouw, Vaerestraat 4 Nijlen.

Alden Biesen en omgeving.

Start / ligging: Kasteelstraat 6 Rijkhoven, deelgemeente van Bilzen.

Bloesemwandeling  -  Hoepertingen.

Start / ligging: aan de kerk van Hoepertingen.

Schelfheide wandeling - Nieuwerkerken.

Start / ligging: in het centrum van Nieuwerkerken.

Landschapswandeling Schulensbroek - Schulen.

Start / ligging: aan de Oude Toren, Kiezelstraat 119 in Schulen, deelgemeente van Herk-de-Stad.

Parking: parking aan de achterkant van de toren.

Afstand: rondwandeling van 5,2 km.

Wandelwegen: autoluwe straten, aarde- en graspaden (soms erg modderig), grindpad en wandeldijk.

Bewegwijzering: blauwe ruitjes.

Wandelbord: aan de Oude Toren.

De Oude Toren is de Sint-Janstoren, een gotische toren met een klein bijgebouw is een overblijfsel van een kerk die dateert uit de 15de eeuw.

De oorspronkelijke kerk werd gesloopt na een zware brand in 1937.

Voor de toren staat het bronzen beeld van het Meisje met Linnen, de linnendraagster.

Het beeld van de hard werkende vrouw staat symbool voor de Schulenaar die weet wat het is je brood te verdienen.

Dit beeld wil een huldebetoon zijn aan de sterke vrouwen die Schulen rijk was en nog steeds is.

Tegenover de toren staat een statig herenhuis uit de tweede helft van de 19de eeuw.

Is een voormalig boerenburgerhuis dat omgebouwd tot horecazaak, de achterliggende hoevegebouwen zijn nu feestzalen.

Via de Beerbosstraat wandelen we het centrum uit en slaan ongeveer 200 meter verder linksaf.

Een kerkpad loodst ons achter het kerkhof door en langs uitgestrekte paardenweiden.

Spoedig zitten we op een gras pad en wandelen we door het Gulkerveld met in de verte uitzicht op Herk-de-Stad.

Aan de Gulkerveldstraat volgen we links de oever van de Herk.

Verderop zitten wij op de Daelenstraat, hier liggen de uitgestrekte, vochtige wei- en graslanden van het natuurgebied Schulensbroek.

Het Schulensbroek is een komvormige grasvlakte, een buitenbekken tussen de dorpskernen van Herk-de-Stad, Halen, Linkhout en Schulen.

Het is al eeuwenlang een overstromingsgebied dat bestaat uit een zompig laagland waar Gete, Demer, Herk en Mangelbeek doorstromen.

Het Schulensbroek wordt doorsneden door sloten, meidoornhagen, rietkragen en rijen knotwilgen.

Op het eind van de Slapersstraat deels grindpad staat een infobord over de rijke waterfauna en -flora in het gebied.

Bij de laatste tellingen in het Schulensbroek werden meer dan 400 soorten planten gevonden, vooral vochtminnende planten.

Het gebied is ook de ideale broed- en overwinteringsplaats voor talrijke vogelsoorten.

Het vogelparadijs is bekend onder de vogelspotters, neem zeker een verrekijker mee als je die hebt.

Wij zien tijdens de wandeling alleen maar eenden, nijlganzen en een grote zilverreiger loeren op een prooi.

Via trappen bereiken we de wandeldijk, mooie vergezichten vanaf de dijk, op het dorp Schulen en op de ondergelopen weilanden.

De dijk dient om het water van het wachtbekken binnen de perken te houden.

Na het verlaten van de dijk passeren we het infobord over de grote modderkruiper, een zeer zeldzame vis die hier in de beken is waargenomen.

Het is een lange donkerbruine vis met een geeloranje buik, heeft de bijnaam weeraal.

De bewegwijzering loodst ons langs de Beerbosstraat (deels onverhard) richting Oude Toren.

Terug aan het beginpunt, wandelen we nog even heen- en terug naar de Sint-Jan-de-Doperkerk.

Het kerkgebouw is uitgevoerd in moderne gotiek en werd van 1938-1939 gebouwd.

De bakstenen eenbeukige kruiskerk wordt versierd door breuksteen, waarmee onder meer de onderste geleding van de toren en het portaal zijn bekleed.

Tegenover de kerk staat de voormalige pastorie, een alleenstaand breedhuis van het dubbelhuis-type, voorzien van voortuin, gebouwd rond 1870.

Tips / opmerkingen: stevige wandelschoenen met anti-slip zijn een aanrader na lange regenperiodes.

Zeker eens bezoeken, aan de rand van het Schulensbroek ligt het Schulensmeer, wandeling rond het grootste Vlaamse binnenmeer: 

Wandeldatum: dinsdag 6 februari 2024, bewolkte dag.

 

Sneeuwwandeling  -  Hasselt.

Start / ligging: op de parking langs de Japanse Tuin, ligt langs de Grote Ring-R71 aan de Gouverneur Verwilghensingel.

Afstand: vrije rondwandeling door Kapermolenpark en Japanse Tuin.

Wandelwegen: parkwegen.

Deze wandeling beginnen we met het volgen van De Demer, het gaat hier om de meest noordelijk gelegen arm van de Oude Demer die met een bocht het stadscentrum ontwijkt.

Steken de groene wandel-en fietsbrug over en zitten in het Kapermolenpark, een 30 hectare groot recreatief park, is gratis te bezoeken.

De naam van het park is een verwijzing naar de Kapermolen, een graanmolen die hier ooit aan de Demer stond, werd in de 18de eeuw afgebroken.

Voor ons ligt centraal in het park op een aangelegde heuvel een amfitheater met uitkijkplateau.

Vanaf het uitkijkpunt hebben wij mooi uitzicht op het park en de grote centrale vijver.

De vijver wordt tegenwoordig gevoed met het water van de Demer en is ook verbonden via een nieuwe aftakking met de Demer.

Onder het amfitheater is er een vleermuiskelder ingericht.

De dwergvleermuis is hier het vaakst te zien en met water in de buurt hopen ze op termijn de watervleermuis te lokken.

Wij nemen de nodige sneeuwfoto's vanaf het uitkijkpunt en maken daarna een toertje door het park.

Kapermolenpark is voorlopig deels afgesloten aan de westzijde ter hoogte van de kleine vijver.

Hier zijn werken aan de gang voor een kleine uitbreiding van het park, de oude parking van het zwembad wordt onthard en wordt beplant met bomen.

Daarna passeren we het stedelijk zwembad, de beachbar met achterliggend openluchtzwembad.

Wandelen richting het bosgedeelte, voor een rondje door het bos.

Aan de achterkant van het bos bereiken wij de ingang van de Japanse Tuin (honden niet toegelaten).

De Japanse Tuin is normaal in de winter gesloten.

Maar er werd een uitzondering gemaakt, de tuin was enkele dagen open voor bezoekers, zodat men er kon genieten van de prachtige sneeuwlandschappen.

Geschiedenis: de tuin is het resultaat van de vriendschapsbanden die de steden Itami (Japan) en Hasselt sinds 1985 onderhouden.

Hasselt schonk Itami in november 1991 een torenbeiaard en van de Japanners kreeg Hasselt de Japanse tuin, deze werd in november 1992 ingehuldigd.

Het is met een oppervlakte van 2,5 hectare de grootste Japanse tuin in Europa.

De tuin is bekend vanwege zijn rots- en waterpartijen met een koivijver, de kleurrijke koi vissen zijn nu niet te zien, ze zitten onder het ijs van de bevroren vijver.

De tuin bezit talrijke Aziatische bomen waaronder meer dan 200 Japanse kerselaars en is zeker een bezoekje waard in het het bloesemseizoen.

De traditionele gebouwen zijn het ceremoniehuis en het theehuis dat op een kunstmatige heuvel is gebouwd.

De vredesbel staat op een uithoekje in het park, werd in oktober 2016 ingehuldigd als langdurende diplomatieke relaties tussen België en Japan die dat jaar gevierd werden.

Luid de bel (klinkt-dong) in naam van de vrede, sta ook even stil bij de slachtoffers die gevallen zijn tijdens het gebruik van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki en de algemene waanzin van oorlog.

Tegenover de vredesbel verschaft een torii, is een traditionele Japanse poort toegang tot een Shintō-heiligdom.

Hier staat een klein formaat van een Shinto-altaar, deze zijn vaak te zien langs Japanse wegen.

In Japan staan de Shinto-altaren er ter ere van belangrijke Goden en worden ze soms gecombineerd met Boeddhistische tempels.

Kuieren nog wat in het wondermooie besneeuwde park en nemen de uitgang via het draaihek.

Tips / opmerkingen: opgelet, de zigzagbrug en het stapstenen pad aan de rots met waterval waren uit veiligheid (ijs en sneeuw) niet toegankelijk.

Plannetje van hoe wij hier hebben gewandeld:  

Wandel datum: vrijdag 19 januari 2024, zonnige koude  winterdag, de sneeuw lag 10 cm dik.

Praktische info over de Japanse Tuin, openingsuren, inkomprijzen en evenementen: 

 

Sammy is op 20 november overleden, hij had leverkanker en was 10 jaar en 6 maanden.

Sammy was de eerste 4 jaar mijn hondje en trouwe wandelvriend, hij woonde en leefde de laatste 6 jaar na mijn scheiding bij mijn ex.

Klik hieronder:

Walsbergen wandeling  -  Melkwezer.

Start  / ligging: Sint-Pancratiuskerk in de Dorpsstraat 64 Melkwezer, deelgemeente van Linter.

Het Vlaams-Brabantse dorpje Melkwezer ligt op de zuidelijke helling van de Getevallei. 

Parking: op het dorpsplein tegenover de kerk.

Afstand: rondwandeling van 11 km.

Wandelwegen: straten, betonwegen, veldwegen, boswegen, kasseiweg en dijk.

Bewegwijzering: wandelknooppunten volgen van Wandelnetwerk Getevallei.

De door ons af gewandelde wandelknooppunten zijn: 131 - 135 - 136 - 124 - 125 - 126 -127 - 123 - 122 - 103 - 102 - 128 - 137 - 130 - 131.

Wandelbord: staat aan het begin van de Begijnhofstraat.

De parochiekerk Sint-Pancratius is in neogotisch stijl gebouwd tussen 1867-1869.

Aan de Dorpsstraat 69 ligt het 's-Hertogenhof, dit was ooit de voornaamste pachthoeve van Melkwezer, ze ontstond in 1747 uit stallingen en een wijnhuis.

Het stijlvolle bak-en zandstenen gebouw werd regelmatig gerestaureerd en werd achtereenvolgens pastorie, ontmoetingscentrum en tegenwoordig café met vergaderzalen.

Ondanks de restauraties heeft het gebouw zijn karakter behouden en ook Melkwezer zelf bewaart nog grotendeels haar eigenschap als hoevedorp.

Het eerste wandelknooppunt (wkp) is te vinden in de Begijnhofstraat die we afwandelen.

 We komen uit aan de Parochiezaal van Melkwezer, gelegen aan de Hazenbergstraat 30.

Volgen hier linksaf de Hazenbergstraat en wandelen de dorpskern uit.

Tussen wkp 135 , 136 en 124 stappen wij op betonwegen door open veld en langs weilanden met enkele mooie vergezichten.

Wij winnen stilaan hoogte, voor ons ligt de heuvel van Walsbergen, deze vormt een opvallende uitloper van het Haspengouws leemplateau.

Op het hoogste punt in de Broekstraat ligt de gerestaureerde Walsbergenhoeve was oorspronkelijk een Maltezerklooster uit 1248.

Vanaf de hoge strategische plek in het landschap konden eeuwen terug de commanderij van de Maltese orde de omgeving controleerde.

Tegenover de hoeve ligt het 12 ha groot natuurgebied Walsbergen bekend omwille zijn oud zomereiken-beukenbos.

Het natuurgebied Walsbergen is sinds 1996 eigendom van de Vlaamse Gemeenschap en valt onder de bevoegdheid van Agentschap Natuur en Bos en heeft in samenspraak de medewerking van Natuurpunt.

Naast bos en houtkanten liggen er enkele hooilanden en poelen in het natuurgebied.

Ook een waardevol schraalgrasland is er te zien, de bijzondere planten die hier te vinden zijn: talrijke soorten zegge, dwergbies, veldbies,  rosse vossenstaart, wilde bertram, tormentil en de brede orchis en gevlekte orchis.

Voorbij het natuurgebied zitten we op de Negenbunderweg, dit was ooit het historisch tracé tussen de steden Tienen en Zoutleeuw, zijn vroegere benaming was Grote weg of Heerweg tussen Tienen en Zoutleeuw.

Het is een kasseiweg aangelegd rond 1730, verschillende kasseisoorten komen in het wegdek voor: veel Tiense kwartsiet soms afgewisseld met porfier of zandsteen, in stroken of gemengd. 

Prachtige uitzicht vanaf de eeuwenoude kasseiweg op het dorpje Wommerson.

Tussen wkp 127 en wkp 123 zien we het Kasteel van Wommersom met landschapspark liggen.

Het is in 1895 gebouwd in neotraditionele stijl en was een gesloten complex, meer dan tweehonderd jaar was de adellijke familie de T’Serclaes de bewoners van het kasteel.

Aan de T-wegsplitsing sla wij linksaf de Melkwezerstraat in en bereiken de kapel van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria.

De kapel uit 1855 is opgericht door de de adellijke familie 't Serclaes.

De vervallen en leeggeplunderde Mariakapel werd in 2006 in ere hersteld door de  De Retroclub van Wommersom, de gemeente Linter eigenaar van de kapel was destijds niet bereid te renoveren.

Volgen aan de kapel het Alvermannenpad, is een voetpad dat loopt langs de oever van de Sint-Kwintensbeek tot aan de Valleiweg.

Hier volgen wij de Valleiweg met rechts de Hertogengracht tot aan de Grote Gete en wandelen er de Getedijk op.

De Grote Gete is een rivier van ongeveer 51 km lang, ontspringt in de Waals-Brabantse gemeente Perwijs.

Bij Budingen een deelgemeente van de Belgische stad Zoutleeuw stromen de Grote en Kleine Gete samen in de Gete om na 12 km bij Halen in de Demer uit te monden.

Ruim 1,5 km wandelen wij langs de oever van de Grote Gete met zijn talrijke meanderbochten en wijds uitzicht op de weilanden van de Getevallei.

Ter hoogte van wkp 102 verlaten we de Getedijk en bereiken natuurgebied Doybroek, een deelgebied van de Getevallei.

Gaan er de begrazingsblok binnen, hier doet Natuurpunt een beroep op runderen, paarden en ezels om het gebied te begrazen (geen grazers gezien).

Voorbij ruigte, wilgenstruweel en populierenbos zitten we de op Doysbroeck weg.

Spoedig zitten we op veldwegen in open veld met mooie vergezichten.

Het betonnen Hazenbergpad tussen wkp 130 en wkp 131 brengt ons terug naar de dorpskern van Melkwezer.

Tips / opmerkingen: deze wandeling is ook te downloaden: 

Het Waterhof van Melkwezer, niet gezien, ligt waarschijnlijk niet langs de wandelroute.

Natuurgebied De Rammelaars - Ham.

Start / ligging: het  is een erg laaggelegen moerassig natuurgebied, bevindt zich ten noordwesten van Kwaadmechelen, aan de westzijde van het Kanaal Dessel - Kwaadmechelen. 

Parking: voor Natuurhuis De Rammelaars, in de Dutselaar z/n in Ham, bruine wegwijzer volgen.

Afstand: korte rondwandeling van 3,5 km.

Wandelwegen: jaagpad langs kanaal, gras- en bospaden waarvan enkele erg modderig.

Bewegwijzering: blauwe rechthoekjes.

Wandelbord: aan de parking.

Tegenover het wandelbord staat de eerste bewegwijzering, we gaan de kanaaldijk op.

Het Kanaal Dessel - Kwaadmechelen is bijna 16 km lang, het verbindt het kanalenkruispunt te Dessel met het Albertkanaal te Kwaadmechelen.

Wij volgen het jaagpad langs het kanaal ongeveer driehonderd meter en verlaten daarna de dijk en trekken de natuur in.

Infobord aan de ingang van het natuurgebied: natuurpunt beheert dit natuurgebied en verwijdert hier aangeplante Canadapopulieren en andere exotische soorten als Amerikaanse vogelkers en -eik.

Natuurgebied De Rammelaars maakt deel uit van een typische Kempische beekvallei, de Luikse Beek en enkele kleinere beken doorkruisen het gebied.

Eerst volgen we graspaden langs houtkanten, populierenbos en ruigtes.

Langs het wandelpad liggen enkele pas afgemaaide hooilanden, het hooi ligt er te drogen.

Het is najaar en er valt niet zoveel te zien, maar elk voorjaar zijn de bloemrijke hooilanden een streling voor het oog.

Dan staan hier pinksterbloemen, koekoeksbloemen, grote ratelaars en moerasvergeet-me-nietjes. 

Hooien en hout sprokkelen, deze kleinschalige menselijke activiteiten vonden hier eeuwen terug ook al  plaats, het natte en afgelegen gebied is niet geschikt voor grootschalige landbouw.

Hier liggen rechts ook enkele vochtige graslanden, wel erg kleurrijke, ze zijn hier geel-, grijs-, blauwgroen gekleurd.

Via een korte veldweg en bomenrijen bereiken we de donkere broekbossen, deze bestaan uit een mozaïek van elzenbroekbossen en wilgenstruwelen.

Enkele infoborden in het broekbos geven meer uitleg over de grillige wilgen en over elzenbroekbossen die met hun wortels in het water staan.

Elzenbroekbossen zijn beschermd door Europa, Vlaanderen heeft één derde van alle Europese elzenbroekbossen, waarvan 7 hectare hier in het natuurgebied.

Via een geïmproviseerde brug van boomstammen bereiken we de Luikse beek, wandelen er een tijdje langs af.

De roestige-oranje kleur van de beek is het opwelling van ijzerhoudend grondwater of kwel, is ook te zien in  sommige vijvers.

Verderop wandelen we langs de begrazingszone, konikpaarden helpen de bossen half open te houden, paarden niet gezien.

Naast gras eten ze ook houtige planten, droog rietstengels, waterplanten en bepalen zij mee de variatie in landschap, flora en fauna.

Het afgelegen natuurgebied is een geschikt broed-, pleister- en foerageergebied voor verschillende vogelsoorten: nachtegaal, zwartkop, kleine karekiet, tjiftjaf, sprinkhaanzanger en ijsvogeltje.

Regelmatig kan men er roofvogels spotten: buizerd, wespendief sperwer en havik.

Dieper in het broekbos wordt het natter, overbruggen er moeilijk begaanbare boomstammenpaden en modderige boswegen.

Hier is het moerasgebied erg veenachtig, hier heeft men tot eind van de 19de eeuw aan turfwinning gedaan, turf werd toen gebruik als brandstof.

Op het eind van de wandeling passeren wij enkele prachtige vijvers met rietkragen.

Komen uit aan Natuurhuis De Rammelaars, sluiten de wandeling af met een drankje in het cafetaria.

Het natuurhuis was tijdelijke ingericht als Pop-up, met interactieve expo 'Wolven in Limburg'.

Als bezoeker kom je er alles te weten over wolven en volg je het levensverhaal van de wolven Naya, Roger, August en Noëlla.

Tips / opmerkingen: laarzen of stevige (hoge) wandelschoen zijn hier aangeraden.

De rondwandeling van 3,5 km staat op het wandelbord aangeduid als de Nachtengalenwandeling.

Goed om te weten: het gebied kreeg zijn naam wegens de vele hazen en konijnen (niet gezien) die er aanwezig zijn en waarvan de mannetjes 'rammelaars' genoemd worden.

Openingsuren van het natuurhuis: vanaf laatste weekend maart tot en met eind oktober, op zon - feestdagen van 13 tot 18u, op andere dagen na afspraak.

Wandeldatum: zondag 1 oktober 2023, zonnige dag.

Haven, zeedijk en parkwandeling - Oostende.

Start / parking: gratis parkeren, grote Randparking (300 auto's) Maria Hendrikapark op eind van de  Graaf de Smet de Naeyerlaan in Oostende.

Afstand: rondwandeling van 5,5 km.

Wandelwegen: verhard.

Bewegwijzering: wandelknooppunten volgen van Wandelnetwerk De Kust.

De door ons af gewandelde wandelknooppunten zijn: richting 63 - 64 - 65 - 63.

Wandelbord: bord staat aan het bushokje, Graaf de Smet de Naeyerlaan.

Starten aan het wandelbord met de marine kazerne Bootsman Jonsen op de achtergrond, deze kazerne is  sinds 2002 beschermd als monument.

Tot aan de Tweede Wereldoorlog was het 3de Linieregiment hier gekazerneerd, dat na de oorlog werd ontbonden, werd daarna  gebruikt door de Zeemacht.

Voor het gebouw staat het monument ter nagedachtenis van gesneuvelden van het 3de en 23ste Linieregiment van de Eerste Wereldoorlog.

Het bronzen beeld dat hier staat stelt een gevleugelde allegorische figuur voor die een lauwerkrans omhoog houdt. 

Het onderschrift "Yser - Houthulst, Steenstraat" verwijst naar de plaats waar het regiment tijdens de Eerste Wereldoorlog strijd leverde.

Na vijf minuten wandelen bereiken we aan de Jachthaven van Oostende.

Hier ligt in het Mercatordok het zeilschip Mercator, deze driemaster werd in 1932 te Schotland te water gelaten. 

Van 1932 tot 1960 fungeerde de Mercator als opleidingsschip voor de officieren van de Belgische koopvaardij. 

Nu ligt het als museumschip permanent aangemeerd in de jachthaven, waar het met zijn authentiek interieur de perfecte locatie vormt.

Het volledig gerestaureerde zeilschip is een beschermd monument, een van de bekendste tochten van de Mercator was het overbrengen van het stoffelijk overschot van pater Damiaan naar België in het jaar 1936. 

 Wandelen langs de oevers van de jachthaven richting Station van Oostende.

Op het Stationsplein staat een beeldengroep met de titel ‘Ode aan de vissersvrouwen’. 

Het zijn vijf zittende vrouwen, moderne beelden in brons van telkens twee meter hoog, die met hun sterk afgetekende gelaatstrekken en vormen ons aan statige zeemeerminnen doen denken.

Via de Mercatorsluis bereiken we de Visserskaai en wandelen er langs een aantal viskraampjes die kant-en-klare vissalades en visgerechten verkopen.

Hier zijn ook de kraakvers (on)gepelde grijze Noordzeegarnalen te krijgen, een echte delicatesse.

De Vistrap is een overdekte vismarkt waar je terecht kan voor dagverse vis zoals pladijs, tongschar, griet, heek, kabeljauw en Noordzee tong.

Enkele van de vissersboten die zorgen voor de verse vis liggen hier aangemeerd in het Montgomerydok.

Het dok is genoemd naar een bekende Britse generaal Bernard Law Montgomery en is gegraven in 1866-1869 als tij- en strandingsdok voor de visserij, maar doet vandaag vooral dienst als jachthaven.

In de verte zien we de vuurtoren staan, in de volksmond gekend als "Lange Nelle" is de vierde vuurtoren in de geschiedenis van Oostende. 

De vuurtoren is 65 meter hoog, telt 324 treden en leidt sinds 1949 de vissers veilig de haven binnen, hij werkt volledig automatisch.

Ten noorden van de Visserskaai ligt aansluitend het Albert I-Promenade.

Na een korte wandeling op de pier houden wij halt aan het Zeeliedenplein waar het nationaal monument voor de zeelieden staat.

De zeeman bovenaan kijkt trots, uitdagend en met vertrouwen de toekomst tegemoet, de treurende zeeman beneden rouwt om het verlies van zijn makkers.

Dit herdenkingsmonument eert de vissers, matrozen, scheepsjongens en soldaten die hun leven lieten op zee.

Verderop staat een lelijk kunstwerk Rock Strangers, moeten rode rotsblokken voorstellen, hoort volgens ons hier niet thuis op de dijk.

Wandelen de zeedijk af tot aan de Koninklijke Gaanderijen, deze werden gebouwd tussen 1902 en 1906, in opdracht van koning Leopold II.

Ze bestaan uit twee zuilengangen, gedeeltelijk gescheiden door een glazen wand. 

Deze wandelgalerij moest, in de optiek van Leopold II, passen in een project voor een prestigieus koninklijk paleis. 

Het diende in de eerste plaats als passage naar de renbaan voor de koning en zijn hoge gasten, zonder dat ze gehinderd werden door weer en wind. 

Ze konden hiervoor kiezen uit een van beide zuilengangen. 

De zuilengangen zijn ongeveer 380 m lang en eindigen aan beide kanten in een gesloten paviljoen met salon.

Zoeken na de wandeling door de zuilengang de bogenbrug Drie Gapers op, is de verbinding tussen de gaanderij.

Hier staat het bronzen ruiterstandbeeld van Leopold II, ingehuldigd in 1931.

De beeldengroepen onderaan het standbeeld: links, "Dank der Kongolezen" (die werden bevrijd van de Arabische slavernij), en rechts, "Huldebetoon van de Oostendse vissersbevolking". 

Aan de andere kant van de brug ligt links het Koningspark, nu opengesteld voor publiek, was voor 1974 een volledig ommuurd privépark.

De mooie Japanse tuin in het hart van het park was afgesloten voor publiek, is buiten de grote vakantie alleen zaterdag en zondag open van 10.00 tot 18.00 uur. 

Wandelen via de Koninginnelaan richting het Maria-Hendrikapark, de laan is opgewaardeerd en heraangelegd als groene boulevard met wandel- en fietspad.

Onderweg kom je langs mooie groene pleintjes: het Prinses Clementinaplein en het Prinses Stefanieplein, in de volksmond de Squares genoemd.

Ter hoogte van de pleintjes staat de stenen bank.

Deze originele monumentale stenen zitbank in art-nouveau stond tijdens de Wereldtentoonstelling in 1900 te Parijs geëxposeerd in het Palais du Champ-de-Mars.

Omstreeks 1905 verhuisde ze naar de Koninginnelaan waar ze in 1971 werd gesloopt voor parkeerplaatsen, in 2004 werd op vrijwel dezelfde plaats een replica geplaatst.

Verderop staan op de groene middenberm van de Koninginnelaan enkele monumentale vrouwenbeelden die ooit de gevel van het voormalige postgebouw van Ch. De Wulf aan de Hendrik Serruyslaan sierden.

Het laatste stuk van de wandelroute loopt door de groene long van Oostende het Maria-Hendrikapark, in de volksmond 't Bosje.

Tussen 1888 en 1892 vond de aanleg van het Maria-Hendrikapark plaats, het huidige park is 37 hectare groot.

Passeren er de prachtige Koninginnevijver en wandelen over de hangbrug terug richting parking.

De lange hangbrug kreeg in 2014 de naam Nelson Mandelabrug, de brug staat symbool voor de lange weg naar vrijheid, van de ene oever naar de andere die Nelson Mandela bewandelde.

Tips / opmerkingen: met wat geluk hebben we een parkeerplaats gevonden op Randparking Maria Hendrikapark, anders werd het waarschijnlijk betalen op een van de vele parkings in Oostende.

Na de wandeling nog een terrasje gemaakt en  wat langs de leuke winkelstraten gekuierd in de binnenstad.

Wandel datum: tijdens midweek vakantie aan zee, eerste week september, zonnig en warm.

Fleriswandeling of polderwandeling -  Leffinge.

Start / ligging: start aan de kerk in de Dorpsstraat van Leffinge.

Leffinge is een polderdorp dat behoort bij de kustgemeente Middelkerke. 

Parking: rondom de kerk.

Afstand: rondwandeling van 10 km.

Wandelwegen: verharde wegen die meestal autoluw zijn.

Bewegwijzering: rechthoekige bordjes met Fleriswandeling opgedrukt en richtingspijl.

Wandelbord: niet gezien.

De Onze-Lieve-Vrouwkerk gelegen midden in de dorpskern is in neogotische stijl gebouwd werd in 1879 ingewijd.

De massieve kerk word de kathedraal van het noorden genoemd, viel aanzienlijk groter uit dan het aanvankelijk voor een bescheiden gemeente de bedoeling was geweest. 

De kerk is sinds 1976 als monument beschermd, laatste restauratie vond plaats in 2010.

Ooit was de kerk omringd door kerkhof met hoge ijzeren omheining maar is in 1957 vervangen door nieuwe begraafplaats buiten het dorp.

Eerste bewegwijzering niet zien staan, zoeken tegenover de kerk de Papegaaistraat op en verlaten zo de dorpskern.

Zitten spoedig in de relatief laaggelegen polders en het is genieten van het weidse vlakke polderlandschap.

Afwisselend zien we uitgestrekte weilanden, aardappel- en bietenvelden.

De kustpolders zijn hier vanaf de middeleeuwen gewonnen op de zee die ze tot dan steeds overspoelde.

De poldergronden zijn heel vruchtbaar, bestaan eigenlijk uit afzettingen van zand en dikke kleigrond die goed kalium, calcium, en magnesium vasthouden.

De geteelde gewassen in deze regio zijn vooral suikerbieten en tarwe.

In de Wilskerkestraat 14 ligt de Handbooghoeve, de hoeve is omgebouwd  tot een B&B.

Ter hoogte van de rotonde aan de Fleriskotstraat 92 staat de Fleriskothoeve of Fleriskot is een voormalige boerderij.

De hoeve met de karakteristieke bergschuur uit 1953 is een modern replica van de vierkante Friese bergschuur die in de Eerste Wereldoorlog verloren ging. 

De hoeve is verbonden met de sage van Fleris, de duivelse boerenknecht die de hoeve vervloekt en de hofstede onveilig maakte. 

In de volksverhalen omschrijven ze hem als een duivels figuur, die de mensen ervan weerhield naar de kerk te gaan en die om wat plezier niet verlegen was. 

De boer heeft hem verjaagt door hem pap met look te geven.

Fleris vertrok maar vervloekte de hoeve met de uitspraak: pap met look, pap met look, Fleris gaat weg, maar het geluk ook.

Even wijken we van de wandelroute af en nemen een kijkje aan hoeve Groot Kalkaertsleen, ligt aan Kalkaartweg 12.

Deze witgekalkt hoeve met omwalling heeft een gaaf bewaarde 18de-eeuwse site en is sinds 2002 beschermd als monument.

Pronkstukje van deze hoeve is de rosmolen, is een molen waarbij de aandrijvingskracht wordt geleverd door een paard (ros) of een ezel. 

Rondom het gebouwtje liepen paarden, deze stelden het maalmechanisme binnenin in werking omdat ze verbonden waren aan de maalstenen door middel van een staartbalk en het steenkoppel. 

Zowel de staartbalk en het steenkoppel zijn helaas verdwenen.

Keren op ons stappen terug en volgen de Hogedijkweg door de polders.

In de verte ligt de Luchthaven van Oostende - Brugge, ze wordt geëxploiteerd door het Vlaams Gewest.

Het luchtverkeer bestaat in hoofdzaak uit goederentransport, met vaste verbindingen naar Egypte, Libië, Centraal-Afrika, Midden-Oosten, Zuid-Afrika en nog verschillende andere bestemmingen.

Het reizigersverkeer bestaat voor meer dan de helft uit chartervluchten georganiseerd door touroperators. 

Verder wordt deze luchthaven ook veel gebruikt door kleine zakenvliegtuigen.

De volgende bezienswaardigheid beschermd als monument staat aan de Legeweg 5, is een boerenhuis uit de 18de eeuw  met stallingen, schuur en kleine paardenstal rechts van de toegang.

Aan de hoeve was gekoppeld de voormalige landelijke brouwerij genaamd 't Brouwerijhof.

Ze dateerde uit de tweede helft van de 19de eeuw en was in werking tot het begin van Eerste Wereldoorlog wanneer de Duitse bezetter het koper opeiste.

Iets verder liggen in een uitgestrekt bietenveld twee geschutkazematten, daterend uit Tweede Wereldoorlog gebouwd door de bezetter ter verdediging van de kust.

Via de drukke N369 - Leffingestraat bereiken we de Cleyemeereweg.

Langs deze weg liggen enkele hoeves zoals het sterk vervallen Laurierhof en het goed onderhouden Cleyhemeere hof.

Met uitzicht op de dorpskern van Leffinge  passeren we de archeologische site ‘Oude Werf’.

Hier heeft een team archeologen in 2010 in het weiland sporen van het oudste middeleeuwse dorp aan de kust ontdekt (infobordje aanwezig).

Ze ontdekte op de archeologische site de vroegste middeleeuwse sporen na de Romeinen in de Belgische kustvlakte, situeerde tussen het jaar 700 en 1.100.

De schapenteelt en zoutwinning waren toen in de regio rond Leffinge de belangrijkste economische activiteiten.

Komen uit aan de Vaartdijk - Noord en volgen het jaagpad langs het Kanaal Plassendale-Nieuwpoort richting de Leffingebrug.

Het kanaal van Plassendale naar Nieuwpoort is een kanaal dat een verbinding vormt tussen het Kanaal Brugge-Oostende en de IJzer via de Ganzepoot in Nieuwpoort. 

De lengte van het kanaal is 21 km en werd in de periode 1632 – 1640 aangelegd om een alternatief te bieden voor de verzande zeeverbinding tussen Brugge en de Noordzee via het Zwin. 

Vandaag wordt het kanaal vooral gebruikt voor de pleziervaart, heeft dus een belangrijke toeristisch-recreatieve functie.

Via de Dorpstraat bereiken we terug de Onze-Lieve-Vrouwkerk.

Tips / opmerkingen: bij de voornaamste bezienswaardigheden staan infobordjes.

Bewegwijzering niet overal goed zichtbaar, de bordjes staan erg laag in de grond, met een wandelplannetje zou het wel moeten lukken: 

Wie na de wandeling nog niet te moe is, kan aan de kerk via de Groenehagestraat richting de Groenhagemolen wandelen - ligt 250 meter verderop, info over de molen:   

Wandeldatum: tijdens midweek vakantie aan zee, eerste week september, zonnig en warm.

Provinciedomein Domein Raversijde - Oostende.

Start / ligging: Provinciedomein Atlantikwall Raversyde, Nieuwpoortsesteenweg 636 Oostende,

Het gehucht Raversijde ligt in het westen van Oostende vlakbij de luchthaven van Oostende.

Parking: tegenover de museumsite Raversijde ANNO 1465. 

Afstand: rondwandeling 5,6 km en ongeveer 2,5 km extra bezoek aan openluchtmuseum Atlantikwall Raversyde ( ticket kost 10 euro).

Wandelwegen: parkwegen, zeedijk en asfaltweg door duinen.

Bewegwijzering: wandelknooppunten volgen van Wandelnetwerk De Kust.

De door ons af gewandelde wandelknooppunten zijn:  67 - 66 - 68 - 70 - 69 - 67.

Raversijde ANNO 1465 gaat over de verdwenen vissersnederzetting Walraversijde.

Hier staan vier gereconstrueerde middeleeuwse vissershuisjes, is enkel te bezoeken in groepsverband mits reservatie.

Een opvallende radar staat aan de ingang van natuurpark Raversyde.

Het is een mobiel exemplaar van de Würzburg Riese radar uit de Tweede Wereldoorlog, is een unieke Duitse radar die behoort tot de beste radars van tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Waar voorheen dergelijke radars langs de Belgische kust en langs de volledige Atlantikwall stonden opgesteld, zijn vandaag de overblijvende Würzburg Rieseradars enkel terug te vinden in museums.

Volgen wandelknoop 67 doorheen het gratis toegankelijk natuurpark Raversyde.

Het ongeveer 50 hectare groot natuurpark, ligt in een beschermd duin- en polderlandschap. 

Het park bestaat uit uitgestrekte graslanden, rietvelden en bos.

Het Kalsijdegeleed loopt hier door het park, is een waterloop die wordt beheerd door de provincie.

Langs de parkwegen staan een 40-tal foto’s op groot formaat,  is een tijdelijke foto-expo over De Prins van Raversijde.

Het gaat hier over Prins Karel, de tweede zoon van Koning Albert I, die jarenlang op het domein woonde tot aan zijn dood in 1983.

Omwille van de Koningskwestie werd Prins Karel op 20 september 1944 Regent van België, hij bleef dit tot de zomer van 1950.

Voorbij het park volgen we de voormalige buurtweg nummer 6 is nu de Duinenstraat, de straat vormt de scheiding tussen het duinengedeelte en het poldergedeelte. 

Wandelen tot aan de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenkerk, gelegen in de Dorpsstraat, is beter bekend als "het Duinenkerkje".

Het kerkje heeft in de loop van zijn lange geschiedenis heel wat meegemaakt, werd verschillende malen verwoest en telkens heropgebouwd.

Na vernielingen tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk tussen 1929-1931 terug gerestaureerde en er werd een nieuwe beuk aanbouwde. 

Het Duinkerkje is sinds 1946 beschermd als monument en bezit meubilair uit de 18de eeuw.

Er staat heel wat meubilair in rococostijl: lambrisering, communiebank, preekstoel, biechtstoelen.

Het interieur bestaat uit een prachtig hoofdaltaar uit 1771, Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zee in de zijbeuk en een zijkapel van St. Jan de Doper.

De neogotische glasramen zijn geschilderd door Emmanuel Lacroix  en beelden de vijf Blijde en de vijf Droeve Mysteriën uit (1787-1788). 

Wij volgen wkp 66  tot op de zeedijk, de open constructie van massief hardhout dat hier staat is een uitkijk- en rustpunt.

Kuieren eerst even richting zee voor enkele mooie foto's.

Volgen daarna ongeveer 2,5 km zeedijk richting wkp 68 en wkp 70.

Halfweg zien we in de duinen al enkele bunkers liggen van de Atlantikwall.

Aan wkp 70 ter hoogte van tramhalte Raversijde steken we voorzichtig de tramsporen over.

Via trappen overbruggen wij de hoge duinenkam, de duinen staan hier vol met wilde rozen die weelderig bloeien.

Na een afdaling zitten we terug op de Duinenstraat en bereiken het openluchtmuseum Atlantikwall Raversyde.

Bezoek aan het museum is niet gratis, ticket kost 10 euro, is met audiogids.

Bezichtigen eerst de bescheiden woning van Prins Karel, deze woonde decennia lang hier,  de ruimtes zijn ingericht alsof hij er nog woont.

Door frustratie en afkeer van de dynastie trok hij zich hier in alle rust terug als kunstschilder ‘Karel van Vlaanderen’. 

Tot aan zijn dood bleef de prins zich verzetten tegen de afbraak van de bunkers, loopgraven en geschutstellingen uit beide wereldoorlogen op zijn Koninklijk domein, het huidige provinciedomein zou er nooit geweest zijn zonder de prins.

Het borstbeeld van Prins Karel staat in het park tegenover zijn woning.

Passeren het Groen Geruite Huis, een kunstwerk.

Wij maken een boeiend tochtje langs het gebied dat tijdens de Eerste Wereldoorlog werd gebouwd, de militaire-Batterij Aachen. 

De Duitse verdedigingsgordel de Atlantikwall kwam er onder de Tweede Wereldoorlog, was een uitbreiding met een veelvoud aan bunkers, observatieposten, verschillende munitieruimtes en geschutstellingen.

De bunkers zijn met open en ondergrondse gangen met elkaar verbonden.

Aan de hand van levensgrote poppen word het leven in de oorlog uitgebeeld, een 10 tal scènes zijn er te zien.

Wandelen daarna terug door het natuurpark richting uitgang, sluiten af  met een drankje op het terras van Taverne-restaurant Walrave.

Tips / opmerkingen: niet bezocht, wie wil kan gratis een bezoek brengen aan het Opvangcentrum voor vogels en wilde dieren, gebouw ligt aan de parking.

Hier worden alle gekwetste, met olie besmeurde of zieke vogels verzorgt. 

Voor openingsuren museum en tickets kun je beter eerst een kijkje nemen op hun website :  

Meer over het leven van Prins Karel, hij speelde zijn rol van staatshoofd goed en wordt weleens beschouwd als de redder van de Belgische monarchie: 

Meer info over de Duitse verdedigingslinie de Atlantikwall: 

Wandeldatum: tijdens midweek vakantie aan zee, eerste week september, zonnig en warm.

De Demerbroeken - Zichem.

Start / ligging: station van Zichem gelegen in de Ernest Claesstraat 84.

Parking: langs of achter het station.

Afstand: rondwandeling van 6,7 km.

Wandelwegen: straten, spoorwegbedding, veldweg en  grindpaden.

Bewegwijzering: wandelknooppunten volgen van Wandelnetwerk De Merode.

De door ons af gewandelde wandelknooppunten zijn: 246 - 374 - 208 - 138 - 383 - 139 - 140 - 136 - 375 - 141 - 341 - 342 - 246.

Wandelbord: staat op pleintje langs huis 88 in de Ernest Claesstraat, deze wandeling is ook te downloaden: 

Geschiedenis: Zichem is vandaag een dorp, maar in de 14de eeuw was het een vestingstad met scheepsvaart op de de Demer.

Met de komst van de lakenhandel groeide de nederzetting Zichem uit tot een bloeiende stad met vele handelsmogelijkheden en nieuwe gebouwen.

De  gebouwen waren: een waterburcht, een begijnhof dat later werd omgevormd tot klooster, de Maagdentoren, een lakenhal, watermolens de Sint-Eustachiuskerk en een prachtig marktplein met eeuwenoude huizen.

Zichem behoorde van oudsher tot de voornaamste steden van het Hertogdom Brabant en was in handen van  Oranje-Nassau (Nederlanders), de Oranjestad was regelmatig decor van oorlogen.

In de Tachtigjarige Oorlog was het grootste deel van het garnizoen van de Prins van Oranje samen met de dappere bevolking van Zichem niet opgewassen tegen de overmacht van het Spaanse leger, dit luidde in 1578 het eind van de welvaart in.

Zichem is ook de geboorteplaats van de bekendste schrijver van  Vlaanderen Ernest Claes, de schrijver gebruikte  het mooie Zichem dikwijls in zijn streekromans, waaronder zijn bestseller uit 1920, De Witte.

Wij beginnen de wandeling, na het oversteken van de Ernest Claesstraat gaan  we even langs het spoor op.

Tussen knooppunt 374 en 138 volgen we de groene omgeving van de oude spoorwegbedding, is vandaag een fiets- en wandelpad.

Spoorwegbedding lijn 30 Scherpenheuvel-Zichem tussen Zichem was een aftakking van spoorlijn 35 Aarschot-Diest. 

In 1974 reden de laatste passagierstreinen en werd het goederenverkeer stopgezet.

Langs de spoorwegbedding ligt nog steeds de oude spoorbrug over de Demer, het schilderwerk op de buitenkant van de brug verwijst naar het Boemelke.

De stoomtrein die de bedevaarders destijds van station Zichem naar Scherpenheuvel bracht werd in de volksmond het Boemelke genoemd omdat hij tergend traag vooruit ging. 

Vanaf de brug hebben we  links een prachtig uitzicht op de Demervallei en rechts uitzicht op de Maagdentoren, een donjon gebouwd in de 14de eeuw.

Hij is opgetrokken in ijzerzandsteen en deed in de middeleeuwen dienst als grenstoren van het Hertogdom Brabant.

De Maagdentoren werd in 1962 een beschermd monument, maar de tand des tijds had lelijk huisgehouden en een gedeelte stortte in. 

Na restauratie is het terug een statige toren, het ingestorte gedeelte is ondertussen versterkt door een moderne gevel en is nu een uitkijktoren geworden.

Volgens velen schuilt achter de naam Maagdentoren het tragische verhaal van de dochter van de kasteelheer, die door haar vader in de toren werd opgesloten omdat zij weigerde te trouwen met de man die hij voor haar had uitgekozen. 

In de omgeving van de toren staan grote infoborden over de rijke geschiedenis van Zichem.

Op het eind van de spoorwegbedding loopt de wandelroute over een deel van de Veststraat en nemen er links een voetpad met achter ons mooi uitzicht op Zichem.

 Komen uit de Bredeveldstraat, hier liggen uitgestrekte weilanden.

Tussen wkp 383 en 140 zitten we terug op een deel van de spoorwegbedding.

Kunnen even links in de verte een glimp opvangen van de basiliek van Scherpenheuvel.

Het Cappellekensvoetpad met weids uitzicht op de velden brengt ons terug richting Zichem.

Een steigerde Spaanse ruiter prijkt op de rotonde van Steenweg N212, infobordje aanwezig. 

Het standbeeld staat er ter herinnering van het moedige verzet van de inwoners van Zichem tegenover de Spaanjaarden.

Via Reyndersveldweg en Hamerstraat bereiken we het jaagpad langs de Demer.

Tussen wkp 141 en wkp 341 wandelen wij langs de Demer, op de andere oever ligt natuurgebied De Demerbroeken.

In het centrum van Zichem zijn heel wat bezienswaardigheden te zien.

De Sint-Eustachiuskerk dateert uit de 14de - 16de eeuw en is opgetrokken uit het typische bruine ijzerzandsteen uit de streek.

Voor de kerk staat het standbeeld van schrijver Ernest Claes met op zijn schouders De Witte het hoofdpersonage uit De Witte van Zichem. 

Achter de kerk ligt het boomrijke marktplein met kiosk uit 1930.

Verschillende eeuwenoude stadswoningen en herbergen staan langs het marktplein, het voormalige tolhuis aan de Markt 2 is het oudste, dateert uit 1617, is beschermd als monument en werd in 1989 gerestaureerd.

Zoeken daarna terug de Demer op en sluiten terug op de wandelroute aan.

Aan de Demer staat de Watermolen van Zichem, die ook wel de naam ‘grote of nieuwe molen’ kreeg.

De watermolen van het type onderslagmolen fungeerde als korenmolen, werd in 1758 gebouwd maar het huidig molenhuis is van 1771, ondertussen al enkele malen grondig gerestaureerd.

Een grindpad loopt langs zaal De Hemmekes en vervolgens langs de uitlopers van natuurgebied Demerbroeken.

Hier ligt langs de Demer een authentieke, handgemaakte platboot uit de 19de eeuw, deze doet dienst als picknickplaats.

De platboten vervoerden onder meer hooi voor de koninklijke paarden vanuit Zichem naar Brussel.

Nog even wandelen en het station van Zichem is terug in zicht.

Tips / opmerkingen: niet zien staan, op het marktplein staat het 'Wittemonument', er staan zeven taferelen uit het Witte-verhaal afgebeeld.

Er is ook een interessante erfgoedwandeling uitgestippeld, de korte wandelroute van 3,2 km is gericht op gezinnen met kinderen.

Het betekent dat de kinderen om de paar honderd meter iets nieuws kunnen ontdekken, zo is voor de belevingselementen gebruik gemaakt van het aanwezige erfgoed of van bijvoorbeeld verwijzingen naar de avonturen van De Witte.

Niet bezocht de hoeve waar Ernest Claes opgroeide, adres Ernest Claesstraat 152 Zichem.

Huize Ernest Claes is sinds 1967 ingericht als museum, gaat over het leven op het platteland tijdens de late 19de en vroege 20ste eeuw. 

Bovendien kom je er meer te weten over het werk van de schrijver die de Vlamingen heeft leren lezen. 

Bezoekerscentrum van Natuurpunt bevindt zich in de schuur, hier komt men alles te weten over de Demerbroeken. 

Het bezoekerscentrum is de ideale uitvalsbasis voor een wandeling door natuurgebied Demerbroeken, verschillende wandelroutes vertrekken achter de hoeve, wandelbord aanwezig.

Wandeldatum: dinsdag 15 augustus 2023, afwisselend zon- en wolken, geen neerslag.

 

Twee Kruizenwandeling - Hoeselt.

Start / ligging: aan het Cultureel Centrum Ter Kommen, Europalaan 2 Hoeselt.

Parking: grote parking aan Ter Kommen.

Afstand: rondwandeling van 11,5 km.

Wandelwegen: straten en betonwegen , veld- en boswegen, oude trambedding en holle weg.

Bewegwijzering: groene zeshoekige bordjes met zwarte richtingspijl opgedrukt.

Wandelbord: aan de zijkant van de parking.

Wandelen via de Schepenenlaan richting centrum van Hoeselt.

Hier staat in de Dorpsstraat op het plein, een fraaie kiosk uit begin 20ste eeuw, deze bestaat uit een rieten dak gedragen door dikke plantaanstronken.

Achter de kiosk liggen de 18e-eeuwse gebouwen van kasteel Brouckmans, met name de woning met toren en het monumentale poortgebouw.

Links van het kasteel ligt het kloostercomplex met kapel van de Zusters van Voorzienigheid.

De kerk op het plein is de fraaie rood geschilderde Sint-Stephanuskerk met opvallende klokvormige torenspits.

Het is een classicistische zaalkerk uit 1770, in 1896 werd de kerk verlengd en tevens een nieuw koor gebouwd.

In 1931 werd de kerk vergroot met zijbeuken tot een driebeukig schip.

Aan de Dorpsstraat 49 staat de 17de eeuwse herenhoeve van het Kasteel van Bockrijck, herbergt zowel een Franse als Engelse tuin (privé, niet toegankelijk).

Op de hoek van de Dorpsstraat en de Hooilingenstraat bevindt zich een Lourdesgrot, gebouwd in 1941 als dank voor de houden terugkeer van alle Hoeseltse krijgsgevangenen na de achttien daagse veldtocht.

Honderd meter verder in de Hooilingenstraat volgen wij rechts een veldweg langs laag- en hoogstamboomgaarden, vooral perenplantages.

Daarna zitten we in Kruis één van de oudste Hoeseltse gehuchten en volgen een veldweg langs paardenweides met op het hoogste punt een prachtig uitzicht op Hellegat.

Hellegat is een natuurlijke zonk in de groene hellingen en deed ooit dienst als motorcross circuit het Hellegat.

Tot een halve eeuw geleden werd op Circuit het Hellegat regelmatig motorcrosswedstrijden georganiseerd.

Na een stevige daling bereiken we de Hellegatpoel, volgens lokale legendes niet zomaar een put in het landschap, maar wel de verbindingsweg voor duivels tussen Hel en Aarde.

Verderop zitten we tussen de fruitboomgaarden, appels en peren hangen te rijpen, bijna klaar voor de pluk.

Een bosweg loods ons door natuurgebied de Teugelenbeemd, bestaat uit houtkanten, populierenbos met ruigten.

De uitgestrekte glooiende akker die hier links ligt is deels omzoomt met haag.

Aan de T-splitsing hebben we rechts uitzicht op het dorpje Schalkhoven, volgen links een betonnen verkavelingsweg.

Voorbij een mooie holle weg zitten we boven op de Panisberg in Jacky's bos.

Jacky Comhair, bezieler van Jacky’s Bos heeft hier een wandelpad aangelegd.

Via het wandelpad bereiken wij de plaats waarop de bemanning van een neergestorte Amerikaanse B-17 bommenwerper worden herdacht.

De B-17 Flying Fortress werd tijdens WO II door een Duits jachtvliegtuig aangeschoten en 7 van de 10 bemanningsleden waren reeds uit het vliegtuig gesprongen.

De piloot, de co- piloot en de navigator verlieten als laatsten het vliegtuig, ze landden met hun parachute op diverse plaatsen in de omgeving.

Met de hulp van "het Verzet" werden de drie vliegeniers verborgen gehouden in een kuil in het bos waar nu dit Herdenkingsmonument staat.

Twee kastelen zijn de volgende bezienswaardigheden.

Het Kasteel van Hardelingen is eigenlijk een herenhuis aan Hardelingenstraat 5 te Sint-Huibrechts-Hern, is omringd door een Engelse tuin.

De hoeve van het domein werd in de 19e eeuw sterk verbouwd en in 1927 werd het gebouw nog uitgebreid met een torentje en een haakse vleugel.

Het Kasteel van Schalkhoven is van verre te zien, is gelegen aan Schalkhovenstraat tussen Schalkhoven en Sint-Huibrechts-Hern.

Werd in 1588 gebouwd als een herenhoeve en bestaat uit het eigenlijke kasteel, feitelijk een compact herenhuis geflankeerd door torentjes, en een U-vormige hoeve die zich achter het kasteel bevindt.

Het kasteel werd eind 18e eeuw nog aangepast in Lodewijk XVI-stijl, waarbij een strenge symmetrie werd doorgevoerd.

De hoeve heeft haar 17e-eeuwse kern goed bewaard, dit complex bevat schuren, stallingen en een woonhuis, er is in de 19e eeuw regelmatig aan verbouwd.

In Sint-Huibrechts-Hern nemen wij de oude trambedding van de tramlijn 496, is omgevormd tot fiets- en wandelpad.

Ter hoogte van een kapel is rechts de voormalige tramstatie te zien.

Op een infobord staat een oude afbeelding van de tramhalte eertijds, vlakbij lag er toen een Stoomzagerij.

Het Ganzenpad een groene boswegel die bestaat uit plankenpad en draaihekjes brengt ons na stevige klim naar hoger gelegen velden.

In de velden aan het kruispunt Hooilingenstraat en Hardelingenstraat staat de Kruislinde met prachtig vergezicht.

Dit was vroeger het ‘drielandenpunt’ tussen Hoeselt, Werm en Hardelingen, de grenssteen die hier staat dateert van 1683.

Aan de Kruislinde staat het wit geverfde kapelletje van ‘Christus op de koude steen’.

Vlakbij is een Troostplekje voorzien, de sculptuur is een metalen roos, wordt omringd door honderden stenen met de namen van de mensen op die herdacht worden, er is ook een gedicht op plaat gegraveerd.

Nog een bezienswaardigheid is te zien aan het plekje Twee Kruizen, het betonnen hoofd van ruim vier meter hoog is een kunstwerk genaamd #In concreto, ontworpen door Frits Jeuris uit Diepenbeek.

Het is tevens ook een uitkijkpunt, via trappen langs achter te beklimmen.

Langs de Bornekensweg en daarna wandelend over graspaden bereiken wij de Tulpenlaan, spoedig zitten wij terug in Hoeselt centrum.

Tips / opmerkingen: ook de Demervallei wandeling vertrekt aan het Cultureel Centrum Ter Kommen, rode zeshoekige bordjes met zwarte richtingspijl opgedrukt, rondwandeling van 8,2 km.

Deze wandeling is zeker een aanrader in de bloesemperiode.

Wandeldatum: zondag 13 augustus 2023, mooie wandeldag.

Natuurreservaten Overbroek en Egoven  -  Gelinden.

Start / ligging: aan het Bezoekerscentrum, in gehucht Overbroek, Kleinveldstraat 54 Gelinden (bruine wegwijzers volgen vanaf de Luikersteenweg).

Het gebied is gelegen in de vallei van de Herk, Overbroek-Egoven is een natuurgebied tussen Heers en Gelinden.

Parking: er is plaats voor enkele auto's links van het Bezoekerscentrum, anders langs de straat.

Afstand: rondwandeling van 5,4 km, inbegrepen heen-en terug 2 x 150 meter tot aan de begrazingszone van het Land van Zuyl.

Wandelwegen: straat, gras- en bospaden, fietspad, betonweg door veld.

Bewegwijzering: oranje bolletjes.

Wandelbord: aanwezig, op de parking.

Rechts aan de parking liggen allerlei soorten gesteenten, Gelinden is bekend omwille zijn mergelgroeve.

De kalkmergel van Gelinden is ongeveer 58 miljoen jaar geleden afgezet in een vermenging van zout zeewater met zoet rivierwater, ideaal voor het fossiliseren van zee- en landplanten. 

De groeve van Overbroek is een geologische vindplaats van wereldbelang, omwille van uitzonderlijk goed bewaarde fossiele. 

Deze paleontologisch site heeft uitzonderlijke wetenschappelijke waarde, omdat ze een belangrijke biologische schakel vertegenwoordigen tussen de flora uit het Krijttijdperk en deze uit het oudste Tertiair - is een geologisch tijdperk dat volgt op de Krijttijd.

Binnen in het Bezoekerscentrum / Natuurhuis Haspengouw uitgebaat door Natuurpunt Aulenteer is er een  permanente tentoonstelling te zien over 'Mergels van Gelinden'.

Hier ligt op tafels allerlei soorten gesteente, afkomstig uit de Mergels van Overbroek en uit de Haspengouwse gronden.

Een unieke waardevolle collectie fossielen is tentoongesteld in vitrinekasten.

De wandeling, volgen ongeveer honderd meter de Kleinveldstraat en gaan rechtsaf.

Wandelen langs de rand van voormalige voetbalvelden en bereiken zo natuurgebied Overbroek, deels natuurreservaat.

Dit is een natuurparel die door Natuurpunt Aulenteer wordt beheerd.

Hier aan de rand van de Herkvallei liggen natte valleigronden, ze bestaan uit een zone die onderhevig is aan mineraalrijke kwel.

Het gebied bestaat hoofdzakelijk uit natte hooilanden, riet- en zeggeveld.

Wandelen richting de vallei, verlaten even de wandelroute en volgen de wegwijzer met Land van Zuyl op.

Stappen langs de oever van de Herk, het kabbelend beekje zoekt zich hier een weg door de vallei.

We gaan tot aan het hekje van de begrazingszone.

Voor ons ligt het Land van Zuyl, bestaat uit de kalkgraslanden.

Deze zijn ontstaan door alkalische veen in de grond, is een zeldzaamheid in Vlaanderen.

De mergel zit hier niet diep onder het oppervlak en de kwel zorgt voor een vermenging van de mergel met het veen. 

Het gebied herbergt kalk-minnende planten zoals moeslook, pinksterbloem, kattendoorn, wilde narcis, rapunzelklokjes, gulden sleutelbloem en verschillende soorten wilde orchideeën.

Zeldzame planten die hier te vinden zijn: naakte lathyrus en hokjespeul.

Land van Zuyl is erfgoedlandschap en Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen en kalkgraslanden van Haspengouw'.

De Herkvallei boetseert hier duidelijk het landschap, de valleihelling is hier ongeveer 40 meter hoog en bestaat deels uit schrale kalkgraslanden afgewisseld met bos.

Keren op ons stappen terug en vervolgen de wandeling door het vochtige Vechthanenbosje tot aan de Overbroekstraat ter hoogte van een vijver of wachtbekken, linksaf. 

Honderd meter verder hangt links een grote spandoek met de foto van de mergelgroeve op.

De mergelwand ligt hier achter de huizen, het gebied is niet toegankelijk.

Vanachter het afgesloten groene hekwerk is de mergelwand van verre te zien, is met de telelens iets dichterbij te halen.

De eerste vermelding van de mergelkuil te Overbroek dateert al van 1612. 

Eertijds werden hier over een lengte van 300 meter drie groeven uitgebaat. 

De witte mergel werd door de landbouwers destijds gebruikt als bodemverbeteraar.

Bij de opkomst van de kunstmeststoffen na de Tweede Wereldoorlog stopte men met de ontginning in een groeve.

Wij nemen aan de ander kant van de Overbroekstraat de bosweg en stappen langs de oever van de Herk die hier Molenbeek wordt genoemd.

Het natte bosgebied bestaat vooral uit populierenbos, ruigten en wilgenstruweel.

Verderop zitten we in natuurreservaat Egoven, heeft de naam van het nabijgelegen gehucht.

Wij volgen graspaden door de beemd van Egoven, hier staan planten die van een natte omgeving houden.

In de beemd staan onder andere koninginnekruid, dotterbloem, valeriaan en moerasooievaarsbek.

Infobordjes langs de wandelweg met leesvoer over beken, dood hout, de beemd, wilgen, takkenwal en knotbomen.

Midden in de beemd ligt ook een kleine poel, er zal wel leven in zitten ook al is er geen kikkergekwaak te horen.

Langs de oevers van de Grondelingenbeek verlaten we natuurreservaat Egoven.

Volgen een breed plankenpad langs de rand van weilanden.

De wandeling wordt daarna iets minder interessant, gaan op het fietspad langs de Bovelingenstraat en bereiken na 800 meter de Overbrouckerweg.

Dit is een betonweg die hier door open veld loopt, zien enkele laagstamboomgaarden afgewisseld met aardappelen en granen velden.

Wij winnen hoogte, er zijn prachtige vergezichten te zien op het glooiende Haspengouws landschap.

Het laatste deel van de betonweg is een holle weg, redelijk steile daling.

Komen uit op de Overbroekstraat en wandelen terug richting Bezoekerscentrum, hier sluiten wij af met een lekkere trappist.

Na een babbel met de man achter de toog, heeft hij gevraagd om reclame te maken over het ruim assortiment trappisten bieren die hier zijn te verkrijgen, ze hebben er alle trappistensoorten die er zijn.

Tips / opmerkingen: de bottenwandeling is een aanrader in het vroege voorjaar als de wilde narcissen er staan, dan is er een geel tapijt te zien van bloeiende narcissen in het Land van Zuyl (bewegwijzering groene rechthoekjes - 3 km).

Bezoekerscentrum-Natuurhuis Haspengauw is van februari tot en met augustus geopend op elke tweede en laatste zondag van de maand tussen 13.00u en 17.00u. 

Een bezoek aan de mergelwand van dichtbij dat kan op 1 mei, Natuurpunt Aulenteer organiseert dan hun jaarlijkse  Mergeldag. 

Wie door het jaar de mergelwand wil bezoeken onder begeleiding kan een afspraak maken via: info@aulenteernatuurpunt.be.

Wandeldatum: zondag 30 juli 2023, droge dag.