Het Spaanse Poupehan

Op 14 juli 2006 werd door de centrale magistraat van de Audiencia Nacional, Santiago Pedraz, een eerste vonnis tot voorlopige vrijlating uitgevaardigd ten voordele van de Etarras David Pla Martín, Aitor Lorente Bilbao en Ainara Esterán Cruz. (Ainara Esterán Cruz, opgesloten sedert november 2000, zou wel opsloten blijven om een gevangenisstraf van 9 jaar wegens een ander delict uit te zitten). Pla en Lorente, beschuldigd van het doorspelen van gegevens over politieagenten en politici aan ETA, hadden hun straf voor dit delict uitgezeten en zouden vrijgelaten worden op 25 juli 2006. De bewijzen van medeplichtigheid voor de moord op de toenmalige senator en PP-voorzitter van Aragón, Manuel Giménez Abad op 6 mei 2001 te Zaragoza, werden niet aangetoond, omdat Pedraz oordeelde dat de bewijsstukken te algemeen van aard waren om een verband te kunnen leggen.

Toen magistraat Baltasar Garzón (zie foto) tijdens de julivakantie de taak van Pedraz tijdelijk overnam, trok hij het vonnis tot voorlopige vrijlating terug in en bleven de Etarras in de cel.
Toen Garzón zijn vakantie begon, decreteerde Pedraz op 17 augustus 2006 een tweede vonnis tot voorwaardelijke vrijlating. Magistraal die onenigheid!

Op 18 augustus 2006 werden Pla en Lorente vrijgelaten uit de gevangenissen respectievelijk Monterrose (Logo) en Teixeiro (La Coruña).

Het onthaal van David Pla in zijn geboortedorp Barañáin (Navarra), georganiseerd door Askatasuna, werd door de Guardia Civil verhinderd.

Intussen hebben alle politiesyndicaten de beslissing van Pedraz bekritiseerd en hun steun betuigd aan Garzón. De verdedigers van de rechtstaat vallen de behoeders van de rechtstaat aan. Magistraal die onenigheid!

Op een cartoon van de hand van Tasio, verschenen in de krant "Gara", zien we hoe de regering van Lakua (wijk in Gasteiz-Vitoria, waar de Baskische regering zetelt), oproept tot kalmte (calma) en gezond verstand (sensatez). Dit als reactie op het communiqué van ETA.

Klik op de foto om te vergroten.

ETA responderá – ETA zal van antwoord dienen, als...

Bijna 5 maanden na de afkondiging van een permanent staakt-het-vuren door ETA, constateert de gewapende organisatie, in een communiqué dat op 18.08.2006 aan de krant Gara werd gestuurd, dat het vredesproces zich in een situatie van evidente crisis bevindt. De verantwoordelijken hiervoor zijn de PSOE (socialisten) in de federale regering en de PNV (gematigde nationalisten) in de Baskische regering. De betrokken partijen zijn er alleen op uit het proces in eigen electoraal belang te sturen, en vergeten daarbij het algemeen belang. Ze houden zich ook niet aan de compromissen die tijdens geheime voorafgaande gesprekken werden afgesproken. In plaats van de nodige stappen te zetten om tot een eerbaar, democratisch vergelijk voor Euskal Herria te komen, wordt alles in het werk gesteld om de linkse abertzales in het diskrediet te brengen, of op zijn minst om hun sterke positie gevoelig af te zwakken. Een repressief optreden is niet compatible met de keuze voor een onderhandelingstafel. De incidenten van de laatste maanden hebben genoeg aangetoond dat als de haatdragers van de Partido Popular “blaffen”, de Guardia Civil en de Audiencia Nacional “bijten”, al dan niet geruggensteund door de Baskische (?) Ertzaintza. Als de aanvallen tegen Euskal Herria blijven duren, dan zal ETA “antwoorden”.

De Baskische regering, bij monde van Lehendakari José Ibarretxe, reageert hierop als volgt: “ETA heeft niet het recht de gewettige hoop van dit Baskenland in vraag te stellen. ETA heeft niet het recht het Volk te ontgoochelen. Het is het Volk zelf dat ons naar de vrede zal leiden”.

Reacties van Baskische politieke partijen

De meeste partijen verwerpen ETA’s tussenkomst

Incidenten van de laatste maanden:

Hoewel ETA in maart 2006 een permanent staakt-het-vuren afkondigde en onderhandelingen op til zijn tussen Batasuna en de Spaanse regering, bleven de justitiële aanvallen tegen het linkse nationalisme voortduren.

Ø Tijdens deze periode werd er gemiddeld alle drie dagen één persoon gearresteerd, 35 in totaal: Onder hen Dani Yaniz, Koldo Danborenea, Ibon Meñika, Sandra Barrenetxea, Jon Oihenart, Ainara Goñi, Beñat Troundy, Zigor Merodio, Kizkitza Gil. Een aantal onder hen verklaarde achteraf mishandeld en bedreigd te zijn.

Ø Zes Basken werden aan Spanje uitgeleverd terwijl er nog drie anderen tijdelijk uitgeleverd werden (in afwachting dat ze hun straf in Frankrijk er op hebben zitten.)

Ø Verder dienden 23 burgers voor het Hooggerechtshof te verschijnen (o.a. Arnaldo Otegi)

Ø Verschillende gevangenen die binnenkort gingen vrijkomen kregen een “herziening” waardoor ze langer zullen moeten blijven zitten!

Ø Geen enkele gevangene werd overgebracht naar een gevangenis in Baskenland.

Ø Ion Agirre, die al 25 jaar vastzit en ziek is, werd niet vrijgelaten hoewel dat in artikel 92 van de strafwet staat.

Ø Een aantal activiteiten, waaronder een persconferentie in Donostia, werden verboden.

Ø In Zamudia werd een Volksbar (Herriko Taberna) gesloten.

Ø De “Baskische” politie chargeerde tegen een manifestatie van de jongerenvereniging “Segi”.

Ø Het macroproces 18/98 dat steeds meer op een farce begint te lijken, gaat gewoon door.

Ø Politiecontroles op de wegen namen in aantal toe!

Noot: de incidenten van de laatste maanden kunnen ook kleine pesterijen zijn. Zo diende de UNP- Unión del Pueblo Navarro (zusterpartij van de haatdragende PP) op 17.08.2006 een klacht in, omdat uit één van de vensters aan het gemeentehuis van Burlada (dichtbij Pamplona) een Ikurriña (de Baskische vlag) werd gehesen. De “UNP-führer”, Miguel Sanz Sesma, had vroeger al een Ley de Simbolos (Wet op symbolen) uitgevaardigd met een verbod op het hijsen van de Ikurriña. Waarin een zielige partij toch groots kan zijn!

Levenslang wegrotten in een cel of jezelf uithongeren?

De Baskische gevangene Iñaki de Juana Chaos is sedert 7 augustus 2006 in hongerstaking in de gevangenis van Algeciras, 1200 km verwijderd van Donostia. Waarom?

Het openbaar ministerie is druk doende om Iñaki de Juana Chaos een levenslange straf op te leggen, een straf die bovenop de straf komt die hij eigenlijk al lang had uitgezeten: er wordt een bijkomende straf geëist van 96 jaar omdat hij 2 artikelen liet publiceren in de krant “Gara”.

Op 25 december 2004, na 18 jaar gevangenschap, had Iñaki de Juana Chaos zijn straf erop zitten, met in acht name van o.a. strafvermindering voor universitaire studies in zijn cel. De Sala de lo Penal nr. 1 (Kamer voor Strafzaken) verhinderde de vrijlating en verwierp de goedkeuring van de Juzgado de Vigilancia Penitenciaria nr. 3 van Madrid (een soort opvolgingscommissie die over vervroegde vrijlatingen beslist), en eiste een nieuwe evaluatie.

Kort daarop werd een nieuwe datum voor vrijlating vastgelegd: februari 2005. De aankondiging hiervan ontlokte een ongemeen hysterische reactie en een tsunami aan campagnes tegen de vrijlating door de PSOE, de PP en de regimepers kwam op gang. Een lakmoesproef voor de scheiding der machten? Wat dacht je? Eén maand voor de vrijlating vorderde de magistraat van de Audiencia Nacional (uitzonderingsrechtbank), rechter Grande-Marlaska, een onvoorwaardelijke hechtenis, zonder mogelijkheid op borgtocht. De beschuldiging luidde: “lid van een terroristische organisatie en terroristische bedreigingen”. Beschuldiging waarvoor hij al veroordeeld was! Aanleiding: de 2 artikelen in “Gara” met als titel “El escudo” en “Gallizo”, gepubliceerd in december 2004. Vooral het laatste artikel was doorslaggevend, omdat hierin kritiek geleverd werd op de directrice van de Instituciones Penitenciarias (Gevangeniswezen), Mercedes Gallizo.

Enige tijd later werd Grande-Marlaska op de Juzgado de Instrucción nr. 1 van de Audiencia Nacional (onderzoeksrechtbank) vervangen door magistraat Santiago Pedraz. Begin juni 2005 oordeelde die laatste dat het vonnis gerust kon geseponeerd worden, omdat er in de artikels geen enkele evidentie was die lidmaatschap of bedreiging konden rechtvaardigen. De invrijheidstelling werd nu vastgelegd op 3 augustus 2005. Maar de lijdensweg was nog niet ten einde: de Sala de lo Penal nr. 1 trok de machtiging van Pedraz in en decreteerde een nieuw proces. We schrijven nu 7 juli 2005. Een paar dagen voordien had de Spaanse Minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar, laten weten: “We zullen al het mogelijke doen opdat er geen vroegtijdige invrijheidstelling komt”. De scheiding der machten, weet u wel?

In juni 2006 maakt het Openbaar Ministerie van de Audiencia Nacional haar eis bekend: 96 jaar extra vrijheidsberoving!

Iñaki de Juana Chaos zit nu al sedert januari 1987 in de cel, werd vreselijk gefolterd (wordt er dan gefolterd in Spanje?), werd van de ene gevangenis naar de andere versleept (10 in totaal, allemaal bekend om de uiterst slechte omstandigheden), werd ontelbare keren afgeranseld, werd meerdere malen in eenzame opsluiting gedwongen en werd zo ver als mogelijk van zijn familie gevangen gezet (dus wordt ook de familie gestraft).

Iñaki de Juana Chaos is geen doetje en ik verdedig zijn aanslagen aan geen kanten. Hij heeft zware misdaden gepleegd en is daarvoor terecht gestraft. Maar hij heeft zijn straf volgens de regels van het toen geldende strafwetboek volledig uitgezeten. Ik gebruik “toen geldende strafwetboek”, omdat ze er in Spanje een handje van weg hebben om dat wetboek aan te passen aan de “omstandigheden”, weliswaar niet op algemene schaal, maar in ieder geval wel als er Baskische nationalisten kunnen geraakt en gekraakt worden. Iñaki de Juana Chaos is in staat tot het uiterste te gaan, maar als het Baskische Volk dit zal moeten meemaken, wat zal er dan gebeuren? Dit is één feit, maar er zijn er honderden. Een rechtstaat onwaardig!

Herria ez du barkatuko

Het volk zal dit niet vergeven!

Op 17 augustus 1991, exact 15 jaar geleden, beleefde Euskadi andermaal een zwarte dag. Na een nacht van tientallen arrestaties in Donostia, werd een huis omsingeld in de wijk Morlans, waar 3 Baskische nationalisten zich schuilhielden: Patxi Itziar Agirre, Jokin Leunda Mendizabal en Iñaki Ormaetxea Antepara. Terwijl in een rechtstaat verdachten (nog geen beschuldigingen, nog geen bewijzen) in voorlopige hechtenis worden geplaatst, oordeelde de Guardia Civil het nodig om meteen de wapens te hanteren en een salvo op het huis af te vuren. Dit duurde de hele morgen lang. Tegen de middag vielen zij het huis binnen na het eerst met traangas te hebben bewerkt.

Patxi Itziar lag dood op een kussen in de keuken met 1 schotwonde in de slaap. Jokin Leunda vertoonde 12 schotwonden in de rug (geen enkele dodelijk) en een schotwonde in het hart van op korte afstand afgevuurd. Iñaki Ormaetxea lag in het bad met 2 schotwonden in niet-vitale organen en een schotwonde in het hoofd, afgevuurd van op minder dan 25 cm. Waren de urenlange salvo’s een dekmantel, een strategie om latere “onfrisse praktijken” te verdoezelen? Ik weet het niet. Ik hoop alleen dat het gezegde “al moesten de kraaien het uitbrengen” een verhelderend licht op deze onfrisse zaak zal brengen.

Zoals elk jaar organiseert Askatasuna (collectief voor hulp aan politieke gevangenen) ook dit jaar weer een herdenkingsplechtigheid in de wijk Morlans, vandaag 17 augustus 2006 om 18.30 u.

De haatdragers van de Partido Popular, bij monde van Gabriel Elorriaga, waren er als de kippen bij om de herdenking te laten verbieden en om elke samenscholing te laten verhinderen. Gerecupereerde slachtoffers van aanslagen door ETA mogen herdacht worden, nationalisten moeten wegrotten. En inderdaad, de herdenking werd verboden.

In een communiqué kondigde Askatasuna voor deze week ook de “Amnistiaren Eguna” (dag van de amnestie) aan, in diverse plaatsen in Guipuzkoa waar momenteel feesten (bv.: Aste Nagusia-Semana Grande in Donostia) plaatsvinden.

Foto’s van de Aste Nagusia 2004 te Bilbao

In mijn webstek “De Basken en hun strijd” heeft u kunnen lezen dat de “Abertzales” (*) ongemeen hard aangepakt worden door de Spaanse justitie. Eén van de straffen is het opleggen van een torenhoge borgsom om een persoon buiten de gevangenis te houden. Let wel, het gaat hier niet om veroordelingen van bloeddelicten (zoals bij ETA). Deelname aan een niet toegestane betoging is al voldoende om een veroordeling op te lopen door de Audiencia Nacional (uitzonderingsrechtbank).

Arnaldo Otegi, één van de leiders van de verboden politieke partij Batasuna, heeft dit aan de lijve kunnen ondervinden. Dit jaar, 2006, heeft hij alleen al de ronde som van 650.000 euro’s moeten neertellen.

Een balans die Askatasuna (organisatie die zich inzet voor de vrijlating van Baskische politieke gevangenen) heeft opgemaakt t.a.v. dit repressieve optreden, geeft volgende ontstellende resultaten:

(*) De Baskische term Abertzale betekent “liefhebber, aanhanger, medestander van het vaderland”. De term is een fusie van “aberri(a)” (een neologisme gecreëerd door Sabino Arana en dat  “vaderland” betekent) en het suffix “-(t)zale” (vriend, aanhanger…). Alhoewel de letterlijke vertaling in het Spaans “patriot” betekent, wordt de term Abertzale ook gebruikt om de “Baskische nationalist” aan te duiden. De regimepers in Spanje (ABC, EL MUNDO, EL PAIS…) misbruikt stelselmatig de term om er de aanhangers van Batasuna mee te omschrijven, en in één adem een verband te leggen naar ETA. Kan u de logica nog volgen? Een Abertzale is volgens de regimepers een aanhanger van ETA. Nochtans zijn de leden van de politieke partijen Aralar, PNV, EA of Batzarre ook Abertzales.
Maar volgens de Spaanse gezaghebbers moet “Barbertje hangen”. Barbertje is het Baskisch Nationalisme of de Abertzales.

Na het bekijken van mijn webstek over Spanje, zal wellicht niemand nog twijfelen aan mijn voorliefde voor dat land. Alles wat ook enigszins in verband te brengen is met Spanje draagt mijn voorkeur weg. Van de prachtige zangstemmen van “La Pradera” en “Urko” tot de blaugrana wereldploeg Club de Futbol de Barcelona. Van Pablo Casals tot “Hija de la Luna”. Van  horchata en limón hielzado tot, jawel, de politiek.

Bij mijn talrijke reizen bezocht ik ook regelmatig Baskenland. Prachtig land, prachtig volk. En toch, telkenmale ik door Baskenland trok, vertoonde zich een donkergrijze wolk aan de hemel. Soms een voorbode van een plensbui, maar veelal voorbode van iets dramatischer, zelfs op een zonovergoten dag. Ik alleen zag die wolk, een wolk van droefenis, een wolk van bitterheid, een wolk van angst…(Nubes saturadas de tristeza, de amargor y de miedo…) Donkere wolken die het beklemmend gevoel van het oudste volk van Europa tot uiting brachten: ‘DAS VERBOT’ zichzelf te zijn.

Ik hou van Spanje, en net daardoor kan ik ook de “zwarte” kanten onderscheiden. Zie mijn webstek over "De Basken en hun strijd".

Deze blog heeft als bedoeling aanvullende informatie te verstekken die niet in de webstek "De Basken en hun strijd" voorkomt. Wij zijn opnieuw gestart vanaf 13 augustus 2006.