rot

Ik heb hele lieve ouders gehad, spijtig genoeg zijn ze reeds bij de Heer. Mijn vader is overleden aan longkanker op 15-9-1995, Mijn moeder is verdronken in haar eigen vocht in de longen, zij was hartleider. is overleden op 15-10-2004.
Dat waren hele droevige momenten uit mijn leven.
Ik kom uit een gezin van 9 kinderen, waarvan 7 meisjes en 2 jongens
Van de meisjes was ik de jongste telg, Koningin Elisabeth was dan ook mijn meter. Bij mijn geboorte was  de taak van de  plaats vervangende meter mijn doopkleed en suikerbonen te komen overhandigde aan mijn ouders, dat was het dan.
De plaats vervangende meter was de vrouw van de toenmalige burgemeester, zij was een lieve dame, die steeds zorgde voor Sint-Niclaas en Kerst. Ik had geluk haar als meter te mogen hebben gehad.
Maar ik had veel plezier met mijn familie in mijn kinderjaren.
Ik herinner mij nog goed, ik moest mee naar school en dat zinde mij eerst niet daar ik angst had hoe de andere kinderen zouden reageren.
Elke dag dat ik thuis kwam van school was ik aan het wenen, ik wou niet meer naar school. Gelukkig hebben mijn ouders daar nooit aan toegegeven, anders had ik nooit mijn diploma behaald.
Ik was 7jaar, moest mee naar het eerste tweede jaar; ja ik was een jaar achter tegenover de andere kinderen sprak dan nog niet zo goed nederlands. Het was de afspraak tussen de directrice en mijn ouders dat ik beter het tweede schooljaar 2x deed. Ik kreeg dan onder de speeltijd bijles en de anderen mochten spelen en dat vond ik maar niks, dus eens de les weer begon, probeerde ik in de klas de kinderen af te leide en dan moest ik achteraan in de klas op een stoel gaan zitten met mijn rug naar de klas gedraaid en een paar ezels oren op mijn hoofd.
De middag dan mocht ik de tussen pauze van eten en dan naar de les ook mee spelen, maar werd dikwijls verweten, van die met haar ijzer rond haar been en brillemans. Dan kwam ik steeds al huilend naar huis, mijn moeder zei dan tegen mij als je morgen nog met tranen binnen komt, dan krijg je van mij een pak op de broek erbij.
Dat heeft mij sterker gemaakt en liet mij niet meer verwijten. Ik negeerde gewoon de kinderen die mij na riepen, ik zal niet zeggen dat ik het altijd deed maar meestal wel.
Zo had het heel dik gesneeuwd en mijn moeder had mij steeds beloofd als het eens zo had gesneeuwd dat ze met mijn net iets oudere zus en mijn jongere broer een naar het stadspark zou gaan om mij er eens volledig in te rollen, en dat vond ik dan ook zo leuk. Het park lag net een straat verder, het was er heel mooi, je moest een  oude veste, dat waren de oude muren van de stad en was vroeger een versterkte stad. Het was net een laan met aan beide kanten bomen, prachtig was dat. Het bestaat nog steeds, alleen is er nu verkeer. Als onze ouders gedaan hadden met hun werk, maakten zij steeds tijd om met ons nog wat te spelen voor het tijd was om naar bed te gaan. Zelfs voor mijn vaders zich klaarmaakte om te gaan werken, hij deed uitsluitend nachtwerk.
Zo dat was het dan voor vandaag, morgen gaan we weer verder.
Nog een fijne avond en mooie dromen.
Elisabeth 

                                                 Herinneringen   

We herinneren onze kinderjaren:
onze zorgloosheid,
onze uitbundige blijdschap
en onze koppige humeurigheid
om kleine dingen.
Het doet goed ons te herinneren
dat we kinderen zijn geweest,
nu de jaren eentonigheid brengen.

We herinneren onze jeugd:
onze grote ambities
om veel te verwezenlijken
en onze ergernis
om alle onrechtvaardigheid.
Het doet goed ons te herinneren
dat we jong zijn geweest,
nu de jaren vervlakking brengen.

We herinneren onze jaren
van jonge man, van jonge vrouw:
de vreugde van het kiezen
en het gekozen worden,
het enthousiasme in ons beroep.
Het is goed ons te herinneren
dat we jonge volwassenen zijn geweest,
nu alles ons gewoon gaat lijken.

We herinneren onze ouderdom:
onze vrede van vrij te worden
van zoveel dat bindt
en onze blijdschap
om wat we voltooiden.
Het is goed ons te herinneren
dat we oud zijn geworden,
nu zovelen verlangen
eeuwig jong te blijven.

Heer God,
leer ons herinneren,
zonder heimwee en verbittering
maar met een dankbaar hart;
help ons mensen van hoop te blijven
omdat Gij de toekomst
in uw hart draagt.

A. D.

  
 Elisabeth

Hier is nu dat mollig ding met haar ventje achter haar. Wel je weet wel hé, die madam die deze blog maakt. Nog lieve groetjes                           Elisabeth

Mijn 7eerste jaren heb ik niet in familie kring doorgebracht, maar in klinieken. Waar ik mij nog dingen van kan herinneren en die mij steeds zullen bij blijven.
Het waren mooie herinneringen, zoals bijvoorbeeld:
Het weer was mooi en wij mochten buiten spelen, ik kon nog niet stappen zoals het hoorde. Maar als het was om kattekwaad uit te halen was ik er als eerste bij.Het was in de grote tuin van Les Petites Abeille, zo noemde die kliniek en bestaat nu nog. Er was daar een klusjesman die mij heel graag mocht en die mij af en toe indien mijn ouders mij niet konden komen halen door omstandigheden, dan deed hij mij naar huis. Die bewuste dag in de tuin had ik gezien dat hij ' Paul' noemde  in de kelder bezig was met zijn werk. Daar zelf kon ik niet komen daar het met trappen naar beneden was, maar om toch zijn aandacht te kunnen trekken gooide ik steeds mijn jasje die ik aan had naar beneden. Dan wist ik toch dat hij mijn jasje steeds naar bovenbracht, tot een verpleegster het in het oog kreeg en mij kwam bijhalen. Ik mocht niet meer buiten spelen en moest binnen, ze zat mij in mijn rolstoel en moest  in haar buurt blijven zodat ik niets meer kon uithalen. Maar ik was zo boos op de verpleegster, dat ik het niet nodig vond om te vragen om mij op het toilet te zetten en plaste dan maar in mijn stoel. Weer kwam ze boos naar mij toe en vroeg of ik nog niet genoeg gestraft was, (was toen 3j) werd ik nog iets meer gestraft en werd het bed in gegooid en vastgebonden. wreed hé vindt je ook niet hihihi.
Wij gingen daar ook naar de kindertuin, daar konden we dan tekenen en we maakten samen met de juf allerlei dingen. Zo heb ik ooit een halsketing van zonnepitten gemaakt, waar de pitten in het paars waren gekleurd, in vernis waren gedompeld en dan te drogen werd gehangen. Die moest dienen als geschenk voor moeder dag. Ik heb mijn moeder die lang weten dragen als ze mij kwam bezoeken, dat was elke dag.
Zo heb ik ook dikwijls horen vertellen van mijn ouders dat ik nog in een kinderstoeltje zat als men mij te eten kwam geven. Mijn ouders mochten mij toen alleen achter glas komen bezoeken. Het was middag of in de namiddag, dat weet ik zo niet meer, maar ze kwamen mij een pudding voeren daar ik niet alleen kon eten;  de verpleegster die daar verantwoordelijk voor was, had de pudding voor mij geplaatst en zij was naar de venster gestapt en was daar tegen mensen aan het praten terwijl ik met mijn handjes in de pudding zat en mij helemaal had ingesmeerd. Toen zij haar omdraaide en mij in het oog kreeg was ze razend, maar wat zij niet wist was dat mijn ouders aan het toe kijken waren. Kwam naar mij toegestormd en gaf mij een harde klap in mijn aangezicht, dat mijn vader haar van de kamer heeft afgehaald, en mijn  moeder voor mij zorgde tot er iemand anders kwam. Dat was de hoofdverpleegster, die op haar beurt de arts erbij haalde om te zien of ik niets had.
Achteraf hebben mijn ouders haar niet meer gezien op die afdeling.
Als ik dan eens een week-endje naar huis mocht, wat niet dikwijls gebeurde, was het telkens een groot feest voor mij. Dan zag ik mijn 6 zussen en 2 broers weer, die mij niet dikwijls meekonden komen bezoeken.
Ik sprak dan frans en verstond geen nederlands en voor hen was dat omgekeerd, dan was het met tekeningen of tonen wat ik wou bedoelen of zeggen., en dat was dan echt om te lachen. Van de pijn die ik heb doorgemaakt weet ik niet veel meer van, ben dikwijls onder het mes geweest, maar dat heeft mij nooit gehinderd om steeds te lachen net zoals nu nog steeds. 
Word vervolgd
                                                                                   

                                          Elisabeth 

                                                                       Lieve Beautifullady,en Flyboy.Ik wens je uit gander harte;geluk,liefe met hopen;

Maar ik heb niet graag,dat ze voor mijn voeten lopen.

Je honden bewaken je dag,en nacht.

Al had je van hen,dit zeker niet verwacht

Maar de honden blijven je altijd trouw;

En vergeet niet,dat ik van al onze vrienden-dinnen hou.

Met liefs:Boogschutter.

Hartelijk dank aan onze vriend Jean-Pierre

                           Elisabeth

 Een vriend deelt mee,

  Een ziekte met met een naam

                   maar zonder een gezicht,

                  van buiten is niet te zien

                  wat het in mij heeft aangericht.

 

                 De vermoeidheid de wanhoop

                 het verdriet de pijn.

                 worden niet begrepen in een

                 wereld waar alles te zien moet zijn.

 

                Ik lach ik doe vrolijk

                niet altijd even oprecht.

                het sloopte me van binnen

                het is een lang en eenzaam gevecht.

 

                Ik ben niet meer wie ik ooit was

                ik kan niet meer wat ik ooit kon.

                maar ook voor mij schijnt nog steeds

                de warme levenszon.

 

               Ik heb familie en lieve vrienden

               zij kennen mijn enige wens.

               zij luisteren en beschouwen me

               niet als zieke maar als mens.