Asier Ormazabal
levenslang?
3 september 2004

De Baskische politieke gevangene, Asier Ormazabal, weigert "deel te nemen" aan zijn eigen proces waarin hij beschuldigd wordt van deelname aan een aanslag tegen een Spaanse militaire bus in Córdoba in 1996 en waarbij de sergeant Miguel Angel Ayllón het leven verloor. Toen hij zei de rechtbank niet te erkennen, werd hij uit de zaal gezet. Hij weigerde ook het "recht op het laatste woord."

Tussen de getuigen die verschenen in het Hooggerechtshof waren Txetxu Barrios, Maite Pedrosa en Mikel Azurmendi. Zij verklaarden zich niet meer exact te herinneren wat ze indertijd bekend hadden, omdat alles onder foltering had plaatsgevonden.

Er wordt nu tegen Ormazabal 351 jaar geëist wegens "1 terroristische moord", "24 moordpogingen" (de andere inzittenden van de bus?), "voortdurende diefstal", "vernielingen" en "vervalsing van autokentekens".

Otsoportillo
2 september 2006

Op 2 september 2006 kwamen opnieuw tientallen mensen samen om bij de diepe put (meer een kleine onderaardse grot) van Otsoportillo (op de bergketen Urbasa in Navarra) hun doden te herdenken. De Franquisten probeerden hun schandalen onder de grond te laten verdwijnen. Ze dachten dat met het liquideren van enkele vogels ook hun lied zou verdwijnen. Een massagraf méér, in Navarra. Zeventig jaar later staat er een klein monument en in twee stenen staat het schandaal in het Baskische en in het Spaans gegrift. Het gat werd met tralies dicht gemaakt. Symbolisch. De plechtigheid die werd georganiseerd door het gemeentebestuur van Etxarri-Aranatz, begon rond het middaguur met een eucharistieviering. Wie zich hierbij niet "thuis" voelde stond op een respectabele afstand wat te praten en te wachten. Het rooster over de "ingang" van de grot was met bloemen bedekt. Een bertsolari zong enkele strofen waarna Juan Kruz Aldasoro (Batasuna) het woord nam en herinnerde aan het feit dat "70 jaar geleden vele burgers die zich inzetten voor hun Volk, voor betere arbeidsvoorwaarden, voor de taal, de cultuur en de identiteit van Euskal Herria genadeloos werden geëxecuteerd. Hun ideeën blijven levend want op dit ogenblik werkt een heel Volk verder aan dezelfde ideeën waarvoor anderen zoveel leden en dit met hun leven betaalden. Om dit te gedenken zijn we naar Otsoportillo gekomen. Op dit ogenblik beleven we een hoopvol politiek moment. We staan voor de mogelijkheid om voor een conflict dat al generaties lang aansleept een definitieve oplossing te bereiken, gebaseerd op de erkenning van de rechten." Aldasoro waagde zich op glad ijs door niet enkel de doden van toen te eren, maar ook zij die "later hun leven gaven": Martintxo de la Vega, Oeio Mariñelarena, Josu Zabala, Juan Ignacio Erdoizia, Mikel Arregi, Roberto Martínez en Angel Gurmindo, "Stein".

(Enkelen werden het slachtoffers van de Vuile Oorlos tegen het Baskische Volk omdat ze in de terroristische organisatie ETA actief waren.) Ook de jongeren die gevangen zitten (of zaten) of die op de vlucht waren werden herdacht. Zes dantzaris dansten de eredans (Aurresku) op de tonen van de oeroude Baskische fluit, de Txistu.

Dan kwam Patxi Urrutia, lid van het hoofdbestuur van Batasuna aan het woord en die wond er evenmin doekjes om: "In 1936 veranderden ze Navarra in een hel en ze liquideerden méér dan 3.500 personen terwijl hun familieleden de meest onbeschaafde dingen moesten ondergaan. Nooit kwamen de verantwoordelijken van deze criminele daden voor het gerecht. Integendeel, het meest perverse is dat ze nog steeds in handen hebben wat ze bij de staatsgreep vast kregen! Het waren geen "dingen-die-tijdens-een-oorlog-gebeuren", zoals sommigen blijven beweren. In Navarra was er nooit een oorlogsfront en diegenen die vermoord werden droegen geen wapens. Het was een wraakneming op nationalisten, werkmensen, Socialisten, Communisten, Anarchisten en Republikeinen. De verantwoordelijken bleven ongestraft terwijl de slachtoffers nooit erkenning of steun kregen. Na de dood van Franco werd alles onder de mat geschoven. Met de nieuwe Wet van Historisch Besef willen ze er nóg eens de mantel over heen leggen. Maar dit zal hen niet lukken. Dat ze nog even bloeddorstig zijn, blijkt uit hun gevangenispolitiek. Denk maar aan Iñaki de Juana Chaos en Bautista Barandalla (die niet wordt vrijgelaten hoewel hij ernstig ziek is.) We moeten de doden niet vergeten, maar evenmin hun idealen”.

Een eerste stap
of
een maat voor niets?

Net gisteren, op 1 september 2008, heeft magistraat Baltasar Garzón een eerste stap gezet. Hij wil een nationale telling laten organiseren van de verdwijningen tijdens de burgeroorlog en tijdens de dictatuur van Franco.

Vorig jaar, op 18 juni 2007, dienden verscheidene organisaties (waaronder ook organisaties uit Navarra) klacht in bij de Audiencia Nacional om een strafrechterlijke vervolging in te stellen naar de verantwoordelijken voor de verdwijningen, voor de afroep van de te executeren gevangenen tijdens de Spaanse burgeroorlog, voor de moorden, voor de folteringen en voor de gedwongen verbanningen die plaats hebben gehad vanaf 18 juli 1936.

Garzón heeft lijsten laten opvragen bij  de abdij Benedictina van Valle de los Caídos, bij de Delegación de Patrimonio Nacional in San Lorenzo del Escorial (Madrid), bij het Centro Nacional de Memoria Histórica, bij het Ministerio de Defensa, bij de Conferencia Episcopal, bij de gemeenten van Córdoba, Sevilla, Madrid, Granada, en bij de rector van de universiteit van deze laatste stad.

Garzón wil informatie over de omstandigheden van begrafenissen, de datum en het publieke register dat eventueel werd aangelegd. Hij is vooral geïnteresseerd in de massagraven die zich bevinden op de kerkhoven van San José (Granada) Nuestra Señora de la Salud y San Rafael (Córdoba) en San Fernando (Sevilla). Hij wil van het Centro Nacional de la Memoria Histórica steekkaarten over de (schijn)processen van Tribunal Especial para la Represión de la Masonería y el Comunismo (speciaal tribunaal voor de repressie van vrijmetselaars en communisten). Van het Ministerie van Defensie wil hij weten welk organisme verantwoordelijk was voor het bijhouden van het aantal verdwijningen. Ook bij organisaties die zich bezighouden met opgravingen (b.v. Aranzadi) wil hij alle informatie inwinnen.

Het is niet duidelijk of dit moet leiden naar een massaproces of dat de documenten over nog eens 60 à 70 jaar zullen moeten opgevraagd worden, omdat ze “verdwenen” zijn.

¿Qué has hecho, Juan José Ibarretxe?
En wat hebt u gedaan, Juan José Ibarretxe?

Precies 1 maand geleden, op 1 augustus 2008, verzamelden honderden familieleden van Baskische politieke gevangenen en vluchtelingen te Loyola om de ernstige toestand aan te klagen die zowel zijzelf als de gevangenen en de vluchtelingen dagelijks moeten ondergaan. Als resultaat van die bijeenkomst werd een dossier opgesteld waarin de Lehendakari (Eerste Minister) Juan José Ibarretxe van de CAV ter verantwoording werd geroepen. Elias Miner heeft in naam van Etxerat het dossier bezorgd aan de Lehendakari.

Hier volgt een vrije vertaling.

Het is nu al van 2 januari 1999 geleden dat u als voorzitter benoemd werd van Baskische Autonome Gemeenschap (CAV-Comunidad Autonoma Vasca). Wij hebben ontelbare keren geprobeerd om met u rond de tafel te zitten. Onze intentie was de kroniek van de schending van onze rechten, van zowel familieleden als gevangenen, aan u voor te leggen. Ondanks het feit dat wij de correspondentie volgens alle vastgelegde regels lieten verlopen, heeft u zich nooit de moeite getroost om op onze brieven te antwoorden. Het is nochtans een kroniek die moet aantonen hoe de wreedheid tijdens uw bewindsjaren is blijven woekeren. De volgende gegevens zijn een bewijs die moeten illustreren hoe erg wij tijdens uw 9-jarig bewind hebben moeten lijden. Lees verder...

Begrafenis Mario Onaindía
1 september 2003

In het beruchte Burgosproces, eind 1970, waarbij voor het eerst Basken buiten Baskenland moesten terechtstaan, kreeg Onaindía samen met vijf anderen de doodstraf voor de "terechtstelling" van Melitón Manzanas, de man die tijdens de Francodictatuur in Baskenland faam kreeg als folteraar. Vooral de aangeklaagden hadden door hun uitspraken de wereldpers gehaald: Onaindia bracht door zijn optreden (en zijn imposante gestalte) zelfs de militaire gerechtsvoorzitter van zijn stuk. Hij loochende aan de moord op Manzanas deelgenomen te hebben, "omdat hij niet de eer had gehad aan militaristische activiteiten mee te mogen doen. Toen Onaindia daarop recht sprong en "Gora Euskadi Askatuta" riep ("Leve Vrij Baskenland") sprongen zowel de auditeur als zijn plaatsvervanger recht en trokken hun sabel! Terwijl onder groot tumult de zaal ontruimd werd, zongen de beklaagden het (verboden) lied van de Baskische Soldaat, “Eusko Gudariak”.   

In mei 1977 werden ze vrijgelaten, maar uit Spanje verbannen, o.a. naar ons land. Twee maanden later keerden ze onverschrokken terug naar Baskenland. Later sloot Onaindia zich aan bij de nieuwe politieke partij EE, Euskadiko Ezkerra die was ontstaan uit ETA (pm). EE kwam nooit echt van de grond en ging uiteindelijk scheep met de PSOE, de Spaanse socialisten. Onaindia bracht het tot aan de top van deze partij, waarna hij door "welmenend" Spanje in de armen werd genomen. Een bocht van hoeveel graden? Onaindía was bij zijn overlijden voorzitter van de PSE in de Baskische provincie Alava. Mario Onaindia werd ook nog een tweede keer ter dood veroordeeld. Ditmaal door ETA! De laatste jaren nam dan ook deel aan bijeenkomsten van "Basta Ya!", de organisatie die in den beginne telkens op straat kwam na een ETA-aanslag, maar stilaan gif ging spuwen tegen elke uiting van Baskisch nationalisme. Op de begrafenis waren dan ook een groot aantal vijanden van het Baskische nationalisme aanwezig: Fernando Savater, Rosa Diez, en nog een aantal andere Spaanskiljonisme huichelaars, die zichzelf Bask en democraat noemen.

Anti-Baskische obsessie
31 augustus 2004

Baskenland ontstond als het ware uit het Koninkrijk Navarra en het Baskisch, de “Lingua Navarrorum”, was de taal van de Koningen van Navarra. Maar de huidige president van Navarra, Miguel Sanz, leider van de PP van Navarra, is een geobsedeerde anti-Bask! Hij wil de hoge snelheidstrein vanuit Frankrijk naar Madrid via Pamplona “omdat een snelle verbinding met Madrid de ‘onafhankelijkheidseisen’ de kop zullen helpen indrukken.”

De goden moeten hun getal hebben.

Arnaldo Otegi

Vrij

30 augustus 2008

Vandaag, 30 augustus 2008, verlaat Arnaldo Otegi de gevangenis. Hij werd gearresteerd op 7 juni 2007 en verbleef in de gevangenis van Martutene. De aanklacht luidde: “verheerlijking van het terrorisme”, naar aanleiding van een herdenking die hij bijwoonde ter ere van Argala.

Had hij dan hulde gebracht aan de meedogenloze Spaanse staatsterroristische doodseskaders van B.V.E. die Argala vermoord hadden? Helemaal niet! Hij herdacht alleen een charismatische leider van ETA, en in Spanje staat de herdenking van een vermoorde ETA-militant gelijk aan “verheerlijking van het terrorisme”. De moordenaars zelf zijn uiteraard helden, ze liquideerden toch maar Basken.

Er wachten Arnaldo Otegi nog moeilijke tijden. Er hangen immers nog aanklachten boven zijn hoofd:

1.     De zaak van de Herriko Tabernas of de zaak 35/02, te behandelen door de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional

2.     Nog een zaak van “verheerlijking van het terrorisme” voor de hommage aan José María Sagardui in 2005, te behandelen door de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional

3.     Een derde aanklacht heeft betrekking op “ongehoorzaamheid en onwettig vergaderen” wegens het organiseren van de meeting “Orain Herria, Orain Bakea”, te behandelen door de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional

4.     Een laatste aanklacht heeft betrekking op zijn samenkomst (vredesonderhandeling) met Lehendakari Juan José Ibarretxe en met leiders van PSE-EE in juli 2006 (het Hooggerechtshof had de politieke partij Batasuna verboden, dus mochten zij ook niet meer praten over vrede), te behandelen door de TSJPV-Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

De digitale krant “EiTB”, waaruit bovenvermelde (vertaalde en ingekorte) tekst komt, wist op 29 augustus 2008 ook nog te melden dat verzuurden van de PP-mantelorganisatie (AVT-Asociación de Víctimas del Terrorismo) de Spaanse gemeenschap in kennis wilden stellen van hun “bezorgdheid” over de vrijlating, en ze eisen dat er voorwaarden aan zijn invrijheidstelling worden gekoppeld, o.a. verbod om het land te verlaten.

De sluier wordt gelicht
Luz sobre Pertur
“Diario de Noticias”, 30 augustus 2007

Op 30 augustus 2007 verschijnt in de krant “Diario de Noticias” een artikel over de documentaire, “El año de todos los demonios”, die Ángel Amigo (*) produceerde, en die gespeeld werd op het “55^ste Donostia Zinemaldia”, Internationaal Filmfestival San Sebastián, van 20 september tot 29 september 2007. De documentaire is een reconstructie van wat er in 1976 gebeurde, en maakt kom af met de stelling dat Eduardo Moreno Bergaretxe “Pertur” op 23 juli 1976 zou vermoord zijn in eigen ETA-kring. De verantwoordelijkheid werd in de schoenen geschoven van het speciale commando “Bereziak”.

(*) Ángel Amigo was een persoonlijke vriend van “Pertur”, militant van ETA-pm begin van de jaren 70 en auteur van de politieke biografie over "Pertur”. Hij werd gearresteerd en opgesloten in de gevangenis van Puerto de Santa María, wegens zijn medeplichtigheid in “La Fuga de Segovia”. 

Ángel Amigo verklaart: “In dat jaar (1976) was de spanning te snijden. De Franquisten die zich uitsloofden om alles bij het oude te laten, de “aperturistas” die een opening zochten naar een democratisch model (grotendeels op basis van oude Francowetten), de “rupturistas” die volledig met het verleden wilden breken en de gewapende groepen in volle activiteit. De straten van Euskadi kleurden rood van het bloed, met tientallen doden in manifestaties. De fascisten vielen de Carlisten aan op Montejurra. Op 3 maart 1976 waren we getuige van het drama te Vitoria-Gasteiz. ETA bleef de Spaanse Staat uitdagen. De ontvoering (18.03.1976) en de moord (07.04.1976) op de industrieel Ángel door de polimilis (ETA-pm) sloeg de Baskische gemeenschap met verstomming. Op 5 april 1976 ontsnapten 29 gevangenen uit de gevangenis van Segovia (waaronder 25 militanten van ETA en 4 Catalanen van de “Movimiento Ibérico de Liberación”, een beweging van anarchisten). In de schoot van ETA zelf ontstond er onenigheid over de te volgen weg. Sommigen (ETA-pm) wilden de voorkeur geven aan de politieke weg. “Pertur” was één van promotoren van die weg en stelde het “rapport Otsagabia” voor, waarin het ontdubbelen van de gewapende en de politieke strijd gevraagd werd. Dit was niet naar de zin van de Bereziak. En op 23 juli 1976 verdween Eduardo Moreno Bergaretxe "Pertur" voorgoed, volgens sommigen vermoord door zijn opposanten van het “rapport Otsagabia”, de Bereziak.”

De Italiaanse piste

De kerngedachte van Amigo’s stelling vindt zijn oorsprong in Italië, in documenten over het vooronderzoek naar neofascistische elementen die terreur zaaiden in de jaren 70. Namen zoals Stefano Della Chiae, Pier Luigi Concutelli of Augusto Cauchi, al gekend van de aanslag op Montejurra, waren uit Italië gevlucht en hadden onderdak gevonden in Spanje (onder het presidentschap van Carrero Blanco). “In Spanje werden zij met open armen ontvangen, en geïntegreerd als medewerkers in de veiligheidsdiensten”, weet Amigo te vertellen. Nadien traden zij toe tot de “DINA-Dirección Nacional de Inteligencia” (de Chileense geheime politie van Pinochet.)

In 1976 werd Pier Luigi Concutelli te Rome gearresteerd, beschuldigd van de moord op magistraat Corsio, die het onderzoek naar hen leidde. Bij een huiszoeking werd in de woning van Concutelli een machinegeweer “Marieta” gevonden, behorende tot een partij van drie, ooit aangekocht door de “Brigada Central de Información de la Policía Española” (Spaanse inlichtingendienst). Het afleveringsbewijs droeg de handtekening van Roberto Conesa, directeur van die dienst.

Na een interview met een andere magistraat, Salvi, ook betrokken bij het onderzoek, kreeg Amigo inzage in de geheime archieven van de DINA. In die archieven stonden alle operaties beschreven die de neofascistische Italianen hadden gerealiseerd. Ook een bijeenkomst die te Madrid gehouden werd, na de begrafenis van Franco, stond er in vermeld. Op die bijeenkomst waren Augusto Pinochet, Manuel Contreras (de hoofdverantwoordelijke voor DINA) en een Italiaan met codenaam Alfa aanwezig. Er werd overeengekomen de “Operatie Cóndor” (*) uit te breiden naar Europa, kom af te maken met Salvador Allende en hulp te bieden aan extreemrechts in Spanje (dit werd geconcretiseerd met anti-ETA-operaties in Iparralde.)

(*) Operatie Condor was een campagne van politieke repressie, met inbegrip van doodseskaders en moordpartijen, gestart in 1975. Geleid door extreemrechtse dictators, met als doel democratische en vooral linkse invloeden uit te roeien. Hun actieterrein was hoofdzakelijk Zuid-Amerika, maar ook Spanje kon van hun “kennis” genieten. General Juan Manuel Guillermo Contreras Sepúlveda was de meest invloedrijke en machtigste persoon van dit sinistere gezelschap, dat met de zegen van de CIA opereerde.

Het archief van de DINA stelde de onderzoeksrechter in staat om de connecties bloot te leggen tussen de Italiaanse fascisten en de Spaanse politie. Amigo bevestigt: “Het onderzoek bevat verklaringen van een tiental ultrarechtse elementen die bekennen deel genomen te hebben aan activiteiten (doodseskaders) tegen ETA, voor rekening van de Spaanse politie, de inlichtingendiensten en extreemrechts”. De bekentenis van Pier Luigi Concutelli was van doorslaggevende aard. Hij verklaarde aanwezig te zijn geweest bij de ontvoering, de drogering en de overlevering aan de Spaanse politie van een ETA-dirigent. In het archief staat letterlijk: “Dit jaar (1976) waren er geen andere verdwijningen bij ETA, Pertur was de enige (Pertur fue el único).” De rogatoire commissies van Italiaanse magistraten bij hun Spaanse collega’s leverde niets op: elk spoor was zoekgeraakt (?) en de zaak was verticaal geklasseerd.

Nu er een tipje van de sluier gelicht werd, zou men er van kunnen uitgaan dat Justitie de noodzakelijke onderzoeken zou heropenen. Maar Ángel Amigo is sceptisch: ”Ik weet niet of het technisch gezien nog mogelijk is dat er één magistraat in staat zou zijn de zaak te heropenen. Immers, alle relevante documenten werden vernietigd!” (Noot: als de ontvoering en de moord op Pertur werkelijk door de eigen organisatie (ETA) op punt gesteld werd, dan zou men ruimte tekort gehad hebben om alle mogelijke documenten te bewaren.)

Of dit nu de enige en echte waarheid is, weet ik niet. Het blijft een mysterie.

Juan Kruz Aldasoro
28 augustus 2003

De Guardia Civil klaagt op 29 augustus 2003 Juan Kruz Aldasoro (Batasuna) aan wegens "aanstichting tot openbare wanordelijkheden". Op een verboden manifestatie van zaterdag, 23 augustus 2003, had hij het aangedurfd de (niet verboden) slagzin "Gora ezker abertzalea" (Leve het linkse nationalisme ) te roepen. Dat is hoogverraad!

Schola Cantorum GAL
28 augustus 1996

Op 16 oktober 1983 verdwenen in Bayonne twee jonge kerels van de aardbodem: José Antonio Lasa “Joxean” en José Ignazio Zabala “Joxi”. Op 20 januari 1984 verspreidde het doodseskader GAL een communiqué waarin de organisatie de moord opeiste.

Op 28 augustus 1996 begon één der getuigen, enkel bekend onder het nummer 19645, te praten, maar kort daarop werd hij/zij (?)op een nacht gedurende uren door onbekenden 'bewerkt'. Ook de politiecommissaris, die belast was met het onderzoek, werd afgedreigd. Later, nadat één der verdachten vrijgelaten werd, zou ook nog een andere politieman 'zingen'. "Schola Cantorum GAL", titelde EGIN met enig leedvermaak. Nadat zelfs het hoofd van de Spaanse Geheime Dienst moest aftreden, diende hemel en aarde bewogen om Felipe González buiten de zaak te houden. Rechter Garzón had er hem graag bij gehad, vooral omdat in een aantal verslagen van de Geheime Dienst de vermelding 'pte' in de marge staat. De vraag doet de ronde of deze geheimzinnige initialen iets te maken hebben met de afkorting van 'presidente'.

Op 11 november 1999 sluit het Gerecht het onderzoek in de "Zaak Lasa en Zabala". Niets staat een Rechtzaak nu nog in de weg.

Concordaat van de Heilige Stoel
27 augustus 1953

El Concordato que nadie quiere festejar
Het Concordaat dat niemand wil vieren (waar niemand wil aan herinnerd worden!)

Op 27 augustus 1953 tekenden het Vaticaan en de Spaanse regering het "Concordaat van de Heilige Stoel", waarbij het Vaticaan de uitdrukkelijke steun aan Franco toezegde. Maria Zabala, de vrouw van José Antonio Aguirre y Lekube (eerste Lehendaraki van de autonome Baskische regering) zegt hierover: "Wellicht was 1953 de meest trieste datum voor mijn man. Het is de enige keer dat ik hem met geboden hoofd zag, droevig, zonder dit te verbergen. Hij die de katholieke kerk zo verdedigd had, werd nu verraden".       
Aguirre werd na de oorlog één van de grondleggers van de moderne christendemocratie. Tot zijn dood in 1960 bleef hij voorzitter van de Baskische regering in ballingschap en voorzitter van de PNV. Hij was een bewonderaar van de Indiase pacifist Mahatma Gandhi.   
 
Op 22 maart 1960 overleed Aguirre ten gevolge van een angina pectoris. Vijf dagen later werd zijn lijk overgebracht naar Donibane Lohizune, waar het opgebaard werd in het huis van Telesforo Monzón. Het nationalisme had een serieuze klap gekregen. Zelfs ETA noemde hem "Gure lehendakari maitia", onze geliefde president.

Luitenant-generaal
José Antonio Sáenz de Santamaría
+26 augustus 2003
 

José Antonio Sáenz de Santamaría werd geboren in Gijón (Asturias) op 15 december 1919, rechtvaardigde de vuile oorlog van GAL.          
Hij volgde de eerste kandidatuur Wetenschappen, met de bedoeling de graad van Ingenieur Architectuur te behalen. Maar toen begon de "Guerra Civil". 

Hij nam dienst als vrijwilliger en in een ijltempo rukte hij op naar de top. Op 6 juli 1979 werd hij tot Inspecteur Generaal van de CPN (Cuerpo de la Policía Nacional) benoemd, en op 1 februari 1980 speciaal gedelegeerde van de regering voor het País Vasco, waar hij verantwoordelijke werd van de directie voor de strijd tegen het terrorisme. Hij speelde een belangrijke rol bij de staatsgreep van 23-F (Tejero), toen hij de politie de opdracht gaf de "Cortes" te omsingelen.    
Als Inspecteur Generaal van de CPN, richtte hij ondermeer de GEO (Grupo Especial de Operaciones) op.       
Met de komst van de socialisten in de regering werd hij op 2 november 1983 door de Ministerraad benoemd tot Directeur Generaal van de Guardia Civil. Hij was tegenstander van onderhandelingen met ETA en voorstander van politieke en politionele middelen om ETA af te zonderen. Als Directeur Generaal verklaarde hij dat GAL een probleem was van de Franse regering en dat de "Fuerzas de Seguridad del Estado Español” (Spaanse veiligheidsdiensten) nooit betrokken waren bij de feiten.

"Hay cosas que no se deben hacer en nombre del Estado, pero si se hacen, es mejor callarlas"

(Er zijn zaken die niet kunnen gebeuren in naam van de Staat, maar als ze toch gebeuren, is het beter erover te zwijgen)

General Sáenz de Santamaría, ex-directeur van de Guardia Civil, aan het woord in Radio Nacional de España, 1995)

Na meermaals aandringen, verliet hij de Guardia Civil op 5 november 1986. Hij werd opgevolgd door Roldán. Een paar dagen later werd de wapenschuilplaats van Sokoa ontdekt samen met een aanzienlijk aantal documenten van ETA.  
In december 1986 werd hij adviseur van Binnenlandminister José Barrionuevo in een materie die verband hield met de veiligheid van de staat. Hij bleef als adviseur verder werken onder Staatssecretaris voor Veiligheid, Rafael Vera van 1986 tot 1994, en met Staatssecretaris voor Binnenlandse Zaken, Margarita Robles van 1994 tot 1996.     

Op 7 mei 1996 werd hij door de magistraat van de Audiencia Nacional, Baltasar Garzón, beschuldigd, samen met de generaals Rodríguez Galindo en Cassinello, in de "zaak Oñaederra" (eerste aanslagen van GAL tussen 1983 en 1984). Hij ging in beroep en op 20 mei 1996, na aflegging van zijn verklaring, werd hij onvoorwaardelijk in vrijheid gesteld.
Hij overleed op 26 augustus 2003 op 84-jarige leeftijd.

Etxerat vraagt Baskische Regering
wat ze gaat doen
ten aanzien van de gevangenenspreiding
25 augustus 2004

Op 25 augustus vraagt het collectief van familieleden van Baskische politieke gevangenen, "Etxerat" ("naar huis") aan de Baskische Regering wat ze gaan doen om het akkoord van het Baskische Parlement, het dichterbij brengen van de Baskische gevangenen naar Baskenland, ten uitvoer te brengen.   
Etxerat is er terecht niet gerust in nu de Spaanse Socialistische regering verklaarde de verspreidingspolitie aan te houden en zo te kiezen voor de "doodstraf" voor de gevangenen en hun familieleden. Minister Galizo zei zelfs tegenstander van de gevangenenspreiding te zijn, behalve voor wat betreft Baskische politieke gevangenen, "omdat dit een akkoord was tussen democratische partijen".        
Etxerat merkte ironisch op dat de partijen "dermate democratisch" zijn, dat sinds de invoering van de spreiding (op 23 januari 1987) vijftien familieleden (er zijn er intussen bijgekomen) omkwamen op weg naar of van een gevangenenbezoek in Spanje of Frankrijk.

“Le Nouvel Observateur”
24 augustus 1984

Op 24 augustus 1984 verschijnt een verontrustend artikel in de krant "Nouvel Observateur", met als titel: "Vier fronten tegen ETA", dat gedetailleerd de verschillende Madrileense strategieën weergeeft tegenover de Baskische organisatie in haar "guerra sucia" (vuile oorlog). Het betreft netwerken van samenwerking van de Franse politie met de Spaanse in de strijd tegen ETA. Netwerken hebben altijd het nadeel wat ondoorgrondelijk te zijn. Ziehier een paar voorbeelden en uitspraken:

a. De netwerken "Coquilles et Furet" (artikels uit El Mundo en El País). Het betreft Franse netwerken van politie of gendarmerie die direct en officieel collaboreren met de Spaanse politie.

b. De Franse "GALeux", F. Alvarez, ex-commandochef (te Bilbao) van de strijd tegen het terrorisme en veroordeeld in het dossier van de ontvoering van Segundo Marey door GAL. Hij verklaart: "Naast GAL, de blauwen, de groenen en de kastanjebruinen (politie, Guardia Civil en leger), was er nog de Franse politie (verklaring afgelegd voor magistraat Baltasar Garzón op 18 juli 1995).           

c. De relaties en de nauwe samenwerking tussen Rafael Vera, Spaans Staatsecretaris voor Veiligheid en Joël Cathala (artikel in El Mundo), en tussen de generaal van de Guardia Civil, Enrique Rodriguez Galindo en Boslé, Commissaire van de Police Judiciaire te Bayonne en later coördinator van de strijd tegen het terrorisme.          

d. De verklaringen van de Spaanse commissaris Amedo Fouce:

e. Een lid van CESID (Inlichtingendienst van het Spaanse leger) legt in september 1996 een anoniem getuigenis af voor de Audiencia Nacional in verband met het dossier van Lasa en Zabala, en schetst de betrokkenheid van de Franse politie, met als voorbeeld de logistieke steun geleverd aan de Guardia Civil van Intxaurrondo (San Sebastián). Deze getuige, gekend onder de code 1964-S, werd ontvoerd en gefolterd op 8 november 1996, drie dagen na zijn confrontatie met een politieman die hij beschuldigde.         

f. Hier mogen ook nog de verklaringen van magistraat Seys aan toegevoegd worden betreffende de belemmeringen die hij ondervond bij het Parket van Bayonne in het onderzoek naar GAL, en voornamelijk als er namen van Franse politiefunctionarissen werden genoemd. Bernard Foucher (veroordeeld voor de moord op Galdeano) heeft later ook verklaringen in die zin afgelegd tegenover de procureur van Pau, magistraat Bestard.

Schop Spanje een geweten!
23 augustus 2008

Naar aanleiding van het bezoek dat Etxerat bracht aan het “Vlaams Huis” te Brussel op 27 mei 2008, werd een dossier opgesteld, met de dringende vraag er wat ruchtbaarheid aan te geven.

Inleiding

De bestaande Spaanse wetgeving schrijft voor dat gevangenen die lijden aan ernstige of terminale ziektes, of die een gevorderde leeftijd bereikt hebben, gemachtigd zijn om zonder verdere formaliteit in voorlopige vrijheid te worden gesteld. Zowaar een menselijke maatregel, als ze wordt toegepast. Dit staat te lezen in de Organieke Wet van 23 november 1995, betreffende het Strafwetboek.

Ley Orgánica 10/1995, de 23 de noviembre 1995, del Código Penal

Artículo 92 ter.

Si el peligro para la vida del interno, a causa de su enfermedad o de su avanzada edad, fuera patente, por estar así acreditado por el dictamen del médico forense y de los servicios médicos del establecimiento penitenciario el Juez de Vigilancia Penitenciaria podrá, [...], autorizar la libertad condicional sin más trámite [...]

Organieke Wet 10/1995, van 23 november 1995, betreffende het Strafwetboek

Artikel 92 ter.

Als er levensgevaar dreigt voor een geïnterneerde, als gevolg van ziekte of gevorderde leeftijd, en dit kan gestaafd worden door de gerechtsdokter en de medische diensten van de penitentiaire instelling van de “Juez de Vigilancia Penitenciaria”, [...], dan kan voorlopige invrijheidstelling toegestaan worden [...]

Waar gaat het om

De volledige tekst van het dossier kan u hier vinden. Ondanks de vele petities, ingediend door de advocaten, wordt dit recht systematisch geweigerd voor zwaar zieke en terminale Baskische politieke gevangenen. Op vandaag, 23 augustus 2008, staat de teller op 13 (van 2 onder hen wordt, op hun uitdrukkelijke vraag of die van de familie, de naam niet vermeld in het dossier).

1. MIKEL IBAÑEZ OTEIZA
2. JON AGIRRE AGIRIANO
3. JUAN JOSE REGO VIDAL
4. JOSE MIGUEL ETXEANDIA MEABE
5. BAUTISTA BARANDALLA IRIARTE
6. ANGEL FIGUEROA FERNANDEZ
7. JOSE RAMON FORURIA ZUBIALDEA
8. MIKEL GIL CERVERA
9. Mª DOLORES GOROSTIAGA RETUERTO
10. GOTZONE LOPEZ DE LUZURIAGA FERNANDEZ
11. JOSU URIBETXEBARRIA BOLINAGA
12. X
13. Y

Ontsnapping
23 augustus 2002

Op 23 augustus 2002 weet de Baskische politieke gevangene Ismael Berastegi te vluchten uit de “supergevangenis” La Santé in Parijs! Nu werd bekend dat Ismael vijf dagen geleden gewoon naar buiten wandelde na het gevangenenbezoek…terwijl zijn broer, Joxean, zijn plaats innam! Dit werd pas na 4 dagen opgemerkt, omdat Joxean het zélf bekend maakte aan de bewakers! Joxean Berastegi riskeert een straf die tot drie jaar kan oplopen, maar indien hij veroordeeld wordt wegens “steun aan terroristen” kunnen er dat ook tien worden.

In het Bretoense dagblad “Le Télegramme” verscheen intussen een karikatuur waarop een bewaker zich bij de gevangenisdirecteur verdedigt met het argument dat beiden een Txapela (een Baskische alpinopet) droegen.

Nog een paar ontsnappingen

Op 11 december 1969 wisten 10 ETA-militanten en 5 gevangenen van ‘gemeen recht’ via een tunnel te ontkomen uit de gevangenis van Basauri (Bilbao). De militanten stelden zich 10 dagen later in Parijs aan de pers voor.

In 1971 werd op het laatste ogenblik een tunnel ontdekt in de gevangenis van Zamora waar priesters gevangen zaten die veroordeeld waren voor “delicten tegen de Spaanse Staat”.

Op 5 april 1976 konden 29 gevangenen via een zelf gegraven tunnel ontkomen uit de gevangenis van Segovia. Hiervoor kregen ze externe hulp van 4 personen. Van de 33 wisten er slechts 5 de enorme omsingeling van de Spaanse strijdkrachten te ontkomen, hoewel er een aantal (onwetend) al “Franse” grond hadden bereikt. De Catalaanse anarchist Oriel Solé, die op het laatste ogenblik mee was ontsnapt, werd tijden de klopjacht zonder enige reden afgemaakt door de Guardia Civil. Er verscheen een aangrijpende film over deze spectaculaire vlucht: “La Fuga de Segovia”.

In 1985 trakteerde de directeur van Martutene (Donostia) ter gelegenheid van San Fermín op zondag 7 juli zijn gevangenen op een middagconcert van de Baskische zanger Imanol. Na afloop, bij het appél na het middageten om 14 uur, ontbraken Joseba Sarrionandia uit Durango en Iñaki Pikabea die een straf van 33 jaar uitzat maar wegens familiale omstandigheden tijdelijk naar Donostia was overgebracht. Het duo was gewoon naar buiten gedragen in twee geprepareerde versterkers van de zanger die gehuurd waren in “Frans” Baskenland. In Baskenland steeg een schaterlach op! Deze actie werd onsterfelijk gemaakt in het intussen beroemde lied van Kortatu: “Sarri, sarri”. Sarrionandia schrijft nu vanuit zijn exil en won al een aantal literaire prijzen.

In december 1986 werden Gabi Mouesca en Maddi Hegi (door een commando van “Iparretarrak”, “die van het Noorden”) bevrijdt uit de gevangenis van Pau die de directeur en zijn dochter gegijzeld hadden. Zes maanden later verloor Maddi Hegi het leven in duistere omstandigheden het leven toen de politiecombi waarin ze zat, of waaruit ze gevlucht was, onder een trein terechtkwam. Mouesca werd daarbij gearresteerd.

Op 13 november 2000 verbrak Alberto López de Lacalle het huisarrest in een hotel in Aubusson (Frankrijk) door uit het venster te kruipen en in een klaarstaande auto te stappen. Nochtans had López de Lacalle zijn straf op dat ogenblik al helemaal uitgezeten. Hij verklaarde later laconiek niet te hebben kunnen weerstaan aan de wil zijn land terug te zien.

Op 18 januari 2001 kon Jon Igor Solana de tralies van zijn cel doorzagen in de gevangenis van Langraiz, maar toen hij gepakt werd, kreeg hij slagen met o.a. een ijzeren buis, waarschijnlijk één van de tralies.

Jaime Mayor Oreja raaskalt
22 augustus 2007

De ex-minister van Binnenlandse Zaken in één van de regeringen Aznar, Jaime Mayor Oreja, gaf ooit zijn ontslag omdat hij zichzelf in zijn oneindige hoogmoed al zag als Lehendakari van het Baskische Volk! Toen hij de fouten en vergissingen op elkaar bleef stapelen, en dus die functie mocht vergeten, stelde hij zich verkiesbaar voor het Europese parlement. Daar zit hij nu nog altijd en wel als Ondervoorzitter van Fractie van de Europese Volkspartij (EVP-Christendemocraten) en Europese Democraten, het clubje van Wilfried Martens, die ooit de PNV liet vallen om met de ranzig rechtse PP samen te werken, en zo zijn baan als voorzitter veilig te stellen.         

Curriculum Vitae

Lid van het nationaal dagelijks bestuur van de PP. Voormalig voorzitter en woordvoerder van de PP-fractie in het Baskische Parlement.
Adjunct-algemeen secretaris van de PP (sinds 1996) en erevoorzitter van de PP van het Baskenland.
Minister van Toerisme van de preautonome Baskische regering van 1980 en afgevaardigde voor Guipúzcoa.
Regeringsafgevaardigde voor Baskenland (1982). Voorzitter van de PP-fractie in het Baskische parlement (1984-1986).            
Autonoom parlementslid voor de UCD (1980).        
Voorzitter van de PP-fractie in het Baskische parlement (2001-2004).        
Lid van de Cortes voor Vizcaya (1989).       
Lid van de PP-Fractie voor Álava (eerste, vierde, zesde, zevende en achtste zittingsperiode).         
Minister van Binnenlandse Zaken (1996-2001).

Op 22 augustus 2007 schreef hij een nieuw hoofdstuk van zijn particulier politiek delirium. Hij deed dit in Rimini (Italië) op een samenkomst van (in vertaling) "Communie en Bevrijding", georganiseerd door de katholieke Kerk. Zonder het minste schaamtegevoel beweerde hij dat het Laïcisme van Zapatero en het Nationalisme twee kanten van dezelfde munt zijn. Het nationalisme is totalitair in de politiek en in zaken in verband met het geweten. Het laïcistische project van Zapatero wil de Spaanse natie verzwakken. De goden moeten hun getal hebben.

Giuliano Cavaterra gearresteerd
op basis van
verklaringen afgelegd onder foltering
21 augustus 2007 

Op 21 augustus 2007 werd te Bayonne Giuliano Cavaterra, verantwoordelijke voor de internationale contacten van Batasuna in Frankrijk, door de Gendarmerie gearresteerd. Men wil hem in verband brengen met de distributie van het interne ETA-bulletin “Zutabe”. Deze arrestatie houdt verband met de arrestatie eerder dit jaar van Sebas Bédouret (Sebastián Bédouret, journalist bij radio Txalaparta in Parijs, was op donderdag 5 januari 2007, samen met andere internationale waarnemers op weg naar de meeting in de velodroom Anoeta in Donostia, toen hij in Hernani uit de bus werd gehaald door de Guardia Civil. Nadat allen uitgestapt waren, werden in de rugzak van Sebas enkele cd’s en een exemplaar van Zutabe gevonden. Op 09 januari 2007 kon hij zijn advocaat spreken, en daarbij verklaarde hij gedurende drie dagen bedreigd, mishandeld en gefolterd te zijn in de kazerne van Intxaurrondo (Donostia). De mishandeling had geduurd tot hij een verklaring, waarin hij zichzelf beschuldigde, van buiten kende.). Bédouret had tijdens de foltering de naam van Cavaterra laten vallen.

Giuliano Cavaterra hield op 20 april 2007, samen met Jean Claude Agerre (leider van Batasuna in Frankrijk), een persconferentie op de zetel van Batasuna om de folteringen tegen Bédouret aan te klagen. Askatasuna maakt hierover publiekelijk bekend: “De Franse staat maakt misbruik van de beschuldigingen die door de Spaanse politie aan hen worden overgemaakt. Of die beschuldigingen het gevolg zijn van brutale folteringen, zoals de “plastiek zak”, de onderdompeling in het “bad met uitwerpselen”, de “elektroden”, of de meest afschuwelijke marteling, maakt voor hen geen verschil uit".

Batasuna is in Frankrijk, in tegenstelling tot in Spanje, niet verboden. Het is dus een wettelijke politieke partij, maar de methodes om de partij te criminaliseren zijn overduidelijk gelijklopend.

Op 22 augustus 2007 wordt door Askatasuna gemeld dat Cavaterra in vrijheid gesteld werd, zonder enige aantijging of beschuldiging. Dit is ook de eerste maal dat dit voorvalt. Krijgt die ongewone beslissing, althans ongewoon voor het Franse gerecht, misschien nog een duister vervolg?

Giuliano Cavaterra, des relations internationales de Batasuna

Spaanse bisschoppen… een ras apart!
20 augustus 2007

Aartsbisschop Agustín García-Gasco van Valencia heeft zich op 20 augustus 2007 de woede op de hals gehaald van de slachtoffers van de Francodictatuur en hun families. Hij wil een macroheiligdom oprichten voor de "onschuldige slachtoffers van de Heilige Kruistocht", zoals de Burgeroorlog nog steeds genoemd wordt door de winnaars. De Partido Popular van Valencia heeft de Kerk al een lapje grond van 4.000m² cadeau gedaan. Valencia was in de nadagen van de Burgeroorlog de "hoofdstad" van 2^de Republiek en de laatste stad die in de handen van de fascistische troepen viel. Voordien was de stad dan ook een toevluchtsoord van vluchtelingen geworden. De repressie was dan ook bijzonder wreed. Het "Forum per la Memoria del País Valancià " heeft een lijst met namen en voornamen van 26.300 personen gecatalogeerd die er in massagraven terechtkwamen! Men weet waar ze vandaan kwamen en men kent de oorzaak van hun overlijden. En vaak was dat ten gevolge van foltering, uithongering of wetteloze executies. Er waren kinderen bij die niet eens de leeftijd van één jaar hadden bereikt, maar toch ten gevolge van een schedelbreuk stierven! Zij verloren het leven tussen 1 april 1939 en 31 december 1945. Dit is dus tijdens de repressie na de overwinning van Franco! Sommigen onder hen zijn van Baskische afkomst. Valencia was, net als Alacant, een rattenval waaruit niemand kon ontsnappen. De stad werd een immense gevangenis. Alle kloosters waren gevangenissen geworden, die geleid werden door kloosterordes! Niemand hoorde later wat er met hen gebeurd was. Nu weet men ten minste waar een gedeelte van hen terecht kwam. Bij de ontdekking van de massagraven wilde de PP-regering van Valencia ze alsnog laten verdwijnen door er grafnissen op te laten bouwen! Ook werd een poging ondernomen om de documenten te laten verdwijnen! Er moest zelfs dag en nacht gewaakt worden!

Om even duidelijk te zijn: de aartsbisschop wil alleen de daders eren! Het Forum meent dat leden van een organisatie als de Katholieke Spaanse Kerk die zich aansloot bij de uitvoerders van een criminele Staatsgreep tegen de verkozen regering van de 2^de Republiek niet als "onschuldig" kunnen beschouwd worden. Oorlogen worden gevoerd om te moorden en er vallen aan beide zijden slachtoffers. Franco en zijn bendeleden zijn de schuld van de doden die aan beide zijden vielen.

Eduardo Chillida
+19 augustus 2002

Eduardo Chillida Juantegui werd geboren te San Sebastian op 10 januari 1924. Hij overleed op 19 augustus 2002. Chillida was een Baskische beeldhouwer.

Van 1943 tot 1946 studeerde Chillida architectuur in Madrid. In 1949 verhuisde hij naar Parijs, waar hij een atelier inrichtte. In 1949 werd hij curator van het "Musée National d´Art Moderne Salon de Mai". In 1950 (volgens andere bronnen: 1951) keerde hij naar San Sebastian terug. Van 1959 tot 1977 nam hij aan diverse Documenta-tentoonstellingen )Documenta 2, 3, 4 en 6) in Kassel deel. In de tachtiger en negentiger jaren werden er belangrijke retrospectieven georganiseerd in New York City, Bonn, Münster, Berlijn, Frankfurt am Main en San Sebastian.

In zijn vroege werken concentreerde Chillida zich nog op de menselijke vorm (meestal torso's en bustes in steen uitgevoerd). Later werden zijn beelden massiever en abstracter en creëerde hij meer monumentale werken voor de openbare ruimte. Chillida behoort tot de belangrijkste beeldhouwers van de twintigste eeuw.

Museum_Chillida-Leku