Toch foltering?

Iñaki de Juana Chaos is nu 51 jaar. Hij werd in januari 1987 in Madrid gearresteerd. Op 27 oktober 2006 stond hij terecht voor 2 opinieartikels in de krant Gara, na een tweetal jaren voorlopig opgesloten te zijn geweest, in afwachting van het proces (zie ook berichten “Proces De Juana 1,2 en 3”).

De beraadslaging over de strafmaat blijft aanslepen omdat er geen eensgezindheid was bij de drie magistraten. Eén magistraat was voor archivering van de aanklacht, wat in de praktijk zou betekenen dat De Juana zou vrijkomen. De twee anderen waren voor de maximumstraf.

Zondag, 5 november 2006, namen meer dan 700 personen deel aan “de marsen van de 5 bergen” rondom Bilbo-Bilbao om zelfbeschikking op te eisen.

De 5 bergen van Bizkaia, zijnde ­Gorbea, Oiz, Ganekogorta, Kolitza en Sollube­, waren getuige van een massa volk. De deelnemers stapten door de bergen onder de leuze: “«¡Vamos a llevar la autodeterminación a la cima!” (we zullen de zelfbeschikking naar de top brengen). Tot de marsen was opgeroepen door de “aficionados a la montaña” (bergliefhebbers), met het oog op het democratisch proces die de sleutel moet zijn voor de erkenning van Euskal Herria en het recht om zelf te beslissen.

Op de top van de Sollube werd een toespraak gehouden door Marije Fullaondo, lijsttrekster van de verboden politieke partij HZ- Herritarren Zerrenda (Batasuna na verbod).

In het nummer 111 van ZUTABE, het propagandablad van ETA dat eind oktober 2006 verscheen, kondigt ETA een nieuwe inspanning aan om uit de blokkeringfase en crisisfase te komen. Er is nu genoeg kostbare tijd verloren met niet het geringste resultaat. Integendeel, de agressie tegen het Baskische volk blijft in alle hevigheid voortwoekeren. ETA koppelt aan de vernieuwde inspanning twee voorwaarden: de regering moet het compromis naleven waarin zij beloofd heeft de repressie en de aanvallen te laten varen en ten tweede moet zij zich ondubbelzinnig uitspreken over het respecteren van het resultaat van het proces, m.a.w. de wil van de Baskische burgers eerbiedigen.

ETA verklaart letterlijk:

“El compromiso de ETA es claro. Tiene la firme voluntad de dar una salida democrática al conflicto mediante la negociación. Pero, con la misma firmeza, decimos que ETA no aceptará que el Gobierno español utilice tácticamente el proceso para imponer un nuevo fraude a Euskal Herria y mantener la situación de opresión sobre nuestro pueblo. Lo hemos dicho claramente: si continúan esos ataques a Euskal Herria, ETA responderá”.

De belofte van ETA is duidelijk. Wij zijn vastberaden in onze overtuiging, om een democratische uitweg te zoeken voor het conflict op basis van onderhandelingen.
Maar, met diezelfde vastberadenheid verklaren wij ook dat ETA nooit zal aanvaarden dat de Spaanse regering het proces tactisch misbruikt om een nieuwe fraude aan Euskal Herria op te leggen of om de verdrukking van ons volk te handhaven. Wij hebben het heel duidelijk gezegd, als de aanvallen op Euskal Herria voortduren, dan zal ETA antwoorden.

Dit interview is wel al een paar jaar oud, maar heeft nog niets aan actualiteitswaarde ingeboet.

Gorka Martinez (zie foto) was een van de 23 leden van de Mesa Nacional, de Nationale Raad van Herri Batasuna. Hij was verantwoordelijk voor de internationale relaties. Hij was één van de beklaagden in het monsterproces 18/98, maar is intussen overleden.

Wat is de relatie tussen de Eta en Herri Batasuna?

'Er bestaat geen relatie tussen de Eta en Herri Batasuna. De relatie is dat we allebei deel uitmaken van de Baskische samenleving. De Eta streeft een onafhankelijke Baskische socialistische staat na en wij ook. Wij hebben een politiek programma om dit te bereiken, de Eta voert een gewapende strijd. Maar Herri Batasuna is niet de spreekbuis van de Eta en ik ben geen woordvoerder van de terreurorganisatie.'

Waarom heeft Herri Batasuna als enige politieke partij de moord op wethouder Miguel Angel Blanco niet veroordeeld?

'Veroordelen of rechtvaardigen heeft geen enkele zin. Waar het om gaat is dat we op dit moment niet zelf kunnen beslissen over hoe wij als Basken in een Baskische samenleving willen leven, doordat wij deel uitmaken van de Spaanse staat. Daar heeft het Baskische volk nooit voor gekozen. In 1978 heeft het in een referendum de Spaanse grondwet verworpen. In het Statuut van Guernica is vervolgens de status van Baskenland als autonome provincie geregeld. Dat is toen geaccepteerd omdat het de enige mogelijkheid was om nog iets van onze identiteit te behouden.'

Een meerderheid van de Basken stemt op de gematigd nationalistische PNV, die zich heeft neergelegd bij de status van autonome provincie. Dat betekent toch dat de meerderheid van de Basken dat ook heeft gedaan?

'Nee. Want misschien stemt het electoraat wel op de PNV omdat het een liberaalconservatieve partij is, en niet op ons omdat wij een socialistische partij zijn. Maar begrijp me goed: wij eisen geen onafhankelijkheid. Het enige wat wij vragen is dat de beslissingen die het Baskische volk neemt worden gerespecteerd, en dat wij ons kunnen uitspreken over onze toekomst. Op het moment dat de Spaanse staat erkent dat wij een volk zijn en ons zelf laat beslissen over onze toekomst, houdt de gewapende strijd van de Eta automatisch op. Maar als het Baskische volk in een referendum kiest voor een toekomst binnen de juridisch-politieke context van de Spaanse staat, zullen wij en de Eta ons daar bij neerleggen.'

Heeft de moord op Miguel Angel Blanco u aangegrepen?

'De dood is altijd tragisch. Maar als de Spaanse regering eerder was begonnen met het overplaatsen van Eta-gevangen naar Baskenland, was dit nooit gebeurd. Dat wil zeggen, als zij zich aan haar eigen grondwet had gehouden, want daarin staat dat gevangenen het recht hebben hun straf zo dicht mogelijk bij hun woonplaats uit te zitten. Maar de Spaanse regering wilde liever een partijgenoot opofferen dan haar eigen grondwet naleven. Al maanden vragen alle nationalistische partijen - die de meerderheid van de Basken vertegenwoordigen - de katholieke kerk, de vakbonden en verschillende vredesorganisaties dat Eta-gevangenen hun straf kunnen uitzitten in Baskenland. Tevergeefs.
Wij zijn ook niet blij met de dood van Blanco, juist omdat wij weten hoe het is om een collega te verliezen. Honderden Basken zijn de afgelopen jaren omgekomen door antiterroristische doodseskaders en door mishandelingen in Spaanse gevangenissen. Ook nu nog worden Eta-gevangenen gemarteld. Lees de rapporten van Amnesty International er maar op na.'

Hebben de massale protesten tegen het geweld van de Eta indruk op u gemaakt?

'Ik zal het belang van de enorme manifestaties niet bagatelliseren. En ik heb ook begrip voor het grote aantal mensen dat uiting heeft gegeven aan hun afkeur van de Eta-methoden. Ik begrijp iedereen die het daar niet mee eens is, of het niet met mij eens is. Maar de manifestaties waren allerminst spontaan. Ze waren georganiseerd door de Partido Popular (de regerende conservatieve Volkspartij - jd).
De Spaanse regering heeft haar verantwoordelijkheid voor de moord op Blanco afgewenteld op de Baskische samenleving, met een uitgekiende mediastrategie. Drie dagen lang heeft zij een enkele boodschap eindeloos herhaald: Herri Batasuna is schuldig aan de dood van een onschuldig burger. De Spaanse kranten en tv hebben op zo'n manier verslag gedaan van de gebeurtenissen dat het elk weldenkend mens aan het denken moet zetten over de rol van de media. De massa's die Herri-Batasunaleden wilden lynchen, waren geïndoctrineerd op een wijze die doet denken aan de nazi's. Ik denk dat deze dagen de geschiedenis in zullen gaan als een dieptepunt in de post-franquistische democratie.'

Wat vindt u van de maatregelen die de regering wil nemen tegen Herri Batasuna?

'Dat is niets nieuws. Er gaan al jaren stemmen op om onze partij politiek en sociaal te isoleren. En we worden al sinds onze oprichting in 1983 tegengewerkt. Zo ontvangen wij nooit de financiële steun waar wij als politieke partij recht op hebben. Het enige doel van die maatregelen is om het hele onafhankelijkheidsstreven in Baskenland te criminaliseren. Maar je kunt niet een hele sector van de samenleving - Herri Batasuna heeft zo'n 180.000 sympathisanten - marginaliseren omdat zij andere politieke opvattingen heeft.
Na de dood van Blanco zei de PNV te zullen meewerken aan het politiek isolement van Herri Batasuna. Maar onlangs heeft zij alweer een motie van Herri Batasuna ondersteund die de Spaanse overheid verantwoordelijk stelt voor de dood van Juan Carlos Hernando (een Eta-gevangene die opgehangen werd aangetroffen in zijn cel, waarschijnlijk zelfmoord - jd) en eist dat er een einde komt aan de verspreiding van Eta-gevangenen. Het zal nooit lukken Herri Batasuna te isoleren, dus zal de partij vroeg of laat wel verboden worden. Maar ook dat zal de vrede niet dichterbij brengen. Het Baskisch onafhankelijkheidsstreven verdwijnt niet door degenen die dit streven verwoorden achter tralies te zetten.'

Heeft Herri Batasuna niet zelf bijgedragen aan het feit dat de partij op één lijn wordt gesteld met de Eta door tijdens de vorige verkiezingen in haar zendtijd een propagandavideo van de Eta uit te zenden?

'Dat was geen propaganda voor de Eta, de beweging deed er een voorstel voor een bestand. Wij vonden het de moeite waard dat de Baskische bevolking hiervan kennis nam. Dat vonden ook de PNV, de katholieke kerk en verschillende vredesbewegingen in Baskenland. De rechtbank eist nu acht jaar tegen mij en mijn collega's wegens collaboratie met de Eta, terwijl wij geprobeerd hebben om een dialoog op gang te brengen.'

Was te lezen in“De Groene Amsterdammer” van 20.08.1997.

Zie ook bericht “Preventieve arrestaties”, van 25.10.2006.

Gisteren werd het proces tegen de 18 beklaagden (waarvan er 16 al 4 jaar in cel gezeten hebben) afgerond. Het is nu wachten op de uitspraak.

De Openbare Aanklager bleef bij zijn besluit om straffen te eisen tussen de 8 en de 11 jaar cel. Hij gaf wel expliciet toe, gezien de bewijslast grotendeels berust op politionele veronderstellingen, dat die strafmaat misschien wel te hoog was en dat hij er geen moeite mee zou hebben als het Hof deze strafmaat zou verlagen.

Een burleske, ware het niet dat de nakende strafmaat voor de 18 een precedent zijn voor de tientallen beklaagden die nog moeten verschijnen.

Het Baskische Parlement heeft vandaag, 03.11.2006, een voorstel goedgekeurd waarin het recht van het Baskische volk erkend wordt om zelf te beslissen over de toekomst. Er werd ook gekozen voor een dialoog die moet leiden naar een politieke normalisering, zonder het buitensluiten van om het even wie. De onvermijdelijke PP, maar ook de PSE (Baskische socialisten) stemden tegen.

Het voorstel werd ingediend door EA-Eusko Alkartasuna en EB-Ezker Batua (coalitie samen regerend met PNV). Van de gelegenheid werd gebruik gemaakt om het volk van Montenegro te feliciteren voor het geslaagde referendum van 21mei 2006, waarbij zij onafhankelijk van Servië worden.

Leden van de Baskische rockgroep “Soziedad Alkoholika”, Juan Manuel Aceña, Roberto Miguel Castresana, Fernando Etxabarri, Jesús Jiménez, Fernando Rodríguez en Javier Ballesteros, riskeren anderhalf jaar cel voor een vermeende “verheerlijking van het terrorisme” in sommige van hun nummers, zoals "Explota Zerdo” (uitbuitend zwijn), "Síndrome del Norte" (syndroom van het noorden), "Ya Güelen" (zij rieken, zij stinken) en "Palomas y Buitres" (duiven en gieren). In hun teksten bekritiseren zij o.a. vlijmscherp het militarisme, het fascisme, het racisme en het seksisme in de Spaanse staat.

De klacht (al daterend van mei 2004) werd ingediend door de onvermijdelijke PP-adepten van AVT (Slachtoffers van het Terrorisme). Magistraat Grande-Marlaska wilde de klacht eerst op de lange baan schuiven, maar de druk en de intimidaties van de PP-adepten verplichtten hem er toe de zaak te openen.

Gisteren, 02.11.2006, hield de eisende partij, bij monde van Blanca Rodríguez, vol dat de leden van Soziedad Alkoholika, opgericht in 1988, de ‘verheerlijking van het terrorisme verspreid’ hebben, niet alleen in concerten over heel Spanje in 2003, maar ook op hun webstek.

Al van in het jaar 2002 is de lastercampagne tegen de groep, door AVT en PP, zo immens groot, dat verschillende concerten afgelast moesten worden en dat de winkelketen ‘El Corte Inglés’ de cd’s uit de rekken haalde. In de regimekrant ABC van 23/04/2003, noemde de riooljournalist Alfonso Ussia de leden van cultuurverenigingen die de groep gecontacteerd hadden “Hijos de puta” (hoerenzonen en hoerendochters).

Soziedad Alkoholika heeft altijd ontkend: “SER VASCO, TENER CANCIONES CONTRA LA POLICÍA Y CONTRA LO QUE NO NOS GUSTA, NO ES LO MISMO QUE APOYAR A ETA”. (Bask zijn, liedjes maken tegen de politie en tegen wat ons niet bevalt, is niet hetzelfde als ETA steunen). Comunicado S.A. 24/04/03

De Guardia Civil opent het vuur op een aanplakbord in Leitza.

In de nacht van 28 op 29 oktober 2006 rukten leden van de Guardia Civil verscheidene aanplakborden los en vernielden ze. De aanplakborden waar ze teveel moeite mee hadden, werden doorzeefd met kogels. Dit gebeurde te Leitza (Navarra), waar op de aanplakborden opgeroepen werd tot zelfbestuur: “Errepresiorik ez, Euskal Herriak autodeterminazioa” (geen repressie, zelfbestuur voor Euskal Herria). Deze heldendaden gebeurden omstreeks 1.00 uur ’s nachts bij het binnenrijden van het dorp, toen een paar Guardias uit hun groenwitte patrouillewagen stapten en de vernielingen begonnen aan te richten. Ze sprongen ijlings in hun wagen en gingen er vliegensvlug vandoor toen straatbewoners die “daden van moed en zelfopoffering” in de mot kregen.
Waarin een elitecorps toch groots (lees grotesk) kan zijn. Ik verwed er een tricornio op dat de PP hen voordraagt om gedecoreerd te worden. Want hiermee zijn ze niet aan hun proefstuk. Vorig jaar moest niet ver van Leitza de Olentzero er aan geloven.

De scheiding van de machten is toch een mooi principe.

Artikel 70.2 van het strafwetboek van 1973 stipuleert dat de maximum gevangenisstraf 30 jaar is. Er is strafvermindering voorzien voor goed gedrag, bijwonen workshops, studie…Die strafvermindering moet volgens dat strafwetboek afgetrokken worden van de maximumstraf van 30 jaar.

In 1995 werd, onder hevige druk van de Spaanse politieke partijen (PP en PSOE), die strafvermindering gevoelig aan banden gelegd omdat die partijen wilden dat Baskische nationalisten die maximumstraf volledig zouden uitzitten.
Maar gevangenen veroordeeld onder het strafwetboek van 1973 konden nog altijd de volledige strafvermindering krijgen, tot het Spaanse Hooggerechtshof bepaalde, in het verdict 197/2006, dat de strafvermindering moest berekend worden op de complete uitgesproken strafmaat (soms honderden tot duizenden jaren). Dit komt natuurlijk neer op de totale afschaffing van de strafvermindering. Deze nieuwe “interpretatie” van de wet werd vanaf dan systematisch en retroactief toegepast op alle politieke gevangenen. Dit wordt de “Parot-doctrine” genoemd, omdat Unai Parot er het eerste slachtoffer van was.

Een paar andere slachtoffers zijn:

1. Jon Agirre Agiriano uit Aramaio (Araba), zit nu 25 jaar in de cel; en moest vrijkomen op 28 oktober 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 3 mei 2011.
2. Kandido Zubikarai Badiola.uit Ondarroa (Bizkaia), zit nu 17 jaar in de cel, en moest vrijkomen op 27 oktober 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2011.
3. Koldo Hermosa Urra uit Santurtzi (Bizkaia), moest vrijgelaten worden op 8 september 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.
4. Peio Etxeberria Lete uit Soraluze (Gipuzkoa), moest vrijgelaten worden op 10 september 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2019.
5. Iñaki Gaztañaga Bidaurreta uit Arrasate (Gipuzkoa), moest vrijgelaten worden in maart 2006, na 18 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2018.
6. Txomin Troitiño Arranz uit Donostia (Gipuzkoa) moest vrijgelaten worden op 18 mei 2006, na 19 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.
7. Joseba Artola Ibarretxe uit Bilbo (Bizkaia), moest ook dit jaar vrijgelaten worden, na 20 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2016.
8. Josu Bollada Alvarez uit Ortuella (Bizkaia), moest vrijgelaten worden op 20 mei 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2018.
9. Antxon Lopez Ruiz uit Elorrio (Bizkaia), moest ook dit jaar vrijgelaten worden, na 19 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.

In juli 2003, terug onder massale druk van dezelfde politieke partijen, werd de Organieke Wet 7/2003 goedgekeurd die de maximum gevangenisstraf verlengde van 30 jaar naar 40 jaar. Die wet was bedoeld voor verdachten die meer dan 2 terroristische aanslagen hadden gepleegd, en waarvan 1 aanslag met meer dan 20 jaar werd bestraft.

In Euskadi zijn er momenteel slechts 11 magistraten die de taal, het Euskara, machtig zijn. Dit staat in schril contrast met de kennis van de andere talen in Spanje. In Catalunya spreken 794 magistraten de taal, in Galicië spreken 218 magistraten het gallego.

Een verklaring voor dat kleine percentage in Euskadi (0,05%) werd door de woordvoerder van de Consejo General del Poder Judicial (Algemene Raad van de Rechterlijke Macht), Enrique López, gegeven:

1. de extreme moeilijkheidsgraad van aanleren
2. het geringe gebruik door de burgers voor rechtbanken (leugen)
3. en de situatie van geweld in de regio (wat heeft dat ermee te maken?)

De echte oorzaak werd evenwel door de woordvoerder van de Asociación Profesional de la Magistratura (Beroepsvereniging van de Magistratuur) en magistraat bij het Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hooggerechtshof), Antonio García, gegeven:

1. een zekere desinteresse en zelfs nalatigheid om de taal te leren (Yves Leterme drukte dit ten aanzien van de Walen wat plastischer uit).

Ik werd gefolterd.

La tortura, un iceberg que ha de salir a la superficie
Foltering, een ijsberg die aan de oppervlakte moet komen

Slechts 1/8 van een ijsberg komt aan de oppervlakte, de rest blijft onzichtbaar onder water steken. De auteur Edorta Jiménez vergeleek gisteren, 28 oktober 2006, die ijsmassa met het folteren. Het merendeel van de gevallen van foltering van Baskische nationalisten in Spanje blijft onzichtbaar onder water steken.

Met als objectief dit onmenselijke fenomeen te veranderen, heeft TAT- Torturaren Aurkako Taldeo (groep, vereniging tegen het folteren) een Asamblea Nacional de Víctimas de la Tortura (Nationale Assemblee van Slachtoffers van Foltering) geconvoceerd voor december 2006.

Vanaf 1978 werden door de Spaanse veiligheidsdiensten 35.000 arrestaties verricht, werden 10.000 personen in incomunicado-hechtenis gehouden, werden 7.000 personen gefolterd en vonden 6 slachtoffers de dood (vermoord door foltering).

Kroniek van een aangekondigde levenslange celstraf.

Iñaki De Juana Chaos wordt in januari 1987 in Madrid gearresteerd. Zijn penitentiaire omzwervingen brachten hem in bijna alle gevangenissen van Spanje. Markant is zijn verblijf in de gevangenis Salto del Negro op de Canarische Eilanden begin jaren 90, met drie hongerstakingen in 1992, uit protest en waarbij hij een ernstige nierinsufficiëntie opliep. Opvallend zijn ook de veelvuldige agressies op hem, gepleegd door gevangenisfunctionarissen te Jaén. Hij ontsnapte ook aan een moordaanslag door een gevangene van gemeen recht. Het is nog altijd niet uitgemaakt of die gevangene vrij spel kreeg of niet.

De hiernavolgende chronologie is een manifeste intentie, die aantoont dat men deze gevangene (en samen met hem, bij wijze van precedent, alle Baskische politieke gevangenen), met alle middelen levenslang achter de tralies wil houden.

Augustus 2004 - De Spaanse communicatiemedia maken de nakende vrijlating (na 18 jaar cel, inclusief strafvermindering) van De Juana bekend voor 25 oktober 2004.

22 oktober 2004 - De Audiencia Nacional maakt bekend dat de vrijlating verhinderd werd. De strafvermindering die gevalideerd werd door de Juzgado de Vigilancia Penitenciaria número 3 te Madrid, wordt door de Audiencia Nacional zomaar gesupprimeerd.

December 2004 - Iñaki de Juana publiceert 2 opinieartikels, “El Escudo” en “Gallizo”, in de Baskische krant GARA. Dit schrijven wekt heel wat beroering op.

7 januari 2005 - Associaties verwant met de PP eisen dat de nieuwe Código Penal (maximumstraf van 30 naar 40jaar en strafvermindering op het uitgesproken aantal jaren celstraf en niet op het wettelijke maximum) een retroactief karakter krijgt, zodat het Strafwetboek van 1973 niet meer kan toegepast worden op De Juana. Sommige rechters vonden dit al te gortig

8 januari 2005 - Magistraat van de Audiencia Nacional, Fernando Grande-Marlaska die rechter Santiago Pedraz vervangt, dagvaart Iñaki de Juana om op maandag, 10 januari 2004, te verschijnen als beklaagde en verklaringen te komen afleggen. De Openbare Aanklager, Ignacio Gordillo, stimuleert de berechting.

10 januari 2004 - Het uitvoerend bestuur van de Partido Popular verklaart openbaar de steun aan een manifestatie van AVT (Slachtoffers van het Terrorisme) tegen de vrijlating. Grande-Marlaska verordent de verdere opsluiting, om zo de nieuwe vrijlating van 9 februari 2005 te verhinderen.

11 januari 2005 - Vicepresidente van de PSOE-regering, María Teresa Fernández de la Vega, bevestigt dat het niet vrijlaten van De Juana “een kalmerend effect heeft op een deel van de bevolking (PP-deel) en dat een groot schandaal vermeden werd”.

12 januari 2005 - Minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar, verklaart dat vrijlatingen niet kunnen plaatsvinden als er voorafgaandelijk geen berouw werd betoond (dat staat niet in het strafwetboek als dusdanig).

13 januari 2005 - Het Openbaar Ministerie, magistraat Cándido Conde-Pumpido, politiek benoemd door de regering, verklaart dat men alle mogelijke vertragingsmanoeuvres aan het onderzoeken is om toch naar geen Etarras te moeten vrijlaten.

11 februari 2005 - De Audiencia Provincial van Madrid verdedigt zijn bevoegdheid om De Juana de strafvermindering toe te kennen, die in oktober door de Audiencia Nacional werd gesupprimeerd.

22 februari 2005 - De Audiencia Nacional supprimeert een aantal categorieën uit 2003 die aanleiding geven tot strafvermindering.

17 maart 2005 - De AN elimineert nog eens 6 maanden strafvermindering toegekend door de Audiencia Provincial in 2002.

13 juni 2006 - Santiago Pedraz, titularis van de rechtbank die De Juana zal berechten voor 2 opinieartikels verwerpt de klacht en gaat akkoord met een invrijheidstelling op 3 augustus 2005.

14 juni 2006 - De regering van de PSOE beveelt het Openbaar Ministerie om in beroep te gaan tegen elke vrijlating van om het even welke Etarra (en er zijn er heel wat op komst). De minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar, verzekert: “Wij zijn nieuwe beschuldigingen aan het construeren om te vermijden dat opgesloten Etarras op straat komen”. De woordvoerder van de PSOE in de Cortes, Diego López Garrido, beknt dat de regering alle sin het werk stelt zodat De Juana niet kan vrijkomen.

17 juni 2006 - Magistraat Santiago Pedraz bevestigt zijn beslissing om De Juana. niet te procederen.

6 juli 2006 - Minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar, verzekert dat er alles aan gedaan wordt zodat er geen voortijdige vrijlatingen gebeuren, en hij voegt er aan toe dat er aanwijzingen zijn dat De Juana vanuit zijn cel contacten blijft onderhouden met ETA.

7 juli 2006 - De AN verwerpt de weigering van Pedraz daterend van 17 juni 2006 en beveelt Pedraz een aanklacht op te stellen voor “lid van gewapende organisatie”, voor “terroristische bedreigingen” en beveelt ook de vrijlating te verhinderen.

9 juli 2006 - De president van de Sala de lo Penal de la Audiencia Nacional, Javier Gómez Bermúdez, ontkent dat de aanklacht tegen Iñaki de Juana het gevolg is van politieke druk.

10 augustus 2006 - Pedraz procedeert tegen Iñaki de Juana. Vijf gevangenisfunctionarissen verklaren voor de rechter dat ze zich bedreigd voelen door de artikelen van De Juana. Er zal een proces komen en in afwachting zal De Juana “preventief” vastgehouden worden.

7 augustus 2006 - Hongerstaking van 63 dagen door De Juana als protest tegen zijn behandeling. De laatste 10 dagen wordt hij onder dwang gevoed (tegen alle internationale verklaringen in), omdat men vreest voor rellen bij zijn overlijden, maar vooral omdat men hem levenslang wil laten rotten in zijn cel.

9 oktober 2006 - Het Openbaar Ministerie oordeelt dat de gevorderde strafmaat van 96 jaar buiten alle proporties is en stelt 6jaar voor.

27 oktober 2006 - Proces tegen Iñaki de Juana Chaos gaat van start in de Audiencia Nacional. Het Openbaar Ministerie heeft intussen de klacht “behorende tot een gewapende organisatie” verworpen, omdat de beklaagde geen twee maal voor éénzelfde feit kan veroordeeld worden. Het Openbaar Ministerie, bij monde van Fernando Burgos, geeft het tribunaal twee mogelijkheden: veroordeling voor een “delict van verheerlijking van het terrorisme”, met 4 jaar celstraf of veroordeling voor een “delict van uiten van bedreigingen”, met 13 jaar celstraf.

De president van de regering, José Luis Rodríguez Zapatero, heeft gisteren 27 oktober 2006 in een informeel gesprek met journalisten verklaard dat Iñaki de Juana Chaos behoort tot diegenen die het vredesproces steunen.

Die verklaring werd afgelegd in de gemeente San Leonardo de Yagüe (Soria), waar hij op bezoek was bij de onderneming Puertas Norma. Hij voegde er aan toe dat de verklaring van De Juana, als zouden de artikels pure politieke kritiek zijn en niets meer, steek houdt en coherent is. Hij is tot dit besluit gekomen als gevolg van de informatie waarover hij beschikt.

Als die informatie van Zapatero klopt, en ik twijfel er niet aan, waarom vraagt Fernando Burgos (zie foto) dan nog een straf?

Mariano Rajoy is uiteraard een andere mening toegedaan. Op een meeting, in het Salón del Tinell te Barcelona, vroeg hij openlijk aan Zapatero waartoe die uitspraak dan wel moest dienen, en of Zapatero het lef had dit voor de televisie tegenover alle Spanjaarden te herhalen. Hij voegde er aan toe: “Ik nodig hem uit dit zo vlug mogelijk te doen”.

NOOT: de uitspraak over de strafmaat volgt waarschijnlijk volgende week.

Vandaag is dan het proces tegen Iñaki de Juana Chaos van start gegaan, die al op 25 oktober 2004 moest vrijgelaten worden. Intussen bleef hij “preventief” 2 jaar langer in de cel in afwachting van dit proces. Als protest ging De Juana 63 dagen in hongerstaking. Hij wordt beschuldigd van 6 misdaden wegens dreiging in twee opinieartikels, die gepubliceerd werden in de krant Gara.
Openbaar Aanklager, Jesús Alonso, eiste hiervoor 96 jaar gevangenisstraf. Zijn superieur, Javier Zaragoza, vond die strafmaat buiten alle proporties en stelde 6 jaar voor. Jesús Alonso weigerde daarop de staat te vertegenwoordigen als Openbaar Aanklager in het proces van vandaag.

Iñaki de Juana Chaos ontkent dreigingen te hebben willen uiten tegen de personen in het artikel vermeld, en verklaarde dat het zijn bedoeling was een pure politieke kritiek te schrijven. Hij wees ook de aanklacht van de hand dat de gevangenissen die hij vernoemde, een indicatie waren voor ETA om aanslagen te plegen.
Op de vraag van de eisende partij wat hij zou doen als hij de gevangenis zou mogen verlaten, terug integreren in ETA of in de gemeenschap, antwoordde hij zelfverzekerd: “Mijn enig doel is boeken schrijven en samenwerken met uitgeverijen”.

Het Openbaar Ministerie heeft intussen de klacht “behorende tot een gewapende organisatie” verworpen, omdat de beklaagde geen twee maal voor éénzelfde feit kan veroordeeld worden.
Het Openbaar Ministerie, bij monde van Fernando Burgos, gaf het tribunaal twee mogelijkheden:

1. veroordeling voor een “delict van verheerlijking van het terrorisme”, met 4 jaar celstraf
   of
   
2. veroordeling voor een “delict van uiten van bedreigingen”,  met 13 jaar celstraf
   

Dit is de kat bij de melk zetten. Wat denkt u dat de rechters zullen kiezen?

De twee artikels waarvan sprake zijn El Escudo en Gallizo gepubliceerd in Gara op 12 en 30.12.2004.

Euskadi is de meest katholieke regio van Spanje en toch lopen de kerken er leeg. Dit is niet te wijten aan de “alles kan”- en “niets is verboden”-mentaliteit van de hedendaagse permissieve subcultuur. Integendeel, de Basken weten nog altijd wat “waarden” betekenen. En ook al willen ze daar een socialistisch tintje aan geven, het blijven de waarden van onze christelijke beschaving.

Wat is dan wel de reden?

De Kerk heeft in de Spaanse burgeroorlog gecollaboreerd met de fascistische dictatuur, en de onwettige en bloedige staatsgreep gezegend met het kruis en omgedoopt tot een “Cruzada” (een kruistocht). Zoiets vergeten de strengkatholieke Basken nooit! De Kerk heeft een historische schuld te vereffenen ten overstaan van het Baskische volk.

Een merkwaardig satirisch boek over die periode verscheen van de hand van Luis Otero (zie foto):

“En el nombre de Franco, del Hijo y del Espíritu Santo”
“Memoria de un tiempo en que caminábamos por el imperio hacia Dios sabe donde”

(In de naam van Franco, de Zoon en de Heilige Geest. Herinnering aan een tijd toen we samen optrokken voor een heerschappij naar…God weet waar naartoe).

Heeft de Kerk zich intussen niet aangepast?

Eergisteren, op 24 oktober 2006, sprak de woordvoerder van de CEE- Conferencia Episcopal Española (Spaanse Bisschoppenconferentie), Juan Antonio Martínez Camino, de volgende gevleugelde woorden:

“Morele principes moeten regelmatig herhaald worden. Om moeilijkheden op te lossen, is dialoog het beste middel. Als we spreken over dialogeren, dan moet het duidelijk zijn dat wij niet naar ETA refereren. Politiek dialogeren met ETA is immoreel. Dat, en dit alleen, is het enige officiële standpunt van de Conferencia Episcopal Española”. Hij verwees hiermee naar een “Herderlijk Schrijven”, getiteld: “Valoración moral del terrorismo en España, de sus causas y de sus consecuencias”, uit 2002 (klik hier), en verstuurd naar alle bisdommen in Spanje. Over het staatsterrorisme met doodseskaders en huurlingen heeft de CEE uiteraard geen mening. Dat hij die uitspraak misbruikte op een persconferentie tegen een wetsvoorstel op biomedisch onderzoek, toont aan dat de Spaanse clerus in hetzelfde bedje ziek is als de PP. De heimwee naar Franco is nog zeer groot bij beide.

Het zal u opgevallen zijn dat ik over de Spaanse clerus spreek, en niet over de Baskische. Ik zou het mezelf nooit vergeven hen over de dezelfde kam te scheren. Om geen verwarring te scheppen, raad ik u aan het artikel “De Baskische Kerk” uit mijn webstek te lezen.

Twee kopstukken van het Spaanse episcopaat, kardinaal Rouco van Madrid en kardinaal Cañizares van Toledo, hebben in dit jaar 2006, tijdens een zomercursus, ethisch-theologische bezinningen ten beste gegeven. Daarin verdedigden zij “La unidad de España mantener intacta” (de eenheid van Spanje onaangeroerd houden). Dit is voor het Spaanse episcopaat de ethische kwestie bij uitstek! Die zomercursus heeft een wervelstorm veroorzaakt.

Tot voor kort beschouwde Europa het conflict tussen Spanje en ETA als een interne, binnenlandse aangelegenheid. Vandaag is die stelling teruggefloten.

Het Europees Parlement heeft vandaag 25 oktober 2006 omstreeks 12.30 u, na een woelige zitting, zijn steun betuigd aan het op gang zijnde vredesproces in Spanje. De resolutie tot steun (er is dus geen sprake meer van inmenging in binnenlandse aangelegenheden) is er gekomen met een kleine meerderheid: 321 stemmen voor, 311 stemmen tegen en 24 onthoudingen. Kort samengevat luidt de resolutie als volgt: “Steun aan de strijd tegen het terrorisme aan de ene kant, en steun aan het initiatief tot vrede (onderhandelen met ETA) aan de andere kant”.

Niettegenstaande een ontluisterende campagne van de PP, met leugenachtige en bedrieglijke argumenten tegen de resolutie, wordt het conflict nu internationaal als politiek probleem erkend.

Op de cartoon van Tasio verwijst het weghollende ventje naar het politieke "zwaargewicht" Mariano Rajoy van de PP.

Houding van de N-VA (lid van de EVP)

Het Baskisch vredesproces vinden we als N-VA een belangrijke aangelegenheid. Zelfs zo belangrijk dat Brepoels tegen de EVP-resolutie stemde (ondanks zware PP- en andere fractiedruk) en zich onthield bij de socialistische resolutie (wegens teveel Spaansbinnenlands getint). Zij heeft ook een stemverklaring afgelegd.

Stemverklaring door Friede Brepoels: resoluties vredesproces in Spanje

Wij betreuren het feit dat er geen gezamenlijke resolutie tot stand kon worden gebracht; binnenlandse partijpolitieke verschillen over de weg die bewandeld moet worden, zijn te groot. Nochtans is iedereen het erover eens dat een dialoog de enige weg is naar een vredevolle oplossing. Hiervoor zullen alle democratische krachten zich moeten verenigingen om een politieke oplossing tussen alle volkeren in Spanje mogelijk te maken. Het kan dan ook niet dat vooraf reeds elk democratisch proces wordt veroordeeld, dat een wijziging van de interne grenzen van de EU inhoudt, gebaseerd op het zelfbeschikkingsrecht. Meteen worden ook alle democratische en vredevolle processen naar meer autonomie en onafhankelijkheid in andere Europese lidstaten veroordeeld. Neem nu België, waar de roep naar Vlaamse onafhankelijkheid steeds luider klinkt. Regionalisering en Europeanisering kunnen heus wel hand in hand gaan.

Mijn partij, de N-VA staat voor een vredevol Europa waar alle volkeren de kans krijgen zich te ontplooien, vertrekkend vanuit het zelfbeschikkingsrecht en in een geest van "eenheid in verscheidenheid". Dit debat over een mogelijke vredevolle oplossing kan dan ook niet worden verengd tot een debat over terrorisme alleen.

Spanje blijft de wereld verbazen met zijn innovaties, vooral inzake jurisprudentie.

Tussen februari 2003 en juli 2005 werden 116 Basken gearresteerd waarvan de beschuldigingen nog uitgevonden dienden te worden. Hun namen verschenen wel in de pers en 18 zitten er nu, 17.09.2006, op de beschuldigdenbank terwijl 85 anderen hun beurt afwachten. De toenmalige PP-minister van Binnenlandse Zaken, Mariano Rajoy, verklaarde op een bepaald ogenblik schaamteloos: “We hebben 35 personen gearresteerd en nu zullen we in de commissariaten zien waarvan we ze kunnen beschuldigen”.

In het proces van de “preventieve arrestaties”, op 22.09.2006, bleek dat elk bewijs ontbrak. In december 2002 werden de eerste “vermeende verantwoordelijken voor de ledenwerving van ETA” gearresteerd (door de Franse politie). Drie maanden later (februari) werden nog eens 15 Baskische burgers opgepakt. In april volgde een nieuwe arrestatiegolf. Niemand werd opgepakt na een aanslag of een andere criminele daad. Niemand was een aanslag aan het voorbereiden. Sommigen zouden verklaard hebben, dat ze al eens gevraagd waren om lid te worden, maar dat hadden ze geweigerd. Toch werden ze gearresteerd en aangehouden.

De grootste verrassing kwam toen de advocaten van de verdediging constateerden dat niemand (ook zij niet) de “documenten” hadden gezien die de aanleiding zouden geweest zijn tot de arrestaties. De Franse politie had de gecodeerde namen doorgegeven aan de Spaanse UCI en die hadden zonder meer beslist om tot arrestatie over te gaan! Als hun naam op de lijst stond was meteen “bewezen” dat ETA in hen “geïnteresseerd” was! Stond de naam er twee keer op dan moesten ze wel van ETA zijn!

De aangeklaagden hebben, op enkelen na, allemaal verklaard dat ze gefolterd werden (zal dat ook preventief gebeurd zijn?). Het gevolg hiervan zijn zelfbeschuldigingen en beschuldigingen van anderen. Zo “bekenden” beklaagden uit Navarra dat ze het huis van een gemeenteraadslid van de UPN uit Pamplona schaduwden. Later bleek dat dit huis niet eens bestond! Anderen bekenden een politieman geschaduwd te hebben, maar ze konden niet zeggen over wie het ging...

Hoewel enkelen slechts 16 jaar oud waren bij hun arrestatie werden ze toch gedurende drie dagen geïsoleerd (incomunicado).

Voor een buitenstaander mag het verbazend klinken dat de 27 getuigen ten laste van het Openbaar Ministerie (op één na) allemaal politiemannen waren!

Met militair machtsvertoon is de Guardia Civil gisteren, 23.10.2006, binnengevallen in een aantal Herriko Tabernak (volkskroegen, vooral gefrequenteerd door nationalisten). Een Herriko Taberna is makkelijk te herkennen, er hangt altijd een Ikurriña aan de voorgevel, soms geflankeerd door een Arrano Beltza (de vlag van Navarra met de zwarte adelaar).

Het Hooggerechtshof had een bevel uitgevaardigd, die onmiddellijk van kracht werd, om alle Herriko Tabernak in Euskadi en Navarra in kaart te brengen, en de volledige inboedel te inventariseren. De bedoeling is de kroegen en de inboedel in beslag te nemen en ten gelde te maken. Het Hooggerechtshof baseert zich daarvoor op de L.O.P.P.-Ley Orgánica de Partidos Politicos (Wet op de partijen) van 27 maart 2003. Daarin staat dat de politieke partijen Herri Batasuna, Euskal Herritarrok en Batasuna buiten de wet gesteld worden, dat hun lokalen verzegeld moeten worden en dat al hun bezittingen moeten aangeslagen worden.

Wat hebben de Herriko Taberna daar nu mee te maken?

De jarenlange indoctrinatie van de regeringen en de regimepers heeft één constante teweeggebracht: “Alle Basken zijn terroristen. Batasuna en ETA zijn één pot nat. De Herriko Tabernak zijn een verzamelplaats voor o.a. Batasuna-leden en zijn dus ook van ETA”.

In Bizkaia werd binnengevallen in Santutxu, Portugalete en Durango. In Gipuzkoa werd binnengevallen in de twee Herriko Tabernak uit de Juan de Bilbaostraat in Donostia en in die uit de wijk Gros. In Zarautz werd binnengevallen in de Herriko Taberna op de Plaza de la Música. In Araba kwamen de Herriko Tabernak van en Salvatierra-Agurain en die uit de Calle Ramiro de Maeztu in Vitoria-Gasteiz aan de beurt. In Navarra kregen 5 kroegen “bezoek”: 2 in Pamplona en de rest in Tudela, Leitza en Tafalla.

Een historische leider van Herri Batasuna, Tasio Erkizia, noemde de invallen een wilde agressie, directe provocatie, militaire bezetting met het oog op het nogmaals criminaliseren van de “Ezker Abertzaleak” (de linkse nationalisten).

Een paar foto's

De Código Penal (Strafwetboek) van 1973 voorzag in een maximumstraf van 30 jaar, ongeachte of de beklaagde tot 100 of tot 3000 jaar werd veroordeeld. Bij het vervullen van bepaalde voorwaarden (universitaire studie b.v.) of na het uitzitten van ¾ van de straf kon er strafvermindering worden toegekend. In de praktijk betekende dit dat een veroordeelde na 15 of 20 jaar cel (al naar gelang) kon vrijkomen.

De poppen gingen aan het dansen toen de eerste Etarras moesten vrijgelaten worden. De redenering “meerdere moorden moeten strenger gestraft worden dan één moord” is nog te verdedigen, maar de maximumstraf was intussen bepaald op 30 jaar, jaren genoeg dus om een onderscheid te maken. Dit is intussen aangepast naar 40 jaar maximum, evenwel zonder terugwerkende kracht. Er moesten dus drastischer middelen gevonden worden.

De veroordeling van meerdere bloeddelicten mondde uit in veroordelingen van honderden tot zelfs duizenden jaren, al naar gelang het aantal misdrijven. Dit werd de aanleiding om vlug-vlug de wet naar de hand van de gezagvoerders te zetten. De strafvermindering, voorzien in de Código Penal van 1973 kon oplopen tot meerdere jaren. Als je op die manier 14 jaar verzameld had, kon je vrijkomen na 16 jaar cel (30 jaar maximum – 14 jaar strafvermindering). Dat moest kost wat kost vermeden worden, dus liet men die 30 jaar voor wat het was en begon men te rekenen op het totale aantal jaren uitgesproken in de veroordeling (3000 jaar - 14 jaar strafvermindering heeft, eufemistisch uitgedrukt, een heel ander resultaat). De eerste Etarra op wie die doctrine werd toegepast, was Unai Parot.

Na Parot volgden nog een hele reeks Etarras die opgesloten blijven (terwijl ze al vrij moesten zijn), zoals Domingo Troitiño Arranz, die moest vrijkomen op 5 mei 2006, en José Antonio López Ruiz “Kubati”, die moest vrijkomen op 24 juli 2006. Al naar gelang moeten ze nu in de cel blijven tot ten vroegste 2011 en sommigen zelfs tot 2020. Tegen die tijd zullen wel nieuwe drogredenen gevonden worden om hen levenslang te laten rotten in de cel.

Is dit een verdediging van hen die bloedige aanslagen hebben gepleegd? In geen geval. Zij verdienen een zware , maar rechtvaardige straf, die niet aangepast wordt al naar gelang de omstandigheden.

Is dit een aanklacht tegen de supranationale rechtstaat Spanje? In ieder geval. Men kan zo maar niet goedschiks, kwaadschiks wetten aanpassen al naar gelang de omstandigheden. Dit is een rechtstaat onwaardig en ruikt naar willekeur!

Op de ex-generaal van de Guardia Civil, Enrique Rodriguez Galindo, verantwoordelijk voor o.a. de moord op Lasa en Zabala, werd de doctrine Parot niet toegepast. Er werd een doekje voor het bloeden gevonden door te stellen dat men hem vrijliet op basis van gezondheidsredenen. Die basis wordt evenwel alleen toegepast op de “ons-kent-ons”-vriendjes en niet op Baskische politieke gevangen (zie Bautista Barandella).