Peiling

ETA zegt het eenzijdig uitgeroepen bestand op dat ze 14 maanden eerder, september 1998, hadden afgeroepen, omdat: “Spanje en Frankrijk verder gaan met hun heerschappij, hun bezetting en hun repressieve aanvallen”.

De Guardia Civil heeft een nieuwe webpagina over “terrorisme”. Enkele uren vóór ze openbaar werd is er een belangrijke wijziging doorgevoerd. In eerste instantie stonden Joxean Lasa en Joxi Zabala, evenals Mikel Goikoetxea en Bixente Perurena, Eugenio Gutiérrez Salazar en nog 23 anderen op de lijst van “slachtoffers van terroristische activiteiten van GAL”. Nu verdwenen die namen plots! Juan Carlos García Goena wordt ook niet meer als laatste slachtoffer genoemd, maar wel Cardosa Morale, de postbode die het leven verloor toen op 24 juli 1987 het pakje bestemd voor een militant van Herri Batasuna tot ontploffing kwam.

De directie van de paramilitaire Guardia Civil zegt tot de schrapping te zijn overgegaan “om verwarring te vermijden”. Nu blijven enkel slachtofferleden van de Guardia Civil over. De directeur generaal van het militaire instituut, Santiago López Valdivielso, sprak van “een zware vergissing”.

De lijst slachtoffers van het “terrorisme van ETA” en het “terrorisme van Grapo” bleef wél op de pagina.

Voor één keer heeft de Guardia Civil gelijk. Lasa en Zabala kwamen niet om het leven door een terroristische aanslag, ze werden in Bayonne ontvoerd en in San Sebastiàn, in een villa van de Spaanse Regering, doodgefolterd … door de Guardia Civil zélf. De militaire bevelhebber van de kazerne van Intxaurrondo (San Sebastiàn) Galindo kwam tijdens de foltersessies op bezoek en werd, evenals twee lagere bevelhebbers, hier trouwens voor veroordeeld tot 80 jaar gevangenschap!

Gisteren, 25 november 2006, is AVT-Asociación de Víctimas del Terrorismo, het PP aanhangsel dat slachtoffers recupereert weer eens op straat gekomen in Madrid.

De regering van de Autonome Gemeenschap Madrid, in handen van de PP, sprak van 1.300.000 manifestanten. Een afvaardiging van de Spaanse regering sprak van 129.715 betogers.

Op 26 november 1985 werd Mikel Zabalza, samen met zijn vriendin en enkele vrienden, opgepakt in Donostia waar hij buschauffeur was. Hij werd in de kazerne van Donostia “ondervraagd” en zijn vrienden hoorden hem schreeuwen van de pijn. Zijn vriendin ving nog een glimp van hem op en merkte daarbij dat hij in erg slechte toestand verkeerde.

Dan wordt er niets meer van hem gehoord. Als door de Guardia Civil bekend wordt gemaakt dat Mikel Zabalza aan de dam van de elektriciteitscentrale in Endarlatsa, in de grensrivier Bidasoa zou gesprongen zijn, met de handen geboeid op de rug, om op die manier te vluchten, stijgt de onrust bij familieleden en vrienden. Zabalza kon niet zwemmen! Het Rode Kruis begint tevergeefs het hele stuwmeertje af te duiken. Enkele dagen later vindt de politie hem in het (stilstaande) water op een plaats die eerder volledig doorzocht werd. Als blijkt dat het water in de longen 10 keer erger vervuild is dan het water in de rivier wordt alles duidelijk: Zabalza werd dood gefolterd!

In het dorpje Orbaizeta, in het groene deel van Navarra, waar hij vandaan kwam, werd een pleintje naar hem genoemd. De grafsteen op het kerkhof staat er al jaren scheefgezakt bij.

Wij herinneren ons nog allemaal levendig de “Dwaze moeders van de Plaza de Mayo” in Argentinië. Maar herinneren wij ons de Baskische moeders, als we er al weet van hebben? Want, inderdaad ook Spanje stuurde zijn doodseskaders uit in de “Guerra Sucia”, de vuile oorlog van het Spaanse staatsterrorisme. Klik hier voor een grondige bijdrage.

Op 25.11.2004 kwam Batasuna haar initiatief “Oarain Herria, Orain Bakea” in Brussel voorstellen aan politici van verschillende Europese volkeren. Dit gebeurde door Koldo Gorostiaga, euro-parlementair voor de radicale partij Batasuna (tot op het ogenblik dat deze buiten de wet werd gesteld). Gorostiaga verklaarde achteraf dat alle parlementariërs positief gereageerd hadden, met uitzondering van PP-leden en politici van de Franse UMP (Union pour un Mouvement Populaire, de partij van Nicolas Sarkozy).

Gorostiaga riep iedereen op om iets te doen ten voordele van een politieke oplossing van het conflict. “Het vredesvoorstel van Lizarra-Garazi kende niet de gewenste goede afloop en dat was deels te wijten aan de houding van de EU. De EU dacht dat het een binnenlandse aangelegenheid van een lidstaat gold en dat daarom niet ingegrepen moest worden. In de Ierse kwestie kreeg het vredesproces de steun van de Verenigde Staten en president Bill Clinton en van president Jacques Delors. We vragen dan ook dezelfde houding van de Europese instellingen. We staan er nu slechter voor dan in 1998”.

Inlichtingendiensten zouden geïnfiltreerd zijn bij de herdenkingsplechtigheid “Gudari Eguna”.

Op zaterdag, 23 september 2006, werd de “Gudari Eguna”, de dag van de Baskische Soldaat” gevierd. Het is eigenlijk geen viering, maar een herdenking van alle gudaris die in de strijd voor een onafhankelijk Euskal Herria hun bloed hebben gegeven. Dat zijn er intussen 218. Op een bepaald ogenblik stapten 3 Etarras uit de bossen om een nieuw communiqué voor te lezen. Na voorlezing werden een aantal schoten in de lucht gelost.

Volgens ABC zouden de infiltranten de namen van 700 aanwezigen hebben kunnen bemachtigen (hoe, werd er niet bijgezegd, wel dat die 700 als de meest radicalen mogen beschouwd worden). Het feit dat de herdenking in Oiartzun werd gehouden (een Batasuna-bolwerk) is voor het PP-journaille het ultieme bewijs.

Momenteel zijn er ongeveer 146 gevangenen die lijden aan een of andere vorm van een fysisch of psychisch ziektebeeld. Het merendeel van de ziektesymptomen zijn: ademhalingsproblemen en hyperventilatie, verstoorde bloedcirculatie en aantasting van het beendergestel. Van de 146 lijden er 6 aan een ernstige en ongeneeslijke ziekte.
Volgens artikel 92 van het Strafwetboek moeten zij vrijgelaten worden: “…presos deben ser puestos en libertad en caso de enfermedad grave…” (…gevangenen moeten in vrijheid gesteld worden in geval van ernstige ziekte…)
Dit gebeurt niet!

Daarenboven is er een gebrek aan sanitaire voorzieningen, weinig beroepseer van ongeïnteresseerde gevangenisdokters, de onmogelijkheid om een vertrouwensarts te raadplegen of een tweede opinie te vragen, geen adequate opvolging van de pathologie, geen aangepaste verzorging van de ziekte, kortom een weerzinwekkende belevenis voor de zwaar zieken.

Marilo Gorostiaga. 50 jaar, in 2006 reeds 12 jaar cel

In mei 2005 werd borstkanker vastgesteld. In juli 2005 werd een gedeeltelijke mastectomie uitgevoerd en in augustus 2005 is de chemotherapiekuur begonnen. In februari 2006 werden twee myomen (vleesbomen) gevonden in de baarmoeder. Zij is diabetica en lijdt aan hypertensie.

Jon Agirre Agiriano. 64 jaar, in 2006 reeds 25 jaar cel

Lijdt aan artrose en beschadigde heupen. In 2005 werd een heupprothese (rechts) ingepland. Een paar maanden later de andere kant. Hij heeft ook een discale hernia en diabetes. Bijziendheid op beide ogen, hypercholesterol, riskeert een infarct aan de hartspier en heeft de ziekte van Dupuytren.

Jon Ioseba Rego Vidal. 67 jaar, in 2006 reeds 11 jaar cel

Suikerziekte en hypertensie. Gezichtsverlies op beide ogen en gehoorverlies op beide oren. Hypertrofie van de prostaat en ernstig gebrek aan vitamine B12. Op 13 en 15 november 2005 wordt hij geveld door een trombose (kan zich niet meer bewegen en verliest het volledige gezicht gedurende 10 minuten). Bij de overbrenging naar het ziekenhuis wordt hij constant vernederd en geprovoceerd. Via de spoedgevallen en de dagkliniek Neurologie en constant bewaakt door 6 agenten, wordt hij na 24 uur terug opgesloten.

Bautista Barandalla. 40 jaar, in 2006 reeds 16 jaar cel

Verschrikkelijke diagnose: Colitis ulcerosa. Ondergaat een colectomie en een ileostomie (wegsnijden van gedeelten van de dikke darm,colectomie, en van de dunne darm, ileostomie, als gevolg van darmkanker). In 2003 nieuwe ingreep: weghalen dikke darm.
Hij lijdt ook aan chronische ontstekingen van de gewrichten, aan herhaalde koortsaanvallen, onnatuurlijk gewichtsverlies en kan zich nauwelijks nog bewegen. Maar hij moet blijven rotten in zijn cel.

Josu Uribetxebarria. 50 jaar, in 2006 reeds 11 jaar cel

In 2005 werd de linkernier weggehaald als gevolg van een tumor. Moet nu voor de rest van zijn leven (in de gevangenis?) een behandeling volgen.

Ioseba Foruria. 56 jaar, na uitlevering door Venezuela reeds 3 jaar cel in 2006

In 2004 werd carcinomaurotelie (een carcinoom, kankergezwel in de blaas) ontdekt. Dit type van kanker vereist een strikte opvolging en bewaking, omdat het risico op uitbreiding constant aanwezig is. Volgens de magistraten die moeten oordelen over artikel 92 van het Strafwetboek is de gevangenis de ideale plaats voor opvolging en bewaking, en zijn de cipiers de beste verplegers.

Superrechter Garzón zorgt voor de totale waanzin door het onderwijsplatform AEK- Alfabetatze Euskalduntze Koordinakundea te criminaliseren. Er worden 19 personen gearresteerd, waaronder er 14 tot AEK horen.

AEK ontvangt meteen morele steunbetuigingen uit vrijwel heel Spanje en alle Europese landen, maar eveneens uit Latijns Amerika. Zelf beweert AEK dat een aantal arrestanten nooit tot hun platform behoorden of er reeds lang geleden uitgestapt zijn. Hun relatie met EGIN is dezelfde als die met alle andere persorganen. En met ETA hebben ze nooit een relatie gehad.

De PNV-krant, Deia, schrijft een editoriaal onder de titel “nationaal katholicisme”, naar aanleiding van het “Herderlijk Schrijven” van het Spaanse episcopaat over het terrorisme. Van de 63 leden van de Bisschoppenconferentie stemden 8 leden tegen en 5 anderen onthielden zich. Bij zijn aankomst op de assemblee van de Bisschoppenconferentie, enkele dagen geleden, verklaarde Monseñor Setién, de bisschop emeritus van Donostia, niets te weten van een “document over terrorisme”. Dit werd geïnterpelleerd als een bewijs van zijn woede, omdat geen enkele Baskische prelaat vooraf geconsulteerd werd aangaande de tekst!

En dan de belangrijkste stukken uit de tekst:

Neen aan het recht op zelfbestuur

“Indien bepaalde naties of nationale realiteiten zich wettelijk verbonden voelen via historische, familiale, religieuze, culturele of politieke banden binnen eenzelfde Staat wil dit niet zeggen dat deze naties het recht hebben op een soevereiniteit.”

Geen zelfbeslissing

“De naties op zichzelf hebben helemaal niet het recht over hun eigen lot te beslissen. Het is moreel onacceptabel dat naties unilateraal over een eigen bestuur menen te mogen beschikken of zelfbestuur vorderen.”

"Het terrorisme is een zondige structuur."

“ETA-gevangenen mogen niet ideologisch 'gepolitiseerd' worden”. (Laat ze dus maar stikken!)

Iñaki Anasegasti, PNV-woordvoerder in het Congres zegt dat de “tekst stinkt naar grondwettelijk patriottisme”. Hij herinnert eraan dat de Spaanse Kerk nooit de staatsgreep van Franco heeft veroordeeld. “Ze moeten ons geen les in ethiek geven.”

Gara eindigt zijn editoriaal met de zin: “De Spaanse Kerk heeft van de Spaanse eenheid een morele waarde gemaakt. De Baskische katholieken hebben nu het woord.”

Gisteren, 21 november 2006, was het de eerste verjaardag van het macroproces 18/98. Al een jaar lang sleept dat proces zich nu voort. Het is een proces tegen het Baskisch nationalisme en daar waar de persbelangstelling vorig jaar overweldigend was, is er nu bijna geen sprake meer van enige interesse. Dit proces maakt de Spaanse Staat en de Spaanse Justitie belachelijk. Ontelbare incidenten hebben het verloop verstoord: documenten met bewijslast die niet teruggevonden werden, problemen met vertalertolken, opschortingen van zittingen tot 45 maal toe, rechten van de verdediging die met de voeten getreden werden, tegenstrijdige verklaringen van politiebeambten, beklaagden die altijd aanwezig moesten zijn ook als hun zaak niet op de rol stond, beslissingen van het Hof die vorige beslissingen volstrekt tegenspraken en een voorzitster, Angela Murillo, die niet tegen haar taak opgewassen en zelfs vooringenomen is. Dit proces is een aanfluiting van alle beginselen van een rechtspraak. Maar wie maalt daarom, het zijn toch maar Basken die terechtstaan

In tegenstelling tot andere plaatsen, waar duizenden vrouwen haast in katzwijm vallen, brengt het bezoek van kroonprins Felipe de Borbón y Grecia, aan het museum San Telmo in Donostia-San Sebastiàn amper 200 belangstellenden op de been. En dan waren er daaronder ook nog onverlaten die riepen dat hij niet in zijn land was… “Monarkia kanpora!” “Monarchie oprotten!” Vooraf had de Ertzaintza de vuilbakken en containers verzegeld. Burgemeester Odón Elorza had de leden van Izquierda Unida-Verenigd Links bevolen de republikeinse vlag van het balkon van hun bureau op het stadhuis te strijken. (niet met een strijkijzer!).

Bij de laatste arrestatiegolf en de daarbij horende “isolatie” werden opnieuw “ondervragingsmethoden” gebruikt die hemeltergend zijn. De klachten van foltering waren dan ook legio. De Spaanse “onderzoeksjournalistiek” verzwijgt wel de folteringen, maar niet de gevolgen ervan. Zo werd er gemeld dat de arrestanten bijna alle aanslagen bekend hadden die tot op dat ogenblik niet opgelost waren… (La Razón: “De politie onderzoekt of één der arrestanten acht moorden pleegde.” El Mundo: “De politie gelooft dat de laatste arrestanten deelnamen aan negen moorden.”)

Ibon Urrestarazu verklaarde achteraf dat hij zó erg was toegetakeld dat hij zelfs de verantwoordelijkheid van de dood van “Manolete” op zich had willen nemen. (“Manolete” was een legendarisch torero die in augustus 1947 op de horens werd genomen en overleed.) Ten gevolge van de bekentenissen van Urrestarazu werden dan twee anderen opgepakt wegens lidmaatschap (volgens de pers) van het ETA-commando “Urbasa”. Zij werden vrijgelaten zonder voor de onderzoeksrechter te verschijnen, wegens geen bewijs. Daarop werd Urrestarazu door Baltasar Garzón beschuldigd van “een delict van ‘valselijke’ beschuldiging.” Het cynisme in de hoogste graad.

Eerder dit jaar kwamen, na méér dan 2 jaar in de gevangenis te hebben gezeten, vier jongeren uit Pamplona vrij die zichzelf, na foltering, beschuldigd hadden van aanslagen die ze niet gepleegd hadden! De steeds zo geroemde samenwerking tussen de beide bezettende staten, Spanje en Frankrijk, had niet eens doorgegeven dat de werkelijke dader reeds lang in een Franse cel zat!

Dezelfde Spaanse pers haalt dan wél hun grootste lettertype boven om aan te klagen dat in Eibar onder de auto van het socialistisch raadslid, José Luis Vallés, een namaakbom geplaatst werd.

Na de aanslagen van 11 maart in Madrid wilde het Regime Aznar het daderschap in de schoenen van ETA schuiven, zelfs toen al lang duidelijk was dat de Baskische Organisatie niets met de zaak te maken had. De PP beoogde er twee dingen mee: de verkiezingen van enkele dagen later winnen om nadien definitief af te rekenen met het Baskische nationalisme.

Magistraat Baltasar Garzón zette zich aan het onderzoek van de “bewijslast” tegen ETA. In oktober 2006 beschuldigde Garzón drie “deskundigen” in de Zaak van een “delict van vervalsing”. Zo vervalsten ze documenten van een onderzoek aangaande de vondst van “boorzuur”, een substantie die eerder in 2001 bij ETA gevonden werd. Dit moest het bewijs zijn waarmee ze ETA wilden linken aan de Al Qaeda-aanslagen in Madrid. De deskundigen waren hogere politiebeambten: Isabel López, Pedro Manrique en Manuel Escribano.

Garzón die zoveel “diensten aan het Vaderland” bewees kwam meteen in het “foute” kamp terecht.

In El Mundo van 3 oktober 2006, kreeg hij de Spaanse hyena’s over zich heen, met name in het artikel van El Mundo waarin María Peral titelde: “mise-en-scène van Garzón om de experts van justitie te criminaliseren”.

In het hoofdartikel van die dag wordt Garzón nog eens extra door de mangel gehaald omdat hij op dat ogenblik naar Colombia gereisd was. “Hoewel de agenda van Magistraat overvol was met zaken over ETA, drugs en Islamterrorisme, trekt hij toch voor vier dagen naar Zuid - Amerika om er het ster-zijn te cultiveren”.

Op 5 oktober 2006 beschuldigde volksvertegenwoordiger Jaime Ignacio Del Burgo van de UPN (PP-Navarra) de “gevallen” sterrenmagistraat ervan “de politiek van de PSOE te steunen”. Del Burgo waarschuwde Garzón dat hij op deze manier “het risico loopt zijn eigen gerechtelijke onafhankelijkheid te verliezen.” Del Burgo noemde het optreden van Garzón “ongewoon” toen hij onlangs “experts beschuldigde van vervalsing van documenten terwijl hij daarvoor niet bevoegd was omdat het niet gelinkt was aan terrorisme”.

Garzón heeft intussen bescherming van de wet gevraagd, omdat hij systematisch langs alle kanten wordt aangevallen. Hij beweert dat hij wel bevoegd was, maar al eerder bleek dat hij niet steeds conform de normen handelde.

Schandaal in het Baskische Parlement. Bij een stemming in het Baskisch Parlement is op de interne camera duidelijk zichtbaar dat de PP-volksvertegenwoordiger, Iturgaiz, tot driemaal toe op het stemknopje van zijn afwezige buurman en partijgenoot Jaime Mayor Oreja drukt! Vóór de stemming had hij al gedurende een halve minuut op het knopje moeten drukken om het systeem te activeren. Tevens had hij de magnetische kaart van Oreja gebruikt. Voorzitter Atutxa riep na afloop een persconferentie samen waarop de beelden getoond werden.

In een speciaal gebouw, Casa de Campo, is dan eindelijk het macroproces 18/98 van start gegaan tegen “de Baskische onafhankelijkheidsbeweging”. De betichten, tegen wie 1.000 jaar celstraf wordt geëist, hadden allemaal een blauw-grijs T-shirt aangetrokken waarop de hele zaak een “politiek proces” genoemd werd. Drie beklaagden, Iker Beristain, Rubén Nieto en Iker Casanova, die waren overgebracht vanuit hun Spaanse cel werden begroet met omhelzingen. Hun boeien werden afgedaan, maar ze kregen wel speciaal “toezicht” van politieagenten. Omdat men wilde vermijden dat de beklaagden zich opnieuw zouden identificeren met een (ongeoorloofde) Baskische identiteitskaart werd enkel naam en voornaam gevraagd. Van de 39 betichten waren er slechts 36 aanwezig. Peio Sánchez die in de Parijse gevangenis van Frennes zit, kreeg de oproep toch thuis bezorgd. Hij werd niet uitgewezen door Frankrijk. Pako Aranburu en Unai Hernández, tegen wie 15 jaar geëist wordt, waren evenmin aanwezig.

De eerste beschuldigde, Txente Askasibar, zette meteen de toon door heel rustig te verklaren dat hij enkel wenste te antwoorden op de vragen die hem gesteld werden door de verdediging. Bovendien noemde hij zichzelf fier lid van KAS, één van de organisaties die door Garzón “gesataniseerd” werd als zijnde een deel van ETA. (De organisatie KAS kwam tot leven op hetzelfde ogenblik dat de Baskische en Spaanse klimmers in de Ronde van Frankrijk uitkwamen voor het merk… KAS!) Hij verklaarde dat hij met zijn bedrijf, Gadusmar, internationaal in kabeljauw had gehandeld. Die kocht hij aan in IJsland en verkocht hem in Cuba. Verder zei hij nog dat “de zaken vanuit Madrid anders bekeken worden dan vanuit Baskenland.” Toen de advocaat van de verdediging, Kepa Landa, het originele document wilde zien op basis waarvan Askasibar beschuldigd werd kon dit na een kwartier niet gevonden worden. De eerste zitdag werd meteen opgeschort. Klik hier voor een kort relaas van alle zittingen.

Begin vorige week heeft de PP, bij monde van de secretarisgeneraal Ángel Acebes, in een persconferentie een 10-puntenplan met minimumvoorwaarden voorgesteld aan Zapatero.

1. Een veroordeling van alle terroristische activiteiten door ETA, zowel tegen personen als op straat
2. Onmiddellijk verbod op alle publieke bijeenkomsten, vergaderingen en geheime of openbare onderhandelingen van Batasuna of ETA, of handlangers
3. Geen enkele onderhandelingstafel. Compromissen of akkoorden die al werden bereikt, onmiddellijk van tafel vegen en geen enkele hervorming van het juridische bestel doorvoeren
4. Voor de Kamer van volksvertegenwoordigers een volledig overzicht geven van wat tot nu toe besproken werd
5. De territoriale integriteit van Navarra garanderen (niet aansluiten bij Euskal Herria)
6. Onmiddellijk de ware toedracht voorleggen aan de bevolking over de roof van 350 wapens door ETA
7. Iedere politieke manifestatie van Batasuna-ETA verbieden, zowel op straat, als in gebouwen als in de media
8. De strikte toepassing van de “Ley de Partidos”, zodat Batasuna niet kan deelnamen aan de verkiezingen van 2007, ook als er een nieuwe partij komt
9. Publiek de “valse” internationale steun afkeuren (zie Europees Parlement)
10. De herinnering en de waardigheid van de slachtoffers respecteren door een urgente bijeenkomst samen te roepen om de eisen van Asociación de Víctimas del Terrorismo (AVT) te kennen.

Ziezo, het probleem van Baskenland is in 10 zinnetjes opgelost. Wat is Zapatero toch een sukkelaar: jaren probeert men een oplossing te zoeken en die ligt zo voor de hand.

In de gevangenis van Alicante wordt de stichter van de Spaanse, fascistische Falange, José Antonio Primo de Rivera gefusilleerd.

In Madrid wordt de dood van Francisco Franco Bahamonde bekend gemaakt.

In zijn dokterskabinet in Bilbao wordt Santi Brouard, leider van Herri Batasuna, door staatsterroristen vermoord.

In het Madrileense restaurant van Hotel Alcalá wordt Josu Muguruza, parlementslid van Herri Batasuna, door staatsterroristen doodgeschoten. Iñaki Esnaola raakt zwaargewond.

Naar aanleiding van de 20^ste verjaardag van de dood van Santi Brouard en de 15^de verjaardag van de dood van Josu Muguruza vond in Bilbao een bloemenhulde plaats bij het monument ter ere van Brouard, op de Plaza Zabalburu. Er waren 1.500 aanwezigen. Vooreerst werd hun strijd in de verf gezet omdat zij steeds gewerkt hebben “opdat alle Basken in vrede kunnen samenleven en zelf hun toekomst kunnen voorspellen.”

20 jaar geleden, op 20 november 1984 werd de kinderarts, Santi Brouard, in zijn dokterskabinet doodgeschoten door kogels die betaald waren door de Spaanse Staat. Brouard was een bijzonder aimabele en charismatische figuur aan de top van Herri Batasuna. Spanje schakelde met hem een bekwame tegenstander uit.

Vijf jaar later, op 20 november 1989, maakte de parlementaire fractie van Herri Batasuna zijn opwachting in Madrid voor de opening van het politieke jaar in het Congres. Toen het groepje zat te eten viel een politieman in burger, Angel Duce, het restaurant binnen en begon te schieten. Josu Muguruza verloor het leven. Iñaki Esnaola werd zwaar gewond.

De datum 20 november, waarop beiden werden vermoord, is niet toevallig de verjaardag van de dood van dictator Franco. Later zou blijken dat de Spaanse geheime dienst achter beide moorden zat.

Fernando Barrena, woordvoerder van Batasuna in Navarra besloot zijn toespraak met de woorden: “Ze weten dat ze met het pistool in de hand tegen ons winnen, maar we gaan ze in het zand van de vrede laten bijten. Dat legioen Guardia Civiles en lijfwachten zal spoedig zonder werk komen zitten.”

Rechter Garzón vraagt het Hooggerechtshof de betrokkenheid van Felipe González in de oprichting van GAL te onderzoeken.

Op 5 november 1996 sprak de tweede kamer van het Hooggerechtshof zich met zes tegen vier stemmen uit Gonzalez niet op te roepen als betrokkene in de ontvoeringszaak Segundo Marey, wegens gebrek aan bewijzen.

Vervolg van bericht “Olie op het vuur” van 15.11.2006

Op het proces dat op 17.11.2006 van start ging, riepen Iñaki Esparza en Asier Oiartzabal de Franse regering op de opportuniteit die zich momenteel voordoet, niet ongemoeid te laten, en een einde te stellen aan de verergering van de situatie. Als de fundamentele rechten van het Baskische volk niet erkend worden, zal het conflict scherpere vormen aannemen. Omdat zij eerst het woord niet kregen, zongen alle verdachten het “Eusko Gudariak”. De zitting werd geopend, in aanwezigheid van de beklaagden Asier Oiartzabal, Lola Lopez, Didier Agerre, Iñaki Esparza, Juan Angel Otxoantesana, Alberto Ilundain, Lorentxa Guimon, Zigor Garro en Ibon Gogeaskoetxea en 5 leden van de familie Erbina ­Fidel, Xabier, Miren, Amaia, en Kontxi Zubillaga.

Ook Oihane Errazkin, waarvan de ouders uit de rechtszaal werden gezet, had op die zitting moeten aanwezig zijn, maar zij pleegde zelfmoord in de cel van de gevangenis van Fleury-Mérogis op juli 2004. Alle beklaagden droegen een T-shirt met de foto van Oihane erop, als eerbetoon en nagedachtenis. (Op de foto, de moeder van Oihane).

Het vonnis wordt vermoedelijk bekendgemaakt op 30 november 2006.

ETA eist in een communiqué 17 acties op sedert 31 juli. Daarbij betreuren ze eveneens de onschuldige burgers die daarbij als slachtoffers vielen. In dit geval Jesús Sánchez die dood bleef bij de aanslag op de rechter Luis Portero.

Duizenden nationalisten stappen op door Bilbao achter de eis voor zelfbestuur voor Euskal Herria. De start kwam met vertraging door de vele wegcontroles van de Guardia Civil. Aan de grensovergang in Biriatu werden alle autobussen uit Noord Baskenland onderschept. Idem dito de bussen uit Pamplona. Verder waren er nog controles aan de “peajes” op de snelwegen naar Bilbao. Dit alles ontlokte een Batasunaleider na afloop de ironische vondst “dat de staart van de betoging nog aan de controle in Laudio staat.”

“Indien er geen ‘incomunicado’-periode was, zouden er geen folteringen zijn, aldus TAT, en ze gebruiken hiervoor de woorden van Amnesty International en van Theo van Boven, de speciale verslaggever bij de Verenigde Naties inzake foltering. “De gerechtsdokters, de rechters van het Hooggerechtshof en de van ambtswege aangestelde advocaten weten wat er gebeurt, maar ze zwijgen en ze lachen de slachtoffers zelfs uit als ze een aanklacht indienen;”

Jon Enparantza noemt de Guardia Civil “een bende folteraars en moordenaars die een licentie hebben om te doen wat ze willen. De bezettende macht moet Euskal Herria meteen verlaten. We moeten iedereen die het folteren beschermt, politiek en sociaal isoleren.” Hij roept iedereen op om maandag, 22.11.2004, om 12 uur vóór de rechtbank in Bilbao mee te manifesteren op het ogenblik dat Arnaldo Otegi terechtstaat omdat hij de koning van Spanje “chef van de folteraars” noemde.

Vorig jaar viel het verdict Nº27/05 op 20 juni 2005, in de zaak van de jongerenorganisaties Jarrai, Haika en Segi. De veroordeling luidde: “onwettige organisatie” en niet “terroristische organisatie”, omdat er nooit wapens gebruikt werden. Vierentwintig beklaagden werden veroordeeld tot maximum 3,5 jaar cel. Zij werden op vrije gesteld omdat ze al tijd al in voorarrest gezeten hadden (tot zelfs 4 jaar).

1. het verdict van 20 juni 2005 blijft behouden
2. de aanklacht wordt aanvaard, wat celstraffen 10 jaar zou betekenen
3. de volledige vrijspraak door de verdediging gevraagd

De resultaten zijn duidelijk:

93,9% is voorstander van het huidige vredesproces
92,8% is voorstander van onderhandelingen tussen regering en ETA

Maar:

50,6% ziet weinig (38,2%) tot geen (12,4%) vooruitgang
29,2% is van oordeel dat er een kleine vooruitgang is geboekt
12,6% is van oordeel dat er ernstige stappen gezet zijn

De schuld van de huidige crisis wordt in de schoenen geschoven van:

22,9% de regering
17,6% allen
2,9% de PSOE
10,6 % de PP
10,0% ETA
9,2 % de politiekers