Terug in de tijd 3

Op 10.11.2006 had in Donostia een manifestatie plaats ter ondersteuning van Iñaki de Jauna Chaos. Onder het motto "Euskal herriari txantairik ez. Iñaki kalera orain" (geen chantage op Euskal Herria. Iñaki nu vrij), waren een vijfhonderdtal manifestanten samengetroept, niettegenstaande deze manifestatie door de Audiencia Nacional, bij monde van magistraat Garzón, verboden werd. Op de “Bulevard” werden ze door de Ertzaintza tegengehouden en verzocht om de betoging te ontbinden. Na een gesprek tussen de woordvoerder van Askasuna, Joxean Agirre, en de Ertzaintza maakten de betogers rechtsomkeer en konden zij, zonder enig incident, verder betogen in het oude stadsgedeelte.

Om te protesteren tegen hun isolement, waaraan ze sedert 2001 onderworpen zijn, hebben de 9 politieke gevangenen in Algeciras een hygiënische staking aangevat. Na enkele dagen zijn de gevangenisfunctionarissen begonnen de gevangenen (en hun uitwerpselen) te lijf te gaan met hoge drukkranen. Gedurende de voorbije twee jaar heeft noch de gevangenisdirectie, noch justitie ook maar iets gedaan om dit probleem te deblokkeren. Bovendien heeft de directie het uurrooster van de bezoeken naar donderdagmiddag gebracht, hetgeen de familieleden enorm veel verloren werkuren kost. De afstand vanuit Baskenland naar Andalusië is retour 2.500 km.

Nadat Garikoitz Urizar, Gorka Ribadulla, Gaizka Larriñaga en Asier Arriola na vijf dagen isolement werden vrijgelaten brachten ze een hallucinant relaas over de “ondervragingen”. Arriola droeg zichtbare merktekens van de “ondervragingen” in zijn gelaat en op andere plaatsen op het lichaam.

Van aanvang aan, in de auto op weg naar de kazerne, werden ze geslagen, eerst met de vlakke hand, in het gelaat en tegen de testikels.

Ze moesten zich uitkleden en soms een uur lang door de knieën zakken om uitgeput te raken of een hele nacht blijven rechtstaan: “Vallen verboden”. Onmogelijke houdingen dienden aangenomen te worden zoals lopen met het hoofd tussen de knieën. Verder waren er “de plastic zak” en vele, vele slagen. “Er mag niet met ‘neen’ geantwoord worden, niet met ‘ik weet het niet’ en niet antwoorden is al helemaal fout.” Arriola was herhaaldelijk bedreigd met verkrachting door middel van een stok waarover een condoom getrokken was. Hierbij moest hij op handen en voeten gaan staan en werd een gel in zijn anus aangebracht, beide maatregelen waren genomen om geen sporen na te laten.

Ook kreeg hij een pistool in de handen gedrukt met de bedreiging dat de vingerafdrukken tégen hem zouden gebruikt worden om hem te beschuldigen van moord! Op vijf dagen had hij opvallend veel gewicht verloren. Alles heeft enkel de bedoeling de arrestant tot zelfbeschuldiging te krijgen.

De Pro-Amnestiebeweging van Navarra klaagt aan dat op 15 november 2005, 12 bewoners van Iruñea en omgeving zullen terechtstaan voor het Hooggerechtshof enkel en alleen op basis van verklaringen die afgelegd werden door personen die in het vermaarde “incomunicado-regime” zaten en die na afloop klaagden gefolterd te zijn! Jorge Olaiz, met name klaagde aan gedurende 4 dagen in de kelders van de Guardia Civil in isolement gezeten te hebben en daar op zo’n wrede manier werd gemarteld dat hij de namen van zijn maats had genoemd om onder de foltering uit te komen. Ze worden nu allemaal beschuldigd van “collaboratie met (een) gewapende bende”.

In San Sebastián komt de kazerne van de Guardia Civil in de wijk Intxaurrondo onder vuur te liggen van “granaatlanceerders”. Tien agenten van het korps, van de Spaanse politie en van de Ertzaintza raken gewond, waaronder 3 ernstig.

In het Parlement van Navarra kwam de nationalistische partij, Aralar, met een initiatief om permanent de arrestanten te filmen in de kerkers van de politie en de Guardia Civil. Hiermee wilden ze de garantie afdwingen dat ze behoorlijk behandeld worden. Patxi Zabaleta (ex-Batasuna en huidig woordvoerder van Aralar) kreeg de steun van IU, EA en de PNV. Maar dit was onvoldoende om een meerderheid te halen tegenover de UPN (PP-Navarra) de CDN en de … Socialisten van Navarra. Die vonden de maatregel “onnodig” en voegden er aan toe dat bij de Politie van Navarra al camera’s hingen. Mensenrechtenorganisaties blijven nochtans beweren dat foltering in Spaanse politiecommissariaten “gebruikelijk” is!

Bij elk van de bijeenkomsten met beide partijen heeft het Centrum HD een akte opgesteld over de thema’s die behandeld werden. Die akte, waar punt voor punt de behandelende items genotuleerd werden, moest dan op het einde van iedere bijeenkomst ondertekend worden door beide partijen. Daarna werden de aktes in een geheime kluis opgeborgen en werden er geen kopieën aan de partijen verstrekt. Het plaatsen van een handtekening was een signaal van vertrouwen over de overeengekomen beslissingen en gaf de akte een plechtig karakter.

Die werkwijze werd ingevoerd om eventuele druk van de betrokken partijen, ten opzichte van elkaar, te vermijden, en om de mogelijkheid te hebben verder te onderhandelen zonder inmenging van om het even wie (we denken hierbij hardop aan inlichtingendiensten). Op die manier kan ook ETA niet met documenten zwaaien (en omgekeerd), want dan kan gewezen worden op het ontbreken van een handtekening.

Het is merkwaardig dat bij de laatste communiqués van ETA veel gesproken wordt over het niet naleven van compromissen en afspraken, maar dat dit nooit gestaafd werd met een document.

De reactie van de Zapatero (PSOE), na de veroordeling van Iñaki de Juana Chaos, loog er niet om: hij erkende dat deze juridische beslissing het vredesproces ernstig belemmerde. Hij voegde er wel aan toe dat het welslagen niet afhangt van een veroordeling, maar van het definitieve zwijgen van de wapens.

Patxi López (zie foto), secretaris-generaal van de PSE (Baskische socialisten), was nog duidelijker. Hij verklaarde dat de magistraten de wet moeten toepassen, maar dat ze wel rekening moeten houden met bepaalde omstandigheden en met de situatie van ieder moment. Hij voegde er aan toe dat de uitgesproken straf (alle vorige straffen voor gelijkaardige feiten bleven beperkt tot 2 jaar) de hoogst mogelijke is voor een delict van bedreiging (die er in wezen niet was) en, of men dat nu graag hoorde of niet, De Juana Chaos zijn straf al lang had uitgezeten en wel op 25 oktober 2004.

Hij verwees ook rechtstreeks naar de politieke benoemingen in het gerecht: “"…Tiene que actuar sin presiones de ningún tipo, ni la presión de la huelga de hambre de De Juana Chaos ni la presión de algunos partidos…” (…De rechterlijke macht moet handelen zonder in te gaan op druk van buitenaf, niet op de druk van een hongerstaking, maar ook niet op de druk van bepaalde partijen…). Dat met partijen de PP bedoeld wordt, zal niemand verbazen. Zij hebben de politieke benoemingen in het gerecht massaal ingevoerd en zijn dus de broodheren.

Batasuna: “De onafhankelijkheid van de Spaanse rechterlijke macht is een klucht”.

Ook de voorzitter van de PNV, Josu Jon Imaz, bekritiseerde de onaanvaardbare veroordeling van De Juana.

Naast de dagdagelijkse actualiteit, zullen we proberen vanaf vandaag te spitten in het verleden. Markante feiten uit het verleden zullen aan bod komen.

Vandaag bekijken we één van hoofdpunten uit de kranten van:

Omdat de radicale partij Batasuna niet meer aan de laatste autonomieverkiezingen mocht deelnemen, raakte de woordvoerder van de partij, Arnaldo Otegi (zie foto), zijn politieke onschendbaarheid kwijt.

Voor zijn uitlating aan het adres van koning Juan Carlos als zou die “de bevelhebber van de folteraars” zijn, werd hij al gestraft.

Volgende zaken staan nog op de menukaart van de Spaanse democratuur:

1. In september 2003 voerde Otegi het woord op een emotionele herdenking die in Bilbao plaats vond na de dood van het ETA-lid Arkaitz Otazua. En als Basken hun doden herdenken dan is dat voor de Spaanse bezetter een “verheerlijking van het terrorisme.”
2. In december van hetzelfde jaar werd in zijn geboortestad, Arrigorriaga, de historische ETA-leider José Miguel Beñaran, “Argala” herdacht. Ook hier sprak Arnaldo Otegi. Argala werd door Spaanse Staatsterroristen vermoord in Noord-Baskenland. Hem eren wordt verheerlijking van het terrorisme genoemd. De daders kregen waarschijnlijk een Spaanse medaille!
3. Veder staat het onderzoek van de mediageile magistraat Baltasar Garzón in de zaak Herriko Tabernak nog open. Otegi kwam hierin voorlopig vrij na een borgsom van maar liefst 400.000 euro neergeteld te hebben. Garzón meent te kunnen bewijzen dat via de Herrikos (Volkskroegen) geld naar ETA wordt versluisd! In de Herriko Tabernas worden vooral moppen verteld over de bezettende troepen, hun trawanten zoals Aznar en zijn vrouw Ana Botella, over Baskische leenknechten als Mayor Oreja of Iturgaiz en over hun magistraten. Die moppen zijn niet van een hoog niveau, zoals u hieronder kan zien.

Op een dag had iemand tegen de gevel van de ambtswoning van toenmalig premier Aznar en diens vrouw, Ana Botella, in Madrid het woord “ pelele”(sul) geplast. Aznar riep er meteen de Geheime Dienst bij die gelast werd met een diepgaand onderzoek. Enkele dagen later kwam het resultaat: de urine was van Mayor Oreja maar het handschrift bleek dat van Ana Botella te zijn!

De veiligheidsdiensten van de Spaanse en Franse staten hebben een vermoeden geuit als zou Garikoitz Aspiazu Rubina, “Txeroki” (zie foto), de nieuwe topman van ETA zijn. Hij zou beschikken over een dertigtal onvoorwaardelijke en trouwe Etarras in het militaire apparaat. Dit zijn de zogenoemde “liberados” (vergoed door ETA, gekend bij politie en inlichtingendiensten). De veiligheidsdiensten vermoeden ook dat die groep het embryo vormt van een “nieuwe ETA”. Terloops, als dat zo is, dan is de verklaring van “liberado”, als zijnde gekend bij politie en inlichtingendiensten, toch wat bij het haar gegrepen.

Bovenop dit dertigtal moet dan nog eens een ondefinieerbaar aantal activisten geteld worden. Dit zijn de zogenoemde “legales” (niet bekend bij de politie, noch inlichtingendiensten).

1. De opzet zou zijn: een “nieuwe ETA” bestaande uit Etarras (leeftijd 25 à 30 jaar), voor het overgrote deel onbekend .
2. Het doel zou zijn: in actie treden als het vredesproces mislukt.

Ongeveer gelijktijdig werd ook, door de Italiaanse zender TG2, bekendgemaakt dat het militaire apparaat van ETA, omwille van tactische redenen, “verhuisd” was van Iparralde (Frans-Baskenland) naar het noorden van Italië. De veiligheidsdiensten kregen de opdracht van Rome alleen toezicht te houden en te controleren, en pas in te grijpen bij misdrijven op heterdaad. Italië gaat dus akkoord met het verblijf van de “inwijkelingen”. De Italiaanse zender nam hier een bericht over uit de Spaanse krant ABC.

Speculaties als zou Javier Solana, Romano Prodi en Zapatero hier ook een speciale tactiek volgen, is niet helemaal duidelijk.

De Italiaanse regering is verontwaardigd over het bericht dat het als vals bestempelt en ontkent in alle toonaarden. De woordvoerder van Romano Prodi verklaarde een paar uur na de boodschap het volgende: “Dit is een duidelijke overtreding van zowel de geschreven, als de niet geschreven deontologische journalistieke code”. Ik begrijp hieruit dat er bij de Italianen nog belang gehecht wordt aan deontologie in de pers. Bij de Spaanse PP-media is dat irrelevant als het om Baskenland gaat.

Gisteren, 07.11.2006, is het verdict gevallen. Iñaki De Juana Chaos, momenteel opgesloten in de gevangenis van Aranjuez, wordt veroordeeld tot 12 jaar en 7 maanden extra opsluiting. Hij moet ook 12.000 euro's betalen aan elk van de 6 "vermeende" bedreigde personen. Zijn artikels die in het jaar 2004 gepubliceerd werden in de krant Gara worden beschouwd als een “misdrijf van terroristische dreiging”. Het vonnis zal vandaag, 08.11.2006, aan hem bekend gemaakt worden.

Na zijn hongerstaking van 63 dagen, tussen 7 augustus en 8 oktober 2006, is Iñaki de Juana Chaos gisteren, 07.11.2006, bij het horen van de veroordeling aan een nieuwe hongerstaking begonnen. De straf van 12 jaar en 6 maanden die hem ten onrechte boven het hoofd hangt, is er teveel aan.

Als dit noodlottig afloopt, zal dit zeer ernstige gevolgen hebben voor de toestand in Euskadi.

De parlementsleden van PNV, EA, Ezker Abertzalea en Mixto-Aralar hebben vrijdag, 03.11.2006, bij hoogdringendheid een wetsvoorstel laten registreren op de rol van de Kamer te Gasteiz-Vitoria (het Baskische parlement). In het wetsvoorstel wordt de afschaffing van de Audiencia Nacional geëist, de opschorting van alle hangende rechtszaken waarbij door beklaagden bekentenissen onder foltering werden afgelegd en waarbij eindelijk erkend wordt dat foltering aangewend wordt. Bij erkenning zouden de slachtoffers dan een juridische weg kunnen aangrijpen om schadeloos te worden gesteld. De hoogdringendheid wordt gerechtvaardigd door het nakende proces (4 en 5 december 2006) door de Audiencia Nacional tegen 13 personen, waaronder Unai Romano.

In harde termen wordt het folteren in sommige gevallen als systematiek aangeklaagd.

Over de hoogdringendheid van het voorstel werd op dinsdag, 07.11.2006, gestemd en de hoogdringendheid werd verworpen, wat niet betekent dat het voorstel afgevoerd wordt. Het wordt later afgehandeld.

Iñaki de Juana Chaos is nu 51 jaar. Hij werd in januari 1987 in Madrid gearresteerd. Op 27 oktober 2006 stond hij terecht voor 2 opinieartikels in de krant Gara, na een tweetal jaren voorlopig opgesloten te zijn geweest, in afwachting van het proces (zie ook berichten “Proces De Juana 1,2 en 3”).

De beraadslaging over de strafmaat blijft aanslepen omdat er geen eensgezindheid was bij de drie magistraten. Eén magistraat was voor archivering van de aanklacht, wat in de praktijk zou betekenen dat De Juana zou vrijkomen. De twee anderen waren voor de maximumstraf.

Zondag, 5 november 2006, namen meer dan 700 personen deel aan “de marsen van de 5 bergen” rondom Bilbo-Bilbao om zelfbeschikking op te eisen.

De 5 bergen van Bizkaia, zijnde ­Gorbea, Oiz, Ganekogorta, Kolitza en Sollube­, waren getuige van een massa volk. De deelnemers stapten door de bergen onder de leuze: “«¡Vamos a llevar la autodeterminación a la cima!” (we zullen de zelfbeschikking naar de top brengen). Tot de marsen was opgeroepen door de “aficionados a la montaña” (bergliefhebbers), met het oog op het democratisch proces die de sleutel moet zijn voor de erkenning van Euskal Herria en het recht om zelf te beslissen.

Op de top van de Sollube werd een toespraak gehouden door Marije Fullaondo, lijsttrekster van de verboden politieke partij HZ- Herritarren Zerrenda (Batasuna na verbod).

In het nummer 111 van ZUTABE, het propagandablad van ETA dat eind oktober 2006 verscheen, kondigt ETA een nieuwe inspanning aan om uit de blokkeringfase en crisisfase te komen. Er is nu genoeg kostbare tijd verloren met niet het geringste resultaat. Integendeel, de agressie tegen het Baskische volk blijft in alle hevigheid voortwoekeren. ETA koppelt aan de vernieuwde inspanning twee voorwaarden: de regering moet het compromis naleven waarin zij beloofd heeft de repressie en de aanvallen te laten varen en ten tweede moet zij zich ondubbelzinnig uitspreken over het respecteren van het resultaat van het proces, m.a.w. de wil van de Baskische burgers eerbiedigen.

ETA verklaart letterlijk:

“El compromiso de ETA es claro. Tiene la firme voluntad de dar una salida democrática al conflicto mediante la negociación. Pero, con la misma firmeza, decimos que ETA no aceptará que el Gobierno español utilice tácticamente el proceso para imponer un nuevo fraude a Euskal Herria y mantener la situación de opresión sobre nuestro pueblo. Lo hemos dicho claramente: si continúan esos ataques a Euskal Herria, ETA responderá”.

De belofte van ETA is duidelijk. Wij zijn vastberaden in onze overtuiging, om een democratische uitweg te zoeken voor het conflict op basis van onderhandelingen.
Maar, met diezelfde vastberadenheid verklaren wij ook dat ETA nooit zal aanvaarden dat de Spaanse regering het proces tactisch misbruikt om een nieuwe fraude aan Euskal Herria op te leggen of om de verdrukking van ons volk te handhaven. Wij hebben het heel duidelijk gezegd, als de aanvallen op Euskal Herria voortduren, dan zal ETA antwoorden.

Dit interview is wel al een paar jaar oud, maar heeft nog niets aan actualiteitswaarde ingeboet.

Gorka Martinez (zie foto) was een van de 23 leden van de Mesa Nacional, de Nationale Raad van Herri Batasuna. Hij was verantwoordelijk voor de internationale relaties. Hij was één van de beklaagden in het monsterproces 18/98, maar is intussen overleden.

Wat is de relatie tussen de Eta en Herri Batasuna?

'Er bestaat geen relatie tussen de Eta en Herri Batasuna. De relatie is dat we allebei deel uitmaken van de Baskische samenleving. De Eta streeft een onafhankelijke Baskische socialistische staat na en wij ook. Wij hebben een politiek programma om dit te bereiken, de Eta voert een gewapende strijd. Maar Herri Batasuna is niet de spreekbuis van de Eta en ik ben geen woordvoerder van de terreurorganisatie.'

Waarom heeft Herri Batasuna als enige politieke partij de moord op wethouder Miguel Angel Blanco niet veroordeeld?

'Veroordelen of rechtvaardigen heeft geen enkele zin. Waar het om gaat is dat we op dit moment niet zelf kunnen beslissen over hoe wij als Basken in een Baskische samenleving willen leven, doordat wij deel uitmaken van de Spaanse staat. Daar heeft het Baskische volk nooit voor gekozen. In 1978 heeft het in een referendum de Spaanse grondwet verworpen. In het Statuut van Guernica is vervolgens de status van Baskenland als autonome provincie geregeld. Dat is toen geaccepteerd omdat het de enige mogelijkheid was om nog iets van onze identiteit te behouden.'

Een meerderheid van de Basken stemt op de gematigd nationalistische PNV, die zich heeft neergelegd bij de status van autonome provincie. Dat betekent toch dat de meerderheid van de Basken dat ook heeft gedaan?

'Nee. Want misschien stemt het electoraat wel op de PNV omdat het een liberaalconservatieve partij is, en niet op ons omdat wij een socialistische partij zijn. Maar begrijp me goed: wij eisen geen onafhankelijkheid. Het enige wat wij vragen is dat de beslissingen die het Baskische volk neemt worden gerespecteerd, en dat wij ons kunnen uitspreken over onze toekomst. Op het moment dat de Spaanse staat erkent dat wij een volk zijn en ons zelf laat beslissen over onze toekomst, houdt de gewapende strijd van de Eta automatisch op. Maar als het Baskische volk in een referendum kiest voor een toekomst binnen de juridisch-politieke context van de Spaanse staat, zullen wij en de Eta ons daar bij neerleggen.'

Heeft de moord op Miguel Angel Blanco u aangegrepen?

'De dood is altijd tragisch. Maar als de Spaanse regering eerder was begonnen met het overplaatsen van Eta-gevangen naar Baskenland, was dit nooit gebeurd. Dat wil zeggen, als zij zich aan haar eigen grondwet had gehouden, want daarin staat dat gevangenen het recht hebben hun straf zo dicht mogelijk bij hun woonplaats uit te zitten. Maar de Spaanse regering wilde liever een partijgenoot opofferen dan haar eigen grondwet naleven. Al maanden vragen alle nationalistische partijen - die de meerderheid van de Basken vertegenwoordigen - de katholieke kerk, de vakbonden en verschillende vredesorganisaties dat Eta-gevangenen hun straf kunnen uitzitten in Baskenland. Tevergeefs.
Wij zijn ook niet blij met de dood van Blanco, juist omdat wij weten hoe het is om een collega te verliezen. Honderden Basken zijn de afgelopen jaren omgekomen door antiterroristische doodseskaders en door mishandelingen in Spaanse gevangenissen. Ook nu nog worden Eta-gevangenen gemarteld. Lees de rapporten van Amnesty International er maar op na.'

Hebben de massale protesten tegen het geweld van de Eta indruk op u gemaakt?

'Ik zal het belang van de enorme manifestaties niet bagatelliseren. En ik heb ook begrip voor het grote aantal mensen dat uiting heeft gegeven aan hun afkeur van de Eta-methoden. Ik begrijp iedereen die het daar niet mee eens is, of het niet met mij eens is. Maar de manifestaties waren allerminst spontaan. Ze waren georganiseerd door de Partido Popular (de regerende conservatieve Volkspartij - jd).
De Spaanse regering heeft haar verantwoordelijkheid voor de moord op Blanco afgewenteld op de Baskische samenleving, met een uitgekiende mediastrategie. Drie dagen lang heeft zij een enkele boodschap eindeloos herhaald: Herri Batasuna is schuldig aan de dood van een onschuldig burger. De Spaanse kranten en tv hebben op zo'n manier verslag gedaan van de gebeurtenissen dat het elk weldenkend mens aan het denken moet zetten over de rol van de media. De massa's die Herri-Batasunaleden wilden lynchen, waren geïndoctrineerd op een wijze die doet denken aan de nazi's. Ik denk dat deze dagen de geschiedenis in zullen gaan als een dieptepunt in de post-franquistische democratie.'

Wat vindt u van de maatregelen die de regering wil nemen tegen Herri Batasuna?

'Dat is niets nieuws. Er gaan al jaren stemmen op om onze partij politiek en sociaal te isoleren. En we worden al sinds onze oprichting in 1983 tegengewerkt. Zo ontvangen wij nooit de financiële steun waar wij als politieke partij recht op hebben. Het enige doel van die maatregelen is om het hele onafhankelijkheidsstreven in Baskenland te criminaliseren. Maar je kunt niet een hele sector van de samenleving - Herri Batasuna heeft zo'n 180.000 sympathisanten - marginaliseren omdat zij andere politieke opvattingen heeft.
Na de dood van Blanco zei de PNV te zullen meewerken aan het politiek isolement van Herri Batasuna. Maar onlangs heeft zij alweer een motie van Herri Batasuna ondersteund die de Spaanse overheid verantwoordelijk stelt voor de dood van Juan Carlos Hernando (een Eta-gevangene die opgehangen werd aangetroffen in zijn cel, waarschijnlijk zelfmoord - jd) en eist dat er een einde komt aan de verspreiding van Eta-gevangenen. Het zal nooit lukken Herri Batasuna te isoleren, dus zal de partij vroeg of laat wel verboden worden. Maar ook dat zal de vrede niet dichterbij brengen. Het Baskisch onafhankelijkheidsstreven verdwijnt niet door degenen die dit streven verwoorden achter tralies te zetten.'

Heeft Herri Batasuna niet zelf bijgedragen aan het feit dat de partij op één lijn wordt gesteld met de Eta door tijdens de vorige verkiezingen in haar zendtijd een propagandavideo van de Eta uit te zenden?

'Dat was geen propaganda voor de Eta, de beweging deed er een voorstel voor een bestand. Wij vonden het de moeite waard dat de Baskische bevolking hiervan kennis nam. Dat vonden ook de PNV, de katholieke kerk en verschillende vredesbewegingen in Baskenland. De rechtbank eist nu acht jaar tegen mij en mijn collega's wegens collaboratie met de Eta, terwijl wij geprobeerd hebben om een dialoog op gang te brengen.'

Was te lezen in“De Groene Amsterdammer” van 20.08.1997.

Zie ook bericht “Preventieve arrestaties”, van 25.10.2006.

Gisteren werd het proces tegen de 18 beklaagden (waarvan er 16 al 4 jaar in cel gezeten hebben) afgerond. Het is nu wachten op de uitspraak.

De Openbare Aanklager bleef bij zijn besluit om straffen te eisen tussen de 8 en de 11 jaar cel. Hij gaf wel expliciet toe, gezien de bewijslast grotendeels berust op politionele veronderstellingen, dat die strafmaat misschien wel te hoog was en dat hij er geen moeite mee zou hebben als het Hof deze strafmaat zou verlagen.

Een burleske, ware het niet dat de nakende strafmaat voor de 18 een precedent zijn voor de tientallen beklaagden die nog moeten verschijnen.

Het Baskische Parlement heeft vandaag, 03.11.2006, een voorstel goedgekeurd waarin het recht van het Baskische volk erkend wordt om zelf te beslissen over de toekomst. Er werd ook gekozen voor een dialoog die moet leiden naar een politieke normalisering, zonder het buitensluiten van om het even wie. De onvermijdelijke PP, maar ook de PSE (Baskische socialisten) stemden tegen.

Het voorstel werd ingediend door EA-Eusko Alkartasuna en EB-Ezker Batua (coalitie samen regerend met PNV). Van de gelegenheid werd gebruik gemaakt om het volk van Montenegro te feliciteren voor het geslaagde referendum van 21mei 2006, waarbij zij onafhankelijk van Servië worden.

Leden van de Baskische rockgroep “Soziedad Alkoholika”, Juan Manuel Aceña, Roberto Miguel Castresana, Fernando Etxabarri, Jesús Jiménez, Fernando Rodríguez en Javier Ballesteros, riskeren anderhalf jaar cel voor een vermeende “verheerlijking van het terrorisme” in sommige van hun nummers, zoals "Explota Zerdo” (uitbuitend zwijn), "Síndrome del Norte" (syndroom van het noorden), "Ya Güelen" (zij rieken, zij stinken) en "Palomas y Buitres" (duiven en gieren). In hun teksten bekritiseren zij o.a. vlijmscherp het militarisme, het fascisme, het racisme en het seksisme in de Spaanse staat.

De klacht (al daterend van mei 2004) werd ingediend door de onvermijdelijke PP-adepten van AVT (Slachtoffers van het Terrorisme). Magistraat Grande-Marlaska wilde de klacht eerst op de lange baan schuiven, maar de druk en de intimidaties van de PP-adepten verplichtten hem er toe de zaak te openen.

Gisteren, 02.11.2006, hield de eisende partij, bij monde van Blanca Rodríguez, vol dat de leden van Soziedad Alkoholika, opgericht in 1988, de ‘verheerlijking van het terrorisme verspreid’ hebben, niet alleen in concerten over heel Spanje in 2003, maar ook op hun webstek.

Al van in het jaar 2002 is de lastercampagne tegen de groep, door AVT en PP, zo immens groot, dat verschillende concerten afgelast moesten worden en dat de winkelketen ‘El Corte Inglés’ de cd’s uit de rekken haalde. In de regimekrant ABC van 23/04/2003, noemde de riooljournalist Alfonso Ussia de leden van cultuurverenigingen die de groep gecontacteerd hadden “Hijos de puta” (hoerenzonen en hoerendochters).

Soziedad Alkoholika heeft altijd ontkend: “SER VASCO, TENER CANCIONES CONTRA LA POLICÍA Y CONTRA LO QUE NO NOS GUSTA, NO ES LO MISMO QUE APOYAR A ETA”. (Bask zijn, liedjes maken tegen de politie en tegen wat ons niet bevalt, is niet hetzelfde als ETA steunen). Comunicado S.A. 24/04/03

De Guardia Civil opent het vuur op een aanplakbord in Leitza.

In de nacht van 28 op 29 oktober 2006 rukten leden van de Guardia Civil verscheidene aanplakborden los en vernielden ze. De aanplakborden waar ze teveel moeite mee hadden, werden doorzeefd met kogels. Dit gebeurde te Leitza (Navarra), waar op de aanplakborden opgeroepen werd tot zelfbestuur: “Errepresiorik ez, Euskal Herriak autodeterminazioa” (geen repressie, zelfbestuur voor Euskal Herria). Deze heldendaden gebeurden omstreeks 1.00 uur ’s nachts bij het binnenrijden van het dorp, toen een paar Guardias uit hun groenwitte patrouillewagen stapten en de vernielingen begonnen aan te richten. Ze sprongen ijlings in hun wagen en gingen er vliegensvlug vandoor toen straatbewoners die “daden van moed en zelfopoffering” in de mot kregen.
Waarin een elitecorps toch groots (lees grotesk) kan zijn. Ik verwed er een tricornio op dat de PP hen voordraagt om gedecoreerd te worden. Want hiermee zijn ze niet aan hun proefstuk. Vorig jaar moest niet ver van Leitza de Olentzero er aan geloven.

De scheiding van de machten is toch een mooi principe.

Artikel 70.2 van het strafwetboek van 1973 stipuleert dat de maximum gevangenisstraf 30 jaar is. Er is strafvermindering voorzien voor goed gedrag, bijwonen workshops, studie…Die strafvermindering moet volgens dat strafwetboek afgetrokken worden van de maximumstraf van 30 jaar.

In 1995 werd, onder hevige druk van de Spaanse politieke partijen (PP en PSOE), die strafvermindering gevoelig aan banden gelegd omdat die partijen wilden dat Baskische nationalisten die maximumstraf volledig zouden uitzitten.
Maar gevangenen veroordeeld onder het strafwetboek van 1973 konden nog altijd de volledige strafvermindering krijgen, tot het Spaanse Hooggerechtshof bepaalde, in het verdict 197/2006, dat de strafvermindering moest berekend worden op de complete uitgesproken strafmaat (soms honderden tot duizenden jaren). Dit komt natuurlijk neer op de totale afschaffing van de strafvermindering. Deze nieuwe “interpretatie” van de wet werd vanaf dan systematisch en retroactief toegepast op alle politieke gevangenen. Dit wordt de “Parot-doctrine” genoemd, omdat Unai Parot er het eerste slachtoffer van was.

Een paar andere slachtoffers zijn:

1. Jon Agirre Agiriano uit Aramaio (Araba), zit nu 25 jaar in de cel; en moest vrijkomen op 28 oktober 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 3 mei 2011.
2. Kandido Zubikarai Badiola.uit Ondarroa (Bizkaia), zit nu 17 jaar in de cel, en moest vrijkomen op 27 oktober 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2011.
3. Koldo Hermosa Urra uit Santurtzi (Bizkaia), moest vrijgelaten worden op 8 september 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.
4. Peio Etxeberria Lete uit Soraluze (Gipuzkoa), moest vrijgelaten worden op 10 september 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2019.
5. Iñaki Gaztañaga Bidaurreta uit Arrasate (Gipuzkoa), moest vrijgelaten worden in maart 2006, na 18 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2018.
6. Txomin Troitiño Arranz uit Donostia (Gipuzkoa) moest vrijgelaten worden op 18 mei 2006, na 19 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.
7. Joseba Artola Ibarretxe uit Bilbo (Bizkaia), moest ook dit jaar vrijgelaten worden, na 20 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2016.
8. Josu Bollada Alvarez uit Ortuella (Bizkaia), moest vrijgelaten worden op 20 mei 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2018.
9. Antxon Lopez Ruiz uit Elorrio (Bizkaia), moest ook dit jaar vrijgelaten worden, na 19 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.

In juli 2003, terug onder massale druk van dezelfde politieke partijen, werd de Organieke Wet 7/2003 goedgekeurd die de maximum gevangenisstraf verlengde van 30 jaar naar 40 jaar. Die wet was bedoeld voor verdachten die meer dan 2 terroristische aanslagen hadden gepleegd, en waarvan 1 aanslag met meer dan 20 jaar werd bestraft.

In Euskadi zijn er momenteel slechts 11 magistraten die de taal, het Euskara, machtig zijn. Dit staat in schril contrast met de kennis van de andere talen in Spanje. In Catalunya spreken 794 magistraten de taal, in Galicië spreken 218 magistraten het gallego.

Een verklaring voor dat kleine percentage in Euskadi (0,05%) werd door de woordvoerder van de Consejo General del Poder Judicial (Algemene Raad van de Rechterlijke Macht), Enrique López, gegeven:

1. de extreme moeilijkheidsgraad van aanleren
2. het geringe gebruik door de burgers voor rechtbanken (leugen)
3. en de situatie van geweld in de regio (wat heeft dat ermee te maken?)

De echte oorzaak werd evenwel door de woordvoerder van de Asociación Profesional de la Magistratura (Beroepsvereniging van de Magistratuur) en magistraat bij het Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hooggerechtshof), Antonio García, gegeven:

1. een zekere desinteresse en zelfs nalatigheid om de taal te leren (Yves Leterme drukte dit ten aanzien van de Walen wat plastischer uit).