Nobelprijs waarvoor?


Op 11 april 2002 wordt in Spanje de mediageile magistraat Baltasar Garzón voorgesteld als
kandidaat Nobelprijs voor de Vrede!
Zijn verdiensten zijn “de strijd tegen de straffeloosheid en de strijd voor de verdediging van de mensenrechten.” “Wij leven in een wereld waarin sommigen het gezond verstand verloren hebben en dat maar niet kunnen terugvinden.”
Kan iemand de Nobelprijs voor de Vrede krijgen als zijn hele werk gebaseerd is op wraak wegens het mislopen van een ministerportefeuille? Kan iemand de Nobelprijs voor de vrede krijgen als hij tot op heden steeds elke Baskische gevangenen negeerde die de “slechte behandeling” (lees: “foltering”) aanklaagde en hem daarbij vaak geen blik gunde? Misschien kon hij er wel niet tegen als die slachtoffers door de vele slagen en het gebruik van elektroden onherkenbaar waren. Kan iemand de Nobelprijs voor de vrede krijgen als hij regelmatig, bij nacht, naar Baskenland reist om aanwezig te zijn bij het demonteren van organisaties, bij het sluiten van kranten, bij het oppakken van personen die een openbare functie vervullen etc… terwijl hij ze een half jaar later moet vrijlaten omdat er geen bewijzen konden “uitgeranseld” worden?
Baltasar Garzón Real werd op 26 oktober 1955 geboren te Torres, Jaén. Hij is onderzoeksmagistraat verbonden aan de Audiencia Nacional. Het is een mediageile figuur die er alles voor over heeft om in de belangstelling te komen. Het lijkt er op dat hij zich alleen tot doel stelt zoveel mogelijk documenten (honderdduizenden) met aanklachten samen te stellen. Dat er daarbij overhaast en bijzonder slordig te werk gegaan wordt, zal hem worst wezen. Dat hierdoor heel wat processen eindigen op vrijspraak, zal hem een zorg zijn. Een mooi voorbeeld is het Macroproces 18/98: ontbrekende documenten, verloren documenten, gemanipuleerde documenten, verkeerd vertaalde documenten, enz.. Alleen staat niet vast of dit voor de Baskische nationalisten voldoende zal zijn om vrijgesproken te worden. In dat proces had hij de thesis gelanceerd dat “alle nationalisten van ETA waren”.
Soms zijn er eigenaardige hersenkronkels bij hem te bespeuren, dit worden “garzonada’s” genoemd. Zo liet hij een paar weken terug weten dat er geen enkele aanleiding is om de Abertzalebeweging in verband te brengen met ETA (lijnrecht tegen zijn procesthesis).
Hij was kandidaat voor PSOE, maar toen Felipe González hem geen ministerpost aanbod, nam Garzón wraak. Hij daagde González voor de rechter in verband met het staatsterrorisme van GAL, voorlopig zonder resultaat.
Zijn bekendste optreden voor Tv als “Bekende Spanjaard” ligt al een paar jaar achter ons: het aanhoudingsbevel tegen Pinochet. Het resultaat hiervan kent iedereen. Hij heeft ook herhaaldelijk getracht een onderzoek te voeren naar Henry Kissinger en heeft een aanhoudingsmandaat uitgevaardigd tegen Osama bin Laden. Hoe groter de namen, hoe meer roem. En sommige nuttige idioten trappen daarin, zoals onze ULB, die hem een “doctor honoris causa” aanbood.


















