Hij wordt 50 jaarDat moet gevierd worden.

We zijn heerlijk wezen fietsen gisteren. Het weer was ons dan ook gunstig gezind, een fris windje en een heerlijk zonnetje begeleide ons. De tocht voerde ons door bossen en weer open landerijen. De maïs is grotendeels van het land, waardoor er een weidse blik over de velden ontstaat. Ondanks dat je op verschillen de weggetjes al eens vaker geweest bent, blijven het steeds weer andere vergezichten die ons onder weg begeleiden. We hebben het voorrecht om vlak aan de Duitse grens te wonen Dan zie je andere bouwstijlen en andere producten op het land. B.V. Prachtige gele velden met koolzaad en paarse velden met lavendel. Een prachtig gezicht en een woord een prachtige tocht.
Groetjes EdjeB

Het is nu echt Herfst!

Met de eerste dag van oktober is hier nu wel echt de herfst begonnen.

Met veel regen en wind is in deze dagen duidelijk dat nu de zomer ons heeft verlaten. Gisteren avond fietste ik nog even na het eten naar buiten om een ommetje temaken, ik had vanmiddag gekaart en was wel aan een kort fiets tochtje toe. Het was alsof de hemel in de brand stond zo ontzettend rood had zelfs ik nog niet vaak gezien. Het spreekwoord zegt: “Avondrood regen in de sloot” En dat was vanmorgen dan ook wel te merken. 12 mm in de regenmeter en ik wilde weer fietsen, maar de regen kwam alweer uit de lucht. Nou ja, ons oppas kindje is vandaag jarig, dus gaan we daar nu maar even naar toe. En als het weer het toelaat dan gaan we vanmiddag fietsen met de buurt. Ik ben zeer benieuwd.

Bill Wyman, ex-Rolling Stone, exposeert de komende weken in Rotterdam een 'onmogelijke' selectie uit zijn eigen foto's. In ruim vier decennia maakte hij er 20.000, maar in Rotterdam hangen er net zeventig. ,,Ik kan niet kiezen, hoor. Wat ik goed vind, daar denken adviseurs en vrienden toch heel anders over. Het is hetzelfde als met muziek: iedereen heeft het altijd over (I Can't Get No) Satisfaction. Terwijl ik de b-kant veel leuker vond.''

Wyman (69), dertig jaar de bassist van de band, pikte al in de jaren zestig het fotograferen op. Vooral om de tijd te doden, want een Rolling Stone te zijn betekende toen vooral ellenlang wachten in hotels en kleedkamers. Naar buiten gaan was er niet bij, omdat overal en altijd honderden fans stonden te krijsen. Hij fotografeerde in die tijd vooral zijn medebandleden: Een piepjonge en frisse Keith Richards, Brian Jones mijmerend in een auto, een chagrijnige Mick Jagger, de zelden lachende Charlie Watts. Vreugde en verdriet, vermoeidheid, spanning en plezier achter de schermen van de toen al wereldberoemde band.

Bill Wyman

Wyman noemt zichzelf een creatief mens en zocht al tijdens de Stones verstrooiing elders. Niet alleen op muzikaal gebied, met zijn eigen albums en bands (zo had hij een grote hit met Je Suis Un Rock Star). Ook begon hij een restaurant, hij kon zijn ei kwijt in archeologie en publiceerde boeken over onder meer de blues.
,,Ik zoek altijd een manier om mijn creativiteit kwijt te kunnen.''
Na dertig jaar had hij er begin jaren negentig genoeg van en verliet de groep. ,,Er waren onderlinge fricties, weinig tournees. Zo mooi als het geweest was, zou het toch nooit meer worden. Vanaf die dag was mijn leven fantastisch. Ik heb een geweldige vrouw (zijn derde) en drie mooie dochtertjes. Alles wat ik aanpak lukt, en met succes. Ik ben nog steeds vrienden met de bandleden. Het kan niet beter.''

,,Ik was overal zelf bij, dus ik wist de anderen op momenten te fotograferen die een professionele fotograaf nooit had kunnen pakken. Mijn foto's van de band geven daarom een andere kijk op die jaren.'' Wyman benadrukt dat woord professioneel. ,,Ja, want uiteraard ben ik een amateur. Heb nooit durven dromen van een eigen expositie, maar hier is-ie dan toch. Gelukkig krijg ik wel goede kritieken en als die van echte fotografen komt is dat fijn.''

Herfst

September wordt herfstmaand genoemd, dit omdat op 22 september de herfst begint. ’s Morgens vroeg zijn planten, gras en straatstenen vaak bedekt met fijne druppeltjes water. Dit vocht is in de nacht gevormd. ’s Nachts is de lucht namelijk kouder. Daardoor koelt de grond af. De onzichtbare waterdamp die in de warme lucht van overdag zit, condenseert tot waterdruppeltjes. Dit is dauw.

Omdat het steeds kouder en kouder wordt, stroomt er in de boomstam geen sap meer omhoog naar de bladeren. Als de bladeren nu zouden doorgaan met verdampen van water, dan zou de boom uitdrogen. Maar voor dit probleem is een oplossing. Doordat de dagen korter worden, krijgen de bladeren minder licht. Als gevolg daarvan wordt onder aan de bladsteel een laagje kurkcellen gevormd. Daardoor valt het blad van de boom.

Voor het zover is, wordt het bladgroen afgebroken en geeft de boom afvalstoffen aan het blad af. Daardoor ontstaan die prachtige herfstkleuren.

De bladeren van de Berk worden geel, die van de Kastanje goudkleurig en die van de Eik roodviolet. Op de grond hopen de dode bladeren zich op. Daar worden ze aangetast door regenwormen, schimmels en bacteriën. Zo ontstaat humus, de mest waarmee de plant zich het jaar daarop weer voedt. Aan hun vorm en kleur zijn de bladeren te herkennen.

Midden in deze grijze tijd vieren we Allerzielen. 2 november.

In deze tijd van het jaar aan onze overledenen denken is heel toepasselijk. Het grijs van het verdriet past bij de tijd van het jaar, maar ook de plotselinge kleurenpracht van dierbare herinneringen. Je merkt het regelmatig bij uitvaarten hoe te midden van droefheid er een glimlach komt en hoe te midden van de zekerheid van de dood er voorzichtig beelden ontstaan van verder leven: het beeld van de stoel die op onze overlevende wacht, daar aan de andere kant; het beeld van het bruiloftfeest met de beste wijn voor het laatst waarvoor de overledene is uitgenodigd. Kleurrijke beelden uit de bijbel die we gebruiken ter verlichting van donkere tijden. Allerzielen, dag van onze dierbare doden, opgenomen in de schoot van ontferming, die we vol vertrouwen God mogen noemen. Allerzielen, een dag met een diepe en zachte glans, de kleur van herfstbladeren met de belofte van nieuw leven.

Het wordt herfst.

De herfst komt er aan. De boeren zijn begonnen met de oogst. De maïs is het eerste aan de beurt. Met vrachten gaat het naar de kuilen, als voer voor de koeien. Ondanks dat het zo een droge zomer is geweest, heeft de maïs zich behoorlijk hersteld. Wat niet weg neemt dat er ook hele stukken maïsland klein en verbrand er bij staat. De fruitbomen puilen uit van de vruchten en de beukennootjes en eikels kastanjes en de pompoenen zijn er in overvloed. De aardappels hebben het meeste geleden, en zijn dit jaar dan ook achter gebleven 40% minder groot. Het is te hopen dat de regen nu een beetje uitblijft, anders wordt het nog moeilijk om ze niet verrot uit de grond te halen wat hier nog wel eens gebeurd. Al met al, laten we hopen dat de boeren een goede oogst hebben. Anders kunnen wij het duidelijk in onze portemonnees gaan voelen. Maar ik hoop dat we allen nog een mooie herfst krijgen, en een stevige winter.

Koe (stering….)

De actiegroep “Dier & Sex”vind dat hun doelgroep weer

eens (on) orthodox seks moet mogen bedrijven. Gewoon,

tussen de bedrijven door, zeg maar. En eerlijk gezegd kan

ik me daar in eerste instantie wel in vinden. Laten we wél wezen:

om en nabij het tijdstip dat wij de seksuele revolutie uitvonden,
werden onze top leveranciers van boter, kaas en eieren door ons

-in overdrachtelijke zin op water en brood gezet. Dit door o.a.

de KI te introduceren. Omdat het noodzakelijke gewin dit nu

eenmaal gebiedt. Maar geen stier en geen varkensbeer ruikt er

zodoende nog aan. Geen haan komt meer het kippenhok in,

behalve als het om de “BBL”

(Bewust Bevruchte Leg) gaat. Hoezó balen als een stier?!

Er zijn weinig argumenten te verzinnen, waarom zij niét hun

status, hun stennis en hun soap aan “de daad” zouden ontlenen.

Tevens is er geen enkele reden om aan te nemen dat de Dames

dieren er ook niet enig vertier aan zouden beleven. Zie hoe het

de honden, katten, konijnen, padden, egels en ezels (m/v)

vergaat, in dezen. Zij hebben er vaak veel, zo niet álles voor over.

Eventueel kan ik mij nog voorstellen dat een aanstaand

moederdier, de boer of de inseminator maar wat laat geworden

en intussen denkt: “Ze doen maar, als het zo te hooi en te gras

dan ook nog es op zijn boerenfluitjes maag.” Hoe nou verder?

De actiegroep zetelt in Amsterdam, en zal weinig sjoege van het

huidige boerenleven hebben. Ikzelf ben geen boer(in) en weet er

eveneens te weinig van: van seks nóch de economische kant

van de zaak. Bovendien snoep ik van álles wat deze dieren ons

opleveren, uitgebreid mee. En lékker! Dus wie ben ik?

Hooguit kan ik in gedachten de hele veestapel een welgemeend

schouderklopje toe zenden voor álles wat zij voor ons doen en láten.

EdjeB