herdenking van mijn vader

Zondag 17 september 2006

fijne zondag

Aan iedereen een aangename en gezellige zondeg gewenst.
fetch.dll?action=MyPhotos_GetMBPhoto&ImageID=nDAAAAGMEIBsAtrq3gzubJW5OhvhKXSZFY!SASQKadjc

Geschreven door Elisabeth om 13:36 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 september 2006

Fijn weekend

Ik wens aale bloggers een heel fijn weekend.
Dikke knuffels

fetch.dll?action=MyPhotos_GetMBPhoto&ImageID=nDAAAAEgE5xl6TBXWJH68AJ4d9cJIdc4p0sjdcVvqDXY

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 14:11 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 september 2006

Indianengebed
Grote geest, wiens stem hoor ik in de winden, en wiens adem alles op aarde laat leven, hoor mij ! Ik ben klein en zwak, en heb Uw kracht en wijsheid nodig, laat mij gaan in schoonheid en mogen mijn ogen de rode zonsondergang bijven aanschouwen. Laat mijn handen respect hebben voor de dingen die U gemaakt heeft en mijn oren scherp, om Uw woorden te horen. Maak me verstandig zodat ik de dingen kan begrijpen, die U mijn volk leert Laat me de lessen leren kennen die U verstopt heeft in elk blad en steen. Ik zoek kracht, maar niet om sterker te zijn dan mijn broer, maar om mijn grootste vijand te bevechten.....mijzelf. Maak dat ik altijd klaar ben om naar U toe te komen met Schone handen en eerlijke ogen. Zodat, als het leven te einde is gekomen, zoals de verdwijnende zonneschijn, mijn geest tot U mag komen zonder schaamte.

Geschreven door Elisabeth om 14:11 Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 september 2006

mop

Na zijn overlijden klimt het zieltje van Arafat naar de hemelpoort.

Petrus zegt: "Ik ben Petrus, welkom in de hemel."
Arafat zegt: "leuk je te ontmoeten, maar ik ben een moslim en ik wil Mohammed ontmoeten."
Petrus zegt: "tuurlijk, geen probleem. Ga die ladder achter je maar op en je zult hem ontmoeten."

Arafat beklimt de ladder, komt bovenaan en daar is Mozes.
Mozes zegt: "Hallo, ik ben Mozes. Welkom in de hemel."
Arafat is onder de indruk en zegt: "Mozes, het is een eer je te ontmoeten, maar ik heb al tegen Petrus gezegd dat ik een moslim ben en Mohammed wil ontmoeten."
Mozes zegt: "Geen probleem, klim die ladder achter je maar op en je zult Mohammed ontmoeten."

Arafat gaat de ladder op, komt boven en hij ziet niks anders dan een helder licht. Dan ziet hij een figuur voor zich en vraagt: "wie ben je?"
De figuur antwoordt: "Ik ben God, leuk je te ontmoeten. Welkom in de hemel." En God loopt naar Arafat toe en geeft hem een hand.
Arafat is met stomheid geslagen - hij kan amper spreken.
Hij zegt tegen God: "meneer ... het is zo'n grote eer U te ontmoeten. Ik kan het niet geloven dit is een prachtige plek. Maar.... ik ben een moslim, en met respect voor U, maar ik wil echt Mohammed ontmoeten."
God zegt: "Ooohh, u bent hier om Mohammed te ontmoeten. Ik begrijp het, geen probleem. Gaat u zitten, maak het u gemakkelijk. Kan ik u een kopje koffie of iets te eten aanbieden?"
Arafat zegt: "Een kopje koffie zou wel lekker zijn."

En God roept naar de keuken: "Hé Mohammed ! 2 koffie!!!"

Geschreven door Elisabeth om 13:12 Reageer op dit bericht

Zondag 10 september 2006

Vrienden

Vriendschap.........

Vriendschap is liefhebben,
is verdraagzaamheid.

Vriendschap is begrijpen,
is een luisterend oor zijn.

Vriendschap is een wonder,
het is iemand aanvaarden zoals die is.

Vriendschap is vrede,
is geborgenheid.

Vriendschap is troosten,
is leven geven.

Vriendschap is helpen,
een lach toveren op een bedroefd gezicht.

Dat WEET iedereen,
dat WILT iedereen,
Maar waarom is het dan zo moeilijk?
voor ons, mensen ????

WAAROM DOEN WE HET DAN NIET ???????????????

Geschreven door Elisabeth om 00:05 Reageer op dit bericht

Zondag 10 september 2006

HIER IN DE HARDE WERELD

Hier in deze harde wereld,
vol ellende en verdriet,
ben je vaak onzeker,
en vertrouw je je vrienden niet.
Wat is er dan mooier in je korte bestaan,
om met dieren als vrienden door het leven te gaan.
Je kunt ze voor eeuwig vertrouwen,
ze geven vreugde en plezier,
en hun liefde zal je nooit berouwen,
daarom hou ik van het dier!

honden

Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 3 september 2006

huwelijks verjaardag

Ja en zo zijn we op 02-08-06 reeds 23 jaar gehuwd en houden nog even veel van elkaar als de dag waarop wij elkaar hebben leren kennen.

Geschreven door Elisabeth om 23:18 Reageer op dit bericht

Zondag 3 september 2006

Gedicht

Vereniging Toon Hermans Fanclub

Portret

Ga zitten kind, ik schilder jou
nee, 'k maak het niet te bont,
misschien naast tere tinten blauw
wat roze op je mond.

Laat me met je kleuren spelen
met penselen zacht als zij
en het witte linnen strelen,
tot het kijkt en lacht als jij.

Geschreven door Elisabeth om 22:59 Reageer op dit bericht

Zondag 3 september 2006

EVEN GELEDEN

Het is nu even geleden dat ik nog iets op mijn blog heb geplaatst. Maar ja wat wil je, als je eens met de billen bloot ligt,sta je de dag nadien op met een verkoudheid. Zo eindigt het weekend weer met heel veel wind. Men begint het zo aan te voelen dat we naar de herfst toe gaan en de avonden weer langer gaan duren.

Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 21 augustus 2006

2e verjaardag vn seniorennet mindervaliden

Op 19-08-06 hebben het 2jarig bestaan van de groep mindervaliden-ziekten-depressies gevierd. De mentors Liliane en Paul, onze administrator Georgia hadden het weer  mooi gorganiseerd.
Het  feest is door gegaan te   Herselt bij Boer Toon. Het was er heel gezellig en aangenaam. Er was een orkest met orgel muziek en een optreden van sommige leden die K3 in K5 hadden veranderd. Iedereen heeft meegedaan eerst uit volle borst gezongen en achter af met K5 mee gedanst. Het was in elk geval een mooie afsluiter van de namiddag.
Onze administrators waren dan eveneens 35jaar gehuwd en hadden ons verrast met lekkere taarten, in 1 woord gezegt het feest was denderend. Het zijn één voor  één lieve mensen.

Geschreven door Elisabeth om 20:02 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 augustus 2006

rot

Voel mij vandaag rot, weet zelfs niet waarom maar toch is het zo.
Had straks een telefoontje van mijn zus, die uit mijn teksten opgemaakt had dat ik weer een beetje dieper in een depressie aan het gaan ben.Ik moet haar gelijk geven, het ene moment kan ik lachen en dan komt dat zo ineens naar boven en doe ik niets anders dan wenen.
Het is niet prettig als je ergens naartoe gaat je aan het amuseren bent en dan slaagt de stemming opeens rond. De mensen denken dan direct het ergste (zou ze ruzie hebben met haar man of die heeft geweldige pijn).
Ja dat laatste is wel zo, maar dan in mijn hart.

Geschreven door Elisabeth om 23:38 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 augustus 2006

Eeuwig brandende kaars

Deze kaars wil ik branden Voor alle vrienden (innen) die het op dit ogenblik het het meest nodig hebben.
Natuurlijk ook voor onze andere vrienden (innen), nog een mooie avond en wel te rusten.

Het is een eeuwig brandende kaars en zal iedereen steun geven die het echt nodig heeft.
Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 augustus 2006

moederkensdag

Wens alle Antwerpse moeders en groetmoeders een fijne moederdag toe in liefde en vreugde, al wat ik verder wensen kan

Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 augustus 2006

lieve ouders 2

Mijn ouders hebben steeds heel hard moeten werken.
Toen ik dat voor kreeg heb ik eerst nog 14 dagen thuis gelegen en kwam de huisarts tot 4 maal per dag naar mij, om te kijken of het niet wou beteren en of hij mij koorts niet gezakt kon krijgen.
Daar het bleef duren stuurde hij mij de kliniek van Maria Delacroix. Het was nog niet goed dat ik er naar toe moest, was mijn 3e oudste zus gevallen met haar rolschaatsen aan over een vuilnisbak en kon niet meer gaan. Zij had een steenpuist en dat was op het gebeente geslagen en heeft daar dan ook enkele maaden vertoefd.
Mij deden ze na een week naar de Heilig hartkliniek te Leuven.Daar heb ik enige tijd verbleven, maar dan moest ik overgebracht worden naar Bosvoorde. Waar ik mijn eerste operatie onderging, dat de professor zei tegen mijn ouders dat ze te lang hadden gewacht om mij naar daar overgebracht te hebben. Anders had die prof mij reeds veel verder kunnen helpen hebben, daar ik volledig verlamd was.Mijn moeder heeft geen enkele dag overgeslagen om mij te komen bezoeken.
Vroeg in de morgen zorgde ze voor de andere kinderen zodat zij niets te kort kwamen. Eens zij waren vertrokken naar de school, ging mijn moeder tot de middag in de familie wasserette helpen. Ging weer naar huis zorgde dat het eten weer klaarstond tegen dat de kinderen van school kwamen en vertrok dan om mij te komen bezoeken, al kon zij mij niet in de armen nemen.
Na haar bezoek ging het weer huiswaarts, dat ze dan nog voor mijn vader kon zorgen voor hij moest vertrekken naar zijn werk.
Mijn moeder had nooit gedaan, want dan wachte er haar nog de taak om de andere kleintjes te helpen met het huis werk, nadat zij klaar waren om het bed in te gaan, stond nog het huishouden op haar te wachten.
De grootere van de kinderen moesten wel zien dat de afwas achter de rug was en konden dan als hun huis werk achter de rug was, mochten ze nog wat tv kijken tot 21u. Daarna begon mijn moeder weer te zorgen voor het middag maal voor de volgede dag en maakte zij het huis nog schoon. .
Zij was de allerliefste moeder die ik ooit heb gekend, net zoals mijn vader, die mij alleen de weekends kon komen bezoeken. Als hij 's morgens thuis kwam van het werk, een beetje had geslapen, zorgde hij voor de tuin zodat we steeds verse groenten hadden. Zo dat waren dan de zware taken van mijn moeder en mijn vader waar ik hen steeds heb voor gewaardeerd. Dat heb ik steeds gedaan, mijn ouders gewaardeerd en heel lief gehad.
Nu zitten ze beiden heel diep in mijn hart en mis hen verschrikkelijk. Dat zij beiden in vrede mogen rusten.

Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 augustus 2006

Hele lieve ouders

Ik heb hele lieve ouders gehad, spijtig genoeg zijn ze reeds bij de Heer. Mijn vader is overleden aan longkanker op 15-9-1995, Mijn moeder is verdronken in haar eigen vocht in de longen, zij was hartleider. is overleden op 15-10-2004.
Dat waren hele droevige momenten uit mijn leven.
Ik kom uit een gezin van 9 kinderen, waarvan 7 meisjes en 2 jongens
Van de meisjes was ik de jongste telg, Koningin Elisabeth was dan ook mijn meter. Bij mijn geboorte was de taak van de plaats vervangende meter mijn doopkleed en suikerbonen te komen overhandigde aan mijn ouders, dat was het dan.
De plaats vervangende meter was de vrouw van de toenmalige burgemeester, zij was een lieve dame, die steeds zorgde voor Sint-Niclaas en Kerst. Ik had geluk haar als meter te mogen hebben gehad.
Maar ik had veel plezier met mijn familie in mijn kinderjaren.
Ik herinner mij nog goed, ik moest mee naar school en dat zinde mij eerst niet daar ik angst had hoe de andere kinderen zouden reageren.

Elke dag dat ik thuis kwam van school was ik aan het wenen, ik wou niet meer naar school. Gelukkig hebben mijn ouders daar nooit aan toegegeven, anders had ik nooit mijn diploma behaald.
Ik was 7jaar, moest mee naar het eerste tweede jaar; ja ik was een jaar achter tegenover de andere kinderen sprak dan nog niet zo goed nederlands. Het was de afspraak tussen de directrice en mijn ouders dat ik beter het tweede schooljaar 2x deed. Ik kreeg dan onder de speeltijd bijles en de anderen mochten spelen en dat vond ik maar niks, dus eens de les weer begon, probeerde ik in de klas de kinderen af te leide en dan moest ik achteraan in de klas op een stoel gaan zitten met mijn rug naar de klas gedraaid en een paar ezels oren op mijn hoofd.
De middag dan mocht ik de tussen pauze van eten en dan naar de les ook mee spelen, maar werd dikwijls verweten, van die met haar ijzer rond haar been en brillemans. Dan kwam ik steeds al huilend naar huis, mijn moeder zei dan tegen mij als je morgen nog met tranen binnen komt, dan krijg je van mij een pak op de broek erbij.
Dat heeft mij sterker gemaakt en liet mij niet meer verwijten. Ik negeerde gewoon de kinderen die mij na riepen, ik zal niet zeggen dat ik het altijd deed maar meestal wel.
Zo had het heel dik gesneeuwd en mijn moeder had mij steeds beloofd als het eens zo had gesneeuwd dat ze met mijn net iets oudere zus en mijn jongere broer een naar het stadspark zou gaan om mij er eens volledig in te rollen, en dat vond ik dan ook zo leuk. Het park lag net een straat verder, het was er heel mooi, je moest een oude veste, dat waren de oude muren van de stad en was vroeger een versterkte stad. Het was net een laan met aan beide kanten bomen, prachtig was dat. Het bestaat nog steeds, alleen is er nu verkeer. Als onze ouders gedaan hadden met hun werk, maakten zij steeds tijd om met ons nog wat te spelen voor het tijd was om naar bed te gaan. Zelfs voor mijn vaders zich klaarmaakte om te gaan werken, hij deed uitsluitend nachtwerk.
Zo dat was het dan voor vandaag, morgen gaan we weer verder.

Nog een fijne avond en mooie dromen.
Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 augustus 2006

van een mail vriendin

kop op

Een tunnel kan heel lang zijn,
maar het eind komt ooit in zicht.

De nacht kan pikken donker zijn,
maar 's ochtends wordt het licht.

Een deur die kan gesloten zijn,
maar er is altijd een bel.

Tot ziens kan soms verdrietig zijn,
maar is geen vaarwel.

Dus laat ze zien wie je bent en verzamel al je kracht,
want ergens is er iemand die op je wacht.

Dus recht met je schouders en om hoog met je hoofd,
want je vind echt iemand die in je geloofd.

Een mens kan erg eenzaam zijn,
maar is dan nooit alleen.

Een hart kan verloren zijn,
maar het is nooit van steen.

Het vuur waar voor je komt te staan,
kan eindelijk niet heter.

maar als het dan niet slechter kan,
wordt het allen maar beter.

Dus laat je zien wie je bent en verzamel al je kracht,
want ergens is er iemand die op je wacht.

dus recht met die schouders en om hoog met je hoofd,
want je vind altijd iemand die wel in je geloofd.

Voor al degene die het op dit moment moeilijk hebben van Crika Ms : heb dit van het net gehaald (geen schrijver vermeld

Geschreven door Elisabeth om 22:24 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 augustus 2006

Herinneringen

Herinneringen

We herinneren onze kinderjaren:
onze zorgloosheid,
onze uitbundige blijdschap
en onze koppige humeurigheid
om kleine dingen.
Het doet goed ons te herinneren
dat we kinderen zijn geweest,
nu de jaren eentonigheid brengen.

We herinneren onze jeugd:
onze grote ambities
om veel te verwezenlijken
en onze ergernis
om alle onrechtvaardigheid.
Het doet goed ons te herinneren
dat we jong zijn geweest,
nu de jaren vervlakking brengen.

We herinneren onze jaren
van jonge man, van jonge vrouw:
de vreugde van het kiezen
en het gekozen worden,
het enthousiasme in ons beroep.
Het is goed ons te herinneren
dat we jonge volwassenen zijn geweest,
nu alles ons gewoon gaat lijken.

We herinneren onze ouderdom:
onze vrede van vrij te worden
van zoveel dat bindt
en onze blijdschap
om wat we voltooiden.
Het is goed ons te herinneren
dat we oud zijn geworden,
nu zovelen verlangen
eeuwig jong te blijven.

Heer God,
leer ons herinneren,
zonder heimwee en verbittering
maar met een dankbaar hart;
help ons mensen van hoop te blijven
omdat Gij de toekomst
in uw hart draagt.

A. D.

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 19:59 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 augustus 2006

Mollige madam

Hier is nu dat mollig ding met haar ventje achter haar. Wel je weet wel hé, die madam die deze blog maakt. Nog lieve groetjes

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 18:29 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 augustus 2006

Kort jeudverhaal

Mijn 7eerste jaren heb ik niet in familie kring doorgebracht, maar in klinieken. Waar ik mij nog dingen van kan herinneren en die mij steeds zullen bij blijven.
Het waren mooie herinneringen, zoals bijvoorbeeld:
Het weer was mooi en wij mochten buiten spelen, ik kon nog niet stappen zoals het hoorde. Maar als het was om kattekwaad uit te halen was ik er als eerste bij.Het was in de grote tuin van Les Petites Abeille, zo noemde die kliniek en bestaat nu nog. Er was daar een klusjesman die mij heel graag mocht en die mij af en toe indien mijn ouders mij niet konden komen halen door omstandigheden, dan deed hij mij naar huis. Die bewuste dag in de tuin had ik gezien dat hij ' Paul' noemde in de kelder bezig was met zijn werk. Daar zelf kon ik niet komen daar het met trappen naar beneden was, maar om toch zijn aandacht te kunnen trekken gooide ik steeds mijn jasje die ik aan had naar beneden. Dan wist ik toch dat hij mijn jasje steeds naar bovenbracht, tot een verpleegster het in het oog kreeg en mij kwam bijhalen. Ik mocht niet meer buiten spelen en moest binnen, ze zat mij in mijn rolstoel en moest in haar buurt blijven zodat ik niets meer kon uithalen. Maar ik was zo boos op de verpleegster, dat ik het niet nodig vond om te vragen om mij op het toilet te zetten en plaste dan maar in mijn stoel. Weer kwam ze boos naar mij toe en vroeg of ik nog niet genoeg gestraft was, (was toen 3j) werd ik nog iets meer gestraft en werd het bed in gegooid en vastgebonden. wreed hé vindt je ook niet hihihi.
Wij gingen daar ook naar de kindertuin, daar konden we dan tekenen en we maakten samen met de juf allerlei dingen. Zo heb ik ooit een halsketing van zonnepitten gemaakt, waar de pitten in het paars waren gekleurd, in vernis waren gedompeld en dan te drogen werd gehangen. Die moest dienen als geschenk voor moeder dag. Ik heb mijn moeder die lang weten dragen als ze mij kwam bezoeken, dat was elke dag.
Zo heb ik ook dikwijls horen vertellen van mijn ouders dat ik nog in een kinderstoeltje zat als men mij te eten kwam geven. Mijn ouders mochten mij toen alleen achter glas komen bezoeken. Het was middag of in de namiddag, dat weet ik zo niet meer, maar ze kwamen mij een pudding voeren daar ik niet alleen kon eten; de verpleegster die daar verantwoordelijk voor was, had de pudding voor mij geplaatst en zij was naar de venster gestapt en was daar tegen mensen aan het praten terwijl ik met mijn handjes in de pudding zat en mij helemaal had ingesmeerd. Toen zij haar omdraaide en mij in het oog kreeg was ze razend, maar wat zij niet wist was dat mijn ouders aan het toe kijken waren. Kwam naar mij toegestormd en gaf mij een harde klap in mijn aangezicht, dat mijn vader haar van de kamer heeft afgehaald, en mijn moeder voor mij zorgde tot er iemand anders kwam. Dat was de hoofdverpleegster, die op haar beurt de arts erbij haalde om te zien of ik niets had.
Achteraf hebben mijn ouders haar niet meer gezien op die afdeling.
Als ik dan eens een week-endje naar huis mocht, wat niet dikwijls gebeurde, was het telkens een groot feest voor mij. Dan zag ik mijn 6 zussen en 2 broers weer, die mij niet dikwijls meekonden komen bezoeken.
Ik sprak dan frans en verstond geen nederlands en voor hen was dat omgekeerd, dan was het met tekeningen of tonen wat ik wou bedoelen of zeggen., en dat was dan echt om te lachen. Van de pijn die ik heb doorgemaakt weet ik niet veel meer van, ben dikwijls onder het mes geweest, maar dat heeft mij nooit gehinderd om steeds te lachen net zoals nu nog steeds.
Word vervolgd

Elisabeth