VREDE IN HET HART
Het was de laatste vrijdag voor de kerst dat Jelle zo tegen zeven uur pas thuis kwam van zijn werk. Ja, het was een lange werkdag geweest. ’s Morgens om zes uur was hij al van bed gegaan. Er moest op die laatste werkdag voor de kerst nog van alles gebeuren, zo had zijn werkgever gisteren laten doorschemeren. Niet dat Jelle daar moeite mee had want hij mocht graag werken en hij was, zoals men wel zegt, gezond van lijf en leden. Nee, dat was het punt niet. Wel had hij met het ouder worden steeds meer moeite met de werkdruk die door zijn baas heel subtiel op hem werd uitgeoefend. Zo moest er op deze laatste werkdag voor de kerst nog even snel 100 meter ICT kabel worden ingegraven. Het leek soms wel dat er na de jaarwisseling geen dagen meer kwamen. Maar of er nu al of geen dagen meer kwamen, Jelle had er vandaag toch maar tegen aan gewerkt en de klus was geklaard. Bovendien had het hem de complimenten van de baas opgeleverd. En ja, die zijn voor een arbeider natuurlijk nooit weg.
Na een lekkere warme douche had zijn vrouw Geertje inmiddels een bord met stampot boerenkool met een flink stuk worst voor hem klaar staan. En het laat zich raden, dat smaakte prima. Hij werkte dan ook in korte tijd twee borden vol naar binnen. Met het vooruitzicht van 14 vrije dagen zakte Jelle, na deze stevige maaltijd, moe maar voldaan onderuit in zijn gemakkelijke stoel en zapte met de afstandbediening van de TV van de ene naar de andere zender. Op een aantal zenders waren nog jeugdprogramma’s met muziek waar Jelle vandaag niet op zat te wachten. Ja, soms stond hij best open voor de muziek van de top 100 maar vandaag kon hem dat niet bijzonder boeien. Op een andere zender ging het over de teruglopende economie en over bedrijven die 20% minder winst hadden gemaakt in vergelijking met vorig jaar toen ze nog vele miljoenen hadden verdiend. Deze lagere winst cijfers waren aldus de commentaren zeer zorgelijk. Nu ook hier maakte Jelle zich op deze vrijdagavond niet echt druk om. 20% minder van 18 miljoen was nog altijd, zo rekende Jelle snel uit, 14.400.000 miljoen winst, zo dacht Jelle. Nee, als hij op het eind van de maand zijn karig loontje van € 1.500 maar op zijn bankrekening kreeg bijgeschreven dan maakte hij zich niet druk of een paar miljoen meer of minder winst voor KPN of ander grote bedrijven. Zo zapende van de ene naar de andere zender kreeg Jelle er al snel moeite mee om zijn ogen open te houden. Hij zakte dan ook langzaam maar zeker verder onderuit en dommelde al snel in.
Terwijl Jelle, met de afstandbediening nog in de hand, snurkend voor de televisie lag was Geertje in de keuken bezig met de afwas en andere kleine huishoudelijk bezigheden. Toen alles in de keuken op orde was ontfutselde ze Jelle stiekem de afstandbediening zonder dat hij daar iets van merkte. Zoals gewoonlijk zetelde zij zich in de iets kleinere gemakkelijk stoel aan de andere kant van de kamer en zocht TV 2 op waar binnen enkele minuten het journaal zou beginnen. Gezien Geertje haar gehoor niet meer al te scherp was, en Jelle af toe de kamer vulde met zijn gesnurk, had ze bij voorbaat, voor het journaal begon, de volume knop reeds een flinke draai gegeven. Om precies 8 uur klonk de gong van het journaal dan ook helder en duidelijk door de kamer. Ja, de journaal gong was zo helder dat Jelle er wakker van schrok en noodgedwongen een einde moest maken aan zijn dutje.
Het merendeel van het journaal werd zoals gewoonlijk gevuld door ongelukken, moord, doodslag en oorlog. Het ene gruwelijk beeld na het andere verscheen op het scherm. De monotone stem van de nieuwslezer vertelde, zonder schijnbare emoties, hoeveel doden, gewonden en vermisten er waren.
Deze beelden van al deze menselijke ellende maakten echter bij Jelle op die vrijdagavond het nodige los. Hij zei zoals gewoonlijk niet al te veel. Maar Geertje, die hem vanuit haar ooghoeken gadesloeg, zag duidelijk dat zijn ogen tijdens het zien van deze journaalbeelden steeds vochtiger werden en hij af en toe een traan moest weg vegen.
Voor Geertje, die haar man op en top kende, was het duidelijk waar Jelle mee worstelde. Uit ervaring wist zij dat hij slecht tegen onrecht kon en hij zich het leed van een ander soms aantrok alsof het hem zelf betrof. In een poging Jelle iets minder somber te stemmen vroeg ze “ Zeg Jelle jij hebt vorige week toch een kwart lot voor de staatsloterij gekocht”. “Straks na het nieuws is op ander kant de trekking”. “Dat moeten we niet vergeten want mogelijk valt er een prijsje op jou lot”.
Of Jelle dit nu hoorde of niet, de enige reactie die Geertje hoorde was; “Ja ja het zal wel, straks zingt een ieder weer Vrede op Aarde maar intussen weet men niet hoe snel men elkaar het leven zuur moet maken”.
Geertje die Jelle door de jaren heen beter had leren kennen dan hij hem zelf kon wist wat er na de toch wel schokkende journaal beelden in hem om ging. Wetende dat Jelle een zogenaamde ‘binnenvetter’ was en moeilijk kon praten over dingen die in hem omgingen liet hem rustig met zijn gedachten zitten. Toen het journaal afgelopen was en de meest mooie reclame beelden van waspoeders, luiers en inlegkruisjes op het scherm verschenen begon ze weer tegen Jelle te praten. Zoals vele gesprekken worden begonnen begon ze over het slechte weer van de laatste dagen. Maar dit maakte bij Jelle de tong ook niet erg los. Zijn enige reactie was “ Ja, ja, als het om deze tijd van ’t jaar geen winter is dan kun je dit verwachten”. Ook vragen over zijn werk maakten Jelle niet echt spraakzaam. Hij antwoordde steeds met korte antwoorden die weinig langer waren dan ja en nee. Maar Geertje wel gewend aan deze eenzijdige gesprekken ging rustig door. Nu vertelde ze over haar eigen bezigheden van deze vrijdag. Maar Jelle, nog steeds in gedachten bij het journaal, reageerde nauwelijks. Plotseling toen Geertje het over de dure decembermaand begon reageerde Jelle zo heftig dat zelfs Geertje er van schrok. Hij vroeg op kribbige toon; “heb je die 25 euro voor vluchtelinge werk al overgemaakt en wat heb je gedaan met al die spullen uit die twee kerstpakketten die we hebben gekregen? ” Heb je daar ook wat van bij Weduwe Tjitske en bij Harmen en Pietje gebracht want die kunnen met hun bijstand uitkering best wat extra’s gebruiken. Geertje, doorgaans de goedheid zelf reageerde nu duidelijk een beetje geërgerd en antwoordde; “ Ja natuurlijk heb ik dat gedaan, dat hadden we toch afgesproken”. “En als je nu alles precies wilt weten, ik heb wel drie dozen met kaarsen gekocht voor hulp aan de derde wereld en geld over gemaakt naar Unicef en mee gedaan aan de actie van het Leger des Heils voor daklozen”. “En drie weken geleden heb ik al wat extra’s gestuurd naar ons Foster Parents adoptiekind in Tanzania”. Nog steeds een beetje geërgerd ging Geetje verder, “Ja heus als je denkt dat ik geen aandacht heb voor de noden in de wereld dan heb je het mis”. “Ik doe overal aan mee wat goed lijkt”. “Maar helaas ook wij kunnen in ons eentje niet alle ellende van de hele wereld oplossen”. Schijnbaar enigszins geschrokken van Geertje haar felle reactie kwam Jelle langzaam overeind uit zijn gemakkelijke stoel en vroeg; “zal ik even koffie zetten”. En zonder een antwoordt af te wachten liep Jelle naar de keuken en gaf Geertje in het voorbij gaan aai over haar haar en sprak op goedelijke toon “ach lieve, zo bedoelde ik het niet”. “Bij jou zit het wel goed, maar al die ellende in de wereld, daar kan ik niet tegen”.
Als u wilt weten hoe de rest van kerstavond verliep bij Jelle en Geertje klik dan op onderstaand bijlage.
Kerst in Hindeloopen