Massaal protest

De dag na de sluiting
21 februari 2003

In de kiosk ligt geen Egunkaria meer. In de plaats daarvan ligt er wel Egunero, 'Dagelijks' in het Nederlands. Zwart-wit, amper 16 bladzijden "dik". Op de voorpagina staat in grote letters “itxia, baina ez isildua”. We zouden dat kunnen vertalen naar “Gesloten maar niet het zwijgen opgelegd”. In de krant staan de namen van de gearresteerden, plus een korte biografie.

Ook de eerste reacties op het gebeuren staan erin. Naast de voorspelbare reacties van PNV, EA, Batasuna en allerhande Baskische basisbewegingen zijn er twee zeer opmerkelijke bij van Angel Acebes (PP) en van Ramon Jauregi (PS van Euskadi). Volgens Acebes is “de operatie uitgevoerd ter verdediging van de Baskische cultuur en taal”. Jauregi, echter, reageert bijzonder verrast, want volgens hem “verbindt niemand Egunkaria met terrorisme”.

Met de sluiting van de krant is ook de webstek van Egunkaria geblokkeerd, alsook de provider ervan, Plazaguna. En dat heeft als gevolg dat tienduizenden e-postadressen niet meer beschikbaar zijn. In de krant staat een oproep om op zaterdag 22 februari 2003 te betogen in Donostia.

De dag na de sluiting (21 februari 2003) legden duizenden mensen rond het middaguur het werk neer om zich te verzamelen voor het hoofdkantoor van Egunkaria in Andoain. Zaterdag zag Donostia een van de grootste demonstraties ooit in deze stad. Amper twee dagen na de sluiting gingen tienduizenden, wellicht honderdduizenden de straat op om te protesteren tegen de sluiting. Vertegenwoordigers van de politieke partijen PNV, EA, Batasuna, en Aralar liepen mee, evenals vertegenwoordigers van de grootste vakbonden ELA en LAB. Ook veel vertegenwoordigers van de Baskische afdeling van de sociaaldemocratische partij PSOE liepen mee, zij het "ten persoonlijke titel". De Baskische regering liet zich vertegenwoordigen door drie van haar ministers. In de dagen daarna vinden er tientallen lokale demonstraties plaats in de steden en dorpen van Baskenland.

Overigens zit Baskenland geen dag zonder Baskischtalige krant. De dag na de sluiting van Egunkaria verschijnt Egunero, gemaakt door de arbeiders van Egunkaria. De oplage stijgt binnen enkele dagen tot maar liefst honderdduizend exemplaren.

Maandag, 24 februari 2003, blijkt dat de één van de gearresteerden, Zubiria sinds zaterdag in het ziekenhuis ligt, volgens de Spaanse media in verband te brengen met maagklachten. Maar in het ziekenhuis zou Zubiria geprobeerd hebben zelfmoord te plegen. De vrouw van Zubiria mag haar man niet bezoeken omdat hij nog steeds in incomunicado-detentie wordt gehouden. Het enige wat zij te horen krijgt over de toestand van haar man, is dat hij nog leeft. De angstige voorgevoelens van velen worden een dag later bewaarheid als vijf van de tien gearresteerden op borgtocht worden vrijgelaten. De directeur van Egunkaria, Matxelo Otamendi verklaart direct na zijn vrijlating te zijn gemarteld door de Guardia Civil. Hij werd verstikt door middel van een plastic zak (een martelmethode die bekend staat als "la Bolsa") en moest naakt tot uitputting toe oefeningen doen, waarbij hij werd geslagen en geschopt. Ook werd hem verteld dat de erepresident van Egunkaria, Ugalde, zou zijn omgekomen tijdens de huiszoeking. Als later de vijf mensen die niet zijn vrijgelaten met hun advocaat mogen spreken, blijkt dat zij op vergelijkbare wijze gemarteld zijn.

De toestand van Zubiria en de verklaring van Otamendi, beiden alom gerespecteerd voor hun werk voor de Baskische taal, doen een golf van verontwaardiging door Baskenland gaan. Partijen als de PNV, EA, Batasuna en IU eisen onmiddellijke opheldering. De Spaanse minister van justitie, Acebes, blijkt minder geschokt. Hij laat onmiddellijk onderzoeken of degenen die klagen over de martelingen, vervolgd kunnen worden wegens leugens. Acebes komt met het oude verhaal op de proppen dat het aangifte doen van martelingen een ETA-tactiek is die ook in het ETA-handboek vermeld staat. Dit ETA-handboek is eigenlijk een folder van de mensenrechtenorganisatie Gestoras Pro-Amnistia waarin mensen wordt gevraagd aangifte te doen als ze gemarteld zijn. Otamendi verklaart enige dagen later tegen Gara dat de Guardia Civil hem bedreigd had om niets te verklaren over zijn behandeling: "De Guardia Civil zei tegen me dat we elkaar nog wel tegen zullen komen, dat het leven lang is. Maar ik zei tegen mezelf, als ik dit niet aanklaag, ga ik weg uit mijn land." Uiteindelijk roept ook de Baskische president, Ibarretxe, op tot heropening van Egunkaria en de onmiddellijke vrijlating van Zubiria. Ook kondigt de Baskische regering aan dat ze in de toekomst subsidie zullen blijven geven aan Egunkaria en dat ze zullen adverteren in Egunero. Ook de grootste partij van Catalonia, CiU, geeft aan in de toekomst in Egunero te zullen adverteren. De PP eist een strafrechtelijk onderzoek tegen de instanties die in het "ETA-pamflet" adverteren.

In een verklaring verklaart de woordvoerder van Batasuna, Arnaldo Otegi, dat de enige motor van de totalitaire en neofascistische staat Spanje, de haat tegen Baskenland is. En hij stelt de Spaanse koning als eindverantwoordelijke van de martelpraktijken. Dit komt hem prompt op een strafrechtelijk onderzoek te staan. Volgens het Spaanse OM kan Otegi voor zijn uitlatingen twee jaar gevangenisstraf krijgen. Otegi reageert daarop met de mededeling dat hij alleen maar hardop zegt wat de meeste Basken denken.

Euskaldunon Egunkaria gesloten!
20 februari 2003

In de nacht van 20 februari 2003, werd op last van magistraat Juan del Olmo de Baskische krant “Euskaldunon Egunkaria”, de enige die enkel in het Euskara schrijft, door de Guardia Civil gesloten! Er was niet eens een directe aanleiding en Del Olmo wachtte niet eens op het resultaat van de huiszoeking. Hij sloot meteen de kantoren, want de krant verspreidde het terroristische ideeëngoed met de hulp van de taal “Euskara”!

Driehonderd leden van de Guardia Civil deden een inval in de zetels van Andoain, Iruñea, Bilbao en Gasteiz, maar er werden ook nog bijna 20 privé-woningen doorzocht. Opvallend is dat hierbij vooral de relatie met de Baskische taal de rode draad is. Zelfs de federatie van Baskische scholen, Ikastolas, kreeg bezoek.

Tien directieleden, met als meest bekende de directeur Martxelo Otamendi, werden meegenomen en in isolement geplaatst. De website van de krant werd meteen afgesloten. In de loop van de middag verspreidde de Minister van Binnenlandse Zaken een nota waarin hij één van de arrestanten als “tussenpersoon tussen de krant en ETA” noemde. De terroristische organisatie ETA stond aan de wieg van “Egunkaria”, volgens de minister, en ze stelden zelf de directie aan.

Nooit waren er geruchten in verband met terroristische “activiteiten”. Egunkaria werd zelfs veel gematigder dan Gara genoemd. In hun krant kwamen ook de “tegenstanders” aan het woord. De hoofdredacteur werd ooit, samen met de hoofdredacteur van Gara, door Garzón opgepakt en in Madrid ondervraagd maar toen ging het enkel om een interview met een ETA-leider in Noord-Baskenland dat nooit werd gepubliceerd… en dat niet publiceren was verdacht.

In Spanje konden ze het Baskisch van de krant niet lezen. Werd Egunkaria gestraft wegens het spreken van de Baskische taal? Zo was het onder de Francodictatuur en zo lijkt het nu opnieuw, onder het regime Aznar. Wie zich buiten het vanuit Madrid gedecreteerde “eenheidsdenken” begeeft kan zich in Spanje aan en schaamteloze vrijheidsberoving verwachten.

Daarom kregen in dezelfde nacht ook het tijdschrift “Jakin” en de Federatie van Ikastolas bezoek van de ‘giganten’.

Meteen klagen de PNV, bij monde van Markel Olano, en EA, via Galdos, de “democratische kwaliteiten van de Spaanse justitie” aan. Ook de PNV-krant “Deia” noemt de aanval “arbitrair”. Ook “Irutxulo”, een wijkblaadje dat wordt uitgegeven door de stad Donostia, protesteert, samen met vele andere persorganen die het voorval “alarmerend” noemen. Zelfs de PSOE is “verrast”. Een aantal andere kranten, maar ook de Baskische Universiteit bieden meteen hun drukpersen aan en de Baskische Regering neemt openlijk de verdediging op.

De Baskische Minister van Cultuur, Miren Azkarate zegt dat “de sluiting van een communicatiemedium een uitzonderingsmaatregel is in elk democratisch systeem.” De executieve “zal het proces diepgaand volgen” en vraagt aan het Hooggerechtshof “een dringende en duidelijke verklaring”

Blijkbaar heeft de Baskische regering intussen ontdekt waar de échte vijanden van Baskenland zitten.

Ook de zetel van het culturele tijdschrift “Jakin” werd doorzocht en de verantwoordelijke, Joan Mari Torrealdai, werd geboeid en met een jas over het hoofd als een gangster afgevoerd!

Binnen een aantal jaren zal deze zaak geklasseerd worden bij gebrek aan bewijzen, maar dan is de krant wel verdwenen (dit is intussen op het macroproces 18/98 ook zo uitgekomen). Zie de krant “Egin”. Die werd op 15 juli 1998 gesloten. Enkele jaren later bleken er onvoldoende bewijzen voorhanden te zijn. Maar de krant was verdwenen en het aangeslagen geld kwam “voorlopig” ook niet terug…

José Maria Etxaniz
19 februari 1980
Gearresteerd

José Maria Etxaniz verbleef 21 jaar en 4 maanden in de cel. Hij werd gearresteerd op 19 februari 1980 en na 10 dagen “incomunicado” (totaal afgezonderd van iedereen, ook advocaat) bij de Spaanse politie, heeft hij bijzonder ernstige folteringen aangeklaagd. Zonder resultaat natuurlijk. Hij bracht zijn bijzonder strenge gevangenisregime door in 10 verschillende gevangenissen, waarvan de meerderheid op meer dan 1000 km van zijn woonplaats. De Audiencia Nacional had hem tot 25 jaar veroordeeld, en met in acht name van de voorziene strafverminderingen, moest hij normaal gezien vrijkomen in 1998. Het heeft langer geduurd. Hij kwam pas vrij op 17 juni 2001.   
    
Op 17 juni 2001, de dag dat hij vrij kwam, had de Baskische gevangene, José Mari Etxaniz uit Bergara, er de meeste dienstjaren op zitten van alle gevangenen. Hij werd nog extra zwaar gestraft door van gevangenis naar gevangenis gesleept te worden. Zo kwam hij terecht in zowat alle Spaanse gevangenissen die hiervoor in aanmerking komen. Bovendien zat hij meestal in isolatie. Daarbij kwamen nog de dagelijkse vernederingen van de functionarissen.

“Gedurende 9 maanden mocht ik de cel niet uit, zelfs niet om te luchten. Er was geen licht in mijn cel. Als ik wat wilde lezen, moest ik dit doen met behulp van een aansteker. Gedurende 13 jaar moest ik alleen eten, totaal geïsoleerd. Soms lukt het de beulen om op die manier iemand moreel stuk te krijgen, maar meestal reageren de gevangenen met waardigheid. Je weet dat er mensen en actiegroepen achter je staan en dat houdt je recht. De gevangenenspreiding heeft gefaald. We staan sterker dan ooit. Ik wil je dit staaltje van menselijke wreedheid niet onthouden. Op een bepaalde dag, 9 juni 1986, opende een cipier mijn cel en droeg mij op een massage aan mijn vriend te geven. Ik rook onraad en vroeg wat er gaande was. Ik kreeg geen antwoord en werd naar de cel van Joseba Asensio Artaraz “Kirruli” gebracht. Hij lag dood voor mijn voeten. Ze hadden niets, maar dan ook niets ondernomen om hem bij te staan toen hij ernstig ziek was.”                     

Naweeën van een staking

Op 18 februari 2008 verscheen in “Gara” de zoveelste aanklacht tegen de repressie, ditmaal naar aanleiding van de algemene staking van 14 februari 2008.

“De PSOE, in samenwerking met de PNV, hebben ons enkel nog meer repressie gebracht naar aanleiding van de algemene staking van 14 februari 2008. Ze hebben hun repressieve machinerie van regimepers, politieapparaat en gerechterlijk apparaat in werking gesteld. De PNV stuurde hun Ertzaintza de straat op, met als enige opdracht, om op het even welke manier, de staking te breken. Alle middelen waren toegelaten en het gevolg was een heksenjacht die de hele dag duurde, met beledigingen, bedreigingen en daadwerkelijke ongecontroleerde kloppartijen. Een bijzonder erg geval greep plaats te Sestoa, waar twee jonge meisjes het voorwerp waren van een sadistische aanslag van de Ertzainas, die een verlaten plek hadden uitgezocht om de jongeren met hun pistolen te bewerken. Eén van hen hield er een gebroken arm aan over en zichtbare plekken van matrakslagen (zie foto).”

Encarna Cordón, vertegenwoordigster van de Abertzalebeweging, formuleerde die aanklacht in “Gara”. Negentig personen werden geïdentificeerd en er wacht hen wellicht een proces, acht werden aangehouden en 26 personen deden aangifte van slagen en verwondingen.

Een Spaanse Taliban
Carlos Iturgaiz

Het Europarlementslid van  de Partido Popular, Carlos Iturgaiz, trok gisteren 17 februari 2008 van leer tegen de vakbond LAB, die hij kwalificeerde als de “belangrijkste zoogster van ETA”.

In een act te Bilbao, waar de kandidaturen voor de komende verkiezingen werden voorgesteld, eiste hij van het Openbaar Ministerie om op te treden tegen dit syndicaat, dat hij beschouwt als verantwoordelijk voor de algemene staking van vorige donderdag, 14 februari 2008 en als verantwoordelijke van de incidenten die daaruit voortvloeiden.

“Hun lokalen zijn van ETA. Het is een syndicaat van de politieke terreur, en er moet tegen opgetreden worden. Deze vakbond moet verboden worden”.

Als hij zijn doel bereikt, zal de volgende stap het verbod op Baskische kinderkribben zijn. Want die kleuters werden "gezoogd door ETA".

Moet volksgezondheid niet tegen die man optreden?

Incomunicado

Volgens het Spaanse gerecht is het noodzakelijk om een speciale wetgeving op te stellen die justitie mogelijk maakt snel in te grijpen bij verdenking van terrorisme. Daarom heeft Spanje de ‘Incomunicado’-wetgeving ingevoerd. Die houdt in dat iemand die verdacht wordt van terrorisme, zonder proces voor vijf dagen in totale afzondering kan worden gezet op beschuldiging van terrorisme. De wetgeving is opgenomen in artikel 520 bis en 527 van het Strafwetboek.

De incomunicado-maatregel zorgt niet alleen voor veel kritiek bij de Baskische bevolking, ook internationale organisaties zoals Amnesty International en Human Right Watch hebben scherpe kritiek geuit op de wetgeving. Ze verdenken de Spaanse overheid ervan martelpraktijken in de hand te werken door de totale isolatie van de buitenwereld. Ze pleiten voor het plaatsen van controlecamera’s om misbruik tegen te gaan.

Een jonge man van 28 jaar wordt door de Guardia Civil opgepakt voor terrorisme. Na drie dagen ‘incommunicado’ is het duidelijk dat hij hoe dan ook niets te maken heeft met de ETA. Het hoofd van de man is voor bijna de helft dikker geworden omdat de politie hem keer op keer met het hoofd tegen de muur van zijn cel sloeg. Als hij terug op krachten komt, spant hij een proces aan tegen de agenten in kwestie.       

Resultaat:

De jonge man krijgt terug een proces. Volgens de Guardia Civil heeft hij zelf drie dagen lang zijn hoofd tegen de muur geslagen om op die manier een proces te winnen.

Honderdtwintig uren zonder slapen, op een onbekende plaats, zonder bijstand van een vertrouwenspersoon (advocaat of dokter), geblinddoekt en naakt tussen je folteraars die je met zevenen tegelijk allerlei vragen en beschuldigingen toeschreeuwen, daarbij voortdurend geslagen worden, met vuisten, telefoonboeken, stokken, regelmatig een plastic zak over het hoofd getrokken krijgen tot tegen de verstikking aan, ontelbare keren ondergedompeld worden in een bad vol uitwerpselen, honderd vijftig keren door de knieën moeten buigen tot aan de volledige uitputting, daarbij omvallen en bij de haren weer rechtgetrokken worden, om opnieuw te beginnen, nat gemaakt worden terwijl je de klemmen van de elektroden hoort knetteren, een revolver die vlak naast je oor wordt afgeschoten of een revolver die op je slaap wordt gezet waarna je enkel een klik hoort, op handen en voeten staan, terwijl ze je genitaliën bewerken. Plots bijkomen op een stoel, terwijl je polsslag wordt genomen en waarbij je hoort zeggen: “Hij was bijna weg”.

Het macro-onderzoek 18/98
17 februari 1997

Magistraat Baltasar Garzón startte op 17 februari 1997 het macro-onderzoek 18/98. Hierbij sloot hij eerst de krant Egin, stelde hij KAS buiten de wet, daarna de opvolger ervan, Ekin, werd de journalist Pepe Rei opgesloten en werd zijn tijdschrift, Ardi Beltza, ( Het Zwarte Schaap) gesloten. Ook het Xaki, het "internationaal apparaat" van ETA werd opgedoekt en de Stichting Joxemi Zumalabe. Er waren ontelbare huiszoekingen bij uitgeverijen, verenigingen, culturele organisaties, enz…

In totaal zijn er 68 beklaagden, maar als ze Garzón zijn gang laten gaan, komt de laatste Bask voor het vuurpeloton!

Door het Hooggerechtshof werd later besloten de Grote Finale te houden op 21 november 2005. Na 16 maanden proces wisten ze, wat ze op voorhand al vastlag: schuldig.

Iñaki Ojeda Martin de Butron, “Txapel”
+16 februari 1984

Iñaki Ojeda Martin de Butron, “Txapel” werd geboren in Portugalete in 1964. Hij nam al deel aan de Pro-Amnestieweek in 1977. Later vervoegde hij de jeugdorganisatie Jarrai en richtte een eigen groepje op met als doel sabotagewerk tegen de onderneming Iberduero, die de kerncentrale van Lemoiz wilde bouwen.           
Hij werd opgemerkt door ETA en ze vroegen hem op een afspraak. Onderweg daar naartoe werd hij gearresteerd, zwaar gefolterd en veroordeeld tot 6 jaar cel. In de gevangenis kon hij zijn passie voor de literatuur verder ontwikkelen. Hij schreef in de gevangenis van Puerto de Santa Maria diverse dichtbundels, maar de afgestompte en lompe cipiers vernietigden een grote hoeveelheid dichtbundels. In 1983 werd hij vrijgelaten, integreerde in ETA en dook onder. Op 16 februari 1984 kon de politie hem lokaliseren in een wijk te Barakaldo. Na een hevig salvo door de politie werden twee van zijn vrienden zwaar gewond. Omsingeld, wilde hij negotiëren over zijn overgave. Hij moest ongewapend naar buiten komen en zich tegen een muur plaatsen…Onmiddellijk werd hij onder vuur genomen door de GEOS, Grupo Especial de Operaciones (een soort groep Dyane) en doorzeefd met kogels. Een politie in burger, pistool in de hand, naderde “Txapel” en schoot nog eens 6 maal in de hartstreek. Het autopsierapport spreekt van 19 kogelinslagen in zijn lichaam. Hij is 20 jaar geworden.
Ziehier een gedicht van hem, geschreven in de gevangenis van Puerto de Santa Maria.

No me callarán

El día que se acabe
la tinta de mi pluma
escribiré con mi sangre,
la usaré en el papel.
Cuando se me acabe
el papel
escribiré la sangre
sobre mi carne
Pero nunca me callarán.

Ze zullen me niet doen zwijgen

De dag dat
de inkt van mijn pen opdroogt,
zal ik met mijn bloed schrijven,
ik zal het gebruiken op papier
De dag dat ik
geen papier meer zal hebben
zal ik met bloed schrijven
op mijn vlees
Maar nooit zullen ze me doen zwijgen

Cyberaanval
Op 15 februari 1996 begint
het cyberbombardement

Vanaf oktober 1995 was op Internet een "Web-Site" van "Euskadi Information" te lezen. Nog geen half jaar later verdween de informatie over Baskenland uit de elektronische wereld ten gevolge van een opgepepte haatcampagne en een geslaagd sabotageopzet. Erg lang zullen de Internetgebruikers echter niet moeten wachten. In april komt "Euskadi Information" weer op het Net en nog wel vanuit Vlaanderen.

De oorspronkelijke webpagina’s werden door Euskadi Information op Internet gezet in samenwerking met het Zwitserse solidariteitscomité Euskadi Koordination. Ze werden gepubliceerd door de "Internet Access AG"-provider in Zurich onder het adres “http://www.access.ch/~euskadi/”. In december werden de pagina's toegankelijk gemaakt via de meest populaire zoekmodules op Internet zoals Yahoo, Lycos enz... Euskadi Information was zowel in het Engels als in het Frans, Duits, Spaans en Baskisch online beschikbaar.

In januari werden maar liefst 20.000 pagina's geconsulteerd door ongeveer 1500 bezoekers, en daarmee werd ook het informatieaanbod stapsgewijs uitgebreid: van politiek over taal en cultuur tot sport en zelfs de culinaire kwaliteiten van Baskenland werden niet vergeten.

Hoewel de voorgeschotelde informatie geselecteerd werd uit in Spanje zelf overal vrij beschikbare bronnen, bleek het initiatief toch een doorn in het oog van de Spaanse media en veiligheidsdiensten. Op 19 januari 1996 lanceerde het conservatieve blad El Correo Español onder de titel "InternETA" een aanval op de website van Euskadi Information. De initiatiefnemers werden er zonder meer van beticht ETA-sympathisanten te zijn die een vertekend beeld van de situatie in Baskenland weergeven. De dag daarop namen praktisch alle andere kranten het bericht over een deden er nog een schepje boven op: het ultraconservatieve blad ABC uit Madrid beweerde dat ETA Internet gebruikte om gecodeerde boodschappen door te seinen en dat de politie bezig was met een onderzoek naar de activiteiten van de initiatiefnemers.

De daarop volgende dagen nam de hetze nog in hevigheid toe. De kranten en media plozen de informatie uit en beschuldigden Euskadi Information van "apologie aan het terrorisme", een misdaad waarvoor men in Spanje veroordeeld kan worden tot 12 jaar gevangenisstraf. ABC beweerde meermaals dat de politie ETA ervan verdacht aanslagen voor te bereiden en gegevens uit te wisselen via Internet, en beschuldigde de initiatiefnemers in Zurich ervan deel uit te maken van een internationaal terroristisch netwerk vanwege de weblinks met informatiepagina's over de Zapatisten in Mexico of Sinn Féin in Ierland.

Rond deze periode begonnen ook de eerste bedreigingen via de elektronische post bij Euskadi Information binnen te lopen. Het merendeel kwam uiteraard uit Spanje, en zelfs doodsbedreigingen waren niet uit de lucht. De bedreigingen werden al snel gevolgd door pogingen om in te breken in de website. Eén geslaagde actie waarbij alle informatie overhoop werd gehaald en het initiatief in het belachelijke werd getrokken, werd zelfs breed uitgesmeerd in de triomferende Spaanse media: "Anti-terroristische 'hackers' vechten terug tegen ongewenste elementen op Internet" of "Het democratische virus".

Ondertussen werd in een aantal Spaanse nieuwsgroepen op Internet zoals “soc.culture.spain” en “es.talk.politica” al openlijk gediscussieerd over een eventuele e-mail bombing van Euskadi Information. Dit houdt in dat het slachtoffer wordt bestookt met enorme hoeveelheden elektronische post zodat zijn systeem uiteindelijk vast loopt omdat de computer de berichtenstroom niet meer kan verwerken.

Op 15 februari 1996 begon dan uiteindelijk het bombardement. Vanuit verschillende Spaanse universiteiten (Valladolid, Madrid,...) en vanuit enkele officiële instanties zoals de Spaanse telefoonmaatschappij werden enorme hoeveelheden elektronische post verstuurd naar Euskadi Information en naar de (commerciële) uitbater van het Internetsysteem in Zurich. Een groot deel van de post werd gewoonweg gecreëerd door zogenaamde emailrobots die honderden berichten per minuut automatisch kunnen uitsturen. Achteraf werd in de pers zelfs melding gemaakt van betrokkenheid van de Spaanse veiligheidsdiensten in het opzet. Bovendien zouden de Spaanse autoriteiten voorheen al stappen ondernomen hebben om de Zwitsers te vragen de pagina's van Euskadi Information van Internet te halen.

Onder druk van de zware aanval besloot uiteindelijk de commerciële internetprovider het abonnement van Euskadi Information op te zeggen, waarbij het bedrijf liet weten dat het hen speet dat er zulke aanvallen tegen de vrije meningsuiting waren, maar dat men daar weinig tegen kan ondernemen.  
De Spaanse media klopten zichzelf ondertussen op de borst en in heel Europa werd het nieuws ter zake uiteraard grotendeels overheerst door de Spaanse bronnen en interpretaties.

Ondertussen blijkt echter dat dit de eerste maal was in de geschiedenis van Internet dat een dergelijke actie werd opgezet om redenen van politieke censuur. Ondertussen worden echter ook andere Baskische initiatieven op Internet lastig gevallen. Culturele en politieke discussiegroepen worden overspoeld met beledigende boodschappen en men dreigt er zelfs mee de Baskische krant Egin op dezelfde manier van Internet te weren als Euskadi Information als ze haar plannen om on-line te gaan durft uit te voeren.

Algemene staking
14 februari 2008

Tijdens de periode van het staatsterrorsime met GAL onder de regering van de socialist Felipe González, werd er op aangedrongen dat Izquierda Abertzale zich zou inschrijven in de politieke instituten, dus aan politiek zouden doen.

De linkse nationalisten hebben zich ingeschreven in de politieke instituten, en doen dus aan politiek. Maar nu worden zij door de socialist Zapatero uit die instituten gegooid en mogen niet aan politiek doen. Zij worden zelfs op een agressieve manier vervolgd.

Izquierda Abertzale, de nationalistische vakbond LAB en de Movimiento Pro Amnistía hebben voor vandaag, 14 februari 2008, aan algemene staking uitgeroepen, tegen “de agressie van de Spaanse staat, en met de goedkeuring van de PNV, ten aanzien van Euskal Herria”. De oproep kwam er na de protestbetoging van 10 februari 2008. De oproep werd gelanceerd tijdens een persconferentie na afloop van de manifestatie, door Karmele Aierbe en Mikel Etxaburu van Batasuna, in aanwezigheid van Karmelo Landa en Eusebio Lasa (Batasuna), en historische leiders van de onafhankelijkheidsbeweging, Tasio Erkizia, José Luis Elkoro en Periko Solabarria.

De reactie van alle andere partijen is navenant. Er wordt niet (nooit) naar de oorzaken gekeken, neen, de eerste reactie is: die staking is illegaal! Na het verbieden van politieke partijen, kranten, tijdschriften, radiostations, jeugdorganisaties, amnestiebewegingen, hulpgroepen voor politieke gevangen, ligt nu het stakingsrecht onder vuur.

Voor de eerste maal in de geschiedenis wordt onderscheid gemaakt tussen wettelijke stakingen en niet wettelijke stakingen. De stakers zijn voor zelfbeschikking, ETA is voor zelfbeschikking, dus de stakers zijn van ETA. Dit is de logica van het Spaanse intellect.

Het wordt moeilijk om een objectief verslag uit te brengen, want de enige objectieve krant “Gara”, staakt als enige mee en verzorgt geen berichten vandaag.

De Baskische regering die met lede ogen de staking aangekondigd zag, spreekt van een lage opkomst. De nationalistische vakbond LAB spreekt van een hoge opkomst, ondanks de vele intimidaties.

Nog voor de staking goed en wel begonnen was, waren er al 3 arrestaties. Het totaal is intussen (15.00u) opgelopen tot 24 en 2 gewonden.

Foto's

Unai Parot getuigt op
14 februari 2002

"Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog, in 1939, liep voor mijn vader de militaire dienst van 2 jaar af. Hij was Frans Staatsburger van Baskische nationaliteit, afkomstig uit Altzürükü in de provincie Zuberoa. Omdat Frankrijk de Maginotlijn niet tijdig had klaargekregen dienden o.a. Franse burgers de Nazi’s tegen te houden. Hiervoor werden "geliefde medeburgers" uit Baskenland, Bretagne en Corsica en andere "kornuiten" gebruikt. Enige tijd hielden ze stand, maar de grote meerderheid sneuvelde. Van het peloton van mijn vader bleven er vier in leven. Nazieofficieren gaven hun soldaten het goede voorbeeld hoe oorlogsgevangenen behandeld dienden te worden. Mijn vader kon gedurende korte tijd ontsnappen uit het derde kamp waarin hij werd ondergebracht. De officier van dienst feliciteerde hem bij terugkeer met de ontsnapping, ‘maar de regels verplichtten hem te straffen’: Twee weken op water en brood. Maar bij de nazi’s kregen militaire tegenstanders geen slagen en werden ze niet aan foltering onderworpen.

Ikzelf zit nu bijna 12 jaar in Spanje gevangen, een "democratisch" land (Hier is Parot aan het woord in 2002). Bij mijn arrestatie werd ik gedurende vijf dagen en nachten zonder ophouden gefolterd, zonder eten, te weinig drinken en geen seconde de gelegenheid om te slapen. Ze kwamen in stilte naar me kijken, zonder zich te identificeren, 12 à 15 Franse politiemannen in burger, "medeburgers" die mij in handen van buitenlandse folteraars lieten. Mijn Staat kwam kijken en zweeg. Het waren "democraten". Maar zij hadden zeker weinig Nazi’s tegengehouden…

Dan kwam er een "democratische" magistraat van een uitzonderingsrechtbank, het Hooggerechtshof, kind uit de beruchte Franco-dictatuur. Ze zeiden me met het hoofd te knikken bij een affirmatief en van links naar rechts bij een negatief antwoord. Vanaf die dag tot op heden krijg ik slagen te verduren van "democratische" Guardias Civiles, word ik afgeranseld door "democratische" gevangenisbewakers, krijg ik doodsbedreigingen, beledigingen, sancties en worden er "spelletjes" gespeeld met mijn familieleden. Van de 12 jaar gevangenis zat ik er 10,5 in afzondering, met fysieke, psychische en sociale ravage tot gevolg. Alles uit puur "democratisch" sadisme. Op 28 mei 2001, in de gevangenis van Córdoba, waar ik sinds oktober 2000 verblijf, werd ik op een ogenblik dat ik gefouilleerd werd, met het gezicht naar de muur en met armen en benen gespreid, langs achter aangevallen door 8 bewakers die me begonnen te slaan uit puur "democratisch" sadisme. Ze lieten me bewusteloos achter op een "bed". Ik diende klacht in bij een rechter in Córdoba, maar mijn klacht werd verworpen en nu spant diezelfde "democratische" magistraat een proces tegen me aan voor deze "aanslag".

Zoals zovele andere Baskische krijgsgevangenen zou ik een boek kunnen vullen met allerlei sadistische voorvallen die véél erger zijn dan wat mijn vader onder het naziregime te verduren kreeg in de kampen in Duitsland en Polen. Mijn vader leefde in deze kampen (die géén uitroeiingkampen waren) onder de regels van de Conventie van Genève. Ik echter leef, zoals vele andere Baskische politieke gevangenen in Spaanse "democratische" gevangenissen. Beiden wilden en willen ze onderdrukken, vernederen, onder de voet lopen. Geen van beiden lukte erin ons het hoofd te doen buigen. Gisteren waren het nazi’s, vandaag zijn het "democraten". Wat is het verschil?

Joxe Arregi Izagirre
+13 februari 1981

De tragische dood van Joxe Arregi Izagirre op 13 februari 1981 schudde de Baskische gemeenschap geweldadig door elkaar.

De inwoner van Zizurkil werd op 4 februari 1981 gearresteerd en overgebracht naar de Dirección General de Seguridad de la Policía te Madrid. Hij verbleef hier 9 dagen “incomunicado” (volledig afgezonderd, geen advocaat, enz…), overgeleverd aan willekeur.

De vooravond van zijn overlijden werd hij naar het Hospital Penitenciario van Carabanchel, de ziekenboeg, overgebracht. Het medische rapport zal ik niet aanhalen, want het is te verschrikkelijk.

Drie politieke gevangenen, Iñaki Agirre ETA (pm), Xose Lois Fernández González (GRAPO) en Lois Alonso Riveiro (PCE), waren getuige bij zijn aankomst in de ziekenboeg. Het relaas werd op een kladbriefje door de tralies naar buiten gegooid: “Fysisch totaal afgemaakt, onherkenbaar, hevig rillend over het gehele lichaam, nauwelijks in staat te ademen, mompelende Joxe Arregi enkel zinnen, waardoor we hem konden identificeren. Zijn ogen waren bont en blauw geslagen. Het rechteroog vertoonde een enorme bloeduitstorting. Armen en benen waren angstwekkend opgezwollen. ‘Ik heb verschrikkelijke dorst’, mompelde hij. Op hun vraag hoe het er aan toegegaan was, antwoordde hij: “Oso latza izan da, het was verschrikkelijk”. Ze hebben mij onderste boven gehangen aan de ijzeren staaf, en sloegen er vrijwel overal op los, maar vooral op de onderkant van mijn voeten. Ze verbrandden (tot in de tweede graad) mijn armen en benen en lichaam. Waarmee ze dat deden, weet niet. Op de grond sprongen zij om beurten op mijn borst…”            
Hij kon niet meer verder praten en stortte in elkaar. De 3 gevangenen hielpen hem omkleden, waarbij ze verscheidene bloeduitstortingen overal op het lichaam zagen. Vele plaatsen waren zwartgeblakerd (ernstige brandwonden), en veel brandwonden begonnen te verzweren.

De volgende ochtend was zijn toestand nog verergerd. Hij murmelde: “Nik uste diat hiltzekotan nagoela, ik denk dat ik sterf.”

Ik stop hier het huiveringwekkende getuigenis, want er is niets menselijks aan, maar het komt wel op de palmares van de “Benemérita” zoals de Guardia Civil genoemd wordt (vertaling van benemérita: verdienstelijk, prijzenswaardig).

De directeur-generaal van de Politie, José Manuel Blanco, verklaarde dezelfde dag van het overlijden van Joxe Arregi Izagirre aan Radio Nacional, dat de gevangene nooit voorwerp geweest was van slechte behandeling tijdens de ondervraging.

Volgens de Commissie voor de Mensenrechten te Madrid hebben 73 politieagenten deelgenomen aan, wat ik noem, de “lynchpartij”. Slecht twee werden in staat van beschuldiging gesteld en beide werden vrijgesproken. Later kregen zij toch 7 maanden cel (vergelijk met het volgende: een Baskische jongere die een papiercontainer op straat in brand steekt, krijgt maar dan 7 jaar cel.)

Juan María Bandrés Molet
°12 februari 1932

Juan María Bandrés Molet (San Sebastián, 12 februari 1932) is advocaat en politicus. Hij was senator in 1977 en volksvertegenwoordiger van 1979 tot 1989 in de Cortes voor de partij Euskadiko Ezkerra.

Tijdens de burgeroorlog moest zijn familie, zoals zoveel anderen in Baskenland, zich in veiligheid brengen en pas na de oorlog konden zij zich terug in hun geboortestad vestigen. Na zijn studies aan de “Universidad de Santiago de Compostela” in 1952, vervulde hij anderhalf jaar zijn dienstplicht in het “Hospital Militar” van Tetuán (Afrika).

Na zijn legerdienst vestigde hij zich als onafhankelijke advocaat in San Sebastián. Vanaf 1964 verdedigde hij in meer dan 15 processen de jonge militanten van ETA voor het “Tribunal de Orden Público” (uitzonderingsrechtbank van 1963 tot 1977), wegens illegale propaganda en niet-gewelddadige acties. Na de moord op de folteraar Melitón Manzanas in 1968, en het daaropvolgend uitroepen van de staat van beleg, werd Bandrés voor 3 maanden gedeporteerd naar Purchena (Almería). Na zijn deportatie zette hij onverminderd en onvermoeibaar de verdediging verder van al wie in Baskenland door de repressie van Franco getroffen werd. In het “Proces van Burgos” (1970) nam hij de verdediging op zich van Jokin Gorostidi en Itziar Aizpurua. Op vraag van familieleden en vaak belangloos trad hij op als bemiddelaar bij de vrijlating van gegijzelden door ETA (in februari 1973 bij ondernemer Felipe Huarte, bijvoorbeeld). In 1994 stopt hij zijn advocatenpraktijk. Hij wijdt zich volledig aan de verdediging van de rechten van de mens, als voorzitter (1995) van de “CEAR-Comisión Española de Ayuda al Refugiado” (commissie voor hulp aan vluchtelingen).

Na de ontvoering van de ondernemer Javier de Ybarra door ETA op 20 mei 1977, kwam hij weer tussen als bemiddelaar voor zijn vrijlating, ditmaal zonder succes. Toen op 22 juni 1977 het lijk teruggevonden werd op de Monte Gorbea, brak hij definitief alle relaties met ETA, samen met nog een paar andere intellectuelen en Baskische politici, onder wie Mario Onaindía.

Gedurende de “Transición” (overgang naar democratie) werd hij overal geprezen om zijn eerlijkheid en zijn ethisch gedrag. Meermaals werd hij opgeroepen om als tussenpersoon of als bemiddelaar op te treden in vredesgesprekken tussen ETA en de regering (in 1975 onder Manuel Fraga Iribarne, wat later onder Adolfo Suárez met als resultaat politieke amnestie in 1977). Onder de vleugels van Binnenlandminister, Juan José Rosón Pérez, nam hij samen met Mario Onaindía deel aan de gesprekken die geleid hebben naar de vrijlating en de sociale reclassering van opgesloten Etarras, die zich niet bezondigd hadden aan bloeddelicten. Dit gegeven zou later leiden naar de ontbinding van ETApm (VII Asamblea) op 30 september 1982 en de integratie van die organisatie in de politieke partij Euskadiko Ezkerra.

Vermeldenswaard is nog dat hij tegen de “Constitución de 1978” stemde, omdat hij er te weinig verwachtingen en te weinig toekomstperspectieven in zag voor het Baskische volk.

Spanje
Politiestaat

De snelheid en de omvang waarmee Baskische nationalisten worden aangehouden, maken het voor mij bijna onmogelijk om nog gelijke tred te houden bij het opstellen van mijn berichtjes.

Eerst werd Arnaldo Otegi, het bekendste gezicht van Batasuna, op 6 juni 2007 gearresteerd. Daarna volgde de arrestatie van praktisch de volledige koepel van de partij op 5 oktober 2007 te Segura. Op 4 februari 2008 volgden Patxi Urrutia en Pernando Barrena. Tussenin werden nog een aantel enkelingen aangehouden. Na de manifestatie van 10 februari 2008 werden 4 arrestaties verricht. Vanmorgen vroeg, 11 februari 2008, werden de laatste leden van het dagelijkse bestuur van Batasuna opgepakt, samen met de nieuwe bestuursleden die een voorlopige directie vormden. Het gaat hier om 14 personen: Karmelo Landa, Sonia Jacinto, Jesús María Agirre Arrobare, Aitor Aranzabal, Mikel Etxaburu, Eusebio Lasa Altuna, Peio Xabier Gálvez, Mikel Garaiondo, Ioseba Zinkunegi, Josetxo Ibazeta, Iñigo Valdakalonge, Jose Manuel Jurado en Karmele Aierbe. De veertiende werd opgepakt in Córdoba en het zou om Nuria Zugarai gaan.

Het totaal moet nu al opgelopen zijn tot tegen de 50, en ik spreek alleen over arrestaties bij de politieke partij Batasuna. Het proces tegen die partij, voorzien voor 21 april 2008, wordt het zoveelste monsterproces.

Steun van Sadam Hussein

Het Spaanse blad, Interviú, komt op 11 februari 2004 met een verhaal waarin ze beweren dat leiders van de PP (van president Aznar) en van diens "halfzus" de UPN van Navarra (president Sanz) tussen 1998 en 2002 steun kregen van het Regime van Sadam Hussein, "als compensatie voor de pogingen die hun politici deden om het handelsembargo op te heffen". Aan het hoofd van dit complot zou de Spaanse ambassadeur in de Verenigde Staten, Javier Rupérez staan. Hij sprak enkele jaren geleden oorlogstaal toen het parlement van de staat Idaho een verklaring ten voordele van het zelfbeschikkingsrecht van Euskal Herria goedkeurde.

Als lid van het complot wordt Ricardo de León genoemd, gedelegeerde van de Spaanse Regering in Baskenland, die zou gewerkt hebben via een stichting die "Humanisme en Democratie" heet en die Spaanse subsidies ontving voor de "heropbouw" van Irak. Verder wordt de onderneming Tobacco genoemd waarin de Regering voor 20 % de dienst uitmaakt en die een commercieel akkoord had met de Irakese Tabaksindustrie waar de zoon van Tarek Aziz aan het hoofd staat.

Manifestatie
tegen het conglomeraat
van de onmacht
Bilbao
10 februari 2008

De grootste Spaanse democratische wonde (het internationale recht op zelfbeschikking) wordt, na eerst nog wat zout in de wonde te hebben gestrooid, brutaal afgeplakt met een dictatoriale pleister (repressie en verbod). Van een doeltreffend ontsmettingsmiddel (de dialoog) is men sinds juni 2007 afgestapt. Als er geen ontsmettingsmiddel gebruikt wordt, begint de wonde na verloop van tijd te stinken. De huistekenaar Tasio van de krant “Gara” heeft er een mooie cartoon over gemaakt.

Daarom wordt de democratie in Spanje ook “democratuur” genoemd.

Magistraat Baltasar Garzón (rechterlijke macht) voert, zonder in achtneming van de scheiding der machten, de politieke directieven uit van de socialistische regering (uitvoerende macht), en verbiedt twee politieke partijen, AVN en EHAK, één maand voor de verkiezingen van 9 maart 2008. Het Hooggerechtshof (rechterlijke macht) houdt het bij een verbod van deelname aan die verkiezingen. Zij durven het waarschijnlijk niet aan de partijen te verbieden uit schrik voor Straatsburg.

De beweging die ijvert voor het internationale recht op zelfbeschikking heeft voor vandaag, 10 februari 2008, een protestmanifestatie uitgeroepen om 12.00u te Bilbao.

Magistraat Baltasar Garzón (rechterlijke macht) verbiedt, volgens de politieke directieven van de socialistische regering (uitvoerende macht), de manifestatie. De scheiding der machten is een “conglomeraat van onmachten” geworden. Garzón betrekt er ook de regering van de Baskische Autonomie Gemeenschap bij. Zij moeten de Ertzaintza (de Baskische politie) de opdracht geven om, met alle mogelijke middelen, de manifestatie te verhinderen en de staat van beleg, de uitzonderingstoestand, bestendigen. Wat zal de grootste partij, de PNV, doen? Zij hebben altijd de mond vol over het onaanvaardbare van het verbod, maar hebben zij er ooit iets aan gedaan? Sturen zij de Ertzaintza om op het eigen volk in te beuken? Waarschijnlijk wel, want Lakua, de Baskische regering, was er als de kippen bij om aan te geven dat de betoging verboden was. Ze zijn zich al aan het indekken.

Verbieden is echter niet genoeg. Wie het waagt om toch op te stappen, zal door de stoottroepen bestookt worden met traangas, spray, knuppels en rubberkogels, gearresteerd worden en in een dwangbuis gestopt worden. Met een brutale pleister zal de etterende wonde worden afgesnoerd, tot de stinkende etter uitbarst.  

De manifestatie

Kwart voor twaalf had de Ertzaintza de verzamelplaats van de manifestatie al ingenomen. Overal overvalwagens en tot de tanden gewapende, uit Lakua, telegeleide robotten. In de zijstraten had zich intussen al een massa volk verzameld om deel te nemen aan de manifestatie, onder de slagzin: “Por los derechos de Euskal Herria, Stop al estado de excepción" (Voor de rechten van Euskal Heria, Stop de uitzonderingstoestand.”

De Ertzaintza had al meerdere malen gechargeerd, onder andere toen manifestanten zich langs de Gran Vía een weg baanden naar het verzamelpunt op de Plaza Aita Donosti. Maar het bezettingsleger had alle toegangswegen hermetisch afgesloten. Overal plaatsten manifestanten containers over de weg. De spanning was te snijden.

Om 12.20u werd geopteerd om een zitstaking te houding net voor het politiekordon. De Ertaintza chargeerde omstreeks 12.45u. Zij rukten de pancartes uit de handen, en begonnen aan hun geliefkoosde bezigheid, het “hanteren” van de wapenstok. Omstreeks 13.20u werden de eerste containers in brand gestoken. Op dit ogenblik is het aantal arrestaties nog niet bekend. Maar geen nood, de komende dagen zullen de notitieblokjes wel vol komen te staan.

De duizenden nationalisten hebben het verzamelpunt niet bereikt (dit was voor de regimepers de belangrijkste gebeurtenis van de dag), maar een massale manifestatie is het wel geworden. De plaats is ondergeschikt.

De PNV keek toe vanuit hun ivoren regeringstoren hoe de eigen Ertzaintza, op hun bevel, het eigen volk neersabelde. De ooit zo trotse nationalistische partij is verworden tot een hansworst van de socialistische ministers van oorlog, en dit voor een bord linzensoep. Zielig! Die collaborateurs kunnen nu hun spandiensten aanbieden door aan Zapatero, de nationale socialist, de namen van de betogers te verklikken.

Foto's

Erabaki
Beslissen

Meer dan 80 vertegenwoordigers uit diverse culturele en sociale verenigingen hadden op 18 januari 2008 een nieuw burgerplatform opgericht met als doel steun te verlenen aan het recht op beslissen. Hun objectief is, via hun webstek, zoveel mogelijk steun te verwerven voor een grootse burgermanifestatie op 10 februari 2008 in het Kursaal te Donostia.

Op de burgermanifestatie in het Kursaal te Donostia zijn meer dan 1.000 personen komen opdagen om het manifest te ondertekenen. Juan María Atutxa, de voormalige voorzitter van het Baskische parlement was er met de boodschap: “Er is geen enkele macht die de wil van het volk kan stoppen”.

Opmerkelijk was de boodschap van Alfons López Tena, lid van de “Consejo General del Poder Judicial” (De Algemene Raad van de Rechterlijke macht), die uit Catalunya was gekomen: “Er moet gewerkt worden zodat in Europa, de Spaanse staat, de Baskische staat en de Catalaanse staat op hetzelfde niveau kunnen komen”.

Het manifest

¡Queremos decidir y vamos a decidir!
Wij willen beslissen en zullen beslissen

Vamos a decidir porque es nuestro derecho
► Wij zullen beslissen omdat het ons recht is

Vamos a decidir para abrir el camino de la paz
► Wij zullen beslissen om de weg naar vrede te openen

Vamos a decidir para abrir el camino de la Normalización Política
► Wij zullen beslissen om de weg naar politieke normalizering te openen

Vamos a decidir para elegir nuestro propio futuro en libertad
► Wij zullen beslissen om onze eigen toekomst in vrijheid te kiezen

Zij onderstrepen dat het uitoefenen van dit recht zal helpen om vrede te bereiken, als die vrede gebaseerd is op een finale dialoog die ondubbelzinnig het einde van het geweld als voorwerp heeft, zodat ETA er toe overgehaald wordt de wapens neer te leggen. Dit moet gepaard gaan met een gebaar van menselijkheid, met het verdwijnen van alle uitdrukkingen en manifestaties van geweld, met verzoening van de gemeenschap gebaseerd op de herinnering van de slachtoffers van alle geweld.

Barça es més que un club
Barcelona is méér dan een club
Oleguer Presas Renom
De kop van Jut
10 februari 2007

CF Barcelona is méér dan een club. Het was en is het symbool van een natie. De Francodictatuur wist niet wat ze aanmoesten met Barça dat uitgroeide tot het symbool van de anti-Franco strijd in Catalonië. In die periode hoorde men ook dat “Barça méér dan een club” was. Toen de beroemde Alfredo di Stefano voor Barça tekende, weigerde “Madrid” hem een arbeidsvergunning te verlenen. De Argentijn kon daarna wel onmiddellijk, met arbeidsvergunning, naar Real Madrid! Voor de politiek ongeschoolden: op het Spaanse Schiereiland was/is voetbal "politiek". Tijdens de dictatuur kon de Catalaanse club rekenen op supporters uit héél Spanje, voornamelijk republikeinen die in Barça een alternatief zagen voor de centralistische politiek van Madrid, die ze "niet genegen" waren. Barça hengelde ook nooit naar de titel "Real" (Koninklijke). In tegendeel! Toen op 14 juni 1925 een muziekband in het toenmalige stadion "Les Corts" de "Marcha Real" ten gehore bracht, volgde er een fluitconcert van de 14.000 toeschouwers! Gevolg: Het stadion ging voor zes maanden dicht en voorzitter Hans Gamper werd voor een seizoen verbannen naar Zwitserland!

Barça staat in deze moderne voetbaltijden nog steeds voor de "Catalaanse waarden". De Engelse journalist Jimmy Burns sprak in zijn boek al over "Barça, de passie van een Volk". (De Spaanse emigranten sloten aan bij "Español".) Behalve tijdens de dictatuur was de taal in de club het Catalaans. In de kapiteinsband prijkt de Catalaanse vlag. De club steunde ook de autonomiestatuten, zowel in 1931 als in 1979 (na de dictatuur) en recent nog eens in 2005. Dit leverde de toenmalige clubvoorzitter, Jordi Pujol, het grootst mogelijke eerbewijs op dat de Regering van Catalonië uitreikt: Het "Creu de Sant Jordi", het Kruis van San Jordi. Johan Cruijff noemde zijn oudste zoon Jordi en stal daarmee de harten van alle rechtgeaarde Catalanen (die hun oudste zoon ook zo noemen).

Met de komst van de huidige "presi" Laporta kwam er plots schot in de "Catalaanse selecties" onder de slagzin, "een natie, een selectie". Hierbij kreeg hij o.a. de steun van één van zijn spelers, Oleguer Presas Renom.

Oleguer Presas Renom (Sabadell, °02.02.80) is een vreemde eend in de huidige voetbalbijt. Voor hem haalde het plezier in het voetbal steeds de bovenhand op het geldgewin. Hij speelde eerst voor UEA Gramenet. De verdediger maakte zijn officiële debuut voor FC Barcelona op 13 november 2002 tegen Galatasaray in de UEFA Champions League. Hij is licentiaat Economische Wetenschappen. Sinds de komst van Frank Rijkaard als trainer is Oleguer een vaste waarde. In 2005 en 2006 werd Oleguer met de Catalaanse voetbalclub kampioen …van Spanje. In 2006 won hij bovendien de UEFA Champions League. Op 30 maart 2006 publiceerde Oleguer zijn eerste boek, "Cami d'Itaca" (De weg naar Ithaka). Hierin behandelde hij uiteenlopende onderwerpen zoals jeugd-anorexia, strijd tegen het fascisme, de rol van Spanje in de beide Golfoorlogen, etc. De voorstelling gebeurde in een kraakpand en Oleguer omschreef de ETA-aanslag op Admiraal Carrero Blanco in 1973 als: "De dag dat Carrero Blanco de wedstrijd hoogspringen won. Iedereen dacht dat met de dood van de hond (Carrero Blanco) ook de hondsdolheid (dictatuur) zou verdwijnen, maar alles bleef bij hetzelfde".

Oleguer bemoeide zich ook met de Zaak van de Baskische hongerstaker, Iñaki de Juana Chaos. Op 9 februari 2007 schreef hij een artikel in het Catalaanse weekblad "La Directa", dat ook gepubliceerd werd in de Baskischtalige krant Berria. Oleguer zegt over dit probleem het volgende:

"Ik heb de zaak Iñaki de Juana Chaos willen aangrijpen om de zogezegde rechtsstaat te bekritiseren, en om de onafhankelijkheid van de rechtsspraak en van de politiek in vraag te stellen. De rechtsstaat vertoont verscheidene zwarte punten die me doen twijfelen. Er hangt een geur van hypocrisie aan."

Op 10 februari 2007 stond de regimepers vol met hatelijkheden tegen Oleguer.

De gigant in sportkledij, KELME, zegde meteen het contract op dat Oleguer bij hen had lopen. Daarop volgde een campagne tegen KELME, met op 2 dagen tijd méér dan 18.000 ondertekenaars van het ordewoord in het Catalaans:

"Kelme m'ha perdut com a client"
"Kelme heeft mij als klant verloren".

Oleguer krijgt volop steun van de Catalaanse republikein Josep-Lluís Carod-Rovira en diens partij, ERC. Ze zeggen dat Oleguer het slachtoffer is van een golf van "Catalanafobie". Trainer Frank Rijkaard vermijdt uitspraken te doen. Een supporter van Athletic Bilbao beloofde in de krant Gara Oleguer, bij zijn volgend bezoek aan San Mamés (de voetbaltempel van Athletic Club de Bilbao), op de "gepaste manier" te ontvangen. Dat wordt een ovatie voor een tegenstander in het spel, maar een broeder in de strijd.

 Een politieke beslissing,

onder een laagje juridische mascara

9 februari 2008

Opnieuw verbiedt Spanje democratische politieke partijen uit Baskenland. Opnieuw wordt een belangrijk deel van het Baskisch electoraat uitgesloten van deelname aan de verkiezingen. Na een eerder verbod op de partij Batasuna en opvolgende partijen van de Baskische linkse onafhankelijkheidsbeweging – sinds 2003 worden alle partijen die de optie van een linkse en onafhankelijke Baskenland vertegenwoordigen stelselmatig verboden - verbied Spanje nu de partijen EHAK en ANV.
Terwijl Spaanse politici van de Baskische onafhankelijkheidsbeweging eisen dat zij enkel nog democratische middelen gebruiken om hun doel te bereiken, maken ze het diezelfde beweging onmogelijk om zelfs maar aan verkiezingen deel te nemen. De zogenoemde 'Transitie' – de overgang van de dictatuur naar een parlementaire democratie - is niet alleen nooit voltooid maar wordt zo ook gedeeltelijk weer teruggedraaid.

De Acción Nacionalista Vasca, de ANV, dateert van voor deze 'transitie', zelfs van voor de Spaanse burgeroorlog en de daaropvolgende dictatuur. De ANV is een linkse partij die zich in 1930 afsplitste van de rechtse Baskische nationalistische beweging. Zij aan zij met onder andere de Spaanse sociaaldemocraten vocht zij voor, tijdens en na de Burgeroorlog tegen het fascisme van het Francoregime. De kleine en pas opgerichte ANV was een trouwe verdediger van de uiteindelijk door Franco omvergeworpen tweede republiek. De partij nam met vier bataljons deel aan de strijd en 550 ANV leden stierven in de verdediging van de republiek. In de laatste jaren van die republiek nam de ANV zelfs zitting in de Baskische regering en na de overwinning van de fascisten nam de ANV samen met de sociaaldemocraten zitting in meerdere Baskische regeringen in ballingschap en comités ter voorbereiding op de terugkeer van de democratie in Spanje.

De ANV is het gewend om verboden te zijn, zij is veertig jaar lang illegaal geweest. Maar zij had nooit kunnen verwachten dat haar voormalige strijdmakkers van de PSOE meer dan dertig jaar na de dood van de dictator zouden samenspannen met de erfgenamen van die dictator om de partij opnieuw te verbieden.

De ANV staat voor een linkse en onafhankelijke Baskenland. De ANV wil dat doel op democratische wijze bereiken – zij verwerpt in haar statuten het gebruik van geweld - en eist van Spanje dat zij haar politieke systeem zo aanpast dat dit ook mogelijk is. De ANV eist, met andere woorden, dat de Basken zelf hun politieke toekomst mogen bepalen. Madrid reageert met een verbod. Niet alleen op de ANV maar op elke organisatie die deze doelen nastreeft. Het argument is dat deze organisaties de doelen van ETA nastreven zonder de door ETA gehanteerde middelen te veroordelen. Daarmee worden niet alleen de door ETA gebruikte middelen verboden, maar ook de door haar nagestreefde doelen. Dat heet politieke vervolging. (Bron: Baskenland Informatie Centrum)

Nadat de magistraat van de Audiencia Nacional, Baltasar Garzón, op 8 februari 2008 de schorsing decreteerde, gedurende 3 jaar, van alle activiteiten van de nationalistische politieke partijen ANV en EHAK, en een aanklacht indiende tegen 38 personen wegens vermeende integratie in een gewapende organisatie, had het Hooggerechtshof diezelfde dag 5 uur nodig om te delibereren over de eis tot opschorting (eigenlijk verbod) van beide partijen. Het Hooggerechtshof heeft het ANV verboden aan de verkiezingen deel te nemen en vraagt de stopzetting van alle publieke financiering.

VOOR HET RECHT OP ZELFBESCHIKKING VAN BASKENLAND!

VOOR EEN ONAFHANKELIJK BASKENLAND!