VOEDING

De fruitpluk is voorbij. Hier en daar hangen nog wat vergeten appels die bij
het overrijp worden vanzelf afvallen en rotten. Zij zijn dan een lekkernij voor
wat late vlinders, de dagpauwoog, gehakkelde aurelia bijvoorbeeld. De
sierappeltjes hebben hun dienst gedaan bij de BESTUIVING en zijn nu de enige
die wat kleur brengen in de lange rijen gekneusde fruitbomen, die er wat
afgetakeld bij staan.....

Net als bij de sleedoorn is de bloei van de VUURDOORN uitzonderlijk weelderig
en tevens ook zeer mooi in witte en rode kleur. Deze heester is met zijn dichte groei vol
met doornen een ideale nestplaats voor vogels , vooral merels, zij hebben aan de
vruchten een lekkernij bij uitstek....

In de natuur zoekt alles zijn weg. De voortplanting gebeurt op velerlei
manieren. Een mooie heester behorend tot het geslacht van de rozen is de
SLEEDOORN. Al vroeg in het voorjaar komt hij tot bloei met prachtige bloemen en
vooral de vruchten zijn enig mooi blauw. Het is een woekeraar en plant zich ook
voort via de wortels. De lange stekels houden grote grazers op afstand waardoor
andere bomen de kans krijgen te ontwikkelen.

We slenteren naar de waterlijn, stilaan wordt het geluid van de aanrollende
watergolven hoorbaar, de stilte is nu op een rustgevende manier doorbroken.
Rijen palen pal rechtop in het water dienen als ankerplaats, leefplaats voor
mosselen. Bij vloed helemaal ondergedompeld in het water, bij eb in openlucht.
De IDEALE leefwereld voor deze schelpdieren  Deze palen staan hier niet
zomaar, is het nu een mosselkwekerij of een mosselveld, het maakt niet uit, de
vraag zal ik mij straks niet stellen bij een lekker
potje.....jawel.

De rommel is afgezet zo ver als kan tegen de duinen. Bij het terugkeren wordt
de enorme zandvlakte op dit mooie strand schoongeveegd , het ligt er zo GAAF bij
dat ik twijfel het te betreden. De gedachte dat dit zich zal herhalen zet me aan
door te gaan. Mijn vriendje en ik genieten van dit paradijs spelend met licht en
diafragma. Waar vindt je het nog , zo netjes en pas gestileerd ? Spijtig toch, de vervuiling aan de rand van al dat moois..

Deze immense ruimte zonder zonnekloppers spreekt mij aan. Minuten lang zoek
ik naar enig menselijk leven, helaas. Stilaan dringt het tot mij door dat de zee
aan een zuiveringoperatie werkt, gezien de ROMMEL die bij vloed afgezet wordt.
De rechtstaande palen en keien zijn toonbaar, veel andere dingen
bespaar ik jullie...

Over een smal wegje door de duinen zijn mijn vriendje"reflex"en ik op weg
naar een voor ons onbekend stukje strand. Het is ploeteren en net zoals de tijd
wegtikt zijn ook mijn VOETSPOREN in geen tijd verdwenen. Tot aan elke einder is
geen mens te bespeuren, de waterlijn is eindeloos ver en stil, dit is voor een
tijdje ons paradijs.....

De tam-tam is al een tijdje vervangen door meer hedendaagse middelen. De
vooruitgang staat voor niets, echter is het niet altijd een verbetering. Kijk
naar de TV antennes die gelukkig bijna verdwenen zijn. Schotelantennes en
zendmasten worden overal zichtbaar en storend voor onze omgeving.
Een foto maken van al deze dingen is niet aan mij besteed,hoewel, soms sta je
te kijken hoe VERDOKEN de spulletjes opgesteld staan. Vandaag wou ik jullie een,
naar mijn mening, mooie klokkentoren tonen, helaas is er een zendmast van
gemaakt, de vervuiling is overal.....

Pal op een kruispunt sta je, ik weet niet hoeveel jaren. Als "broekje"
was jij mijn herkenningspunt. Het boswachterspad was zo smal dat je de takken van struiken 
moest wegduwen om je ogen te beschermen. Sinds het openbaar bosbeheer sta je
hier nog op hetzelfde kruispunt, met wegen als een boulevard, zelfs met
wegwijzers. Het is vreemd hier na al die jaren dat ik je weer tegenkom, allee, je
een bezoek breng. Je was toen jong, fleurig groen,  met reuzentakken, jij was mijn
dikke eik. Je staat hier nu met kale takken, rechtop dood te zijn,
waar is de tijd dat het hier rustig was, nu worden je wortels platgetreden, je
hebt zelfs vier gezichten. Erg als je het leven niet zelf in handen hebt,
bedankt toch om mij niet te verklikken bij de
boswachter.....toen.

Ze leven voor een groot deel in de"onderwereld"....Altijd geheimzinnig dus en
ook minder gekend dan bomen en struiken bijvoorbeeld. In het bos zag ik deze
kanjers vorige week,het is maar de vrucht die je een paar dagen in al zijn
mooiheid kan bewonderen en dan zijn ze weer verdwenen, in het onzichtbare voor
ons, maar ze blijven.
Zou je geloven dat ik in een boogje eromheen
ga

De diameter van een boomstam in centimeter gemeten zou overeenstemmen met de
ouderdom van de boom....een algemene regel. Er zijn natuurlijk veel factoren
die meespreken en deze algemene regel is dus een ferme gok. Zachthout groeit veel
sneller dan hardhout, alleen daar al is een verschil. Maar ik wou het hebben
over de sterke tamme kastanjeboom op de foto. Hij staat OP de hoek van een
arboretum en IN de hoek van een bos.....de bovenste takken stervende....het onderste
gedeelte is gaaf met een prachtige stam, hij staat er alsof hij het arboretum
moet BEWAKEN....Hier kan ik van genieten en dikwijls heeft hij mijn
aandacht.

De lekkere JONAGOLD appel moet nog een paar dagen
rijpen. Vorige week,om acht uur in de morgen, zag ik het begin van een plukdag.
Een honderdtal mannen en vrouwen gewapend met plukkorven begeleid door de
fruitboer begonnen er aan, het leken wel schimmen verdwijnend tussen de
fruitbomen.....of was ikzelf misschien nog niet
wakker.

Beschilderde muren zijn een eeuwenoud gebruik dat mee evolueert met de tijd,
net als het gebruikte materieel en materiaal. De ene techniek wil een beeld
geven van iets wat er niet is maar toch mooi oogt en zo, bijvoorbeeld een vuile
gevel, aantrekkelijk voorstelt, het perspectief en het lijnenspel, het schept
ruimte. De andere techniek stelt een tafereel voor, een echt schilderij als het
ware, mooi om te genieten. Het maakt steden en pleintjes aangenamer en zou een
verplichting moeten zijn. Besmeuring is heel wat anders natuurlijk......

De pracht van deze kleine bouwsels, die plots opduiken uit het niets doen me
denken aan chapelle Notre Dame du Haut te RONCHAMP,France. Architekt Le Corbusier ontwierp deze
kapel in 1955 en zei" hier zullen we bouwen aan een monument gewijd aan de
natuur" De gelijkenis, naar vorm,  met sommige paddestoelen is groot. Zou hij daar zijn mosterd
gehaald hebben?
De kapel is zeer zeker een aanrader voor ieder kunstminnend
mens.

Dat POIRE WILLIAM een dranksoort is wist ik. Een bezoek aan een
grootwarenhuis in het zuiden deed me even opkijken toen ik daar deze mooie peren
met dezelfde naam zag en kocht. Helaas echter de drank vind ik beter, misschien
ook wel omdat de peren er verser uitzagen dan ze waren. Met deze meloen was geen
twijfel mogelijk, stilletjes ontvreemd op een reusachtig kweekveld en vers
verorberd met wat droge ham, wat voor heerlijke momenten heeft het leven
toch.....

Het heeft geen zin te vergelijken, net als bij het fruit is het oogsten van
graan makkelijk geworden. Vertellen over hoe het vroeger ging is voor ons, de
hedendaagse mens bijna niet te begrijpen, zeker niet nuttig. Waar een paar jaar
geleden het stro nog in hoekige "bussels" werd geperst en gestapeld, wordt het stro nu
eenvoudig opgerold. Nieuw is het gevaar echter dat op een steile helling het stro
vanzelf wegrolt.... dit was een grappige bedenking toen ik deze plaatjes maakte wat
kinderlijke fantasie bevorderd de gezondheid.....

Het licht golvende landschap van Haspengouw bruist van de bedrijvigheid, de
fruitsector draait in deze tijd van het jaar op volle toeren. Het verschil in
aanpak en middelen tussen vroeger en nu is groot, eerder schreef ik daar al over in mijn
blogje. De kleine boompjes van de "plantage" zoals dat hier een naam heeft zijn
zeer vruchtbaar en makkelijk te oogsten. De hoogstam boomgaarden staan er nu bij
als in een museum, de vruchten worden niet eens meer geoogst. Zij staan er
alleen nog mooi te zijn, zij hebben tenminste nog ruimte, zelfs voor hun schaduw
zoals je kan zien....

Op een van mijn korte wandelroutes dicht bij huis is altijd een koffiestop
voorzien, waarom niet, het terras van Chateau de la Motte is zo eentje,mooi
gelegen in een groot park met altijd een aanbod van beelden. Het is Middelheim
niet maar sinds begin deze zomer staat er tussen meer en andere beelden van een
Russisch beeldhouwer ,eentje dat me doet denken aan "het zotte geweld" van Rik
Wouters. Het maakt indruk.....

Onder een reusachtige vlierboom stond een reusachtige bank waar in de
zomeravonden de verhalen elkaar opvolgden .De herinnering aan de siroop van de
bessen is nog levend aanwezig,wij, de kinderen kregen het regelmatig toegediend
door moeder.
Jaren later in de tijd van PC,Wikipedia en andere bronnen, gaan over alles en
nog wat lichtjes branden. De vlier,zo lees ik is een middel tegen zowat alle
kwalen,het zou me te ver brengen je hiermee te belasten... ze op te sommen. De
siroop kende ik al,dat de paarden een krans van de vlierboombladeren rond hun
nek kregen om moeilijke vliegen en muggen op afstond te houden wist ik niet. Nu
ik het lees, herinner ik mij,op de bank onder de vlierboom waren ook geen
vliegenmeppers....