Categorie: gebouwen

Het is alsof heel het dorp de spitse top van de berg beschermt. Midden de
streek van okerkleurige rotsen ,oker mijnen, staat het te pronken in duizend
tinten van dezelfde warme kleur. De eenvormigheid van de daken onderstreept het
beschermende karakter....mooi toch.....

Deze man keert de nieuwe betonnen brug de rug toe....Met potlood en schetsboek
is hij druk doende de oude "pont"te vereeuwigen. De Romeinen hebben het ding
over de rivier Avalon gebouwd nog voor onze jaartelling. Nu de brug geen dienst
meer heeft zal ze nog wel een paar duizend jaar meegaan...
Waarom de man dan in deze verschroeiende zon,zonder bescherming hier zit, blijft
mij een vraag....

Veel dorpjes in deze omgeving hebben hun eigenheid,ze zijn zo verschillend
alleen al door de ligging ,tegen een bergflank of een vlakte.In de steile
en smalle straatjes van Lacoste bijvoorbeeld is geen enkele winkel of andere
zaak....het ligt er mede door de eentonige grijze kleuren wat troosteloos
bij... Lourmarin in de vallei is een totaal ander dorp met de gezellige drukte,
meerdere winkeltjes en restaurantjes....
Een volgend dorpje wacht,eerst nog wat foto's van Lourmarin ,hier kom ik
zeker terug...dan voor een "lekkere"jazz avond....

De ingang ziet er veelbelovend uit. Ik volg het aangegeven wandelpad onder
arcades, over trappen,door tuintjes. Links en rechts van het smalle steegje
leiden stenen trappen naar ingangen van veel te lage deuren naar de huizen.Hier
en daar zijn doorzichten naar de rand van het dorp waar lager gelegen velden
rood kleuren van de klaprozen.
Na enkele honderden meter moet ik door een tunnel veel te laag om rechtop te
lopen,hoewel op mijn stappen terugkeren niet zo mijn ding is,maar dit is
erover.....

Een voorgevel met duidelijk wat ouderdom wordt met enkele doeken in passende
kleur en vorm herschapen in een opvallend geheel. De provence kleur is blauw,
deze zou hier niet passen. Luiken en bloemenbakken in blauw zijn heel
normaal en overal te zien.
Het volle zonlicht staat bijna vertikaal de ruwe stenen te strelen en geeft
zo een extra dementie aan het beeld.

Achter het pleisterwerk van de muur hebben mussen een nest gebouwd. Aan de
rand van de stoep op één meter hoogte ,zo maar voor het grijpen....dat doen alleen
maar STADSMUSSEN....zij gedragen zich als de inwoners,voelen zich thuis hier.
De uren zonneschijn maakt het warm in de Provence,de huizen zijn voorzien van
luiken ,mooi om zien toch.Het is wat anders dan de strak uitziende rolluiken met
lelijke kleuren,vlak,zonder fantasie,vaak met afstandsbediening.... Deze luiken hier stralen rust en
geborgenheid uit.. deze sluiten en openen is een ritueel.

De klim naar de top,door de smalle
straatjes van het dorpje Lacoste is een afmattende onderneming.De STENEN voor de
bouw van huizen en de straatstenen zijn van dezelfde soort.De eentonigheid van
kleur maakt het geheel somber....Het is duidelijk dat er nogal wat
verbouwingen geweest zijn.
Vanaf het kasteel is er een mooi
panorama.....omgekeerd kan je er niet naast kijken waar je ook bent in de vallei
het kasteel blijft overheersen....
Door te slenteren,zijn "reflex" en ik boven geraakt...terug is nu om de spieren te ontspannen...hoop ik....

Op een zonnig terras drink ik een
streekwijntje.Aan de overzijde van de vallei zie ik het dorpje Bonnieux tegen de
noordkant van het Luberon gebergte. Naast mij fladderen de vlinders van bloem
naar bloem...voor een foto hoef ik niet eens op te staan van mijn stoel....wat
heerlijk toch hier te vertoeven. Een paar honderd meter hoger op de top van de
helling ligt het kasteel of wat er nog van rest. Hier leefde de omstreden
markies de Sade een tijd ondergedoken. Pierre Cardin heeft een gedeelte van het kasteel
bewoonbaar gemaakt en ijvert tevens om het dorp LACOSTE in de oorspronkelijke staat te
herstellen....mooi voornemen....allemaal grijze streekstenen,de muren,de straten
en de grijze leien op de daken,het lijkt mij te veel van dat.....wat kleur zou
welkom zijn...

Elke handelaar of winkelier heeft zo een eigen
manier om zijn zaak opvallend HERKENBAAR te maken....de bakker met stift handgeschreven op
een bordje,je voelt bijna welk brood je mag
verwachten.....het gekende vogeltje van de fotograaf....de felle kleuren van
tafelaankleding door de barman enz.,....het mooiste volgens mij was dan toch in
het smalle straatje de weg aangegeven met lapjes tapijt,die U
begeleiden naar....knap gezien.

Op de grote markt had men altijd een zicht
op drie torens,dit is niet meer....1976....Door de grote ramen op het derde
verdiep,in mijn tekenklas zag ik de monumentale toren van de abdijkerk in
vlammen opgaan. De prachtige torenspits is na veel politiek getouwtrek nooit in
de originele staat hersteld....De grote markt van Sint Truiden is sindsdien
ONTHOOFD....