De toenmalige minister van Binnenlandse Zaken, Acebes, voegde er zelfs aan toe dat de ETA-leiding doende is de kern van de organisatie uit te breiden.

Voor de nietsvermoedende buitenstaander die dit leest, lijkt dit bijzonder knap speurwerk: de werkelijkheid vóór zijn! (En wie Spanje een beetje kent…)

De arrestaties vonden plaats op basis van documenten die de Franse “intelligentsia” vond op 19 december 2002, precies 2 maanden geleden dus! Het heeft dus twee maanden geduurd om de namen (en de foto’s!) vanuit het Frans in het Spaans vertaald te krijgen en nu zijn ze bij die mensen de computer gaan ophalen… Insiders weten echter beter. Baltasar Garzón zal waarschijnlijk een mediastunt hebben opgezet en daarbij werd niets (geen enkele bewijslast) gevonden.

Allen krijgen een volledige naamvermelding in de pers en allen worden ze in afzondering geplaatst. Eén van de arrestanten, Tomás Insausti, onderging recent een hartoperatie. Ook de woning van zijn grootvader van 97 jaar werd doorzocht!

Overal werden, zoals steeds computers meegenomen, maar ook foto’s, gsm’s en…Cd’s!

De PNV bijt van zich af. Ze hebben lang genoeg gewacht.

Emilio Olabarria (foto), gedeputeerde van PNV in het Baskische parlement en ex stemhebbend lid in de CGPJ-Consejo General del Poder Judicial, algemene raad van de rechterlijke macht, verklaarde eind vorige week, op vrijdag, 16 februari 2007, aan ETB, verspreid door Europa Press:

“Het is een UTOPIE te denken dat Justitie neutraal en onafhankelijk handelt. Dat is niet zo. Het is wat obsceen dat dit mogelijk is. Er wordt misbruik gemaakt van de rechtspraak ten behoeve van de eigen PP-belangen (in de oppositie) en ik vrees dat ze er een eigen rechtspraak op na houden. De huidige CGPJ is politiek samengesteld toen de regering Aznar aan de macht was, en de meerderheid ervan bestaat nog altijd uit oerconservatieve PP-vazallen. De degradatie van dit orgaan is gevaarlijk en moeilijk omkeerbaar.”

Deze vernietigende uitspraak is niet alleen van toepassing op het gerecht, maar ook op de mantelorganisaties van de PP (AVT, COVITE, FORO de ERMUA, …) en, duidelijk merkbaar, ook op bepaalde persorganen (COPE, ABC, LA RAZÓN, LIBERTAD DIGITAL…)

Volksvertegenwoordiger voor de PNV, José Antonio Rubalkaba, deed er nog een schepje bovenop tijdens een zitting in het parlement op vrijdag, 16 februari 2007,:

“Bepaalde magistraten zullen verantwoording moeten afleggen ten overstaan van het Baskische volk of ten overstaan van het gerecht zelf voor ambtsmisdrijf. Er worden beslissingen getroffen en straffen uitgesproken op basis van politiek en niet op basis van juridische elementen. Is het normaal dat een lid van de CGPJ-Consejo General del Poder Judicial, met name Juan Pablo González , ook lid is van het Foro de Ermua (mantelorganisatie van de PP)? Is dat onafhankelijkheid? In een democratie moet iedereen verantwoording afleggen voor zijn daden. Als er ambtsovertreding kan aangetoond worden, dan moet dat worden berecht.”

Ieltxu López de Aberasturi

Xabier Pérez Aldunate

Ieltxu López de Aberasturi en Xabier Pérez Aldunate (beiden op foto) verschenen vijf dagen na hun arrestatie door de Guardia Civil voor magistraat Garzón, op 17 februari 2005. Beiden beklaagden ze zich er over gefolterd te zijn. Met de plastic zak over het hoofd getrokken moesten ze beiden kniebuigingen maken tot de uitputting nabij was. Pérez kreeg nog een schijnexecutie te verduren en werd in de teelballen “geknepen”. De enige verklaring die ze vóór Garzón aflegden was het relaas van de folteringen, gedurende de vijf dagen in afzondering, die ze hadden moeten doorstaan. Pérez vertoonde spastische trillingen over zijn hele lichaam. Ze hadden hem gedurende vijf dagen belet te slapen. López de Aberasturi werd bedreigd met (onderdompeling in) “het bad” en met het gebruik van elektroden.

Iñaki Ojeda Martin de Butron, “Txapel”
+16 februari 1984

Iñaki Ojeda Martin de Butron, “Txapel” werd geboren in Portugalete in 1964. Hij nam al deel aan de Pro-Amnestieweek in 1977. Later vervoegde hij de jeugdorganisatie Jarrai en richtte een eigen groepje op met als doel sabotagewerk tegen de onderneming Iberduero, die de kerncentrale van Lemoiz-Lemóniz wilde bouwen.
Hij werd opgemerkt door ETA en ze vroegen hem op een afspraak. Onderweg daar naartoe werd hij gearresteerd, zwaar gefolterd en veroordeeld tot 6 jaar cel. In de gevangenis kon hij zijn passie voor de literatuur verder ontwikkelen. Hij schreef in de gevangenis van Puerto de Santa Maria diverse dichtbundels, maar de afgestompte en lompe cipiers vernietigden een grote hoeveelheid dichtbundels. In 1983 werd hij vrijgelaten, integreerde in ETA en dook onder. Op 16 februari 1984 kon de politie hem lokaliseren in een wijk te Barakaldo. Na een hevig salvo door de politie werden twee van zijn vrienden zwaar gewond. Omsingeld, wilde hij negotiëren over zijn overgave. Hij moest ongewapend naar buiten komen en zich tegen een muur plaatsen…Onmiddellijk werd hij onder vuur genomen door de GEOS, Grupo Especial de Operaciones (een soort groep Dyane) en doorzeefd met kogels. Een politie in burger, pistool in de hand, naderde “Txapel” en schoot nog eens 6 maal in de hartstreek. Het autopsierapport spreekt van 19 kogelinslagen in zijn lichaam. Hij is 20 jaar geworden.
Ziehier een gedicht van hem, geschreven in de gevangenis van Puerto de Santa Maria.

No me callarán

El día que se acabe
la tinta de mi pluma
escribiré con mi sangre,
la usaré en el papel.
Cuando se me acabe
el papel
escribiré la sangre
sobre mi carne
Pero nunca me callarán.

Ze zullen me niet doen zwijgen

Onder de “bescherming” van verscheidene overvalwagens van de Baskische politie, de Ertzaintza, trokken meer dan twintigduizend betogers door Donostia-San Sebastián om te protesteren tegen de “25 jaren van foltering” die het Baskische Volk tot op heden diende te ondergaan. De mars werd geopend door personen die zélf slachtoffer waren van deze pest, vergezeld door familieleden van Baskische activisten die de “ondervragingen” niet overleefden. Zo waren er de zus van José Arregi (zie artikel “Terug in de tijd 55” van 13.02.2007), de moeders van Gurutze Iantzi en van Xabier Kalparsoro en familieleden van Mikel Zabaltza. Er waren Unai Romano en zijn vader, en verder nog Leire Galastegi, Anika Gil en de directeur van de krant “Berria”, Martxelo Otamendi, die gefolterd werd nadat de Baskischtalige krant, “Egunkaria”, manu militari gesloten werd.

De slogans die geroepen werden:
“Ez,ez,ez; torturarik ez”

Neen, Neen, Neen, Geen foltering

“Aqui se tortura como en la dictadura”

Hier wordt gefolterd zoals tijdens de dictatuur!

Na afloop werd in het Baskisch en in het Spaans het eindcommuniqué gelezen door Anika Gil en Gallastegi waarin “25 jaar Vuile Oorlog en Brutaliteit” werd aangeklaagd. Tevens werd eraan herinnerd dat de klachten van foltering nog steeds genegeerd worden door de Spaanse Regering en door hun “autonome onderafdelingen” (lees: de Baskische Regering!)

Onder de bekende gezichten: Europarlementariër voor Batasuna, Koldo Gorostiaga, de parlementairen van Sozialista Abertzaleak (nu Batasuna), Arnaldo Otegi, Pernando Barrena en Joseba Alvarez. Verder Rafa Lareina en Martin Aranburu van EA, Aralar-leider Elexpuru, vertegenwoordigers van de vakbond LAB.

Blonken uit door hun afwezigheid: De PNV en IU.

ONGI ETORRI ETXERA

Filipe Bidart (Baigorri, 1953), de historische leider van Iparretarrak, vandaag militant van de geweldloze onafhankelijkheidspartij Abertzaleen Batasuna, komt vandaag vrij uit de streng bewaakte gevangenis van Clairvaux, na 19 jaar cel. De 25 eerste maanden heeft hij in volledig isolement moeten doorbrengen. Hij is de laatste politieke gevangene van “die van het Noorden, Iparralde” die vrijkomt.

Omstreeks 07:00 u vanmorgen kon Bidart de gevangenis verlaten, waar hij opgewacht werd door een honderdtal sympathisanten. Onder hen zijn kinderen Elorri y Leire, zijn broer Betti, en zijn rechterhand ten tijde van Iparretarrak, Gabriel Mouesca.
Met de Ikurriña in de hand zei Bidart het volgende: “Mijn vreugde is allesbehalve compleet, want op de dag van vandaag zijn er nog altijd 600 Baskische politieke gevangenen in Franse cellen, en Inaki de Juana Chaos is nog altijd in hongerstaking: vandaag dag 100. Bovendien erkent de Franse staat nog altijd País Vasco niet.”

Bidart mag niet terugkeren naar Euskal Herria tot 2014, omdat zijn voorlopige invrijheidstelling hem verplicht in Beziers te gaan wonen.

Open Brief

Aan alle Baskische politieke gevangenen

Van Miguel Perez Villamizar, gevangene van gemeen recht,
gepubliceerd in de krant “Gara” op 14 februari 2007

“Met dit schrijven wil ik breken met het beeld dat over jullie geschetst wordt. Het is voor mij, als gevangene van gemeen recht, een morele verplichting dit bekend te maken. Ik heb geleerd mijn waardigheid te heroveren, omdat voor jullie die waardigheid het hoogste goed is.
Gevangenen van gemeen recht zijn er aan gewoon geraakt die waardigheid te verliezen, omdat wij geconditioneerd zijn door de “premies” die het systeem ons, terecht of niet terecht, verleent: allerhande permissies en verloven, betaalde baantjes…Wij worden als het ware omgeturnd in marionetten van het systeem.

De samenleving, dag na dag, in de gevangenissen, is voor hen die hun waardigheid verkopen totaal tegengesteld aan wat de Baskische gevangenen moeten ondergaan. Jullie zitten je straf uit in “eerste graad” (strengste regime), in totaal geïsoleerde modules, verstoken van alle activiteiten. Weinigen, op een paar uitzonderingen na, kunnen beroep doen op de “tweede graad” (veel meer vrijheid) en moeten hun straf volledig uitzitten (nooit “derde graad”).

Deze “discriminatie” aanvaarden jullie in alle waardigheid, misschien wel omdat jullie minzame, beschaafde, leergierige personen zijn die nooit conflicten uitlokken en altijd bereid zijn anderen te helpen.

De echte terroristen zijn de veroordeelde staatsterroristen van GAL, en kijk hoe zij hun dagen doorbrengen in de gevangenis, als ze al niet na luttele jaren terug vrij zijn (ex-generaal Guardia Civil Galindo).

Het komt me voor dat een autobus in brand steken in Jaén anders beoordeeld wordt dan in Donostia, Bilbo. Maar het gaat toch om hetzelfde delict?

Mijn bedoeling is aan jullie, Baskische politieke gevangenen te zeggen, “Eskerrik asko”, dank u wel, omdat jullie mij geholpen hebben mijn persoonlijke problemen te overstijgen, door mij er op te wijzen wie ik werkelijk ben en waar ik uiteindelijk naar toe moet.”

+13 februari 1981

De tragische dood van Joxe Arregi Izagirre op 13 februari 1981 schudde de Baskische gemeenschap geweldadig door elkaar.

De inwoner van Zizurkil werd op 4 februari 1981 gearresteerd en overgebracht naar de Dirección General de Seguridad de la Policía te Madrid. Hij verbleef hier 9 dagen “incomunicado” (volledig afgezonderd, geen advocaat, enz…), overgeleverd aan willekeur.

De vooravond van zijn overlijden werd hij naar het Hospital Penitenciario van Carabanchel, de ziekenboeg, overgebracht. Het medisch rapport zal ik niet aanhalen, want het is te verschrikkelijk.

Drie politieke gevangenen, Iñaki Agirre ETA (pm), Xose Lois Fernández González (GRAPO) en Lois Alonso Riveiro (PCE), waren getuige bij zijn aankomst in de ziekenboeg. Het relaas werd op een kladbriefje door de tralies naar buiten gegooid: “Fysisch totaal afgemaakt, onherkenbaar, hevig rillend over het gehele lichaam, nauwelijks in staat te ademen, mompelende Joxe Arregi enkel zinnen, waardoor we hem konden identificeren. Zijn ogen waren bont en blauw geslagen. Het rechteroog vertoonde een enorme bloeduitstorting. Armen en benen waren angstwekkend opgezwollen. ‘Ik heb verschrikkelijke dorst’, mompelde hij. Op vraag hoe het er aan toegegaan was, antwoordde hij: ‘Oso latza izan da’, het was verschrikkelijk. Ze hebben mij onderste boven gehangen aan de ijzeren staaf, en sloegen er vrijwel overal op los, maar vooral op de onderkant van mijn voeten. Ze verbrandden mijn armen en benen en lichaam met ik weet niet wat (tot in de tweede graad). Op de grond sprongen zij om beurten op mijn borst…” Hij kon niet meer verder praten en stortte in elkaar. De 3 gevangenen hielpen hem omkleden, waarbij ze verscheidene bloeduitstortingen overal op het lichaam zagen. Vele plaatsen waren zwartgeblakerd (ernstige brandwonden), en veel brandwonden begonnen te verzweren.

De volgende ochtend was zijn toestand nog verergerd. Hij murmelde: “Nik uste diat hiltzekotan nagoela, ik denk dat ik sterf.”

Ik stop hier die huiveringwekkende getuigenis, want er is niets menselijks aan, maar het komt wel op het palmares van de “Benemérita” zoals de Guardia Civil genoemd wordt (vertaling van benemérita: verdienstelijk, prijzenswaardig).

Volgens de Commissie voor de Mensenrechten te Madrid hebben 73 politieagenten deelgenomen aan, wat ik noem, de “lynchpartij”. Slecht twee werden in staat van beschuldiging gesteld en beide werden vrijgesproken. Later kregen zij toch 7 maanden cel (vergelijk met het volgende: een opinieartikel in een krant schrijven, levert een bod op van 96 jaar cel).

NIEUWSFLASH

Verdict:

3 jaar cel voor De Juana

Op dag 98 van zijn hongerstaking heeft Inaki de Juana Chaos in beroep een lichtere straf gekregen: de 12 jaar en 7 maanden worden omgezet naar 3 jaar.

Voor het Hooggerechtshof wordt het beroep tegen het vonnis van 6 november 2006 behandelt. Het verdict is gevallen: de 12 jaar en 7 maanden worden omgezet naar 3 jaar. De verdediging had vrijspraak gevraagd, het Openbaar Ministerie 4 jaar en AVT 96 jaar. De beschuldiging "bedreiging" blijft, maar de connotatie "terroristisch" is nu weggevallen. Van die 3 jaar heeft hij al ongeveer 2 jaar in "voorlopige hechtenis" gezeten, wat betekent dat hij 2/3 van die straf heeft uitgezeten en dus vrij kan komen. Maar dat oordeel ligt nu in handen van de directie van de "Instituciones Penitenciarias", afhankelijk van de Spaanse regering. Ofwel kunnen ze hem niet vrijlaten en nog 1 jaar laten brommen, ofwel kunnen zij hem vrijlaten. Een paar kranten voorzien de vrijlating voor eind april, maar het is wijselijk van af te wachten hoe dit afloopt.
De Juana evenwel houdt voet bij stuk en beëindigt pas zijn hongerstaking als hij vrijgesproken wordt.

In een verklaring voor radiozender Euskadi Irratia heeft de verdediger van De Juana verklaart in beroep te zullen gaan bij het Grondwettelijke Hof, omdat hij van mening is dat zijn cliënt geen delict begaan heeft.

Vandaag, 12 februari 2007, wordt bij het Hooggerechtshof het beroep behandeld tegen de strafmaat van 12 jaar en 7 maanden voor een vermeend delict van bedreiging, geuit in 2 krantenartikels in de krant “GARA”. Vonnis uitgesproken op 6 november 2006.

Dertien magistraten en (ex) openbare aanklagers zullen oordelen over de toekomst van Iñaki de Juana Chaos. Zij hebben de keuze tussen voorlopige invrijheidstelling, de huidige strafmaat handhaven of iets verlagen en de straf optrekken naar 96 jaar, zoals de ultra's van AVT eisen. De zitting is om 9:00 u gestart en opgeschort om 14:00 u. Na een reces worden de beraadslagingen hervat om 17:00 u.

Curriculum “penitentiairae”

16 januari 1979

De politie ontmantelt het “Commando Madrid” van ETA. De Juana, leider van het commando, wordt gearresteerd samen met de andere leden.

02 maart 1990

De politie verijdelt een plan om De Juana en 4 medegevangenen te bevrijden uit de gevangenis van Herrera de la Mancha. Er zou gebruik gemaakt worden van een helikopter gecamoufleerd in de kleuren van het Rode Kruis. De Juana wordt overgebracht naar Sevilla 2.

30 oktober 1990

Eerste hongerstaking van de De Juana, na te zijn overgebracht naar Los Rosales de Ceuta in Afrika, om de gevangenisomstandigheden aan te klagen. Klachten van dehydratatie en beëindigen van de staking op 4 november 1990.

18 december 1990

Veroordeling tot 1.750 jaar cel voor het “Commando Madrid”.

06 juni 1991

De Juana wordt overgebracht naar de gevangenis van El Salto del Negro op de Canarische Eilanden. Twee weken eerder had hij een poging ondernomen om te ontsnappen uit een gevangenis op Palma de Mallorca.

23 april 1992

Nieuwe hongerstaking, nu in de gevangenis El Puerto te Cádiz, als protest tegen het feit dat hij maar 1 maal per maand mocht bellen met zijn partner, opgesloten in Tenerife. Staking gestopt wegens gezondheidsproblemen. Nieuw plan om per helikopter te ontsnappen, mislukt.

08 september 1998

De Audiencia Nacional veroordeelt hem tot 17 jaar, samen met Troitiño Arranz, voor een mislukte aanslag op 8 mei 1986 tegen Luis Antonio Burón Barba.

December 1998

De Juana wordt overgebracht naar de gevangenis van Puerto 2 te Cádiz. De PP-regering laat 21 Etarras overbrengen van Canarias, Baleares, Ceuta y Melilla naar het vasteland, als gevolg van een staakt-het-vuren van ETA.

02 januari 1999

Opschudding in de Audiencia Nacional. De Juana slaat een microfoon stuk en vernietigt een Tv-camera omdat hij niet wilde gefilmd worden.

12 juli 1999

Het Openbaar Ministerie eist een straf van 1434 jaar tegen hem en Juan Manuel Soares Gamboa, Esteban Esteban Nieto en Inés del Río Prada voor de aanslag op de Plaza de la República Argentina te Madrid.

23 november 2003

De Juana, samen met 71 andere Etarras vraagt de 3^de graad gevangenisregime aan (stap net voor voorlopige invrijheidstelling). Wordt aan allen geweigerd.

08 januari 2004

Javier Gómez Bermúdez, hoofdverantwoordelijke voor de Vigilancia Penitenciaria, strafuitvoeringsrechtbank, stelt de voorlopige invrijheidstelling in het vooruitzicht voor september 2004. De maximumstraf van 30 jaar wordt verminderd met de in de wet voorziene reductie (goed gedrag, studeren aan een universiteit…). De definitieve datum wordt uitgesteld tot februari 2005.

07 januari 2005

De Juana moet voor de Audiencia Nacional verschijnen om verklaringen af te leggen omtrent 2 artikels die verschenen zijn in de krant “Gara” in december 2004, en die bedreigingen zouden bevatten. (Het openen van een nieuwe zaak is de enige manier om hem in de cel te houden.)

10 januari 2005

Magistraat Fernando Grande Marlaska beveelt de verdere opsluiting omwille van “lid van een gewapende organisatie” (waarvoor hij al veroordeeld was). Hij kan dus niet meer vrijkomen in februari.

13 juni 2005

Magistraat van de Audiencia Nacional, Santiago Pedraz, tijdelijke vervanger van Grande Marlaska weigert De Juana te veroordelen voor “lid van een gewapende organisatie”, wegens reeds voor hetzelfde veroordeeld. Hij mag nu vrijkomen in augustus 2006.

07 juli 2005

De Audiencia Nacional beveelt magistraat Pedraz te oordelen (om vrijlating te voorkomen). Pedraz zwicht onder de immense druk en voert een proces in augustus 2005.

07 augustus 2006

De Juana begint aan een hongerstaking van 63 dagen in de gevangenis van Algeciras, om zijn vrijlating kracht bij te zetten. Hij stopt op 8 oktober 2006 na opgenomen te zijn geweest in een hospitaal.

27 oktober 2006

De Juana ontkent nog langer lid te zijn van ETA en verzekert, eens vrij, geen wapens meer te zullen opnemen. De gevraagde straf van 96 jaar voor de krantenartikels wordt gemilderd naar 13 jaar door het Openbaar Ministerie.

06 november 2006

De Audiencia Nacional veroordeelt De Juana tot 12 jaar en 6 maanden voor “terroristische bedreigingen”, wegens de krantenartikels (later verhoogd tot 12j en 7m). De dag nadien, 07 november 2006, gaat De Juana opnieuw in hongerstaking, nu tot het einde.

25 november 2006

De gezondheidstoestand verergert in die mate dat hij moet opgenomen worden in het hospitaal “Doce de Octubre” te Madrid.

12 december 2006

De Juana wordt onder dwang gevoed via een sonde en wordt daardoor soms tot 10 u per dag aan zijn ziekbed vast gekluisterd.

25 januari 2007

De vraag tot voorlopige invrijheidstelling wegens kritieke gezondheidstoestand en wegens zwaar zieke moeder, wordt geweigerd. Zijn moeder sterft op 27 januari 2007.

08 februari 2007

Ook in beroep wordt het verzoek, wegens levensbedreigende ziektetoestand, verworpen.

12 februari 2007

Voor het Hooggerechtshof wordt het beroep tegen het vonnis van 6 november 2006 behandelt. Het vonnis, verdict is op het ogenblik van dit schrijven nog niet gekend.

Een voetballer moet tegen de bal trappen, eventueel scoren, maar verder moet hij zijn mond houden. Hij mag nog net een eigen mening hebben, maar mag die zeker niet uiten.

Dat is de stelling van de gigant in sportkledij KELME. Na uitspraken van Oleguer Presas Renom (*) in het Nou Camp-stadion van F.C. Barcelona, weigert KELME elke verdere sponsoring aan de verdediger van de voetbalclub. Daarop volgde een campagne tegen KELME, met op 11.02.2007 om 14:00 u reeds 16639 ondertekenaars (ook Vlamingen), onder het ordewoord Kelme m'ha perdut com a client, Kelme heeft mij als klant verloren.

De verklaring van Oleguer werd in de Baskische krant “Berria” gepubliceerd, en komt in het kort hier op neer: “Ik heb de zaak Iñaki de Juana Chaos willen aangrijpen om de zogezegde rechtstaat te bekritiseren, en om de onafhankelijkheid van de rechtspraak en van de politiek in vraag te stellen. De rechtstaat vertoont verscheidene zwarte punten die me doen twijfelen. Er hangt een geur van hypocrisie aan.”

De onderneming in sportmateriaal MUNICH heeft al aangekondigd de sponsoring op zich te willen nemen.

Oleguer krijgt volop steun van Josep-Lluís Carod-Rovira, terwijl trainer Frank Rijkaard vermijdt uitspraken te doen.

(*) Oleguer Presas Renom (Sabadell, 2 februari 1980), voetbalnaam Oleguer, is een voetballer uit Spanje. Hij speelt als verdediger bij FC Barcelona. Ook heeft hij een filosofisch boek op zijn naam staan.

Oleguer begon met clubvoetbal op 11-jarige leeftijd als middenvelder bij het plaatselijke clubje Lepanto. Bovendien beoefende hij verschillende andere sporten, waaronder tennis en basketbal. Het ging Oleguer vooral op plezier en minder om presteren. Bij zijn tweede voetbalclub werd de Catalaan omgevormd tot verdediger. Uiteindelijk ging Oleguer het voetbal serieuzer nemen. Hij speelde eerst voor UEA Gramenet, voordat hij in 2001 bij Barça B kwam. De verdediger maakte zijn officieuze debuut voor het eerste elftal in de strijd om de Trofeu Joan Gamper tegen Rode Ster Belgrado op 24 augustus 2002. Zijn officiële debuut voor FC Barcelona volgde op 13 november 2002 tegen Galatasaray in de UEFA Champions League. Sinds de komst van Frank Rijkaard als trainer is Oleguer een vaste waarde. Op 24 april 2005 maakte Oleguer in de uitwedstrijd tegen Málaga CF zijn eerste officiële doelpunt voor FC Barcelona. In 2005 en 2006 werd Oleguer met de Catalaanse voetbalclub kampioen van Spanje. In 2006 won hij bovendien de UEFA Champions League.

Op 30 maart 2006 publiceerde Oleguer zijn eerste boek, Cami d'Itaca (De weg naar Ithaka). Hierin behandelt hij uiteenlopende onderwierpen zoals jeugdanorexia, strijd tegen het fascisme, de rol van Spanje in de beide Golfoorlogen, zijn liefde voor tennis en zijn ervaringen tijdens de viering van de landstitel van 2005.

“Père Marcel” Etxandi is 72 jaar en woont in de abdij van Belloc.

Père Marcel is een autoriteit in het vertalen van Bijbelteksten in het Baskisch en spreekt dan ook vloeiend Armeens, Grieks, Latijn en Hebreeuws. Zijn medebroeder, Agirre, uit Lazkao is archivaris van alles wat met het Baskische Volk te maken heeft. Beiden worden aangezocht door iedereen die één of andere studie over Baskenland wil schrijven. Beiden worden ze nu in verband gebracht met de ETA-leider, Mikel Albisu “Antza”, die op 3 oktober in Saliès de Bearn gearresteerd werd. In Lazkao hadden zich twee Guardia Civiles aangediend om Agirre te arresteren. Toen dat formeel gebeurd was, waren er nog eens een 15-tal gekomen om de omvangrijke bibliotheek uit te kammen. Om 16.00 u, vijf uur na aanvang van de farce werd “Aita” (vader) Agirre vrijgelaten.

Hij bracht verslag uit aan een peloton journalisten: “Ze vroegen me of ik nummers van “Zutabe” had (het “infoblad” van ETA). Hierop heb ik geantwoord dat ik álles opsla in mijn archief “Wat nu terrorisme is, is morgen geschiedenis”. Sommige documenten kwamen zodoende in Madrileense musea terecht en worden daar als ‘juwelen’ bewaard”.

Agirre, niet gespeend van humor, had tot slot aan de dienaren van de wet om een kopie van het verslag van de politieactie gevraagd om het in zijn archief te bewaren! Dit werd geweigerd.

Père Marcel Etxandi, verantwoordelijk voor de bibliotheek van Belloc, werd meegenomen naar de hoofdstad Baiona. Hij wordt ervan verdacht “post” van de terroristische organisatie door te geven, “als brievenbus” te dienen. Het was onnodig de flikken met de bekende zin “kom eens naar mijn kamer” uit te nodigen. Dat deden ze uit zichzelf al. Intussen ondervroeg de politie de medemonniken over de binnenkomende telefoons en over de bezoekers die de abdij aandeden. Tevens werd hen gevraagd of ze iemand van de arrestanten van 3 oktober kenden. Etxandi werd 2 dagen later vrijgelaten.

Ik ben al meermaals van leer getrokken tegen de PP-Partido Popular. Was dit terecht?

Oordeel zelf, drie voorbeelden uit onverdachte hoek.

1.  De aftredende minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar van de PSOE (zie foto en zie artikel “Democratie op zijn Spaans” van 08.02.2007), die zelf delicten zou uitvinden om Etarras in de cel te houden, verklaarde gisteren voor de microfoons van “Hora 25”:

“…De PP is constant bezig de magistraten schrik aan te jagen ("achantar a los jueces") en als hun vonnissen hen (PP) niet bevallen, onthalen zij die magistraten op een tsunami van bespotting en beschimping (“escarnecerlos”) en worden in de bevriende pers (het grootste deel van de media) alle registers opengetrokken om die magistraten aan de schandpaal te nagelen. Het komt er op neer dat de PP denkt dat Justitie hun bezit, hun eigendom is, en dat de magistraten een verlengstuk zijn van hun politieke strategie…”

2. Tijdens een kamerdebat in Lakua (Baskisch parlement) trok volksvertegenwoordiger, Joseba Azkarraga van de partij EA-Eusko Alkartasuna, als volgt van leer tegen de PP:

“…Jullie hebben schrik van de waarheid en jullie voelen zich het meest in je schik bij leugens, verwarring zaaien en confrontatie. Noch jullie, noch het Foro de Ermua, noch Cope, noch dat deel van de magistratuur dat manipuleert, dragen ook maar iets bij tot een betere en vredevoller samenleving. Jullie zijn gek geworden en vertegenwoordigen alleen de antithesis van wat dit land nodig heeft…”

3. Tijdens dezelfde kamerzitting verklaarde de Lehendakari Juan José Ibarretxe (PNV):

“…Bovendien verdedigen jullie helemaal de slachtoffers van het terrorisme niet, jullie misbruiken ze. En jullie doen dat zonder de minste schroom, maar met veel brutaliteit, enkel en alleen om te proberen de politieke macht te veroveren. Dit is algemeen geweten en door iedereen erkend…”

Een paar uur na de persconferentie van Batasuna, op 8 februari 2007, werden in de Kamer van Volksvertegenwoordiging te Brussel vragen gesteld over de afluisterpraktijken. N-VA en Spirit vroegen de minister van Binnenlandse Zaken om opheldering, maar het was Laurette Onkelinx van Justitie die antwoordde. Zij verzekerde geen weet te hebben van de spionage, en dat dit zeker niet met de goedkeuring van Belgische autoriteiten gebeurd was.
Onkelinx verklaarde ook dat de formatie van Batasuna alle respect verdiende in België en omschreef de gebeurtenissen als zeer ernstig: een schending van het principe van soevereiniteit. “Dit gaat in tegen alle burger- en democratische rechten”. Zij verzekerde dat er een juridisch onderzoek komt en dat de nodige maatregelen zullen getroffen worden.

Gisteren, 8 februari 2007, heeft onderzoeksrechter Nekane Rodríguez te Donostia bekend gemaakt dat zij zaak zal maken van de aanklacht door Iñaki Uria (foto).
Uria werd gearresteerd in de operatie die leidde naar de sluiting van de krant “Egunkaria”. De zaak “Egunkaria” werd onlangs op het macroproces 18/98 geseponeerd wegens geen enkel bewijs, tenzij gemanipuleerde of verkeerd vertaalde documenten.
Uria werd op 20 februari 2003, samen met nog 9 medewerkers, aangehouden en heeft klacht ingediend wegens foltering tijdens zijn verblijf, en die van zijn medewerkers, in de lokalen van de Guardia Civil.
Uria was hoogst verbaasd dat er eindelijk eens, en voor de eerste maal, een magistraat naar hem heeft geluisterd.

Nieuwsflash

08/02/2007 15:03:00 u

Op dag 94 van zijn hongerstaking, 8 februari 2007, heeft de voltallige magistratuur van de “Sala de lo Penal de la Audiencia Nacional” het beroep afgewezen om Inaki de Juana Chaos wegens levensbedreigende gezondheidsredenen in voorlopige vrijheid te stellen. Daarmee bevestigen zij de uitspraak van 25 januari 2007, tegen het pleidooi van het Openbaar Ministerie in.

Maandag, 12 februari 2007, wordt dan het beroep behandeld tegen de veroordeling van 12 jaar en 7 maanden, wegens vermeende bedreigingen.

Ex-generaal van de Guardia Civil, Enrique Rodriguez Galindo, veroordeeld tot 70 jaar gevangenisstraf, kwam al na een paar jaar vrij, omdat hij hoofdpijn gekregen had toen hij nadacht over de doodseskaders die hij uitzond om Basken te vermoorden.

Mariano Fernández Bermejo (foto), magistraat van de “Sala del Tribunal Supremo”, Hooggerechtshof, zal minister Juan Fernando López Aguilar vervangen op Justitie. Aguilar verlaat de regering omdat hij bij de volgende verkiezingenkandidaat is voor het presidentschap van de Canarische Eilanden.

Juan Fernando López Aguilar is fameuze socialistische minister die ooit gezegd heeft:

“We zullen desnoods zelf delicten uitvinden, zodat geen enkele Etarra nog kan vrijkomen uit de gevangenis”

Stel u voor, een minister van Justitie, die zomaar verklaart dat hij zijn eigen Strafwetboek hanteert als het om Baskische politieke gevangen gaat. Democratie op zijn Spaans!

De PP van haar kant verliest een bontgenoot en over de nieuwe minister zijn ze niet te spreken: “Bermejo is de meest sectaire en radicale magistraat van de extreem linkse magistraten.” Reden voor die uitspraak is dat Bermejo de “kale borroka”, straatgeweld, niet wilde bestempelen als terrorisme.

Federico Jiménez Losanto van de ultrarechtse krant “Libertad Digital” heeft gesproken:

“Con este sectario exhibicionista en el Ministerio de Justicia podemos tener la seguridad de que la media España de derechas se coloca en estado de sitio o persecución” "Met deze exhibitionistische sektariër op het Ministerie van Justitie kunnen we er van uitgaan dat de rechtse media van Spanje zich in een staat van beleg en vervolging bevinden."

Is de Belgische Staat medeplichtig?

Batasuna is zinnens vandaag, 8 februari 2007, te Brussel een persconferentie te houden waarin zij eist dat de Belgische regering uitleg verschaft over de rol die zij eventueel zou gespeeld hebben bij politieke afluisterpraktijken. Ze willen weten of de regering op de hoogte was van politieke afluisterpraktijken, door een vreemde inlichtingendienst, bij leden van de Baskische politieke partij Batasuna.

Gorka Elejabarrieta (foto), vertegenwoordiger voor Batasuna in ons land, ontdekte in zijn appartement te Brussel gesofisticeerde afluisterapparatuur nadat hij vreemde interferenties had waargenomen op de kabeltelevisie. De Ambassade en het Consulaat van Spanje bevinden zich op 2 kilometer van zijn woonplaats.
In 2004 woonde hier Koldo Gorostiaga, het Europarlementslid voor Euskal Herritarrok (opgericht omdat Batasuna dreigde verboden te worden) die zich ook over onwettelijk afluisteren bekloeg.

Als dit waar is, betekent dat een zeer ernstige zaak want het gaat hier om een lid van het Europese Parlement. Wat niet wil zeggen dat de zaak Elejabarrieta niet ernstig zou zijn. Nog een voorbeeld van democratie op zijn Spaans?

Vorig jaar viel het verdict Nº27/05 op 20 juni 2005, in de zaak van de radicale jongeren van "Jarrai, Haika en Segi". De veroordeling luidde: “onwettige organisatie” en niet “terroristische organisatie”, omdat er nooit wapens gebruikt werden. Vierentwintig beklaagden werden veroordeeld tot maximum 3,5 jaar cel. Zij werden op vrije voeten gesteld omdat ze al tijd al in voorarrest gezeten hadden (tot zelfs 4 jaar).

Na een klacht van AVT werd het proces opnieuw geopend op 16.11.2006 bij het Hooggerechtshof, die uitspraak zou doen op 20.11.2006. Op 21.11.2006 komt het bericht dat er pas uitspraak komt op 18.01.2007. De uiteindelijke datum is 7 februari 2007 geworden, gisteren dus.

Het vonnis, goedgekeurd door 3 op 5 magistraten, luidt als volgt:

“Verre van zich op geweldloze manier te verdedigen en door middel van wettelijke middelen, heeft deze radicale jongerenorganisatie zich volledig aangesloten bij de gewapende organisatie ETA, door middel van herhaalde acties van “kale borroka” (keet schoppen op straat), acties die bedreigend zijn. De activiteiten worden uitgetekend, gecoördineerd, geregeld en gecontroleerd door ETA. Dus is het een terroristische organisatie”.

Op te merken valt dat de radicale jongeren NOOIT wapens gebruikt hebben, dat hun acties spontane protestacties zijn, dat ze nog nooit iemand bedreigd hebben en ze door niemand gedirigeerd worden!

De gevangenisstraffen van maximum 3,5 jaar worden nu opgetrokken naar 6 jaar. Het bevel tot opnieuw opsluiten werd al genomen op 19 januari 2007. Als de 23 radicale jongeren (eigenlijk 24, 1 werd niet veroordeeld) de kwalificatie hadden meegekregen van leiders van de beweging, wat dus niet gebeurd is, dan zouden de straffen opgetrokken worden naar 10 jaar.

Het Hof heeft dus geoordeeld dat de voorwaarde van “leiderschap” niet aanwezig was, aangezien het hier om algemene en niet specifieke verantwoordelijkheid gaat.

Ik ben geen jurist, maar als iemand zich zou aangesloten hebben bij een gewapende organisatie, feit waardoor ze nu terroristen worden genoemd, is dat in mijn ogen helemaal niet algemeen en wel specifiek. Er hangt dus andermaal een politiek geurtje aan dit vonnis.