Terug in de tijd 29

Hitza eta erabakia, askatasunez
Woord en beslissing, in vrijheid

Het initiatief heeft zich tot doel gesteld om nieuwe impulsen te geven aan het vredesproces en onderstreept daarbij het grote belang van amnestie. Op een persconferentie werd een verklaring afgelegd door advocaat Joseba Agudo en Idoia Muruaga, gezellin van de in zijn cel overleden Igor Angulo.
Op de persconferentie waren ook nog aanwezig: Unai Romano; Ibon Meñika, beschuldigd in de zaak Jarrai-Haika-Segi; Arantza Zulueta; Txusa Etxeandia van Gurasoak; ex-gevangene Anjel Alkalde en de woordvoerders van Askatasuna Juan Mari Olano en Julen Larrinaga.

De woorden van de persconferentie waren nog niet koud, of de PP eiste al het verbod van de bijeenkomst.

Ter gelegenheid van de 17^de Frans-Spaanse top die op dit ogenblik in Zaragoza loopt, zorgde de Franse Juge, Laurence LeVert voor een geschenk: ze liet de dag voordien, 07.12.2004, in Baiona Jean-François Lefort (zie foto), de sympathieke woordvoerder van “Askatasuna” (Vrijheid), oppakken. Askatasuna is de organisatie die zich het lot van de Baskische politieke gevangenen aantrekt. In hun onmetelijke haat tegen alles wat Baskisch was, liet de Spaanse magistraat Baltasar Garzón in februari 2002 Askatasuna buiten de wet stellen, maar dat was zonder een aantal moedige mensen uit het Noorden gerekend die gewoon de taak en het woord overnamen. En wat deed Baltasar? Hij riep het Europees aanhoudingsbevel uit tegen Lefort, als gold het een ordinaire boef! Lefort werd ’s morgens, samen met zijn vriendin, opgepakt in de rue Poissonnerie en overgebracht naar het politiecommissariaat. Intussen werd hun huis doorzocht. Later werd, in tegenwoordigheid van Lefort, het oude lokaal van de Organisatie voor de Rechten van de Baskische Politieke Gevangenen die later zou fusioneren met “Gestoras pro-Amnistía” om uiteindelijk “Askatasuna” te vormen.

Intussen had zich een kleine menigte verzameld in de bekende rue Pannecau. De politie vond er niets beters op dan dit “crapuul” met traangas te verspreiden. In deze buurt werden Lasa en Zabala ontvoerd en liggen ook een aantal bars die indertijd door de huurlingen van GAL werden aangevallen met machinegeweren.

De secretaris-generaal van de Socialistische vakbond UGT-Unión General de Trabajadores, Damaso Casado, onderstreept het belang om van Batasuna opnieuw een legale partij te maken. Als de wet dit niet zou toelaten, dan moet die wet veranderd worden. Omgekeerd was dit in het verleden wel mogelijk. De regering moet krachtdadiger het hoofd bieden aan de chantage van de PP en van extreem rechts (wat eigenlijk hetzelfde is).

Aan de andere kant roept Damaso Casado ook ETA op om de noodzakelijke stap te zetten: het definitief opgeven van het geweld en de wapens.

Ik kan niet genoeg herhalen dat we dagelijks communiqués om de oren geslingerd krijgen met stellingnames allerhande. Hoeveel energie hierin gestopt wordt, is bijna niet te becijferen, terwijl diezelfde energie zo goed van pas zou kunnen komen om het proces nieuw leven in te blazen. Er moet nu stilaan een stap vooruit gezet worden, want het proces is al genoeg gehypothekeerd. Wie zet de eerste stap? Of is de komende stembusslag van mei 2007 de grote boosdoener?

Op 7 december 1973 werd in Madrid de eerste kruiwagen aarde, die moest leiden naar een tunnel onder de Calle Claudio Coello, uitgekieperd. Die tunnel werd niet gegraven om het drukke verkeer te ontlasten, maar wel om er 50 kg explosieven in te stouwen. Veertien dagen later zou hier Spanje’s president van de regering, Almirante Luis Carrero Blanco, de lucht worden ingeblazen. Een hoogtepunt voor ETA, die in heel Spanje bij de oppositie op heel veel steun kon rekenen. Wij komen hier later, 20 december e.k., op terug.

Tijdens een interview op Euskadi Irratia, Radio Euskadi verdedigt de Lehendakari Juan José Ibarretxe de deelname van Batasuna aan de volgende verkiezingen als Batasuna (en niet onder een andere naam). De PSOE zegt dat Batasuna verboden is als gevolg van de Ley de Partidos en dat Batasuna dus maar stappen moet ondernemen om terug legaal te worden. De houding van de PP kunnen we dagelijks in de kranten lezen: alle Batasuna-leden de cel in.

De Lehendakari vindt het onaanvaardbaar dat alle partijen dit gegeven in de kranten uitvechten, en dat men er beter zou aan doen dit in alle discretie te bespreken. Ook het vredesproces op zichzelf wordt gemediatiseerd tot en met. Iedere dag doet iedereen zijn zeg, terwijl de gesprekken stagneren. Wie enigszins de kranten volgt zal met verbijstering vaststellen wat er allemaal op de gewone bevolking losgelaten wordt. Niemand geraakt er nog wijs uit en de leugens halen de bovenhand. Volgens Ibarretxe zou men er beter aan doen wat minder te praten (en zeker niet met een vooringenomen pers) en wat meer te handelen.

Op 06 december 1978 werd de Spaanse Grondwet van kracht.

Maria San Gil, de “leading lady” van de Baskische PP, vertegenwoordigde het gedeelte van Spanje dat indertijd tegen deze grondwet was omdat, onder impuls van Baskenland, de verschillende naties een naam kregen. Vandaag, 6 december 2005, vierden ze mee bij de verjaardag.
ETA vierde ook mee, door het verkeer rond Madrid volledig in het honderd te laten lopen met vijf lichte bommen. Vooraf had een anonieme beller in naam van de Organisatie de aanwezigheid van de bommen aangekondigd. Verder werd telefonisch de aanwezigheid van enkele granaatwerpers aangekondigd waarmee de vlieghaven van Santander tussen 12.00 en 14.00 u. onder vuur zou worden genomen, wat uiteraard niet de bedoeling was. Zeven vluchten dienden afgelast te worden.

Dat ETA op haar manier mee de verjaardag van de Grondwet van 1978 wil VIEREN mag geen verbazing wekken. Misschien kan met dit wel “botvieren” noemen.

Gisteren zou het proces 15/02 van start gaan tegen de jongeren die beschuldigd worden van Kale Borroka, maar waarvan deze kwalificatie aangepast werd naar “lidmaatschap van een gewapende organisatie”, kwestie van zo hoog mogelijke gevangenisstraffen te kunnen uitspreken. De bekentenissen werden afgelegd onder foltering! De arrestaties gebeurden tussen 26 augustus 2001 en juli 2002.

Het proces moest onmiddellijk verdaagd worden. Er worden zo veel processen gevoerd dat de magistraten zelfs niet meer weten wie al in de gevangenis zit en wie niet.

Er ontbrak één jongere, Juan Carlos Subijana “Txanpi”, en hij er werd door het Hof voortvluchtig verklaard. De verdediging had nochtans voordien verwittigd dat hij opgesloten zat in Frankrijk en absoluut op het proces aanwezig moest zijn, omdat hij de sleutelrol toebedeeld kreeg. De rechters werden eens te meer in hun hemd gezet. Ze kunnen zelfs niet meer bepalen wanneer het proces nu wel zal plaatsvinden, en dit 5 jaar na de gebeurtenissen.

Heerlijke rechtspraak daar in het land van zon en sangria.

Bij het bezoek van Koning Juan Carlos aan het Parlement van Navarra in Iruñea herhaalde zich het scenario van 1981 in Gernika.

Een gedeelte van de volksvertegenwoordigers (de vijf linkse nationalisten) zong het “Eusko Gudariak”, het lied van de Baskische Strijder. Na afloop van het strijdlied riepen ze slogans als “Gora Nafarroa” en “Gora Euskal Herria askatuta”. Daarop riep de vertegenwoordiger van de UPN, José Antonio Gayare, “Viva el Rey!” en dit werd meteen door de overigen overgenomen. Hierop antwoordde Juan Carlos de Borbón dan weer met “Viva Navarra!”

In het vredesproces, dat een beetje aan het wankelen is, wordt door de PSOE en andere partijen voortdurend herhaald dat de vredesonderhandelingen geen politieke prijs mogen inhouden. Het is de meest gehoorde zin de laatste maanden. Het is een valse reflex en meteen de hoofdoorzaak van het wankele vredesproces.

Een andere valse reflex is dat ETA eerst de wapens definitief en onherroepelijke moet neerleggen. Wie denkt dat hiermee de vrede bereikt wordt, is naïef en onbekwaam om aan politiek te doen.

Om duurzame onderhandelingen te waarborgen, is het nodig dat de foltermethoden volledig uitgeroeid worden, is het nodig dat uitzonderingsrechtbanken afgeschaft worden, is het nodig dat de rechten van de politieke gevangen gerespecteerd worden, is het nodig dat de spreiding van Baskische gevangenen teruggeschroefd wordt en is het nodig dat de individuele en collectieve rechten van het Baskische volk geëerbiedigd worden.

Het proces blokkeren door Batasuna te verwijten dat de Kale Borroka blijft voortduren, is pervers. Niet Batasuna is daarvoor verantwoordelijk, wel de nog steeds niet ingeloste voorwaarden, hierboven aangehaald.

Het is hoog tijd om klare taal te spreken. Vrede heeft wel degelijk een prijs, met name “democratie”. Vrede is niet de niet de nederlaag en de vernedering van de ene staat t.o.v. de andere, vrede is ook niet het bereiken van onafhankelijke socialistische staat. Vrede is veel eenvoudiger: de democratie herstellen in heel Euskal Herria. En dit heeft niets met winnaars en verliezers te maken.

In Bilbao gaat, in dit jaar van de minderheidstalen, een tentoonstelling van start over de vervolging en repressie die de Baskische Taal in de loop der tijden te verduren kreeg. De titel is wel erg goed gekozen: Habla en cristiano!

Dit is een zinsnede die stamt uit de tijd dat de Spaanse bezetter het bevel gaf: “No sea barbaro. Habla en cristiano!” (Wees geen Barbaar, Spreek Christelijk!)

De getoonde voorwerpen zijn vaak dezelfden als die welke ooit bij ons gebruikt werden om kinderen te stigmatiseren, die op school betrapt waren op het spreken van de moedertaal. Bovendien konden de zondaars eraf geraken door medestudenten te verraden.

De Francodictatuur was nog dwazer. Zo hangt er een aanplakbrief met de tekst:

“Binnen de 48 uren is het verboden in openbare aankondigingen

de letters k, tx en b, nog te gebruiken

waarmee de nationalisten de glorieuze Spaanse taal verkracht hebben.”

Maar het absurde kwam nog meer tot uiting als “betrapte” plattelandsmensen hun opgelegde straf niet begrepen voordat die in het Baskisch “verdietst” waren….

“Maar het Euskara wist te overleven omdat we onze taal in ons hart bewaarden en ze gebruikten als de gelegenheid zich voordeed”, aldus een getuige.

Het parlement van de Baskische regering vraagt de afschaffing van de Audiencia Nacional, vraagt aan Madrid om de incomunicado-procedure, voorzien in de “Ley Antiterrorista”, stop te zetten en vraagt dat Spanje eindelijk erkent dat er gefolterd wordt, niet éénmaal, maar systematisch. Er wordt ook gevraagd alle processen stop te zetten, waarvan de aanklachten gebaseerd zijn op “bekentenissen afgelegd onder foltering”. Het parlement drukt tevens haar solidariteit uit met alle gefolterden.

Stemden voor: PNV, Ezker Abertzalea, EA en Aralar – 37 stemmen

Stemden tegen: PP en PSE (Baskische socialisten) – ­31 stemmen

Vandaag gaat voor het Hooggerechtshof in Madrid het grote proces, tegen 8 radicale Baskische politieke en culturele activisten, van start. Hoofdstuk 1 gaat over de Baskischtalige krant “Egunkaria”.

De beklaagden worden tot op de stoep van het Sanhedrin begeleid door o.a. de voormalige president van de PNV, Arzalluz.

Carlos Garaikoetxea, de eerste Baskische president na de dictatuur, kon hierbij niet aanwezig zijn en schrijft een “solidariteitsverklaring” in de krant Gara, waarin hij in het kort de hele komedie rond Egunkaria nog eens uit de doeken doet: “De bewering van de onderzoeksrechter dat ETA aan de leiding van het dagblad zou gestaan hebben, is een puur vermoeden. De directie van de krant beschuldigen af te hangen van de terroristische organisatie, om hen op die manier van “criminele feiten” te beschuldigen, is monsterachtig. Hierbij de inmiddels overleden Martin Ugalde betrekken, is afgrijselijk. Nadat onze taal gedurende de dictatuur verboden en voortdurend aangevallen werd, leverde Egunkaria een fundamentele bijdrage in de overleving.”

Rechter Juan del Olmo noemt “Egunkaria” illegaal sedert de oprichting. Eén van de acht beschuldigden, Txema Zumalabe, overleed in 1993. De rechter heeft nu zijn overlijdensbericht opgevraagd. Basken zijn nog gevaarlijk zelfs als ze al dood zijn! Toen Martin Ugalde, ooit Baskisch minister van Cultuur, eerder dit jaar overleed, diende zijn echtgenote aan Madrid te vragen zijn rekening te deblokkeren om de begrafenis te kunnen betalen! De documenten die bij de sluiting in februari 2003 als “bewijs” moesten dienen waren van twijfelachtige afkomst. Ze werden meegenomen bij arrestaties van mensen die geen uitstaans hadden met de krant. De politie interpreteerde het spul als “bewijsmateriaal” en de onderzoeksrechter nam dat klakkeloos over!!

Bij de sluiting van de krant werd de directie meegepakt en gefolterd. De hoofdredacteur, Martxelo Otamendi, Jezuïet, kreeg van de arresterende Guardia Civiles meteen de belofte dat ze hem “niet zouden slaan”. Maar in naakte toestand werd Otamendi vreselijk vernederd. Zo zegden ze dat ze bij zijn homofiele vriend geïnformeerd hadden naar zijn “favoriete standje” en dat standje diende hij aan te nemen bij de “ondervraging”. Toen Otamendi later voor de pers verscheen met deze folterpraktijken diende de toenmalige Spaanse Minister, Angel Acebes, een klacht tegen hem in wegens het “vals beschuldigen” van de Guardia Civil.”

Alle bekentenissen werden verkregen na verschrikkelijke folteringen tijdens de incomunicado-opsluiting (geen enkel bezoek mogelijk, geen advocaat noch familie, op een onbekende plaats, meestal de kelders van de Guardia Civil). 17 van de 19 gearresteerden klagen aan dat ze gefolterd werden.

De “Asamblea de Torturados y Familiares”, assemblee van gefolterden en families, zullen in samenkomsten en protestmanifestaties deze mensonterende praktijken aan de kaak stellen. Het gaat namelijk niet om een één uitzonderlijk geval, maar om een continue toegepaste strategie.

Hoeveel zelfbeschuldigingen zitten hiertussen? Hoeveel onschuldigen werden aangeduid als gevolg van die niet te harden, helse pijnen? De Guardia Civil moet haar getal hebben!

In Pamplona wordt de vrouw vrijgelaten die enkele dagen na de aanslagen, door Moslimterroristen in de treinstations van Madrid, een bakker wilde verplichten een A4tje tegen ETA (ETA NO) in de vitrine te hangen. Toen de bakker dat weigerde, haalde ze haar man en haar zoon erbij en beiden brachten de bakker dodelijke verwondingen toe. De zoon met een machete, de vader met zijn dienstpistool. De vrouw werd tot 10 jaar veroordeeld wegens aanzetting tot geweld. Nu werd ze vrijgelaten omdat ze NIET zou aangezet hebben tot moord. Buren getuigden nochtans dat ze haar brood nooit in deze bakkerszaak had gekocht. Waarom kwam ze ditmaal dan binnen?

Hoe lang zal het nog duren vooraleer de bakker de schuld krijgt de oorzaak van zijn eigen dood te zijn? Na de moord werd de bakkerszaak herhaaldelijk aangevallen en werd de familie bedreigd.

Wie kan er nog enig respect opbrengen voor de Spaanse Justitie?

De Ertzaintza heeft er van langs gekregen omdat zij verdacht worden belangrijke elementen te hebben achtergehouden bij de betoging van 10.11.2006 in Bilbo. Op die verdachtmakingen antwoordt de Ertzaintza nu met 5 arrestaties, jongeren tussen 18 en 20 jaar, Eneko Elola, Haritz López, Mikel Ruiz, Haritz Díaz de Durana en Olatz Urbina.

Javier Balza van Binnenlandse Zaken in de Baskische regering zegt: “Deze aanhoudingen ontkrachten duidelijk de beschuldiging als zou de Ertzaintza informatie hebben achtergehouden. Vanuit politioneel standpunt is de Ertzaintza overtuigd van de deelname van die jongeren aan de betoging, alhoewel er geen direct verband is met “concrete agressie”.

Wat hierbij opvalt, is dat de arrestaties misbruikt worden (er is helemaal geen aanleiding toe) om zichzelf te rechtvaardigen. Immers, alhoewel geen enkele van de arrestanten beschuldigd wordt van “directe agressie”, worden zij toch overgeleverd aan de Audiencia Nacional, en iedere Bask weet wat dat betekent.

Batasuna vraagt aan Ibarretxe waarom die arrestaties gebeurden, waarom ze zo nodig voor een uitzonderingsrechtbank moeten gesleept worden en of dat de impulsen zijn die de Baskische regering wil geven om uit de geblokkeerde vredesonderhandelingen te raken.

Segi, de organisator van de betoging, spreekt over “de politie van de PNV” die de intoxicatie, de criminalisering en de grove leugens van de media (dagelijkse kost in de regimepers en op Tv) gebruiken om aanhoudingen te verrichten.

Vandaag is het 102 jaar geleden dat Telesforo Monzón geboren werd. Sommige Vlamingen herinneren zich misschien nog de IJZERBEDEVAART van 1 juli 1973, die in het teken stond van de vrijheidsstrijd van het Baskische Volk. In een intense hitte sprak een statige man de massa toe. In het Baskisch! Telesforo Monzón!

Monzón was niet enkel goed in toespraken, hij schreef ook gedichten en zijn liedteksten werden méér dan eens op de legendarische “Baskenavonden” gezongen.

Monzón werd in 1904 in Bergara geboren in het machtige “torenhuis” “Dorretxea Olaso” (uit de 16^de eeuw).

Vóór zijn dertigste was hij al schepen van zijn stad en in 1933, enkele jaren nadat voor het eerst de republikeinse vlag was gehesen op het balkon van het stadhuis van Eibar (14 april 1931) werd hij verkozen in de Cortes in Madrid. Monzón trok de hele provincie door en overal wist hij de massa te begeesteren.

In het memorabele jaar 1936, nadat het Baskisch Autonomiestatuut was uitgeroepen, werd Monzón Minister van Binnenlandse Zaken van Baskenland in de Regering van Lehendakari José Antonio Agirre (ze waren even oud). Zijn eerste belangrijke daad begon met een tocht op een vissersboot die vanuit Ondarroa de territoriale wateren opvoer. Aan boord waren er vele kilo’s goud uit de banken van Bilbao. Eenmaal buiten de actieradius van de Franquistische schepen werd er overgeladen. Het goud werd geruild voor wapens.

Bij de val van het Baskisch front, aan het einde van de Burgeroorlog, trok Monzón, net als vele anderen, richting Noord-Baskenland, Iparralde. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog ging hij naar Zuid-Amerika.

Vanaf 1946 maakte Monzón in Parijs deel uit van de Baskische Regering in Ballingschap. Stilaan kon hij de passiviteit van de Regering niet meer aanzien. Toen radicale jongeren vanuit het Zuiden hun ideeën kwamen voorleggen, werden ze afgescheept als ordinaire bendeleden. Dit was het sein om uit de regering te stappen.

Bij de dood van Lehendakari Aguirre, in 1960, werd diens lijk opgebaard in Monzóns huis in Donibane Lohitzune (Saint Jean de Luz).

De scheiding van ideeën binnen de PNV werd groter naarmate er meer radicale jongeren vanuit het Zuiden dienden te vluchten. Er was inmiddels een nieuwe generatie Gudaris (soldaten) aangetreden: “Euskadi Ta Askatasuna” “Baskenland en Vrijheid”, ETA!

In 1969 was het noodzakelijk geworden de diaspora te reorganiseren. Monzón en de pastoor van Sokoa, Piarres Lárzabal, gingen over tot de stichting van “Euskaldunei Lagunt Biltzarra” waaruit later “Anai Artea” (“Onder broeders”) zou ontstaan. Bij Anai Artea konden de vluchtelingen, meestal ETA-leden, steeds terecht: voor onderdak en wat geld.

Bij de start van het Burgosproces ontvoerde ETA in Donostia de Duitse Ereconsul, Beihl die ze wilden “inruilen” voor het geval er doodstraffen zouden vallen. Monzón trad op als tussenpersoon. Dit ging voor Spanje echt te ver en het land van zon en Sangria zette Parijs onder enorme druk met als gevolg dat Monzón het land werd uit gezet, (samen met “Txillardegi”, medestichter van ETA, die later in ons land terecht kwam.) Beiden gingen in hongerstaking in de kathedraal van Baiona, samen met een groep van 35 sympathisanten. Monzón kreeg ten gevolge van deze hongerstaking een hartaanval.

In 1977 bracht Monzón alle bestrijders van de rechtse dictatuur van de inmiddels overleden Caudillo, Franco, bij elkaar in de legendarische (vijf) ronde tafelgesprekken van Xiberta-Chiberta. In hetzelfde jaar stak Monzón, samen met de ETA-leiders die in het Burgosproces de doodstraf hadden gekregen (maar kort voordien het land waren uitgezet), onverschrokken de Muga (grens) over naar het deel van Euskal Herria waar hij geboren was. In een zinderende velodroom, Anoeta, in Donostia werden ze als helden ontvangen. Monzón voerde het woord, maar hij werd telkens onderbroken door de massa die steeds maar weer scandeerde “ETA Herria zurrekin” “ETA, het Volk staat achter U”!

Monzón stapte in dezelfde periode mee op in de Mars voor de Vrijheid waarbij wel elke dag incidenten met de politie te noteren vielen. In 1979 werd hij, samen met de leiding van Herri Batasuna, opgepakt en opgesloten in de gevangenis van Langraitz. Gipuzkoa ging in staking en de gevangenen kwamen vrij, op één na: Telesforo Monzón die beschuldigd werd van “verheerlijking van het terrorisme”. Als protest begon hij, inmiddels 74 jaar, opnieuw aan een hongerstaking die hem bijna het leven zou kosten. Een maand later kwam hij vrij, nadat hij opnieuw gekozen was in het Spaanse Parlement, ditmaal voor HB-Herri Batasuna.
Op 9 maart 1981overleed Telesforo Monzón in Baiona. Toen de lijkstoet enkele dagen later, richting Zuid-Baskenland reed, werd die in Pasaia, vóór Donostia, tegengehouden door de Spaanse Politie. De kist werd in beslag genomen, in een ziekenwagen overgeladen en onder “escorte” van de Spaanse politie overgebracht naar het kerkhof van Bergara. Spanje vermeed op deze manier dat Monzón in elk dorp als een held zou ontvangen worden, maar het leek nu wel op een Staatsbegrafenis!

Op 01.12.1970 voerde ETA voor het eerst een actie van “kidnapping” uit. De “kid” was niemand minder dan de Duitse Ere-consul Eugen Beihl. Hij werd in Donostia in een auto gestopt en waarschijnlijk meteen overgebracht naar het laatste dorp van Noord-Baskenland aan de oostgrens met Bearn: Montory. Daar werd hij ondergebracht in ….de pastorij. De bedoeling was hem in te ruilen tegen de ETA-leden die in het Burgosproces dat twee dagen later, op 3 december, de doodstraf riskeerden. De “tussenpersoon” van ETA-kant in deze ontvoeringszaak was pastoor Piarres Larzábal, “Zoro de Sokoa” (*)

Op een nacht toen de leden van de plaatselijke toneelclub naar huis gingen zagen ze een man in pyjama door het dorp lopen: Eugen Beihl! Ze brachten hem terug naar de pastoor met de opdracht wat beter op zijn gasten te letten.

(*) Bij Pastoor Piarres Lárzabal, konden Baskische vluchtelingen uit het Zuiden steeds terecht voor “financiële en administratieve hulp”. Hij werd geboren in Azkaine in 1915. Zijn vader kwam uit Urruña, zijn moeder uit Lesaka (Navarra). Zijn grootvader langs vaderskant was naar het Noorden gevlucht om de Spaanse militaire dienst te ontlopen. Zijn grootvader langs moederkant diende om dezelfde reden de omgekeerde richting nemen! Op 19-jarige leeftijd had hij al een belangrijk theatraal oeuvre bij elkaar geschreven. Na zijn studies in Parijs zag hij van dichtbij de Spaanse Burgeroorlog aan de andere kant van de Muga. Zo werd Aitzol, eveneens priester én schrijver door de Francotroepen opgepakt en gefusilleerd nadat hij bij Lárzabal had ondergedoken gezeten. Na de inval van de Duitse troepen in Frankrijk trad hij tot de Weerstand toe. Dit bracht hem in concentratiekampen in Tsjecho-Slowakije, Polen en Duitsland. Nadat hij in 1943 werd vrijgelaten keerde hij consequent terug naar de “Résistance” en bracht het tot commandant. Na de oorlog keerde hij terug naar zijn parochie Hazparne en naar zijn engagement voor de Baskische Taal. Hij stichtte theatergroepen, werkte mee aan vrijwel elke publicatie in het Baskisch en zelfs aan de stichting van een boerenvakbond in Noord-Baskenland. In 1951 werd hij aangesteld in Sokoa waar hij het witte kerkje bouwde. Maar vanuit zijn parochie ontwikkelde hij een enorme activiteit. Zo verleende hij zelfs steun aan de antikoloniale opstand tijdens de Algerijnse Oorlog. In 1960 was hij één der stichters van Enbata, de politieke beweging die later in het tijdschrift Enbata zou uitmonden. In 1968 stond hij met Telesforo Monzón aan de wieg van Anai Artea, de organisatie die de ETA-vluchtelingen in het Noorden opving na hun vlucht. (Waarschijnlijk kreeg hij toen de sympathieke bijnaam “Zoro de Sokoa”) Ook werd hij lid van Euskalzaindia, de Baskische Academie.

Toen tijdens het beruchte Burgosproces (1970) de Duitse ereconsul Beihl in San Sebastián ontvoerd werd, trad Lárzabal op als tussenpersoon, waarbij hij zich “Minister van Binnenlandse Zaken van een Vrij Baskenland” noemde. Toen later bleek dat Beihl in een pastorie in Zuberoa had gezeten, werd het duidelijk dat “Zoro” er wel eens meer van zou kunnen afgeweten hebben. Intussen waagde hij het niet meer de Muga naar het Zuiden over te steken, uit schrik gearresteerd te worden. Toen Frankrijk ETA-strijders aan Spanje begon uit te leveren, stuurde Lárzabal alle eretekens die hij in de Weerstand verdiende terug naar Parijs.

In 1978 schreef hij: “De strijd die ik met de pen en met het woord voer is ten voordele van ETA. Ik wil hun objectieven bekend maken en verspreiden, maar ik wil ook vechten tegen de vijanden van ETA.” Toen hij in 1979 op de hoogte werd gebracht van de aanslag op zijn vriend “Peitxoto” werd hij het slachtoffer van een blijvende gedeeltelijke verlamming.

Kort vóór zijn dood (op 12 januari 1988) bleek dat de industriëlen uit het Zuiden hun “revolutionaire belastingen” in zijn kerkje kwamen “overmaken”! Ze moesten enkel vragen naar “señor Oxia”.

ETA ampara el rebrote de la violencia callejera en su último boletín interno

Documento al que ha tenido acceso la Cadena SER

29-11-2006 CADENA SER

In het meest recente bulletin “Zutabe nr. 111”, een interne brochure van ETA, kondigt ETA aan dat er nog meer straatgeweld (Kale Borroka) zal komen als de huidige situatie niet verandert. ETA beschouwt de daden van Kale Borroka als een logisch antwoord op de gerechtelijke en politionele aanvallen op de abertzales. Het document is in handen gekomen van “Cadena SER”, die er de nodige aandacht aan besteed.

Er wordt ook een oproep gelanceerd naar Batasuna, waarbij de politieke partij gewezen wordt op de uitdaging om deel te nemen aan de komende verkiezingen, zowel gemeentelijk als autonoom, en ook bij de president- en wetgevende verkiezingen in Frankrijk.

Er wordt ook een oproep gelanceerd naar Frankrijk, om de juridische schijnprocessen voor uitzonderingsrechtbanken te stoppen.

Er wordt een verwittiging gestuurd naar de Franse media die de bevolking opzet tegen ETA.

De Guardia Civil arresteerde in Pamplona twee personen die ervan beschuldigd worden hulp te hebben geboden bij de vlucht van Jorge Olaiz. Hoewel Olaiz “incomunicado” bij de Guardia Civil zit, zonder assistentie van een advocaat, zijn er in de krant “Diario de Navarra” toch delen verschenen van de verklaringen die inmiddels uit hem geslagen werden. Zo zou hij gezegd hebben dat hij van plan was geweest een aantal personen te ontmoeten. Hij zou zelfs hun namen genoemd hebben. En toen werden er maar meteen twee daarvan opgepakt, die dan op hun beurt weer namen gaan noemen. Enzovoorts, enzovoorts…

Dat de streek volledig uitgekamd wordt maakt duidelijk dat de overigen niet gevonden worden.

Magistraat Guillermo Ruiz Polanco zou de periode van afzondering met 48 uur verlengd hebben. Zouden de gevolgen (littekens) van de ondervraging eerst moeten geheeld (weggewerkt) worden? Dit alles wordt toegejuicht door de Navarrees-Spaanse fascisten en met hun stilzwijgen toegedekt door PNV en EA die in Baskenland aan de macht zijn…

Een paar maanden terug bestookte de PP de PSOE met een video waarin zij de PSOE beschuldigden van toegevingen te doen aan ETA.
Op maandag, 27 november 2006, was het dan de beurt aan de PSOE om er de PP van langs te geven. Op de iPSOEtv, internettelevisie van de PSOE werden beelden getoond van Aznar die bij de wapenstilstand van 1998-1999 precies hetzelfde deed als wat de PSOE nu doet, en zelfs nog meer. Om 18.00 u, drie uren na de start van de video op het net, waren al 50.000 bezoekers genoteerd. De PP is woest en spreekt van een “bofetada”, een kaakslag.

Batasuna, bij monde van Arnaldo Otegi, is verontwaardigd dat met het verspreiden van die video, de PSOE er prat op gaat dat ze nu minder doet dan wat Aznar deed in 1998-1999. Otegi is van oordeel dat dit één van de knelpunten is waarom het vredesproces zich in een crisis bevindt. De enige bedoeling van de PSOE blijkt te zijn de gunstige electorale positie waarin ze zich nu bevindt, te consolideren. Hij hoopt wel dat iedereen zijn verantwoordelijkheid zal opnemen om de huidige verontrustende situatie te overstijgen.