De teller blijft lopen

Etxerat

Naar huis

 
Leden van Etxerat, collectief van families van politieke gevangenen, hebben gisteren, 22 december 2007, aangekondigd dat ze zich vanaf die dag zullen opsluiten in de “Catedral del Buen Pastor”, kathedraal van de Goede herder, van Donostia-San Sebastián, en dit voor onbepaalde duur. Zij eisen de invrijheidstelling van de zwaar zieke gevangenen, en van die gevangenen die hun straf hebben uitgezeten. Zij eisen hun terugkeer naar Euskal Herria. Zij hopen ook politieke verantwoordelijken en autoriteiten te ontmoeten die zich willen inzetten om een einde te stelleen aan de voortdurende mensonterende folteringen en aan de brutale repressie die Euskal Herria op dit moment teistert.

Met meer dan 50 families zijn de leden van Etxerat, Polentxi Goikoetxea en Ainhoa Iturrioz samengekomen in de hoofdstad van Gipuzkoa om een balans op te maken van het voorbije jaar. Zij klagen aan dat ernstig zieke en terminale gevangenen niet worden vrijgelaten, en zullen moeten wegrotten tot de dood, omdat zij hun idealen niet willen afzweren.

Dit jaar werden 41 nieuwe gevangenen, wegens vermeende banden met ETA, opgesloten met gevangenisstraffen tussen de 20 en 27 jaar. Dit jaar bleven 170 gevangenen opgesloten, ondanks het feit dat ze 3/4 of 2/3 van hun straf hebben uitgezeten. Dit jaar bleven 17 gevangenen in de cel ondanks het feit dat ze hun straf volledig hebben uitgezeten.

Bovendien klagen zij de economische afpersing van familieleden aan die massa’s geld moeten ophoesten om hun verwanten te gaan bezoeken (soms slechts voor 20 minuten), meer dan 1.000km ver (gevolg van de gevangenenspreiding). Tel daarbij nog de 32 personen die dit jaar in verkeersongevallen betrokken waren, op weg naar of terug van een bezoek, en u weet wat voor ellende de familie wordt aangedaan.

Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil? In de kerstperiode zijn de “españolistas” meer begaan met de loterij “El Gordo” en de miljoenen die er aan vasthangen, dan aan menselijk leed. De kranten bulken sinds gisteren, 22 december 2007, uit met de laatste nieuwtjes van “El Gordo de Navidad”. En op de politieke partijen Partido Popular en de socialisten van de PSOE moet je zeker niet rekenen. Zij zijn de boosdoeners van alle ellende en willen alleen hun machtsposities behouden. Stieren en hazewinden zijn beter af.

Wie krijgt de gouden medaille
Zapatero of Aznar

Terwijl heel Spanje in de ban is van “El Gordo”, (de traditionele Kerstloterij met dit jaar een prijzenpot van 2.200 miljoen euro), gaat de Spaanse regering ongestoord verder met arrestaties. Onlangs, op 18 december 2007, werd Marije Fullaondo gearresteerd. Van het partijbestuur van Batasuna blijft alleen nog Pernando Barrena op vrije voeten, 19 zitten opgesloten en 4 werden onder borgsom voorlopig vrijgelaten.

Op het ogenblik dat president José Luis Rodríguez Zapatero in 2004 zijn intrede deed in La Moncloa (regeringsgebouw) erfde hij het maximale aantal gevangenen van 719, verspreid over 91 gevangenissen, waarvan 53 in Spanje. Terwijl Zapatero in 2005 en 2006 nog 109 gevangenen in vrijheid stelde, is met de arrestaties van dit jaar 2007 de teller op 709 komen te staan. Het moet voor de “democraten” een klein kunstje zijn om in de komende dagen nog 11 nationalisten te arresteren en zo het record van Aznar te breken. Ik twijfel er niet aan dat ze alles in het werk zullen stellen om dit record te breken.

Moeten zij dan niet over de nodige bewijslast beschikken? Neen, het bewijs komt er automatisch nadat er gefolterd wordt (zie het bericht hieronder, over Gorka Joseba Lupiañez).

Boodschap van de
familie van Gorka Lupiañez
gearresteerd op 6 december 2007

Lluís Maria Xirinachs, overleden op 11 augustus 2007, was Catalaans priester, senator en werd gearresteerd door de Guardia Civil, omwille van volgende uitspraak: “Ik sta aan de kant van ETA. Zij doden soms wel, maar folteren nooit.”

De familie van Gorka Joseba Lupiañez Mintegi, gearresteerd door de Guardia Civil op 6 december 2007, heeft een boodschap de wereld ingestuurd:

"Gisteren (17 december 2007) hebben wij een bezoek gebracht aan Gorka en hij zag er bijzonder zwak uit. Aangezien wij willen dat de folteringen, waaraan hij onderhevig was, openbaar worden gemaakt, geven wij hier een kleine opsomming van wat hem is overkomen:

1. 50 à 60 keer per dag een plastic zak over hoofd tot hij de verstikking nabij was
2. De testikels en de penis werden met een touw afgesnoerd, en er werd zonder ophouden aan het touw getrokken in zoverre dat er bloed uit de penis kwam
3. Hij kreeg constant slagen op de testikels
4. Hij kreeg constant slagen op het hoofd
5. Hij werd tot tegen de verdrinkingsgrens aan ondergedompeld in een bad
6. Er werd een tuinslang in zijn mond gestopt om zijn buik vol met water te spuiten.
7. Hij moest op handen en voeten lopen en er werd een stok in zijn aars gestopt, die constant naar binnen geduwd werd
8. Met een revolver op zijn hoofd werden schijnexecuties uitgevoerd.”

Ik moet er niet bij vermelden dat hij de gehele tijd naakt was.

Dat heeft zo 5 dagen geduurd, de totale incomunicado-periode. Een periode waarin niemand weet waar een gevangene zich bevindt en waarin geen enkel contact met de buitenwereld toegestaan is. Commentaar overbodig.

Het politieke proces van de eeuw
18/98

Het politieke proces, voorgesteld onder de mantel van een juridisch proces, heeft op 19 december 2007, bevestigt wat al twee jaar geweten was. Het vonnis was al uitgeschreven voor de start van het proces op 21 november 2005. In november 2007 verscheen in de kranten al de strafmaat toegekend aan elke beklaagde afzonderlijk. De hoge magistraat moest zich zogezegd nog beraden over de strafmaat, maar wat 4 à 5 weken geleden in de kranten verscheen, is exact het vonnis dat op 19 december 2007 werd voorgelezen.

De aanval was eigenlijk al begonnen in 1996 toen, na een furieuze en georkestreerde mediacampagne, de eerste verdachtmakingen gelanceerd werden tegen Herri Batasuna. De voltallige directie werd veroordeeld en opgesloten. Dit was zonder voorgaande in Europa. De socialisten (PSOE), waren toen aan de macht. Een paar jaar later, toen de PP de macht overnam, werd de repressieve strategie agendapunt nummer 1 voor de regering. Ideeën, initiatieven, sociale en politieke activiteiten werden gecriminaliseerd. Onder impuls van magistraat Baltasar Garzón werd vanaf dit moment de filosofie van het “netwerk” uitgetekend. Personen en organisaties die hetzelfde doel nastreefden als ETA (zelfbeschikking) werden beschouwd als het “netwerk” van ETA. De finaliteit was al die personen en organisaties buiten de wet te stellen. Het motto “Todo es ETA”, ze zijn allemaal van ETA, moest juridische stappen en veroordelingen vergemakkelijken. De impuls van deze strategie was louter politiek: de sacrosancte eenheid van het grote Spanje vrijwaren. De processen die gevoerd werden, waren generaliserend: ze handelden niet over specifieke delicten, maar over algemeen vooringenomen stellingen die tot doel hadden een bepaalde socio-politieke gemeenschap te straffen. Als klap op de vuurpijl werden die processen gevoerd voor een uitzonderingsrechtbank, de Audiencia Nacional, opvolger van het “Tribunal de Orden Público” onder Franco. De Audiencia Nacional hanteerde eigen normen over de rechtstaat, en dit met goedkeuring van de uitvoerende macht. Verklaringen afgelegd onder de vreselijkste folteringen werden met de mantel van de macht bedekt en op de koop toe als wettelijk bewijsmateriaal aanvaard. Vreemde zaken zijn er in de rechtszaal gebeurd. Meerdere malen werd het recht op verdediging geschonden. Vanaf het begin werd een rechtsprocedure naar eigen goeddunken gehanteerd, de vooringenomenheid van het Hof lag er vingerdik op, personen die rechtstreeks met het onderzoek betrokken waren, werden onder hevig protest van de verdediging toch als “deskundigen” opgeroepen, bewijslast (vooral ten ontlaste) verdween, documenten waren onvolledig, 100.000 documenten, waarvan de verdediging niet in kennis werd gesteld, werden op de rol geplaatst, meermaals werd aan de beklaagden of aan de verdediging het woord ontnomen, de vertalingen van het Euskara naar het Castilliaans brachten totaal verkeerde interpretaties aan het licht, tegenstrijdige verklaringen waren schering en inslag, authentieke documenten die verdwenen waren, werden vervangen door al dan niet gemanipuleerde kopieën, vreselijke verhalen van folteringen, werden door het Hof als niet ter zake weggewuifd…

Op 19 december 2007, dag van de uitspraak, kon de Spaanse regering (socialisten!) het niet nalaten nog eens met groot machtsvertoon uit te pakken voor de uitzonderingsrechtbank, de Audiencia Nacional, in het Casa de Campo: de onmiddellijke omgeving was afgegrendeld door een zwarte (toepasselijke) meute van politieagenten, te paard, in overvalwagens, in uniform, in burger. De Guardia Civil hield een overkoepelend oog in het zeil.

Lakua klaagt aan dat ideeën worden opgesloten

Het moet al bijzonder erg zijn als de gematigde Baskische regering vanuit Lakua (de Baskische Wetstraat 16) op 20 december 2007 de stem verheft.

De Minister van Justitie van de Regering van Lakua, Joseba Azkarraga, heeft de gerechtelijke uitspraak als volgt getaxeerd: “De interpretatie van de wet is op een ontstellende manier verdraaid en verkeerd voorgesteld, enkel en alleen om op een onrechtvaardige wijze aan burgers hun vrijheid te ontzeggen. Bovendien baseerde het vonnis zich op een politieke premisse, die ervan uitgaat dat, Todo es ETA, alles is ETA. De uitspraak brengt de democratie een zware klap toe, en de Spaanse regering kan niet blijven zwijgen als ze ziet dat strafwetten en de interpretatie ervan zo manifest de nek worden omgewrongen. De tripartiete in onze Baskische regering is ervan overtuigd dat de (uitzonderingsrechtbank) Audiencia Nacional, doorheen het langdurige proces, op een verontrustende manier, de eis naar voldoende bewijslast heeft genegeerd. Een schoolvoorbeeld daarvan is het vermoeden van onschuld. Op geen enkele ogenblik is dit democratische rechtsprincipe aan bod gekomen. De Spaanse regering legt ons een nieuwe juridisch-strafrechterlijke terminologie op, afgeleid van een manifeste en nefaste politieke druk die een tabula rasa gemaakt heeft van het strafrecht. Hoe ver zijn zij nog in staat te gaan, als zelfs ideeën worden opgesloten?”

De onafhankelijkheidsbeweging reageert

“Dit was geen juridisch vonnis, maar een politieke beslissing. De Spaanse regering heeft de pen vastgehouden die het vonnis neerschreef. Een politieke beslissing van meedogenloze straf en brutale repressie ten aanzien van de onafhankelijkheidsbeweging”, aldus verklaarden Karmelo Landa en Mikel Etxaburu in de loop van de avond van 20 december 2007 te Bilbao. “De Spaanse regering heeft geopteerd voor een brutale repressie, die niet uitgetekend werd in de tribunalen, maar in de meest obscure hoeken van deze perfide regering, onder de leiding van Zapatero en Rubalcaba. Deze aanslag op de onafhankelijkheidsbeweging was trouwens niet mogelijk geweest zonder de medeplichtigheid van de PNV.”

Almirante Luis Carrero Blanco
+20 december 1973

ETA bereikte haar hoogtepunt en kende haar grootste succes met de aanslag op Carrero Blanco.

In heel de stad San Sebastián is geen fles "Codorniú" (champagne) meer te vinden. Overal wordt gevierd, nadat de staatsradio het bericht omgeroepen heeft dat Almirante Carrero Blanco, Spanje's eerste minister, door Baskische "terroristen" vermoord werd. Na de "uitschakeling" van Carrero Blanco kon ETA op heel veel sympathie in Spanje rekenen.

Macroproces 18/98

19 december 2007

De uitslag van het vonnis was eigenlijk al voor het proces van start ging, op 21 november 2005, zo goed als bekend. De beklaagden moesten kost wat kost veroordeeld worden. Schendingen van de rechten van de verdediging bij de vleet, gemanipuleerde bewijslast of bekentenissen afgelegd onder foltering, waren voor het Hof van geen tel. De politieke uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional zou een uitspraak doen, die in de lijn lag van wat het politieke establishment van de Partido Popular in grote mate en van de PSOE (socialisten) in mindere mate hadden gevraagd. Het is nu zover. De uitzonderingsrechtbank had echter het vonnis niet afgewacht, want op 30 november 2007 was het bevel gegeven om over te gaan tot de arrestatie van 46 beklaagden op de 52, waarvan er nu al 35 in de cel zitten.

Op het ogenblik dat de voorzitster, Angela Murillo, aanstalten maakten om hert vonnis voor te lezen, sprongen de beklaagden recht en met opgegeven vuist zongen zij uit volle borst het “Eusko Gudariak”, het lied van de Baskische soldaat. Sommige beklaagden sprongen zelfs op de banken. Angela Murillowas in alle staten, zoals wel meer gebeurde tijdens het proces zelf, en liet woedend de beklaagden de zaal uitzetten, onder een hysterisch geschreeuw: "Fuera, fuera en cállese, cállese", Buiten, buiten en hou jullie mond, hou jullie mond. Op het moment dat de beklaagden verwijderd werden, stonden nu de sympathisanten in de zaal recht, applaudisseerden en riepen: “Gora Euskal Herria askatuta”, Leve vrij Euskal Herria.

Het Verdict

Van de 52 beklaagden werden er 47 veroordeeld tot gevangenisstraffen tussen de 2 en de 18 jaar, samen goed voor 525 jaar.  Vijf werden er vrijgesproken.

Volgens het vonnis zijn KAS en EKIN veel meer dan satellietorganisaties. KAS bestaat volgens het vonnis uit een volks- en mediatiek front van ETA, en EKIN is niets anders dan KAS, maar dan verkleed onder een mantel van wettelijkheid. Murillo ging zelfs zover hen de ingewanden en het hart van ETA te noemen.

Voor XAKI had Murillo de omschrijving “internationale arm” uitgevonden. Het bewijs hier voor samenwerking met ETA was dat leden van Herri Batasuna als vertegenwoordigers optraden.

De Fundación Joxemi Zumalabe werd ook van samenwerking beschuldig, omdat zij de burgerlijke ongehoorzaamheid als alternatief voor de gewapende strijd hadden gepromoot.

Gestoras Pro-Amnistia
Illegaal
19 december 2001

In oktober 1998 vond een grootschalige politieoperatie plaats in verscheidene dorpen van Baskenland. 200 politieagenten arresteerden een dertiental leden van Gestoras Pro-Amnistia en de bankrekeningen van deze organisatie werden geblokkeerd. Er vonden meerdere invallen plaats in de kantoren van Gestoras waarbij al het aanwezige materiaal werd meegenomen. Gestoras Pro-Amnistia bestaat sinds 1977 en is opgericht als organisatie die zich inzet voor de vrijlating van Baskische politieke gevangenen. Gestoras ondersteunt de gevangenen op vele manieren, humanitair, juridisch en politiek. Garzón stelt, zoals gewoonlijk zonder zijn stellingen te bewijzen, dat Gestoras namens ETA "de controle over het gevangenencollectief van ETA uitvoert (...), de discipline binnen het collectief in stand houdend". Verder maakt Gestoras het door de voortdurende aandacht die zij schenkt aan de rechten van de gevangenen makkelijker voor ETA om nieuwe leden te verwerven. Dit geldt ook voor de campagne “Alde Hemendik”, gericht op het vertrek van de Spaanse gewapende macht uit Baskenland. Volgens Garzón is dit een strategie, bedacht door ETA om te doen alsof er een politiek probleem bestaat dat de gewapende strijd zou kunnen legitimeren. Kort na de politieoperatie gaven vertegenwoordigers van Gestoras een persconferentie. Daarin toonden zij aan dat Gestoras een legitieme beweging is met een transparante werkwijze die op legale en democratische wijze haar doel probeert te bereiken. Gelijktijdig met de inval in de kantoren van Gestoras werd een inval gedaan in het advocatenkantoor dat meestal voor Gestoras werkt in Hernani. Ook hier werden alle computers in beslag genomen. De advocaten hebben woedend bezwaar aangetekend. De meeste zaken die zij voeren, voeren ze tegen Garzón zelf. Garzón krijgt nu wel een heel interessante blik in de keuken van zijn opponenten. Later heeft Garzón toegegeven dat hij niet zomaar een inval in het advocatenkantoor had mogen doen. De computers weigert hij echter tot op de dag van vandaag terug te geven. Twee weken na de invallen vragen vertegenwoordigers van Gestoras Pro-Amnistia naar de status van hun organisatie: is die nu wel of niet legaal? Het antwoord komt pas op 19 december 2001: Garzón verklaart Gestoras Pro-Amnistia illegaal. Er wordt een nieuwe organisatie, Askatasuna genaamd, opgericht. Eind januari 2002 verklaart ook Askatasuna illegaal.

Na de aanslagen op de WTC-torens in New York stelt de Europese Unie, in reactie op die aanslagen, een lijst op van Europese “terroristische” (?) organisaties. Spanje is in zijn nopjes. In het verleden verhinderde Spanje dat de internationale gemeenschap zich met het Baskische conflict zou bemoeien. Nu het tij gekeerd is, wil men niets liever. Men doet er alles aan om van ETA (en alles wat Spanje onder ETA verstaat) een Europees probleem te maken. Op de lijst van terroristische organisaties die door de EU wordt vastgesteld, wordt ETA opgenomen. Er komt zelfs een verklarende nota bij die zegt dat de organisaties KAS, Xaki, Ekin, Jarrai-Haika-Segi en Gestoras Pro-Amnistia onderdeel van ETA vormen. Internationale erkenning van Garzóns theorie! Gestoras Pro-Amnistia start een procedure in alle lidstaten. Hoe kunnen ze nu als terroristische organisatie worden beschouwd als een onafhankelijke rechter dit nog niet eens heeft vastgesteld? Dit geldt ook voor alle andere organisaties (met uitzondering van ETA zelf) en in nog veel sterkere mate voor Segi. Deze jongerenorganisatie is nog niet eens bij wijze van voorlopige maatregel verboden verklaard. Intussen is ook Askatasuna op de lijst geplaatst. De Europese lijst bevat ook een aantal individuen: naast vier mensen uit Saudi-Arabië, drie uit Libanon en eentje uit Koeweit zijn dat eenentwintig Basken. Het moge duidelijk zijn welke groepering volgens de EU het grootste gevaar voor de wereldvrede is.

Bron: Nieuwsbrief Baskenland Informatie Centrum, nr. 13

Central Nuclear de Lemoiz-Lemóniz
De eerste aanslag

18 december 1977

De nucleaire centrale van Lemoiz-Lemóniz is een centrale die nooit in werking werd gesteld, als gevolg van de heftige strijd van het Baskische volk tegen dit geldverslindende en milieuverwoestende project. Het project was gelegen in Lemoiz, een Baskische gemeente in Bizkaia.

Artikel van Daniel C. Bilbao
Gara
16 december
(vrije vertaling)

Hoelang denkt u dat verdrukte volkeren de repressieve politiek en de centralistische en totalitaire beslissingen zullen blijven ondergaan?

Het lijkt onwaarschijnlijk. Een kakkerlak kan negen dagen leven zonder kop, maar nadien sterft hij van honger. Het is merkwaardig dat het fascistische Franquisme nu al jaren zonder kop verder leeft, en bovendien in goede gezondheid verkeert. Dat moet wel een heel sterke kakkerlak zijn.

Natuurlijk is de trieste Europese Assepoester aan het instorten. Met honderdduizenden schreeuwen ze tegen de Staat dat ze geen Spanjaarden zijn en er ook geen willen worden. Een door Franco aangestelde monarch, met achter zich het wakende argusoog van militairen en een karavaan van Franquistische hoerenkinderen (hijos putativos), bevestigen die lamentabele aanblik.

Spanje doet een democratische knieval aan de voet van de doodkist van de Generalísimo, prostitueert zich met de gewetenloosheid van Aznar en met de inschikkelijkheid van de PSOE. Spanje laat de vernietigende akkoorden van kracht blijven en zet ongehinderd de fascistische concepten verder: de antiterroristische wetgeving, de repressieve strategie en de oorlog tegen de Basken. Waar denkt u dat Spanje heengaat?

Niets houdt Spanje tegen. Alles mag en kan. Het maakt Spanje niet uit naar welke afgrond de bevolking geleid wordt. Het wil “één, groot en vrij” (España Una, Grande, Libre) blijven, omdat dit het mandaat van hun Führer was. Het kan rekenen op de politieke partijen, de schoothondjes, maar wel Deense doggen worden als het om geld en macht gaat.

Spanje doet de wereld kond dat het “recht op imponeren”, zoals dat vanuit Madrid gevoerd wordt, het recht op zelfbeschikking van een volk overstijgt. Nochtans heeft Spanje het “Internationale Pact voor Burgerlijke en Politieke Rechten”, goedgekeurd door de UNO op 16 december 1966 en van kracht geworden op 23 maart 1976, geratificeerd. In de preambule staat, naast anderen zaken, geschreven: “De vrijheid, de rechtvaardigheid en de vrede in de wereld heeft als basis de erkenning van de inherente waardigheid van alle leden van de humane familie en van hun gelijke en onvervreemdbare rechten. Het ideaal van een vrij mens, genietend van zijn burgerlijke, politieke, economische, sociale en culturele rechten, vrij van angst, ellende en armoede, kan niet gerealiseerd worden als er geen voorwaarden voorzien worden om die rechten te garanderen.” Spanje spuwt iedere dag op het document dat heeft ondertekend, zijn waarachtig wezen tonend. Waar denkt u dat Spanje heengaat?

Spanje neemt het besluit om het vredesproces met de Basken, via onderhandelingen, te kelderen. Een andere oorzaak is de door Spanje gedwongen afwezigheid van Izquierda Abertzale in de kiesverrichtingen (verboden politiek partijen). De strategie van Spanje laat niet de minste ruimte voor wie de voorstellen van Anoeta, Ustaritze en Anaitasuna op tafel wil leggen. Waar denkt u dat Spanje heengaat?

Spanje vult stelselmatig de gevangenissen met opposanten. Zijn er wel genoeg gevangenissen? Waar denkt u dat Spanje heengaat? Denkt u werkelijk dat een monarchie, de pispaal van een onderdrukt volk, nog lang steun zal krijgen? Denkt u dat de drang om te imponeren en te onderdrukken de wil van de republikeinse en democratische volkeren kan blijven negeren? Hoelang nog denkt u dat verdrukte volkeren de repressieve politiek en de centralistische en totalitaire beslissingen zullen blijven ondergaan? Hoelang nog zullen zij hun wil ondergeschikt maken aan de machtswellust van een hoop plutocraten, heerschappen van het grote Kapitaal en van de Macht?

Het volk “zwijgt” voorlopig nog, maar waarheen leidt het ons als rechten worden genegeerd, als partijen worden verboden, als opposanten worden opgesloten? Die bananenmonarchie heeft geen toekomst. De foetus van de toekomst zit niet in de buik van de “Españolisten”.

Anoeta:
[url]http://users.skynet.be/tillets/nuhetvolk.htm[/url]

Ustaritze

Een nieuw begrip:

“Autonomía Política”

Op 7 februari 2007 heeft Batasuna een nieuw voorstel tot politiek akkoord ingediend om uit de impasse te geraken. De vertegenwoordigers in de onderhandelingscommissie van Batasuna, Arnaldo Otegi, Xabi Larralde, Arantza Santesteban en Rufi Etxeberria hebben hun voorstel toegelicht om het politieke conflict te overstijgen. De voornaamste bepalingen:

“Vertrekkende van de actuele politieke en institutionele realiteit, wil Batasuna de mogelijkheid benutten om een nieuw politiek raamwerk voor Araba, Bizkaia, Gipuzkoa en Nafarroa aan te bieden: in juridische termen uitgedrukt zou dit de politieke autonomie zijn.

Na de oprichting van dit nieuwe statuut, de politieke autonomie, zouden de burgers van de vier herrialdes (provincies) bevoegd worden om vrij over hun politieke en institutionele toekomst te beslissen. Het referendum zowel in Euskadi als Nafarroa is bindend, zelfs als daar uit zou blijken dat een meerderheid voor onafhankelijkheid kiest.

Gelijktijdig met de uitwerking van dit politiek statuut moet kom af gemaakt worden met de oude annexionistisch schema’s, en moet de relatie van het gebied Vasco-Navarra geoptimaliseerd worden, zowel in termen van respect als in termen van democratische wil.

Alle obstakels die een duurzame vrede tot nu toe in de weg stonden, moeten verdwijnen door de multilaterale dialoog onmiddellijk terug op te starten.”

Natuurlijk wordt Iparralde (Frans-Baskenland) niet opgeheven. De Franse regering kreeg een gelijkaardig voorstel om ook de 3 herrialdes van Iparralde dit nieuwe statuut, de politieke autonomie, toe te kennen.

Anaitasuna

“Zoals de verklaring van Anoeta meer de nadruk legde op de methode, zo legt de verklaring van Anaitasuna meer de nadruk op de inhoud.”

Twee belangrijke initiatieven komen aan bod:

1. Een formule voor de twee staten (“la voluntad ciudadana”)

Araba, Bizkaia, Gipuzkoa en Nafarroa (Spaans Baskenland) worden een autonome gemeenschap met het recht om zelf te beslissen. Hier wordt Navarra toegevoegd aan het huidige Euskadi, aan de huidige Baskische Autonome Gemeenschap.

Voor Lapurdi, Nafarroa Beherea en Zuberoa (Frans Baskenland) wordt het zelfde voorzien. Dit omvat eigenlijk de jarenlange eis van een eigen departement.

Het Baskische volk moet de mogelijkheid krijgen om te kiezen tussen alle opties, ook de zelfbeschikking. Dat is echte democratie, “la voluntad ciudadana”, de wil van de burger.

 2. De territorialiteit (“autonomía a cuatro”)

De plaats van het gebeuren, de hoofdstad van Navarra, is natuurlijk symbolisch. Navarra is de bakermat van de Basken. Nu bestaat Euskadi uit de drie provincies Araba, Bizkaia, Gipuzkoa en Navarra is een eigen Autonome Gemeenschap geworden. Dat is uiteraard niet logisch: historisch en taalkundig behoort Navarra tot Euskadi. De filosofie is dus een globale politieke structuur maken, gelijklopend met de werkelijkheid. Een “autonomía a cuatro”, een autonomie met vier!

Als we spreken over een minimumprogramma, is er ook een maximumprogramma. Dat is de eigen staat: “Euskal Herria”, de zeven provincies of de twee nieuwe autonome structuren in één staat. Maar zover zijn we nog lang niet. Eerst het minimumprogramma er door krijgen.

Manifest van Andoain
17 december 2003

Méér dan 100 personen uit de Baskische culturele wereld ondertekenden op 17 december 2003 in Andoain een manifest waarin ze aan de gewapende organisatie ETA een bestand vroegen. De tekst werd voorgelezen door Txema Auzmendi, jezuïet en journalist bij Egunkaria tot aan de sluiting van de krant (waarbij hij werd gearresteerd en gefolterd). Hij werd daarin begeleid door o.a. een lid van “Zutik” (José Iriarte Bikila) en de zangers Peio en Pantxoa die al enkele keren optraden op de Vlaamse Baskenavonden van Flik-Flandriatik Ikastolentzat, ten voordele van de Baskische Scholengemeenschap in het “Noorden” (waar de bezetter Frans spreekt…)

Ook José Luis Alvarez Enparantza, “Txillardegi” was aanwezig. Hij was één van de stichters van ETA, eind jaren 50 en vond daarna jarenlang onderdak in ons land. Toen moesten de dodelijke aanslagen nog beginnen…. (Later, bij de vervolging van de leiding van Herri Batasuna, zat ook zijn zoon, Joseba Alvarez, een tijdje bij ons.)

“Wij zijn Basken en we houden van de Baskische Taal. We dromen van een beter, pluralistischer en vrijer Baskenland”, aldus (een gedeelte van) de tekst van het manifest. Ze vergaten niet de “grote aanvallen” aan te klagen die het Baskische Volk, de cultuur en de Baskische Taal moeten ondergaan vanuit de Franse en de Spaanse Staat. “Wij willen verder gaan en daarom zijn we hier, ten voordele van een bestand in de hoop dat die op een wapenstilstand zal uitdraaien”.

Flik-Flandriatik Ikastolentzat:
 [url]http://users.skynet.be/tillets/ikastola.htm[/url]

Aanslag te Sestoa

16 december 2007

Eén dag na het publiceren van een communiqué, gaat ETA opnieuw over tot de actie. De “Asociación de Ayuda en Carrereta”, wegenhulp, kreeg omstreeks 00.30u een telefoon dat een bom geplaatst was voor het gerechtgebouw van Sestoa. De bom, voorzien van 2 à 3 kg explosieven, is omstreeks 01:00u geëxplodeerd.

Er zijn geen slachtoffers, maar wel behoorlijk wat materiele schade.

Autonomía oraintxe

Nu direct, autonomie

Het ogenblik was goed gekozen. De straten in Baiona zagen zwart van het volk, dat kerstinkopen deed. Daartussen honderden en honderden Ikurriña’s. Gisteren, 15 december 2007, werd voor de eerste maal massaal de roep naar autonomie voor Ipar Euskal Herria (Frans-Baskenland) beantwoord. De vele honderden manifestanten deelden gretig pamfletten uit aan de massa kooplustigen.

De 1000 à 2000 manifestanten waren vertrokken aan de Place des Basques om te verzamelen voor de eindtoespraken op de esplanade voor de zetel van de Algemene Raad voor de Pirineos Atlánticos. De slagzinnen “Autonomía oraintxe” (Nu direct, autonomie) en “Liberté pour le Pays Basque” (vrijheid voor Baskenland) waren niet uit de lucht. Bij het binnenkomen van Baiona Ttipia, Petit Bayonne, was over de gehele breedte van de weg een spandoek opgehangen met de foto van Nicolas Sarkozy en de tekst: “Le Pays Basque ça n'existe pas!” (Baskenland bestaat niet). De massa verpletterde figuurlijk Sarkozy, onder het scanderen van: “Admettez que le Pays Basque existe! Autonomia!” (Sta toe dat Baskenland bestaat! Autonomie!”)

La lucha contra la tortura
De strijd tegen foltering
16 december 2006

In Elorrio, een klein dorpje in de Baskische provincie Bizkaia, komen op 16 december 2006, 400 slachtoffers van marteling bij elkaar in een speciale vergadering om de afschaffing van de uitzonderingsrechtbanken en de wetten die foltering mogelijk maken te eisen. Sinds 1978 zouden in Baskenland meer dan 7.000 mensen slachtoffer van marteling zijn geworden. Nog steeds wordt het bestaan van foltering in Spanje ontkend en worden slachtoffers die hun beulen aanklagen, vervolgd.

Het manifest van Elorrio

1. Officiële en publieke erkenning van het bestaan van folteren, en garanderen dat er een einde aan gesteld wordt
2. De verdwijning van de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional española en van de incomunado-detentie
3. Kom af maken met de willekeur en een onpartijdig en rechtvaardig onderzoek garanderen
4. Het annuleren van die processen die het gevolg zijn van verklaringen afgelegd onder foltering
5. Bijstand garanderen aan personen die de praktijk aanklagen
6. De vaststelling dat de uitroeiing van het folteren fundamenteel is voor de democratische oplossing van het conflict

TERMINAR CON LA TORTURA ES RESPONSABILIDAD DE TODOS/AS.

Het beëindigen van de folteringen is de verantwoordelijkheid van iedereen.

Autonomie voor Iparralde

Vandaag, 15 december 2007, wordt door een 30-tal nationalistische personaliteiten uitgeroepen tot dag van manifestatie om van de Franse president, Nicolas Sarkozy, autonomie te eisen voor Iparralde (Frans-Baskenland).

De Beweging voor Amnestie, via woordvoerder Maialen Iturria, roept op om te betogen: ”Het objectief van de betoging is uit de gruwelijke cirkel van het conflict te komen, dit in tegenstelling tot de politiek van intensifiëring van het conflict. Het constant negeren van onze politieke en burgerlijke rechten en de toestand van totale onrechtvaardigheid is de oorzaak van intensifiëring van het conflict en drijft een deel van ons volk naar de gewapende strijd. Het objectief van de betoging is op te roepen tot gezond verstand en politieke intelligentie om de oorzaken van het conflict te erkennen en er oplossingen voor te bieden. Het Baskische volk eist een institutionele erkenning als eerste stap naar het aanvaarden van ons bestaan, als volk, en van onze rechten”.

De manifestatie wordt geleid door Xavi Larralde, van de wel toegelaten politieke partij Batasuna in Iparralde, door Koldo Gorostiaga, ex-Europarlementariër voor Batasuna en Onintza Lasa, lid van Eusko Alkartasuna.

Eusko Alkartasuna:

[url]http://en.wikipedia.org/wiki/Eusko_Alkartasuna[/url]

Drie Guardias Civil

staan terecht
15 december 2003

In Iruñea-Pamplona stonden op 15 december 2003 2 leden van de Guardia Civil terecht wegens een vermeende “valse getuigenis” tegen het ex-raadslid van Batasuna te Lizarra, Bittor Iriarte. Het OM eist tegen het tweetal één jaar gevangenis en een boete van 3.240 euro. De verdediging zal er wel dichterbij komen met de vraag voor “vrije absolutie”.

Op 24 juni 2000 wilden nationalistische jongeren een manifestatie organiseren door de straten van Lizarra. De betoging was niet toegelaten en dat werd dus “kloppen op de koppen en knallen tegen de ballen”. Toen de strijdkrachten wilden tussenkomen, wilde het raadslid de gemoederen kalmeren en daarbij kwamen twee Guardia Civiles ten val. Deze versie werd door een derde Garde Civique bevestigd, die sprak over een aanval op de Guardia Civil. Iriarte moest daarna verschijnen wegens “aanslag tegen de autoriteiten”. Het raadslid werd vrijgesproken en de rechter eiste een onderzoek van de feiten ten laste van de drie Guardias wegens “valse beschuldigingen”. De verdediging van het ex-raadslid toonde nu een foto waarop de verschillende Guardias, Uriarte met geweld tegen de grond werken en slaan en niet omgekeerd.

Op 25 september 2004 viel dan de uitspraak. De drie werden tot één maand veroordeeld en een boete van 180 euro’s elk. De schadeloosstelling voor Iriarte bedroeg 250 euro’s. Het vonnis onderstreepte ook de “responsabilidad civil subsidiaria del Estado”, de ondergeschikte burgerlijke verantwoordelijkheid van de staat. Die magistraat mag fluiten naar een promotie of heeft er net een gemist, want in Spanje wordt niet geraakt aan de “Benemérita” (de verdienstelijken, de Guardia Civil) en nog minder aan de staat zelf.

Gabi Mouesca en Maddi Heguy
kiezen de vrijheid

14 december 1986

In de nacht van 13 op 14 december 1986 ontvoerde een commando van Iparretarrak (verkleed als gendarmes) de gevangenisdirecteur van Pau en gingen met hem naar zijn gevangenis om er een "gevangenenverhuis" te fingeren (als meerdere nationalisten in één gevangenis zitten, worden ze uit elkaar gehaald en naar een andere gevangenis overgebracht).      
En dat lukte, want het was de directeur zélf die de opdracht gaf! Stel je dat voor! Twee kopstukken van IK (Iparretarrak): Gabi Mouesca en Maddi Heguy, konden op die manier heel simpel de gevangenis verlaten en de vrijheid kiezen. Gabi Mouesca bleef ondergedoken tot 11 juli 1987, toen hij gearresteerd werd in Argelès Gazost.                       
Mouesca heeft nu een officiële functie, maar klaagt nog steeds de mistoestanden in de gevangenissen aan...Maddi Heguy verongelukte op 21 juni 2001, toen zij weggebracht werd na een arrestatie door agenten van de PAF (Police des Aires et des Frontières). De combi met Maddi en gendarmes werd gecrasht door de sneltrein Paris-Madrid.

Het Europese Hof
voor de Rechten van de Mens

13 december 2007

Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens heeft vandaag, 13 december 2007, de regering in Spanje en de advocaten van Batasuna en Herri Batasuna op de hoogte gebracht van hun beslissing. Het Hof zal te gronde 2 van de 3 klachten (gedeeltelijk dus) onderzoeken en in de komende maanden een uitspraak doen.

Het beroep van Batasuna en Herri Batasuna was gebaseerd op 3 vermoedelijke schendingen van de Conventie voor de Rechten van de Mens:

Artikel 10: recht op vrije meningsuiting (aanvaard)

Artikel 11: recht op vrijheid van vereniging en associatie (aanvaard)

Artikel 13: recht op een effectief (lees onpartijdig) rechtsmiddel (verworpen)

In het bezwaarschrift verwezen de verdedigers naar de Partijenwet (Ley de Partidos), die opzettelijk zou uitgevaardigd zijn om hen onwettig te verklaren en om de politieke uitdrukking van het Baskisch onafhankelijkheidsstreven te nekken. Zij wezen er ook op dat de tekst “heel vaag, onbepaald en verwarrend” was en dat de wet alleen de bedoeling had Batasuna zo vlug als mogelijk te doen verdwijnen. Mede daardoor werd hen verhinderd deel te nemen aan de verkiezingen van 25 mei 2003, gevolg gevend aan een politieke beslissing van de regering van de Partido Popular.

Met het niet in aanmerking nemen van artikel 13, verwerpt het Hof de vermeende beschuldiging van “gebrek aan onpartijdigheid en onafhankelijkheid” van de voorzitter van het Spaanse Hooggerechtshof, Francisco José Hernando.

Sakharov-prijs
13 december 2000

Het Europese parlement kent op 13 december 2000 de Sakharov-prijs toe aan het platform “Basta Ya” (Het is genoeg), onder de leiding van de “filosoof” Fernando Savater. De bedoeling van de prijs is mensen of instellingen te eren die een bijdrage leverden aan de verdediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. Eerdere winnaars waren Gusmao, onvermoeibaar leider van het Timorese bevrijdingsleger Fretilim. Verder was er Nelson Mandela die ooit zei dat “het geweld de énige taal is die imperialisten horen”. Ook won Lelya Zana, Koerdisch Parlementlid die in een Turkse gevangenis zit omdat ze een delict pleegde dat erin bestond de identiteit en de rechten te vragen voor haar Koerdische Volk. En er waren de (gekke) Moeders van de Plaza de Mayo en de Birmaanse Aung San Suu Kui.

 In plaats van een vredelievende oplossing te zoeken voor de conflicten, zoals de voorgaande winnaars allen deden, saboteerde “Basta Ya” elke pacifistische poging om tot een oplossing te komen.  Ze doen er alles aan om te ontkennen dat er in Baskenland een “politiek probleem” is, en ze verzwijgen het geweld van de Spaanse “bezetter” tegen het Baskische Volk. Dus weerom selectieve verontwaardiging.

 Savater vergeleek de huidige situatie met de toestand onder Franco (met wiens acolieten hij nu samenpapt…) en daar had hij volkomen gelijk in. Maar nu kreeg de Baskische Regering de schuld! Je moet maar durven… Tijdens de uitreiking kon Savater het zelfs niet laten de PNV en EA verantwoordelijk te stellen voor het voortbestaan van ETA. Daarop verlieten de vertegenwoordigers van deze partijen (Josu Ortuondo-PNV en Gorka Knörr-EA) en die van de BNG uit Galicië (Camilo Nogueira) het halfrond. Ook andere Europarlementariërs verlieten het halfrond : “el belga” Paul Lanoye, la finlandesa Heidi Hautala en la flamenca Nelly Maes.  Na afloop verklaarden deze drie parlementsleden dat het “onaanvaardbaar is in een plechtige zitting van het parlement in het publiek legitieme, democratische partijen aan te vallen en dat bezoekers in de toekomst hierop gewezen moeten worden.”

Na afloop ketenden twee “solidarios” zich vast en de assistent van EH-parlementlid Koldo Gorostiaga die pamfletten verspreidde om deze actie te verklaren, werd buitengezet. Terwijl de solidarios werden opgeleid, werden ze door leden van “Basta Ya” uitgescholden voor “hijos de puta” (hoerenzonen) en bedreigd met “we gaan jullie vermoorden”. Ooit valt het masker af bij deze “vredesstischters”?

Op 13.12.2003, werd de oproep van het platform “Basta Ya”, om in San Sebastián te betogen tegen het plan Ibarretxe, (een plan voor vrede!) door 14.000 personen opgevolgd. “Basta Ya” kwam aanvankelijk op tegen de aanslagen van ETA, maar samen met de PP lieerden ze de terroristische organisatie met het Baskisch nationalisme en behalve PPisten gingen ook Socialisten mee opstappen in hun manifestaties die tot slot enkel tegen de Baskische Regering gericht waren. Ze waren niet te beroerd daar wel hun onkosten bij in te dienen!

Het platform had busreizen gecreëerd vanuit Santander, Valencia, Ciudad Real, etc… samen met een verblijf van een nacht in 4–sterrenhotels en dit aan weggeefprijzen: vanuit Barcelona voor 24 euro, aan halve prijs voor studenten, gepensioneerden en werklozen! Hetzelfde gebeurde tijdens de Francodictatuur toen voor bepaalde manifestaties arbeiders een dag vrij kregen of vergoed werden voor hun deelname! Carmen Gurruchaga, uit Donostia, maar collaborerend met de Spaanse vijand, wist vooraf in La Razón de potentiële deelnemers te animeren via een artikel onder de titel “De vrijheid en de Kaffers”, waarbij de Kaffers vergeleken werden met de Baskische nationalisten!

Fernando Savater, filosoof en een der Führers van “Basta Ya”, noemde voordien Odón Elorza “een folkloristische burgemeester” omdat hij had aangekondigd niet mee op te stappen (in zijn eigen stad). Savater, wiens gestalte kleiner is dan zijn mond, sprak aan het slot de massa toe.

Over het aantal deelnemers lopen de cijfers een beetje uit elkaar: Gara telde er 14.000. Het persagentschap EFE hield zich op de vlakte met het gekende “tientallen duizenden”. De plaatselijke krant “El Diario Vasco” hield het op “duizenden”. “La Razón” spreekt van maar liefst 150.000 betogers! Deze informatie hadden ze van “bronnen binnen Basta Ya”. Noch de Guardia Civil noch de Ertzaintza gaven ditmaal cijfers vrij, wat ze bij andere gelegenheden altijd doen.

Er werden vooral Spaanse maar ook Baskische vlaggen meegedragen en het Forum van Ermua verkocht witte paraplu’s met daarin de Baskische en de Spaanse vlag verwerkt. Slagzinnen waren er zoals “Viva España”, “Ibarretxe en Arzalluz voor het Gerecht”, “Savater, je volgen is een plezier.”

Later zal Basta Ya zeggen dat het “geen fascistische mars” was. Als dat niet zo is, waarom is het dan nodig dit te zeggen!

Bron: W. Hensgen

Noot: “Basta Ya” is een groepering van burgers die gekant is tegen vredesonderhandelingen. Naast Fernando Savater is ook Rosa Díez González, een politica, lid van de groepering.  Zij was volksvertegenwoordigers voor de PSOE in het Europese Parlement van 1999 tot 30 augustus 2007. Zij richtte een nieuwe partij op, de UpyD-Unión, Progreso. Zij verkiezen geweld boven vrede om zo eventuele slachtoffers te kunnen recupereren.

Pact voor de Vrijheden
en tegen het Terrorisme
12 december 2000

De regerende Partido Popular en de “collaborerende” PSOE (socialisten) sluiten op 12 december 2000 een Staatspact tegen ETA: “Acuerdo por las libertades y contra el terrorismo”, (Pact voor de Vrijheden en tegen het Terrorisme). De verklaring wijst een onafhankelijke Baskische Staat rigoureus af. Volgens Aznar kunnen alle andere partijen zich erbij aansluiten, op uitzondering van de PNV en EA. Die moeten eerst afstand doen van hun ideeën over autonomie voor de Basken. (Wat heeft dit te maken met terrorisme?) Ook moeten beide partijen de samenwerking beëindigen met Euskal Herritarrok, de politieke opvolger van Herri Batasuna. De Catalaanse regerende CiU, die niet eens geïnformeerd werd, verklaarde dat het pact anderen uitsluit (“excluente y frustrante”).

De Baskische Lehendakari, Ibarretxe, toch niet bekend voor zijn duidelijke of provocerende uitspraken, zegt: “Het pact is niet tegen ETA, maar tegen het Baskische Nationalisme. Tegen wat de PNV en EA verdedigen.”

Gorka Knörr, van EA is véél duidelijker: “Wij aanvaarden geen lessen in democratie van een ex-falangist zoals Aznar, noch van degenen die de activiteiten van GAL willen rechtvaardigen .”

Voor Euskal Herritarrok dient het pact uitsluitend tot confrontatie, en niet tot een oplossing van het conflict.

Het Pact werd ondertekend in het “Salón de Tapices del Palacio de la Moncloa” door Javier Arenas, secretarisgeneraal van de Partido Popular en José Luis Rodríguez Zapatero, secretarisgeneraal van de Partido Socialista Obrero Español en geparafeerd voor akkoord door een getuige, José María Aznar, de President van de regering.