Een voetballer moet tegen de bal trappen, eventueel scoren, maar verder moet hij zijn mond houden. Hij mag nog net een eigen mening hebben, maar mag die zeker niet uiten.

Dat is de stelling van de gigant in sportkledij KELME. Na uitspraken van Oleguer Presas Renom (*) in het Nou Camp-stadion van F.C. Barcelona, weigert KELME elke verdere sponsoring aan de verdediger van de voetbalclub. Daarop volgde een campagne tegen KELME, met op 11.02.2007 om 14:00 u reeds 16639 ondertekenaars (ook Vlamingen), onder het ordewoord Kelme m'ha perdut com a client, Kelme heeft mij als klant verloren.

De verklaring van Oleguer werd in de Baskische krant “Berria” gepubliceerd, en komt in het kort hier op neer: “Ik heb de zaak Iñaki de Juana Chaos willen aangrijpen om de zogezegde rechtstaat te bekritiseren, en om de onafhankelijkheid van de rechtspraak en van de politiek in vraag te stellen. De rechtstaat vertoont verscheidene zwarte punten die me doen twijfelen. Er hangt een geur van hypocrisie aan.”

De onderneming in sportmateriaal MUNICH heeft al aangekondigd de sponsoring op zich te willen nemen.

Oleguer krijgt volop steun van Josep-Lluís Carod-Rovira, terwijl trainer Frank Rijkaard vermijdt uitspraken te doen.

(*) Oleguer Presas Renom (Sabadell, 2 februari 1980), voetbalnaam Oleguer, is een voetballer uit Spanje. Hij speelt als verdediger bij FC Barcelona. Ook heeft hij een filosofisch boek op zijn naam staan.

Oleguer begon met clubvoetbal op 11-jarige leeftijd als middenvelder bij het plaatselijke clubje Lepanto. Bovendien beoefende hij verschillende andere sporten, waaronder tennis en basketbal. Het ging Oleguer vooral op plezier en minder om presteren. Bij zijn tweede voetbalclub werd de Catalaan omgevormd tot verdediger. Uiteindelijk ging Oleguer het voetbal serieuzer nemen. Hij speelde eerst voor UEA Gramenet, voordat hij in 2001 bij Barça B kwam. De verdediger maakte zijn officieuze debuut voor het eerste elftal in de strijd om de Trofeu Joan Gamper tegen Rode Ster Belgrado op 24 augustus 2002. Zijn officiële debuut voor FC Barcelona volgde op 13 november 2002 tegen Galatasaray in de UEFA Champions League. Sinds de komst van Frank Rijkaard als trainer is Oleguer een vaste waarde. Op 24 april 2005 maakte Oleguer in de uitwedstrijd tegen Málaga CF zijn eerste officiële doelpunt voor FC Barcelona. In 2005 en 2006 werd Oleguer met de Catalaanse voetbalclub kampioen van Spanje. In 2006 won hij bovendien de UEFA Champions League.

Op 30 maart 2006 publiceerde Oleguer zijn eerste boek, Cami d'Itaca (De weg naar Ithaka). Hierin behandelt hij uiteenlopende onderwierpen zoals jeugdanorexia, strijd tegen het fascisme, de rol van Spanje in de beide Golfoorlogen, zijn liefde voor tennis en zijn ervaringen tijdens de viering van de landstitel van 2005.

“Père Marcel” Etxandi is 72 jaar en woont in de abdij van Belloc.

Père Marcel is een autoriteit in het vertalen van Bijbelteksten in het Baskisch en spreekt dan ook vloeiend Armeens, Grieks, Latijn en Hebreeuws. Zijn medebroeder, Agirre, uit Lazkao is archivaris van alles wat met het Baskische Volk te maken heeft. Beiden worden aangezocht door iedereen die één of andere studie over Baskenland wil schrijven. Beiden worden ze nu in verband gebracht met de ETA-leider, Mikel Albisu “Antza”, die op 3 oktober in Saliès de Bearn gearresteerd werd. In Lazkao hadden zich twee Guardia Civiles aangediend om Agirre te arresteren. Toen dat formeel gebeurd was, waren er nog eens een 15-tal gekomen om de omvangrijke bibliotheek uit te kammen. Om 16.00 u, vijf uur na aanvang van de farce werd “Aita” (vader) Agirre vrijgelaten.

Hij bracht verslag uit aan een peloton journalisten: “Ze vroegen me of ik nummers van “Zutabe” had (het “infoblad” van ETA). Hierop heb ik geantwoord dat ik álles opsla in mijn archief “Wat nu terrorisme is, is morgen geschiedenis”. Sommige documenten kwamen zodoende in Madrileense musea terecht en worden daar als ‘juwelen’ bewaard”.

Agirre, niet gespeend van humor, had tot slot aan de dienaren van de wet om een kopie van het verslag van de politieactie gevraagd om het in zijn archief te bewaren! Dit werd geweigerd.

Père Marcel Etxandi, verantwoordelijk voor de bibliotheek van Belloc, werd meegenomen naar de hoofdstad Baiona. Hij wordt ervan verdacht “post” van de terroristische organisatie door te geven, “als brievenbus” te dienen. Het was onnodig de flikken met de bekende zin “kom eens naar mijn kamer” uit te nodigen. Dat deden ze uit zichzelf al. Intussen ondervroeg de politie de medemonniken over de binnenkomende telefoons en over de bezoekers die de abdij aandeden. Tevens werd hen gevraagd of ze iemand van de arrestanten van 3 oktober kenden. Etxandi werd 2 dagen later vrijgelaten.

Ik ben al meermaals van leer getrokken tegen de PP-Partido Popular. Was dit terecht?

Oordeel zelf, drie voorbeelden uit onverdachte hoek.

1.  De aftredende minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar van de PSOE (zie foto en zie artikel “Democratie op zijn Spaans” van 08.02.2007), die zelf delicten zou uitvinden om Etarras in de cel te houden, verklaarde gisteren voor de microfoons van “Hora 25”:

“…De PP is constant bezig de magistraten schrik aan te jagen ("achantar a los jueces") en als hun vonnissen hen (PP) niet bevallen, onthalen zij die magistraten op een tsunami van bespotting en beschimping (“escarnecerlos”) en worden in de bevriende pers (het grootste deel van de media) alle registers opengetrokken om die magistraten aan de schandpaal te nagelen. Het komt er op neer dat de PP denkt dat Justitie hun bezit, hun eigendom is, en dat de magistraten een verlengstuk zijn van hun politieke strategie…”

2. Tijdens een kamerdebat in Lakua (Baskisch parlement) trok volksvertegenwoordiger, Joseba Azkarraga van de partij EA-Eusko Alkartasuna, als volgt van leer tegen de PP:

“…Jullie hebben schrik van de waarheid en jullie voelen zich het meest in je schik bij leugens, verwarring zaaien en confrontatie. Noch jullie, noch het Foro de Ermua, noch Cope, noch dat deel van de magistratuur dat manipuleert, dragen ook maar iets bij tot een betere en vredevoller samenleving. Jullie zijn gek geworden en vertegenwoordigen alleen de antithesis van wat dit land nodig heeft…”

3. Tijdens dezelfde kamerzitting verklaarde de Lehendakari Juan José Ibarretxe (PNV):

“…Bovendien verdedigen jullie helemaal de slachtoffers van het terrorisme niet, jullie misbruiken ze. En jullie doen dat zonder de minste schroom, maar met veel brutaliteit, enkel en alleen om te proberen de politieke macht te veroveren. Dit is algemeen geweten en door iedereen erkend…”

Een paar uur na de persconferentie van Batasuna, op 8 februari 2007, werden in de Kamer van Volksvertegenwoordiging te Brussel vragen gesteld over de afluisterpraktijken. N-VA en Spirit vroegen de minister van Binnenlandse Zaken om opheldering, maar het was Laurette Onkelinx van Justitie die antwoordde. Zij verzekerde geen weet te hebben van de spionage, en dat dit zeker niet met de goedkeuring van Belgische autoriteiten gebeurd was.
Onkelinx verklaarde ook dat de formatie van Batasuna alle respect verdiende in België en omschreef de gebeurtenissen als zeer ernstig: een schending van het principe van soevereiniteit. “Dit gaat in tegen alle burger- en democratische rechten”. Zij verzekerde dat er een juridisch onderzoek komt en dat de nodige maatregelen zullen getroffen worden.

Gisteren, 8 februari 2007, heeft onderzoeksrechter Nekane Rodríguez te Donostia bekend gemaakt dat zij zaak zal maken van de aanklacht door Iñaki Uria (foto).
Uria werd gearresteerd in de operatie die leidde naar de sluiting van de krant “Egunkaria”. De zaak “Egunkaria” werd onlangs op het macroproces 18/98 geseponeerd wegens geen enkel bewijs, tenzij gemanipuleerde of verkeerd vertaalde documenten.
Uria werd op 20 februari 2003, samen met nog 9 medewerkers, aangehouden en heeft klacht ingediend wegens foltering tijdens zijn verblijf, en die van zijn medewerkers, in de lokalen van de Guardia Civil.
Uria was hoogst verbaasd dat er eindelijk eens, en voor de eerste maal, een magistraat naar hem heeft geluisterd.

Nieuwsflash

08/02/2007 15:03:00 u

Op dag 94 van zijn hongerstaking, 8 februari 2007, heeft de voltallige magistratuur van de “Sala de lo Penal de la Audiencia Nacional” het beroep afgewezen om Inaki de Juana Chaos wegens levensbedreigende gezondheidsredenen in voorlopige vrijheid te stellen. Daarmee bevestigen zij de uitspraak van 25 januari 2007, tegen het pleidooi van het Openbaar Ministerie in.

Maandag, 12 februari 2007, wordt dan het beroep behandeld tegen de veroordeling van 12 jaar en 7 maanden, wegens vermeende bedreigingen.

Ex-generaal van de Guardia Civil, Enrique Rodriguez Galindo, veroordeeld tot 70 jaar gevangenisstraf, kwam al na een paar jaar vrij, omdat hij hoofdpijn gekregen had toen hij nadacht over de doodseskaders die hij uitzond om Basken te vermoorden.

Mariano Fernández Bermejo (foto), magistraat van de “Sala del Tribunal Supremo”, Hooggerechtshof, zal minister Juan Fernando López Aguilar vervangen op Justitie. Aguilar verlaat de regering omdat hij bij de volgende verkiezingenkandidaat is voor het presidentschap van de Canarische Eilanden.

Juan Fernando López Aguilar is fameuze socialistische minister die ooit gezegd heeft:

“We zullen desnoods zelf delicten uitvinden, zodat geen enkele Etarra nog kan vrijkomen uit de gevangenis”

Stel u voor, een minister van Justitie, die zomaar verklaart dat hij zijn eigen Strafwetboek hanteert als het om Baskische politieke gevangen gaat. Democratie op zijn Spaans!

De PP van haar kant verliest een bontgenoot en over de nieuwe minister zijn ze niet te spreken: “Bermejo is de meest sectaire en radicale magistraat van de extreem linkse magistraten.” Reden voor die uitspraak is dat Bermejo de “kale borroka”, straatgeweld, niet wilde bestempelen als terrorisme.

Federico Jiménez Losanto van de ultrarechtse krant “Libertad Digital” heeft gesproken:

“Con este sectario exhibicionista en el Ministerio de Justicia podemos tener la seguridad de que la media España de derechas se coloca en estado de sitio o persecución” "Met deze exhibitionistische sektariër op het Ministerie van Justitie kunnen we er van uitgaan dat de rechtse media van Spanje zich in een staat van beleg en vervolging bevinden."

Is de Belgische Staat medeplichtig?

Batasuna is zinnens vandaag, 8 februari 2007, te Brussel een persconferentie te houden waarin zij eist dat de Belgische regering uitleg verschaft over de rol die zij eventueel zou gespeeld hebben bij politieke afluisterpraktijken. Ze willen weten of de regering op de hoogte was van politieke afluisterpraktijken, door een vreemde inlichtingendienst, bij leden van de Baskische politieke partij Batasuna.

Gorka Elejabarrieta (foto), vertegenwoordiger voor Batasuna in ons land, ontdekte in zijn appartement te Brussel gesofisticeerde afluisterapparatuur nadat hij vreemde interferenties had waargenomen op de kabeltelevisie. De Ambassade en het Consulaat van Spanje bevinden zich op 2 kilometer van zijn woonplaats.
In 2004 woonde hier Koldo Gorostiaga, het Europarlementslid voor Euskal Herritarrok (opgericht omdat Batasuna dreigde verboden te worden) die zich ook over onwettelijk afluisteren bekloeg.

Als dit waar is, betekent dat een zeer ernstige zaak want het gaat hier om een lid van het Europese Parlement. Wat niet wil zeggen dat de zaak Elejabarrieta niet ernstig zou zijn. Nog een voorbeeld van democratie op zijn Spaans?

Vorig jaar viel het verdict Nº27/05 op 20 juni 2005, in de zaak van de radicale jongeren van "Jarrai, Haika en Segi". De veroordeling luidde: “onwettige organisatie” en niet “terroristische organisatie”, omdat er nooit wapens gebruikt werden. Vierentwintig beklaagden werden veroordeeld tot maximum 3,5 jaar cel. Zij werden op vrije voeten gesteld omdat ze al tijd al in voorarrest gezeten hadden (tot zelfs 4 jaar).

Na een klacht van AVT werd het proces opnieuw geopend op 16.11.2006 bij het Hooggerechtshof, die uitspraak zou doen op 20.11.2006. Op 21.11.2006 komt het bericht dat er pas uitspraak komt op 18.01.2007. De uiteindelijke datum is 7 februari 2007 geworden, gisteren dus.

Het vonnis, goedgekeurd door 3 op 5 magistraten, luidt als volgt:

“Verre van zich op geweldloze manier te verdedigen en door middel van wettelijke middelen, heeft deze radicale jongerenorganisatie zich volledig aangesloten bij de gewapende organisatie ETA, door middel van herhaalde acties van “kale borroka” (keet schoppen op straat), acties die bedreigend zijn. De activiteiten worden uitgetekend, gecoördineerd, geregeld en gecontroleerd door ETA. Dus is het een terroristische organisatie”.

Op te merken valt dat de radicale jongeren NOOIT wapens gebruikt hebben, dat hun acties spontane protestacties zijn, dat ze nog nooit iemand bedreigd hebben en ze door niemand gedirigeerd worden!

De gevangenisstraffen van maximum 3,5 jaar worden nu opgetrokken naar 6 jaar. Het bevel tot opnieuw opsluiten werd al genomen op 19 januari 2007. Als de 23 radicale jongeren (eigenlijk 24, 1 werd niet veroordeeld) de kwalificatie hadden meegekregen van leiders van de beweging, wat dus niet gebeurd is, dan zouden de straffen opgetrokken worden naar 10 jaar.

Het Hof heeft dus geoordeeld dat de voorwaarde van “leiderschap” niet aanwezig was, aangezien het hier om algemene en niet specifieke verantwoordelijkheid gaat.

Ik ben geen jurist, maar als iemand zich zou aangesloten hebben bij een gewapende organisatie, feit waardoor ze nu terroristen worden genoemd, is dat in mijn ogen helemaal niet algemeen en wel specifiek. Er hangt dus andermaal een politiek geurtje aan dit vonnis.

Democratisch Spanje staat in zijn blootje en ze zitten er erg mee verlegen.

De foto van Iñaki de Juana Chaos, vastgebonden op zijn ziekbed met infuus om hem tegen zijn wil te voeden, heeft wereldwijd een schokgolf veroorzaakt.

Digitale kranten over de hele wereld hebben melding gemaakt van het feit. Het feit dat iemand, terecht veroordeeld, maar al in 2004 moest vrijkomen, nog altijd tegen wil en dank wordt vastgehouden en niet op basis van gerechtigheid, maar op basis van wraak.

Om maar enkele kranten te noemen:

France 24
El tiempo uit Colombia
Swissinfo.org
Rebelion.org
La Jornada uit México
De Argentijnse krant Clarín
Le Monde
De potaalsite Technorati.com registreerde een spectaculaire stijging met verklaringen over De Juana in de weblogwereld.
Het thema gaf aanleiding tot debatten in Zabaldu.com en Meneame.com.

De haatspuiers van AVT en PP hebben “The Times” bestookt met e-postberichten om hun verontwaardiging te uiten. Geen verontwaardiging over de toestand van de gevangene, maar wel over het feit dat de foto gepubliceerd werd. Zalig zijn de armen van geest…

Baskische, politieke gevangenen krijgen al een extra straf opgelegd omdat ze zo ver van huis “ondergebracht” worden. Wegens de hoge vervoer- en verblijfkosten (heen en weer reizen kan niet op één dag) krijgen ze hoogstens slechts één keer per week bezoek. Het groepje vrienden en kennissen dat mag komen, wordt niet door de wet, maar arbitrair bepaald door de gevangenisdirecteur. De Baskische, politieke gevangenen leven onder een speciaal FIES-regime waardoor ze zich, om maar iets te noemen, verschillende keren per dag moeten uitkleden om gefouilleerd te worden. Alles is afhankelijk van de sadistische grillen van de man of vrouw die aan de leiding van de instelling staat. Gevangenen komen voor een habbekrats in de isoleercel. Zelfs “luchten” gebeurt vaak geïsoleerd van de anderen en gedurende véél kortere tijd. De gevangenen moeten zich verder allerlei vernederingen en pesterijen laten welgevallen. Straffeloos, want: “Met Baskische politieke gevangenen mogen we doen wat we willen”, zoals een bewaker het ooit uitdrukte. Toch is deze politiek mislukt en houdt het “Colectivo de Presos Políticos Vascos”, collectief van gevangenen (EPPK) zich staande.

Dus dienden er andere acties uitgevonden te worden en daartoe lenen zich “gevangenen van gemeenrecht”. Steeds meer Baskische politieke gevangenen worden het slachtoffer van agressie van medegevangenen, vaak onder toeziend oog van bewakers! Hoewel dit reeds een aantal jaren duurt, volgen de klachten elkaar nu steeds sneller op.

In de Franse gevangenissen is de toestand niet beter. Zuhaitz Errasti ging in Nantes gedurende 26 dagen in hongerstaking. Nadat hij werd overgebracht naar Poitiers hield hij een hygiënische staking (zoals de IRA-gevangenen in de jaren 70-80 die weigerden naar het toilet te gaan buiten hun cellen.) Errasti zat naakt in de isoleercel. Daar werd hij regelmatig met een tuinslang "sanitair" schoon gespoten!

De “zichzelf uitgeroepen” democraten zijn er niet goed van!

Nog nooit heeft een foto zoveel stof doen opwaaien. Afgaande op de reacties moet die foto een explosieve kracht gehad hebben die tot nu toe nog nooit gezien was.

Op sommige plaatsen werd de foto vergezeld van de tekst:

“Democracia a la española, Democratie op zijn Spaans”.

De ultra’s van krant ABC hebben al een schuldige gevonden: ETA

“The Times”, zich waarschijnlijk niet bewust van welk zootje daar in Spanje rondloopt, heeft in de editie van deze morgen, bij monde van directeur Robert Thomson, een toelichting gegeven: “Het was een belangrijke reportage, over een heel controversiële figuur. Omdat het een controversiële figuur is, betekent dit niet dat we niet over hem mogen schrijven, dat we geen foto’s mogen maken, dat we geen vraaggesprek mogen hebben. Het was een professioneel werkstuk, terdege voorbereid en ik ben er zeker van dat het zal bijdragen tot het cruciale debat in Spanje en de hele wereld.”

Volgende maandag, 12 december 2007, wordt het beroep van Iñaki de Juana Chaos in Cassatie behandeld tegen de strafmaat van 12 jaar en 7 maanden voor het schrijven van 2 opinieartikels in “Gara”.

Peio Serbielle

Vandaag, precies 1 jaar geleden, werd de Baskische zanger Peio Serbielle, na zestien maanden voorarrest, vrijgelaten uit de gevangenis van Angoulème. Het delict van Serbielle bestond er uit dat hij gedaan had wat zijn vader hem steeds had voorgehouden te doen: mensen in nood onderdak verschaffen. Zijn vader werd zeventig jaar geleden ook al beschuldigd van terrorisme. Ook door de bezetter van zijn land en hij kreeg toen eveneens onderdak nadat hij geraakt was door een kogel die rakelings langs zijn hart was gepasseerd. Dit gebeurde in 1944.

Peio werd op 3 oktober 2004 in zijn huis in Domitxine-Berroeta, samen met zijn vriendin, Maider Argindegi, opgepakt op beschuldiging van “bendevorming met een terroristisch doel” en “het ter beschikking stellen van zijn woning voor vergaderingen van het uitvoerend comité van ETA.” Peio “bekende” meteen verschillende personen in zijn woning binnen gelaten te hebben waarvan hij wist dat de politie achter hen aanzat, maar waarvan hij niet wist dat ze “van ETA” waren en werd vijf dagen later ondergebracht in de gevangenis van Nantes. De mensen die hij binnen liet waren o.a. Mikel Albisu, “Mikel Antza” en diens vriendin Soledad Iparragirre, “Anboto”, en dit was de absolute top van de Vrijheidsbeweging, “Euskadi Ta Askatasuna”, ETA.

Peio verklaarde dat hij was vrijgekomen omdat hij een bekend persoon was. In 2001 werd hij door de Franse organisatie SACEM uitgeroepen tot “Beste Vertolker van Traditionele Muziek”, en nu hadden collega’s als Georges Moustaki, Renaud, Maxime le Forestier (en anderen) de petitie voor zijn vrijlating getekend. Ook politici van verschillende partijen, religieuzen, schrijvers en anderen hadden hun steun betuigd.

Serbielle zei eveneens dat hij de strijd voor Euskal Herria zou verder zetten met zijn eigen wapens, het lied. “Ik ben tegen geweld, maar ik ben ‘abertzale’ (nationalist) en ík zing terwijl anderen de gewapende strijd kozen voor de bevrijding van Euskal Herria. Een politiek probleem moet via de politiek opgelost worden in een dialoog. Ooit moet Baskenland ophouden lid te zijn van ‘L’ UNO - L’ Union des Nations Oubliées’. Frankrijk is een Staat geworden waarin “het beleren” tot de grote waarden is gaan behoren. Hetgeen in Madrid gebeurt, in het proces 18/98, is een echt schandaal. In een democratie heeft men het recht zich te verdedigen.

Serbielle dient zich elke week aan te bieden op de “gendarmerie” van Donapaleu (Saint-Palais).

http://www.peio-serbielle.com/

http://www.cotebasque.net/zekos/peio.asp

Een nieuw initiatief: Milakabilaka

Eva Forest, is psychiater, schrijfster en actief feministe. Gedurende het Proces van Burgos (december 1970) richtte zij in Madrid het “Comité de Solidaridad con Euskadi”, solidariteitscomité Euskadi op. Naar aanleiding van de aanslag op Admiraal Carrero Blanco op 20 december 1973, en zich baserend op de gebeurtenissen, schrijft zij een boek "Operación Ogro", onder het pseudoniem van Julen Agirre. Zij wordt er van verdacht verbindingsvrouw te zijn tussen de Baskische onafhankelijkheidsbeweging ETA en de communisten. Op 24 september 1974 wordt zij gearresteerd op beschuldiging van samenwerking met ETA en op beschuldiging betrokken te zijn geweest bij de aanslag op Carrero Blanco. Zij wordt bijna 3 jaar opgesloten, zonder vorm van proces, wordt verhoord en gemarteld en uiteindelijk vrijgelaten op 1 juni 1977. In dat zelfde jaar vestigt zij zich met haar familie (haar man is Alfonso Sastre) in Hondarribia-Fuenterrabia, Euskadi. In 1979 is zij één van de promotoren van de groep tegen foltering, TAT- Torturaren Aurkako Taldea.

Gisteren, 4 februari 2007, verscheen in de vernieuwde Gara een artikel van haar over het initiatief “Milakabilaka”, wat vrij vertaald betekent “duizenden die op zoek zijn”.

"Hace unos días acudí a una reunión convocada por un grupo de personas que, según decía el papel que dieron al llegar, «es una iniciativa popular que apuesta por la superación del conflicto político y armado que sufre Euskal Herria". Un grupo de personas independientes que se propone «promover la participación de la ciudadanía", estimular su capacidad creadora y ganar con ello un espacio propio en el que debatir nuestros problemas. Una propuesta muy atractiva para mí que tanto me interesan los movimientos populares. Se refería también a los deseos de paz, «pero una paz verdadera, basada en todos los derechos que nos asisten, como personas y como pueblo"….

…«Se trata de intervenir, a título personal, con todo tipo de iniciativas sobre la base del respeto"….

“Een paar dagen geleden was ik aanwezig op een bijeenkomst, samengeroepen door personen die, zoals het pamflet bij aankomst aangaf, een volks initiatief was dat het gewapend en politiek conflict in Euskal Herria wil overstijgen. Een groep onafhankelijke personen die het volgende voorstellen: het in gang zetten van de participatie van de burgers, het stimuleren van hun scheppende kracht en een eigen ruimte creëren waarin onze problemen kunnen besproken worden. Voor mij is dit een aantrekkelijk voorstel, omdat ik veel belangstelling heb voor volkse bewegingen. Er wordt ook verwezen naar de vredeswil, ‘maar dan een waarachtige vrede, gebaseerd op alle rechten die ons bijstaan als persoon en als volk.”

“Het gaat er hen om tussen te komen, ten persoonlijke titel, met alle mogelijke initiatieven op basis van respect.”

Een eerste tussenkomst gebeurde intussen op de dag van de manifestaties op 3 februari 2007. Op de dag dat bisschop Blázquez in Bilbo en het Foro de Ermua in Madrid een manifestatie hielden, had ook Milakabilaka opgeroepen tot een manifestatie in Bilbo. Hierbij waren duizenden personen aanwezig, waaronder o.a. de schrijvers Joan Mari Irigoien en Hasier Etxeberria, de ex-doelman van Athletic Jose Angel Iribar, de secretaris-genraal van Kontseilua Xabier Mendiguren, polítici van EHAK, Batasuna, EA en Aralar en vertegenwoordigers van de syndicaten ELA y LAB.
Milakabilaka eist de onmiddellijke hervatting van alle vredesonderhandelingen.

Vanaf 22 februari e.k. zal een autobus doorheen alle gemeenten van Euskadi rijden met als doel foto’s te maken van al wie zich achter hun initiatief schaart.

Vandaag, 5 februari 2007,

dag 91 van zijn de hongerstaking

De krant “The Times on line” heeft een schrijnende foto van Inaki de Juana Chaos gepubliceerd, terwijl hij zo'n 10 uur per dag vastgebonden ligt op zijn bed, klaar om onder dwang gevoed te worden.

http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/europe/article1329302.ece

In een vraaggesprek zegt hij:

“…Ik ga volledig akkoord met het democratisch proces van dialoog en onderhandeling…om het politieke conflict tussen de Baskische regio en de Spaanse en Franse staat op te lossen…
Na de gebeurtenissen in Barajas is de oplossing van het conflict meer dan ooit noodzakelijk…”

“…Ik zou mijn hongerstaking niet hebben opgegeven in ruil voor strafvermindering. Het enige aanvaardbare alternatief is mijn invrijheidstelling en het einde van de brutale aanvallen op de vrijheid van mening en uitdrukking…”

Commentaar overbodig!

Zenuwachtige reacties

De Algemene Directie van de Spaanse Strafinstellingen is een onderzoek gestart naar de achtergronden van het vraaggesprek (hebben ze iets te verbergen?) Hoe kon "The Times" toegang krijgen tot de ziekenboeg ? Ze zijn er ook niet over te spreken dat "The Times" ETA een "separatistische Baskische beweging" noemt en niet "terroristisch".

Het thema van de betoging was: “Muévete por la Paz", beweeg je, zet je in voor de vrede. In een toespraak eiste de bisschop de definitieve, de totale verdwijning van ETA, onverwijld en zonder tegenprestaties. Hij vroeg nogmaals vergiffenis aan de slachtoffers van het ETA-terrorisme. Een paar honderd manifestanten hebben de ordewoorden opgevolgd.

Selectieve verontwaardiging?

Wat hierbij onmiddellijk opvalt, is dat de bisschop met geen woord repte over de slachtoffers van het terrorisme van Franco en ook niet over de slachtoffers van het staatsterrorisme onder de PSOE-regering van Felipe Gonzales, de huurmoordenaars van BVE, GAL, en andere doodseskaders.

Is “El Mundo” wel de kwaliteitskrant waarvoor ze zich meent te moeten uitgeven?

In “El Mundo” van vandaag, 04 februari 2005, meent Raúl del Pozo (foto: ontvangst van de krantenprijs Premio González Ruano) zich nog eens te kunnen vermaken ten koste van de Basken.

Hij ziet in zijn ridicule “droom” een harrijasotzaile (een Baskische “stenentiller”) een rotsblok van 300 kilo optillen. Een “gudari” (Baskisch soldaat) symboliseert de nieuwe natie. Een “segalari” (Baskische boer die gras maait met de zeis) maait de tricornios (de rare hoofddeksels van de Guardia Civil) af. Een “soka-tira” (Baskisch touwtrekker) trekt het standbeeld van de koning van Castilië omver. Aan de horizon klinkt de muziek van de “txistu” (typische Baskische fluit) en de “tikitrixa” (de Baskische “trekzak”). Op hun tonen zingen kinderen van de “Ikastolas” (Baskischtalige scholen) in een lied dat niemand ooit hun bergen zal kunnen innemen. Ze hebben een landkaart bij zich die een groot deel van de Ebro-vallei bestrijkt en de zone vanaf de Pyreneeën tot de rivier Adour. Onder de genodigden zit de nieuwe nuntius van de Paus. Het Vaticaan erkende Euskal Herria als eerste, ‘zoals ze dat indertijd met Kroatië deden’. De Generaal van de Jezuïeten bezet een ereplaats. In hun pontificale missen vertellen de loyale bisschoppen over de lange weg die het Baskische Volk heeft moeten afleggen tot aan zijn emancipatie. Dit alles gebeurt op de dag van de proclamatie van Euskadi tot Vrije Staat. Alles kwam er dankzij de burgerij en vooral door de strijd van een geheim leger, een Vrijheidsbeweging. De oude ‘etarras’ (ETA-leden) keerden inmiddels terug uit de gevangenissen, uit de clandestiniteit en uit ballingschap. Arnaldo Otegi is nu de echte Minister van Binnenlandse Zaken. Zou de RTBF hier inspiratie hebben opgedaan?

Op deze manier kan je élk Volk belachelijk maken.

Zou het pijn doen dat de Basken de oudste bewoners van het Iberisch Schiereiland zijn? Dat een Bask als eerste rond de wereld voer (Magelhaen kwam onderweg om het leven en er kwam slechts één boot terug. De kapitein ervan was een Bask: Juan Sebastiàn Elkano uit Getaria). Dat Basken al gingen vissen in de buurt van Newfoundland, lang voordat Columbus Amerika ontdekte dankzij een kaart die door Basken getekend was en met boten die in Baskische havens gebouwd werden. Zou het zo hard aankomen dat Basken, vanuit Navarra, de oorsprong vormden van het Koninkrijk Castilië?
Zouden ze beseffen dat er nog steeds een Baskisch Volk zal zijn als de Spaanse Staat al lang is opgegaan in een Europees geheel?

De vice-presidente van de regering, María Teresa Fernández de la Vega (zie foto), bevestigt dat geen enkel lid van de regering aanwezig zal zijn: ”De regering steunt alleen manifestaties die ‘ter goeder trouw’ worden ingericht, en geen politieke manifestaties tegen de regering die wel wil onderhandelen over vrede”.

Men kan zich afvragen wat de organisaties, zoals het Foro de Ermua en de hiernavolgende, nog met slachtoffers te maken hebben. Hun enig doel is politieke en electorale recuperatie, gebaseerd op niets ontziende wraakgevoelens.

Zullen wel aanwezig zijn: de “Asociación de Víctimas del Terrorismo” (AVT), het “Colectivo de Víctimas del Terrorismo del País Vasco” (COVITE), de “Fundación Gregorio Ordóñez” en de “Fundación Miguel Ángel Blanco”. Hierbij hebben zich enkele organisaties van de politie gevoegd, (SUP en CEP), de onafhankelijke (?) “Asociación Independiente de la Guardia Civil” (ASIGC) en de “Asociación Escala Suboficiales de la Guardia Civil” (ASES-GC), naast een paar politieke partijen: Partido Popular, Ciudadanos-Partit de la Ciutadania (Ciutadans) en Unión del Pueblo Navarro (UPN), de PP van Navarra.

Deze rechtse ultra’s zullen begeleid worden door het kruim van het kruim: de leider van de populisten, Mariano Rajoy; de ex-president, José María Aznar; de president van de Comunidad de Madrid, Esperanza Aguirre; de burgemeester van Madrid, Alberto Ruiz Gallardón. Allemaal PP.

Het thema van de betoging is: “Por la libertad. Derrotemos juntos a ETA. No a la negociación”, Voor de vrijheid. Samen zullen wij ETA uitroeien. Neen aan de onderhandelingen.

Om 17:00 u is de manifestatie dan van start gegaan. De leuzen die gescandeerd of meegedragen werden, spreken voor zichzelf:

"España merece otro presidente - No a la negociación - España, España - Zapatero dimisión - España unida, jamás será vencida"

Spanje verdient een andere president - Neen aan de onderhandelingen - Espana, Espana - Zapatero, ontslag - Een verenigd Spanje zal nooit overwonnen worden

De Autonome Gemeenschap Madrid, in handen van de PP, spreekt van 1.500.000 manifestanten. Een delegatie van de regering sprak van 181.201.